(40) පාළු අඳුරු නිල් අහස මමයි || The forsaken days of white dreams

**********(චරිත් කාලිංග බණ්ඩාර කියන කතාව )**********

543568_398739280179792_127760551_n

ආවොත් යා යුතුමය.
නොගියොත් නැවත ඊමක් නැත.
නාවොත් යන්ට බැරිය.
නොගොස් එන්ට බැරිය.

දිනූෂා මගේ ජීවිතයෙන් පියඹා ගියාය. වැහි ලිහිණියක සේය. ඇය කවදා හෝ මා හැර යනු ඇතැයි මට අපැහැදිළි අදහසක් විය. එහෙත් එය මෙතෙක් ඉක්මණින් වෙතැයි මම නොසිතුවෙමි. ලෝකයේ සාමාන්‍යයෙන් සිදු වන්නේ අප නොසිතන දේ මිස සිතන දේ නොවේ.

ඇත්තටම ඇය මා හැර ගියා කීම වැරදිය. අප දෙදෙනා එක මඟෙක ගමන් කිරීම නතර කළ බව කීම වඩා නිවැරදිය. මානව සම්බන්ධතා සංකීර්ණය. ආදරයක් බිඳීම හුදෙක් එක් පාර්ශ්වයක වරදක් සේ දකින්ට බැරිය. ඇරත් සිදු වූ සියල්ල සිදු වී හමාරය. කවුරු වැරදිද කවුරු හරිද කියා සෙවීමෙන් ඇති ඵලය කිමද?

එසේම අපේ ආදරය බිඳීමට හේතුව ශේන්ද නොවේ. දිනූෂා ශේන් ගැන සියල්ල මට කීවාය. ඔවුන් අතර සම්බන්ධය බිඳී තුබුණේය. ඊට හේතුව මා නොවේ. එය අපේ ආදරය (එය එසේ හැඳින්විය හැකි නම්) ඇතිවන්ට පෙර වූ සිද්ධි දාමයක ප්‍රතිඵලයකි. ශේන් ගුවන් ගමනෙකදී ඔහුට මුණ ගැසුණු ජාතික බැඩ්මින්ටන් ක්‍රීඩිකාවක හා මිතුරු වී ඉන්නා බවද මට කීවේ දිනූෂාය.

අප දෙදෙනා අතර කවදා හෝ ආදරයක් විණිද මම නොදනිමි. අප හොඳ මිතුරන් වූ බව ඇත්තෙකි. ඇය මා ප්‍රිය කළ බවද මා ඇය ප්‍රිය කළ බවද ඇත්තෙකි. අප දෙදෙනාගෙන් එකකුට හෝ අනෙකා නුරුස්සන්ට තරම් ප්‍රබල හේතුවක් නොවීය.  එහෙත් ප්‍රත්‍යවේක්ෂණයේදී මට සිතෙන්නේ ආදරයක් යනු ඒ කිසිවක් නොවන බවයි. එය ඊට වඩා සංකීර්ණ, ගැඹුරු දෙයකි. එවන් දැඩි බැඳීමක් අප දෙදෙනා අතර කවරදාකවත් විණිය මට නොසිතෙයි. ඉබේ ඇති නොවන ආදරයක් කෘත්‍රිමව නිර්මාණය කර ගත නොහැකිය. තව දුරටත් එකිනෙකා රවටා ගැනීමෙකින් තොරව වෙන් වන්ට අප කල්පනා කළේ එනිසාය. මේ මගේ වර්ශන් එකයි. ඇයට මීට වඩා වෙනස් වර්ශන් එකක් ඇතිවා වන්ට පිළිවන. මම එය ප්‍රශ්න නොකරමි.

මේ කාලයේදී මා ගීතයකට කන් දුන්නා නම් ඒ මහගමසේකර ලියූ අමරදේව ගයන ‘මා මළ පසු…” ගීතයට පමණක් විය හැකිය. මා එය කී සැරයක් නැවත නැවත ශ්‍රවණය කළේද නොදනිමි.

මා මළ පසු සොහොන් කොතේ
දුක්‌ ගීයක්‌ ලියනු මැනව
දුක්‌ ගීයක්‌ ලියනු මැනව
දුක්‌ ගීයක්‌ ලියනු මැනව

නන්නාදුණනා ඔබගේ
අත් අකුරින් ලියනු මැනව
දුක්‌ ගීයක්‌ ලියනු මැනව
දුක්‌ ගීයක්‌ ලියනු මැනව

අඩ සඳ බැසගෙන යන සඳ
සීතල අඳුරු රැයක
අඩ සඳ බැසගෙන යන සඳ
රෑහී හඬන රැව් අතරින්
එතකොට ඒ ගී රාවය
යාන්තමින් මට ඇසේවී

මේ ලොව යම් කිසිවකු
මා හට පෙම්කල බව
එතකොට ඒ ගී රාවය
හීන් හඬින් මට කියාවී

මේ අසුන්දර සමය ගැන මම දිගින් දිගටම ලියන්ට නොයමි. එක හේතුවක් මේ සිද්ධීන් කිසිවක ආවර්ජනය කරමින් විඳින්ට තරම් අපූර්වත්වයක් නැති වීමයි. දෙවැනි හා ප්‍රධාන හේතුව මා එවක සිටි මානසික තත්ත්වය අනුව ඒ සියල්ල නිවැරදිව මතක ඇත්දැයි මට නිශ්චිතව නොකිව හැකිවීමයි.

ඇත්තටම මේ කථාන්තරය ආරම්භ වන්නේ අප දෙදෙනා වෙන් වන්ට මාසයකට පමණ කලිනි. විශාදය (Depression) ලෙස පසුව රෝග විනිශ්චය කරනු ලැබූ මානසික රෝගයක ප්‍රාථමික ලක්ෂණ මා ප්‍රදර්ශනය කරන්ට පටන් ගත්තේ මීට සමගාමීවය.

විශාදය පිළිබඳව විකිපීඩියාව මෙසේ කියයි.

Depression is a state of low mood and aversion to activity that can have a negative effect on a person’s thoughts, behavior, feelings, world view and physical well-being. Depressed people may feel sad, anxious, empty, hopeless, worried, helpless, worthless, guilty, irritable, hurt or restless. They may lose interest in activities that once were pleasurable, experience loss of appetite or overeating, have problems concentrating, remembering details, or making decisions and may contemplate or attempt suicide. Insomnia, excessive sleeping, fatigue, loss of energy, or aches, pains or digestive problems that are resistant to treatment may also be present.

විශාදය පිළිබඳ කෙනකුගේ සැබෑ අත්දැකීම මේ වචන වලට වඩා අතිශයින් රුදුරුය. ඔබ නිදන්ට සැරසී සිටියි. ඔබ නින්දට බියවෙයි. නින්දෙහි හැම මොහොතක්ම අපායක ජීවත් වීමක් හෙයිනි. එහෙත් ඔබ නිදන්ට යායුතුය. වෙනදා ජීවිතයෙහි සරතැස නිවන සුව නින්ද විශාදයෙහිදී කුරිරු වධකාගාරයක් වේ. ඉඳිකටුවෙකින් ඔබේ හිසට ඇනීමේදී දැනෙන වේදනාව සිහියට නඟා ගන්න. එවන් ඉඳිකටු මිලියනයකින් ඔබේ මස්තිෂ්කයෙහි හැම සෛලයකටම අනින වේදනාව ඔබ අරුත් දක්වන්නේ කෙලෙසද? ඔබ ජීවිතයට වෛර කරන්ට පටන් ගනියි. ඔබ ජීවත්වීමට වෛර කරන්ට පටන් ගනියි.

ස්වනාශක සිතිවිලි විශාදයෙහි එක් අනිවාර්ය අංගයකි. කිහිප විටෙකම මම ජීවිතය නැති කර ගන්ට උත්සාහ ගත්තෙමි. මා නොමැරුණේ නම් ඒ සිය දිවි නසා ගන්නා නිවැරදි ක්‍රමය මා නොදැන සිටි නිසා විය යුතුය සිතමි.

හුස්ම හිරවීමෙන් කෙනකුගේ මරණය සිදු වෙතැයි මම උපකල්පනය කළෙමි. මා ඇඳ ඇතිරිල්ලෙන් ගෙළ සිර නොකැර ගන්නේ මක් නිසාද? මම එයින් මගේ ගෙළ තදින් සිර කැර ගනිමි. හුස්ම ගැනීම අපහසු වන තෙක් සිර කර ගනිමි. වාතය පෙනහළුවල සිරවෙයි. තව මිනිත්තු කිහිපයකින් මගේ මොළයට ඔක්සිජන් නොලැබී මා මිය යනු ඇත්තේය. ඉන්පසු සිද්ධි දාමය මගේ මනසෙහි ෆාස්ට් ෆෝර්වර්ඩ් වෙයි. කවරකු විසින් හෝ මගේ මළ සිරුර සොයා ගනු ඇත. සමහරවිට මෙහිදීම මරණ පරීක්ෂණය පැවැත්වෙනවා ඇත්තේය. හේරත්හාමි ඔහුගේ නැඟණියගේ මළ සිරුර කැපුවේය. මගේ මළ සිරුර කපනු ඇත්තේ කවරකු විසින්ද? මා සිය දිවි නසා ගත්තේ ඇයිදැයි කවරකු හෝ ප්‍රශ්න නඟනු ඇත්තේද? “ලව් සීන් එකක් වෙන්න ඇති” බහුතරය තමන්ගේ නිගමනය දෙනු ඇත. සියල්ල අවසානයේ සිරුර එම්බාම් කොට මිනී පෙට්ටියක බහා පාංශුකූලය දෙනු ඇත. හාමුදුරුවන්ගේ අනුශාසනාව කෙටි විය හැකිය. තම ජීවිතයෙන් පළාගියෝ අපේ සමාජයේ වීරයන් සේ නොගැනෙති. ඔවුන් ගැන කියන්ට වැඩි දෙයක් නැත. මා වෙනුවෙන් පැන් පිරීමට එක්වනු ඇත්තේ කවරෙක්ද?

උන්න මේ උදකං වට්ඨං යථා නින්නං පවත්තති
එව මේව ඉතො දින්නං පේතානං උපකප්පති
යථා වාරීවහා පුරා පරිපුරෙන්ති සාගරං
එව මේව ඉතෝ දින්නං පේතානං උපකප්පති

මා තව මොහොතෙකින් මිය යනු ඇත්තේය. මට බියක් නැත. කටුක වූ ගිරි දුර්ග තරණය කොට ගමනාන්තයට ළඟාවන මඟියකුගේ අස්වැසුම පමණක් මට ඉතිරිව ඇත්තේය. මම මරණයට සූදානම් වෙමි. ඔරලෝසුවේ තත්පර කට්ටේ හඬ මට ඇසෙයි. ටික්. ටික්. ටික්. ටික්…

මගේ සිත මිස කය මරණයට සූදානම් නැති සේය. තදින් බැඳි ඇතිරිල්ලේ ගැටය අතික්‍රමණය කොට මගේ පෙනහළුවල සිරව තිබූ වාතය ප්‍රශ්වාස වේ. මම උත්සාහය එවරට අතහරිමි.

නැවත මම ගෙළ සිර කොට ගනිමි. පැරණි චක්‍රය නැවත. කොයිතරම් තදින් ගෙළ සිර කරන ගැටය දැමුවද යම් මොහොතෙක පෙනහළුවල වාතය ප්‍රශ්වාස වෙයි.

මම නාන කාමරයට ඇවිද යමි. තදින් ගෙළ සිර කෙරුණු තැන්ද, මුහුණෙහි තැන තැනද තදින් රත් පැහැ ගැන්ව ඇත්තේය. ගෙළ රත් පැහැ ගෙන ඇත්තේ ඒ ඒ තැන ලේ සිරවූ නිසා විය හැකිය. මුහුණ රත් පැහැ ගත්තේ මන්ද? හෙට උදේට මේ පැල්ලම් කළු පැහැ ගැණෙනු ඇත්ද? මා සිය දිවි නසා ගන්ට තැත් කළ බව හෙට උදෑසන සියල්ලන්ම දැන ගනු ඇත්ද? මම බිය වෙමි.

මම හඬ නොනැඟෙන සේ ඇඟිලි තුඩු වලින් ඇවිද යමි. ලොකු වතුර වීදුරුවක් බී නින්දට යන මම ආයාසයෙන් නිදන්ට උත්සාහ කරමි.

පුදුමයකට මෙන් මේ සම්පූර්ණ ක්‍රියාවලියේදීම මට අම්මා සිහි නොවූයේය. උපන් දා සිට මොහොතක් මා අත නොහැර, හැමවිටම Chari, think before you do that putha, Chari, don’t do that, you will regret afterwards මට කියමින් සිටි ඇය හිටිහැටියේ කොතැනක ගියේද? එසේම මට දෙවැනි මවක වූ අප්සරා ආන්ටි හෝ ඇගේ පවුලේ කිසිවකු ගැනද මතකයට නොආයේය. අප්පච්චි ගැන මා සිතූයේ නම් ඒ තරහකිනි.

මගේ විශාදය දිනූෂා ගෙන් වෙන් වීම නිසා ඇති වූ ඵලයක් සේ ඔබ වරදවා හඳුනා ගනු ඇත්තේය. නැත. මේ දෙකින් කවරක් හේතුවද කවරක් ඵලයද මම නොදනිමි. දෙකම එක සමාන්තරව ඇති වූ බව මට විටෙක සිතෙයි. මම මගේ මනෝ විශ්ලේෂණයට නොයමි. මම මනෝ විද්‍යාඥයකු නොවෙමි.

දිනූෂා ගෙන් වෙන් වීම නිසා මට ඇය හැර තවත් බොහෝ දේ අහිමි විය. මා කල්පනා කළේ අපට ඉන් පසුව යළි මිතුරන් බවට පත්වන්ට හැකි බවයි. එහෙත් එය නොකළ හැක්කක් බව අවබෝධ වූයේ පසුවය. බොහෝ රසායනික ප්‍රතික්‍රියාවන් සිදු වන්නේ එක් අතෙකට පමණෙකි. එය ප්‍රත්‍යාවර්තනය කරන්ට යාම මෝඩ කමකි. මා මෙය අවබෝධ කර ගත්තේ පසුවය. ඒ සඳහා වූ දැවැන්ත වන්දිය ගෙවීමෙන් අනතුරුවය.

මඩොල් දූවට ගියායින් පසුව අපේ ගැන්සිය නුවරඑළි යන්ට සැලසුම් කරන බැව් මට ආරංචී වූයේ ගමනට දින කිහිපයක් ඇතිවය. මේ ගැන්සියේ ස්ථිර සාමාජිකයකු වූ මට මේ බව නොදන්වන්ට ඔවුන් ක්‍රියා කළේ ඇයි? මම රන්දිමාට කතා කළෙමි. ඇය ඇත්ත කාරණය කීවේ තරමක අදිමදි කිරීමකින් පසුවය.

“…I am really sorry, Chari….but Dinusha was adamant. She said she wouldn’t join if you do…We tried our best to show her reason but she didn’t agree. We had to vote on that… and again sorry to tell this… but as you know Dinusha was more popular…”

මා ගමනින් ඉවත් කළ හේතුව දැන ගන්ට ලැබීම මට ඊට සහභාගි නොවන්ට ලැබුණාට වඩා වේදනාවක් විය. මගේ පෙම්වතිය නොවතුදු දිනූෂා මිතුරියක සේ ගන්ට මා කිසි විටෙක නොපැකිළුනෙමි. ඇය මට මෙසේ සලකන්නේ මන්ද?

“චරී රැවුල වවන්න පටන් අරන්…” මගේ මිතුරෝ රාශියක් කීවෝය. මා රැවුල වැවූවා නොවේ. එය ඊට ඕනෑ හැටියට වැඩුණේය. මා කළේ එය නොකපා සිටීම විතරය.

The Adventures of Tintin පොත්පෙළෙහි නිර්මාපකයා Hergé හෙවත් Georges Remi (1907–1983) යම් අවස්ථාවක විශාදයෙන් පීඩා වින්දේය. ඔහු සුදෝ සුදු සිහින දකින්ට පටන් ගත්තේය. මේ සිහින ගැන ඔහු මෙසේ ලියයි.

“At the time I was going through a time of real crisis and my dreams were nearly always white dreams. And they were extremely distressing. I took note of them and remember one where I was in a kind of tower made up of a series of ramps. Dead leaves were falling and covering everything. At a particular moment, in an immaculately white alcove, a white skeleton appeared that tried to catch me. And then instantly everything around me became white.”

Hergé ගේ මනෝ විශ්ලේශකයෝ ඔහුට ඔහු තුළ වූ ‘පාරිශුද්ධත්වයේ සුදු රකුසා’ (‘the white demon of purity’) මරාදමන ලෙස උපදෙස් දුන්නෝය.  ඊට ඔහුගේ වූ නිර්මාණාත්මක ප්‍රතිචාරය Tintin in Tibet කෘතියයි. තිබ්බතයෙහි සුදු හිම මත දිග හැරෙන Tintin in Tibet සුවිශේෂ කෘතියකි. මුළු The Adventures of Tintin කතා මාලාවෙහිම දුෂ්ටයකු නැති එකම කෘතිය එයයි. Tintin හා Captain Haddock මෙහිදී සටන් වදින්නේ මිනිස් දුෂ්ටයින් සමඟ නොව තමන්ගේම අභ්‍යන්තරය සමඟය. ඒ සටනින් ජය ගන්න ඔවුහු මිත්‍රත්වයේ අගය ලොවට කියමින් Tintin ගේ චීන මිතුරා Chang Chong-Chen යෙටී නම් හිම මිනිසාගේ ග්‍රහණයෙන් මුදවා ගනිති.

මගේ විශාදය නිර්මාණාත්මක මඟට යොමු කරන්ට මම උත්සාහ ගතිමි. මම කවි ලියන්ට පටන් ගත්තෙමි. ඉන් කිහිපයක් කියැවූ මගේ ඉංග්‍රීසි ගුරුතුමිය ගේ අදහස වූයේ ඒවායේ ලොකු වටිනාකමක් නැති බවයි. (ඇය මේ ටික ඉවසිලිමත්ව හා ආචාරශීලීව කියූ බව සඳහන් විය යුතුය.) නිකමට වගේ මම ඒවා කිහිපයක් ඉංග්‍රීසි පුවත්පත් වලට තැපැල් කර යැවූයෙමි. එකක් හෝ පළ වූයේ නොවේ.

මම බ්ලොග් එකක් ලියන්ට උත්සාහ ගතිමි. මට නිර්මාණය කරන්ට හැකිවූයේ Michael Buble ගේ ” Lost ” ගීතය අන්තර්ගත කළ එහි මුල්පිටුව පමණෙකි.

I can’t believe it’s over
I watched the whole thing fall
And I never saw the writing that was on the wall
If I’d only knew
The days were slipping past
That the good things never last
That you were crying

Summer turned to winter
And the snow it turned to rain
And the rain turned into tears upon your face
I hardly recognize the girl you are today
And God I hope it’s not too late
It’s not too late

‘Cause you are not alone
I’m always there with you
And we’ll get lost together
Until the light comes pouring through
It’s when you feel like you’re done
And the darkness has won
Babe, you’re not lost
When your world’s crashing down
And you can’t bear the cross
I said, babe, you’re not lost

මම අරමුණෙකින් තොරව වීථි සරන්නකු වීමි.

බ්‍රිටිෂ් කවුන්සිල් පුස්තකාලය පිහිටි ආර්. ඒ. ද මැල් මාවත (ඩුප්ලිකේෂන් පාර) හා කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ සනාතන සභා මන්දිරය පිහිටි කුමාරතුංග මුනිදාස මාවත යා වන්නේ රැජන පාරෙනි. මේ කාලයේ යම් දිනයෙක මම බ්‍රිටිෂ් කවුන්සිල් එකට ගොස් පොත් මාරු කර ගෙන (මෙසේ ගත් බොහෝ පොත් නොකියවාම යළි මාරු කරන ලද්දේ භාර දිය යුතු දින ඉකුත් වූවායින්ද පසුවය.) ඉබාගාතේ ඇවිද යන ගමන් රැජන පාර ඔස්සේ ගමන් කරමින් සිටියෙමි.

එල්. ටී. ටී. ය විසින් ඝාතනය කරන ලද කුමාර් පොන්නම්බලම් නම් හිටපු මන්ත්‍රීවරයාගේ නිවස ඇත්තේද මේ පාරේය. එහි බිත්තියේ කොනක ඇබිත්තං දේවාලයකි. යන එන හින්දු බැතිමත්හු මේ දේවාලයට යමක් පුදකොට එහි සීනුව නාද කොට, අළු ස්වල්පයක් නළලේ උළාගෙන යති. මා එය දැක තිබුණද කවදාවත් එය කරන්ට අදහසක් නොවීය. එහෙත් අද වෙනස්ය. විශේෂ අවස්ථාවන්ට ලක් වූ මිනිස්සු විශේෂ හැසිරීම් ප්‍රදර්ශනය නොකරත්ද? මා එය නොකළ යුත්තේ මක්නිසාද? මා සීනුව නාද කොට අළු ටිකක් නළලේ උළා ගන්ට සූදනම් වූවා පමණෙකි.

මෝටර් රථයක් මට ළං කොට බ්‍රාස් ගා නතර කරන තුරුම ඊට මගේ අවධානය යොමු නොවීය. එහි පසු පස අසුනේ සිටගෙන සිටියේ අරේෂාය. ඔව්, දිනූෂා නව රඟහලේදී මට මුණ ගැසුණු දිනයේම මා හමුවූ නමුත් දිනූෂාට ඉඳුරාම වෙනස් චරිතයක් වූ අරේෂාය. ඇය අපේ ගැන්සියේ සාමාජිකාවක් නුවූවාය. ඒත් ෆේස්බුක් හරහා ඇය මා හා නිරතුරුව බඳුනාය. එසේ හෙයින් මගේ විත්ති – යම් කොටසක් බැහැරව – ඇයට රහසක් නොවීය.

“…Chari, What a surprise!  What are you doing here…? “

මම හිස් බැල්මෙන් බලා සිටියෙමි.

“You have changed. What happened to you…? Where are you going now…?”

මට යන්ට තැනක් නැතැයි මම ඇයට කීවෙමි. ඇය මොහොතක් කල්පනා කොට “ Get in..” ය කීවාය. මම රථයේ පසුපස අසුනට නැඟ ඇය සමඟ හිඳ ගතිමි.

එදින අරේෂා හා මා අතර ඇති වූ දීර්ඝ කතාබහ මම ලියන්ට නොයමි. පැය කිහිපයකට පසු ඇගෙන් සමු ගනිද්දී මට වඩා සන්සුන් සිතක් සේම සාක්කුවේ කොළ කැබැල්ලක්ද වූ බව මතකය. ‘Dr. Diyanath Samarasinghe, Psychologist’ කියා එහි ලියා දුන්නේ අරේෂාය.

“How do you know him..?” මම ඇසුවෙමි.

“It’s a long story Chari…, you may not want to hear it…” ඇය කීවාය.

.

.

(ඉවසන්න…සමනළයා නැවත පියා සලන තෙක්)

Advertisements
Leave a comment

14 Comments

  1. Anonymous

     /  December 10, 2012

    මම හිතුවෙ චරිත් මැරෙන්ට තැත් කළේ ඇයි?(35) එක්ක මේක සම්බන්ධ වෙයි කියල. ම්හු!

    Reply
  2. ආදරය සහ දේශපාලනය අතර සම්බන්දය තාම මට නම් ප්රෝබ්ලමැටික් එකක්

    Reply
    • ඒක දැන ගන්න කතාවේ අන්තිම කතාංග දෙක වෙනතුරු ඉවසන්න වේවි.

      – ලේඛක

      Reply
  3. Okay.. What’s next…? Narnia, Tintin, Hitler….

    Nevermind….. THIS is getting interesting…

    Reply
  4. Tin Man

     /  December 10, 2012

    Oh man, I feel responsible now. This feels rushed and hurried. It’s all over the place and lacks direction. 😦

    Reply
    • No, It was not rushed and hurried. In fact, it was written before your comment. I normally wrote six episodes together.

      – The writer

      Reply
  5. තිළිණි ජයසිංහ ෂේන්ව ඩැහැ ගත්තා සේම, දිනූෂා තව කවුරුන් හෝ ඩැහැ ගන්නට ඇති. ඊටත් වඩා චරි ගේ මානසික ව්‍යාදිය මුල සිටම පැවති බව පමණක් මම විශ්වාස කරමි.

    Reply
  6. Anonymous

     /  December 10, 2012

    ෂිහ් මම දැකපු සවුත්තුම කොටස මේක …රොමෑන්ටිකුත් නෑ දේශපාලනිකත් නෑ

    Reply
  7. Sujeewa

     /  December 10, 2012

    Contrary to many comments, to me, this is a good episode. Maybe not carrying a significant political bigbash. But a well written piece where a writer is attempting best to relive a different character. And he has done it well.

    Like I said before, I read for teh sake of beauty of writing. I do not expect a writer to tally with me politically or write about my hobbies. I admire the quality of writing more.

    BTW, did his event push Chari so far that he started dealing with different sorta love. Or was it just a mistake in Malaka Silva statement on the cause of the fight? That was ~4 yrs from here, and in between Chari’s biggest close relationship was with that malaysian boy. Weaving the net very well.

    Reply
  8. මිනිස් සිතක ව්යාකුලත්වය විවරණය කෙරෙන මේ කොටස මට නම් හොඳ බව කිව යුතුය .

    Reply
  9. ranwala

     /  December 10, 2012

    ලේඛකගේ වටිනාකම තේරෙන්නේ විරාමයේදී බලන්න දෙයක් නැති කමට බ්ලොග් අවකාශේ චුයියන් බ්ලොග් ටික බලන කොට….ඒ නිසා විරාමයන් ගොඩක් මැද්දේ හරි එන එක සතුටුයි

    Reply
  10. DDT

     /  December 11, 2012

    හ්ම් …. කියවූවෙමි.

    හොඳ වෙලාවට මේක විරාමයකින් පස්සෙ දැම්මෙ, එක දිගට පෝස්ට් දාගෙන ආපු කාලෙක දැම්මනම් අපේ ආතල් එකත් කැඩෙනව. 🙂

    Reply
  11. charithm

     /  December 11, 2012

    “චරී රැවුල වවන්න පටන් අරන්…” මගේ මිතුරෝ රාශියක් කීවෝය. මා රැවුල වැවූවා නොවේ. එය ඊට ඕනෑ හැටියට වැඩුණේය. මා කළේ එය නොකපා සිටීම විතරය. – :real true

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: