(43) ලසන්ත වික්‍රමතුංග මැරුවේ කවුද? || Who killed Lasantha Wickrematunge?

**********(චරිත් කාලිංග බණ්ඩාර කියන කතාව )**********

beautifulthing

ලසන්ත වික්‍රමතුංග ඝාතනය කොට තියේ. මේ මොහොතෙහි රටේ ප්‍රධාන ප්‍රවෘත්තිය එයයි. වර්තමාන ආණ්ඩුව අතිශය අසීරු තත්ත්වයකට මුහුණ දී සිටියි. මේ තනි සිද්ධිය 1994 දී චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග ජනාධිපතිනිය බලයට පත් වූ තැන් පටන් ඇය මුහුණ දුන් දරුණුතම අර්බූද වලින් එකකට ඇගේ ආණ්ඩුව තල්ලු කර දැමිය හැකි බැව් දේශපාලන විචාරකයින්ගේ මතයයි.

ඉතින් මට පාන්යැ?

මට එසේ අසා නිහඬ විය නොහැකිය. මේ නාටකයේ මා ප්‍රමුඛ භූමිකාවක් රඟ පා ඇති නිසාය.

පඳුර වටේ නොතලා කෙළින්ම ප්‍රස්තුතයට බසිමි. ලසන්ත වික්‍රමතුංග ඝාතනයේ ඇඟිල්ල දිගුවී ඇත්තේ අප්පච්චි දෙසටය.

අප්පච්චි ඔහු මරා දැමුවේද? කොයිතරම් බල ලෝභියකු වුවද අප්පච්චිට මිනිසකු මරා දමන්ට තරම් දරුණු විය හැක්කේද? මම මේ ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු සොයන්ට නොයමි. එහෙත් එකක් මට කිව හැකිය. අප්පච්චිට ලසන්ත මරා දමන්ට තරම්ම දරුණු හේතු තිබුණු බවය.

Sunday Leader එක අප්පච්චි ගැන මඩ ප්‍රවෘත්ති (මඩ කීවාට මේවා ඇත්ත විය හැකිය.) එකක් පස්සේ එකක් පළ කරන්ට ගත්තේ වසර හතකට පමණ ඉහතදී ඔහු එක්සත් ජාතික පක්ෂ රජයේ නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරයකුව සිටියදීය. මට මතක හැටියට එය ඔහු විදෙස් එල්.ටී.ටී. ඊ. ක්‍රියාකාරිනියක සමඟ ඕස්ට්‍රේලියාවේ නිරුවත් වෙරළකට ගිය සිද්ධියක් ගැන නම නොකියා වාර්තා කොට තිබුණේය. නම නොකියැවුණු නිසා එය අප්පච්චිට ලොකු ගැටළුවක් නුවූයේය. නමුත් මේ සිද්ධිය ඔහු කුපිත කළ බව මම දනිමි. අප්පච්චිට වැඩියෙන්ම තරහ ගොස් තිබුණේ කටුනායක ගුවන් තොටුපළේදී ඔහුට හමුවූ ලසන්ත මිතුරකු ලෙසින් සියළු තොරතුරු අසාගෙන පසුව ඒවා Sunday Leader හි පළකළ නිසාය. මේ මා අප්පච්චිගෙන් දැනගත් කාරණා නොවේ. නමුත් පවුලේ ගොසිප් කොහෙන් කොහෙන් හෝ මගේ කණටද වැටෙයි.

දෙවැනිව මහීරා පිළිබඳ ප්‍රශ්නය. මේ ගැන මා දන්නේ යන්තමිනි. අප්පච්චි ඇය විවාහ කර ගන්ට සූදානමින් සිටි බැව් මම දනිමි. එහෙත් ඔහු ඇය නීත්‍යානුකූලව විවාපත් කර ගත් බව මම නොදැන සිටියෙමි. යම් මොහොතක මේ සම්බන්ධය බිඳුනේය. ඉන්පසු මම ඇය ගැන නොඇසුවෙමි. ඇය ගැන නැවත ඇසුවේ ඇය වසර කිහිපයකට පසුව හිටි හැටියේම අභිරහස් ආකාරයෙන් අතුරුදහන් වූ පසුවය. තවමත් කිසිවෙක් ඇයට කුමක් වීද නොදනිති. එහෙත් අප්පච්චි ඇය හා විවාහ වී සිටීම (මේ විවාහය ගැන මා මුල් වරට දැන ගත්තේද Sunday Leader එකෙනි.) ඔහුට අවාසියක් විය. Sunday Leader එක මේ සිද්ධිය සති ගණනාවක් වවාගෙන කෑවේය. කොටින්ම කොටින්ගේ ග්‍රහණයට නතුව සිටි දඹර අමිල හිමි ඉන් මුදාගෙන නැවත ගෙන එමින් රටේ ජනප්‍රියතාවයක් දිනා ගන්ට අදහස් කර ගෙන සිටි ඔහුගේ අභිප්‍රාය මේ පළකිරීම නිසා යම් මට්ටමකට බිඳුනේය. අප්පච්චි කෝප නොගත්තේ නම් එයයි පුදුමය!

ඉතාම අවාසනාවන්ත ආකාරයෙන් තෙවන වර Sunday Leader එකට අප්පච්චි අපහසුවට පත් කරන්ට හේතුවක් හදා දුන්නේ මාය. සමහරවිට මෙය අන්තිම පිදුරු ගහ විය හැකිය.

මම තිසූට ආදරය කළෙමි. ඔහු මගේ හොඳම මිතුරා පමණක් නොව ආදරවන්තයාද විය. වසර ගණනාවක් එය ලොවින් සඟවා ගෙන තබන්ට අප දෙදෙනාට හැකිවිය. එහෙත් තීරණාත්මක මොහොතක එය ලෝකයටම හෙළි වූයේය. ඒ අප දෙදෙනා පමණක් නොව අපේ පවුල්ද දැඩි අසීරුතාවයකට පත් කරමිනි.

මම තිසූට ආදරය කරන්ට පටන් ගත්තේ කවදාදැයි මට නිශ්චිතව කිව නොහැකිය. සමහරවිට ඒ ඔහු මට මුණ ගැසුණු පළමු දිනයේ පටන් විය හැකිය. අප දෙදෙනාම ඒ වන විට කුඩා දරුවන්ය. නමුත් සංසාර සම්බන්ධතා ඇරැඹෙන්නේ අප හිනතවාට කලින්ය.

කුඩා කළ පටන්ම මා මගේ වයසේ අනෙක් ළමයින්ගෙන් වෙනස් බව මම නිශ්චිතව දැන සිටියෙමි. ඔවුහු කෙළි බිමට ඇළුම් කළහ. මම පොතේම ගැළුනෙමි. ඔවුහු සමාජ ආශ්‍රය ප්‍රිය කළහ. මම තනියකු වීමි. ඔවුහු රළු පිරිමි ප්‍රතිරූප වන්දනා කළහ. මම සියුමැළි ගැහැණු ප්‍රතිරූප වලට කැමැති වීමි. මා නොදැන සිටියේ මේ කිසිවකට හේතුවයි. මා සිතූයේ මගේ වෙනස් පසුබිම ඊට හේතුවන්ට ඇති බවයි. මගේ මිතුරන්ට අම්මලා සිටියහ. ඔවුන්ගේ තාත්තලා ඔවුන්ට සමීප වූවෝය. මා පාසල ඇරී ගෙදර එනතුරු බලා සිටින්නට අම්මකු නොවීය. මගේ අප්පච්චිට මා ගැන වූයේ අවම උනන්දුවකි. මා සමාජ ආශ්‍රයෙන් ඈත්ව, ඉතා අවම මිතුරන් ගණනක් තනා ගනිමින් පතපොතට නැඹුරු වන්ට හේතුව සේ මා දුටුවේ එයයි.

මා වැනි බොහෝ දෙනකු සේම මට මා අවබෝධ කර ගත හැකි වූයේ බොහෝ කාලයකට පසුවය. ඒ වන විට තිසූ මගේ ලෝකයේ වූ රික්තය පුරවා තිබුණේය. අප දෙදෙනා දෙදෙනාටම නැතිවම බැරි තත්ත්වයට පත්ව සිටියෙමු.

මම බිය වීමි. සමහරවිට එක්වර තීරණයක් ගන්ට තිබුණේ නම් අප දෙදෙනාම ඊට බියව දෙපසට වනු ඇත්තේය. නමුත් සියල්ල සිදුවූයේ සෙමෙනි. අපේ ජීවිතයට සුන්දරත්වයක් එක් කරමිනි. අප එතෙක් පිය නොතැබූ ප්‍රසන්න ලෝකයකට අප කැඳවාගෙන යමිනි.

යම් අවස්ථාවෙක අප දෙදෙනාට එක ළඟ වාඩිවෙන්ට ලැබුණොත් මගේ හිසකේ අතරින් ඇඟිලි යවා සුමුදුව හා සෙමෙන් හිස පිරි මදින්ට තිසූ පුරුදුව සිටියේය. මෙය පූසකුගේ හිස පිරිමදිද්දී ඌට දැනෙන සනීපය බඳු සනීපයක් දනවයි. මමද ටික කලෙකින් මේ ක්‍රියාව ප්‍රත්‍යාවර්තනය කරන්ට පෙළඹුනෙමි.

පන්තියේදී අප එකිනෙකාගේ හිස පිරිමදින්ට ගොස් අනෙකුන්ගේ නිරීක්ෂණයට බඳුන් වූ බව මතකය. අප ඔවුන්ගේ විහිළුවට බඳුන් වූ බවත් මතකය.

ඉතින් අපට පාන්යැ! රෝයල් එක යනු මොරගහහේන මහා විද්‍යාලය නොවේ. එයින් අපි තවත් ධෛර්යමත් වීමු.

ඉඳහිට තිසූගේ නිවසෙහි නිදාගන්ට යෑමේ පුරුද්දක් මට විය. අප දෙදෙනා නිදා ගත්තේ එක ඇඳේය. එකිනෙකාට තුරුළුව නිදන්ට අප පුරුදු වූයේ මේ කාලයේදීය. ජීවිතයේ කිසි දවසෙක මවකගේ උණුසුම නොදැන සිටි මා පළමු වරට උණුසුම උගත්තේ තිසූගෙනි.

තිසූ මා සමඟ නිවාඩුවට මීගමුවට ආයේය. ඒ අප දෙදෙනා අතර මිතුදම ක්‍රමයෙන් ආදරයකට පරිවර්තනය වෙමින් පැවැති සමයයි. සාමාන්‍යයෙන් මට ඕනෑවටත් වඩා කාරුණික වන මීගමුවේ සීයා මා තිසූ කැන්දා එනවාට වැඩි කැමැත්තක් නොදැක්වූයේ මන්දැයි මම නොදනිමි. අප දෙදෙනා කරන්නේ මොනවාදැයි බලන්ටත් කවදාවත් නැතුව ඔහු විමසිලිමත් විය. මෙය තිසූට දැනුනාද නැද්ද මම නොදනිමි.

එකිනෙකාට ප්‍රකාශ කර නොගත්තද, අප දෙදෙනා තුළම අනෙකා කෙරෙහි තුනීව ආදරයක් මෝදු වෙමින් පැවැතුණේය.

සංසාර සාගරේ – ජීවිතේ යාත්‍රාව
ඔබ සොයා පදවන්නෙමි..
ඔබ නිසා පදවන්නෙමි..

ප්‍රදීපාගාරයක ආලෝක වළල්ලක් එවාලා
ඔබ සිටින ගොඩ බිමෙහි – මං ලකුණූ දන්වන්න
නැංගුරම් ලන තැනට – පෙනෙන සේ ඔබ ඉන්න…

වෙරළවෙත සැපත් මා දෝත පා පිළිගන්න සිනාසී…
දුර්ග වූ ගමන්මඟ – විඩාගිනි දුරලන්න
යාත්‍රාව පදවන්න – මා සමඟ එක්වන්න

අවාරයේ සිරීපාදය වන්දනා කරන්ට ගිය ගමන අපේ ආදරය නොබිඳෙන සේ තහවුරු කළේය මම සිතමි. අපොස උසස්පෙළ විභාගයෙන් පසුව ඊට එක් වූයේ පන්තියේ පාසල් මිතුරන් හය හත් දෙනෙකි. තිසූ හිටියේ අපේ උසස්පෙළ පන්තියේ නොවේ. ඔහු හදෑරුවේ ජීව විද්‍යා විෂයන්ය. ඔහු මීට සම්බන්ධ වූයේ ප්‍රමුඛවම මගේ සම්බන්ධය නිසාය.

අපට අවශ්‍ය වූයේ රියල් ඇඩ්වෙන්චර් එකකකි. සිරිපා කරුණා කරන්ට අවාරයම අප තෝරා ගත්තේ එනිසාය. ගමන තවත් අමාරු කරන්ට අප ඕනෑකමින්ම රත්නපුර මාර්ගය තෝරා ගත්තෙමු. මේ සිරිපා කරුණා කරන්ට ඇති අපහසුම මාර්ගයයි. නල්ලතන්නියේ (හැටන්) වල සිට සිරිපා නඟින්ට පටන් ගැන්මේදී ඔබ සිටින්නේ උස් බිමෙකය. ඔබට ඇත්තේ කන්ද නඟින්ට නොව කඳු ගැටය නඟින්ටය. රත්නපුර මාර්ගයේදී ඔබ බිම් මට්ටමේ සිටම කන්ද නැඟිය යුතු වේ.  මාර්ගයේ මුළු දිග කිලෝ මීටර විස්සකට කිට්ටුය. කන්ද නැඟීමටද ඇති හෙයින් මෙය මෙසේ කිහිප ගුණයක් සේ දැනේ.

අප සිරිපා තරණය ආරම්භ කළේ මහ වැසි මැදය. නව යොවුන් වියේ අප කවර හෝ වැස්සෙකින් නතර කළ හැක්කේද? වැහි කබා පොරවාගෙන මම සීතලට තිසූට තුරුළු වී සිටියෙමි. කබාය පසාරු කොට මට ඔහුගේ උණුසුම දැණුනේය.

පිටාර ගැලූ සීත ගඟුල අපේ ගමන දින දෙකකින් ප්‍රමාද කරන්ට සමත් විය. අප ඒ අසළ බාගෙට ඉදිකළ ගොඩනැඟිල්ලෙක තාවකාලිකව නවාතැන් ගතිමු.

මේ සිරිපා ගමන ගැන මට ලෙහෙසියෙන්ම පොතක් ලියන්ට අත්දැකීම් තියේ. මේ එයට අවස්ථාව නොවේ. මම ප්‍රමුඛ මතක දෙකකට ඉඩ දෙමි.

අවාරයේ බල්ලකු වත් සිරිපා තරණය නොකරයි. මෙනිසා අපට අපේ හිතුමතයට ඕනෑම දෙයක් කරන්ට නිදහස තිබුණේය. ලිහිණි හෙළට ආසන්න ස්ථානයකදී මහ කැළය මැදට වැදුණු අප ගලා යන දොළ පහරෙකින් කිටිකිටියේ ගැහෙමින් නෑම මගේ එක් සොඳුරු මතකයකි. (මේ සීත ගඟුළෙහි අතු ගංගාවක් විය හැකිය.) අමතර ඇඳුම් නොවූ නිසා අපට නාන්ට වූයේ නිරුවතිනි. මේ මා තිසූගේ නිරුවත් සිරුර පළමු වතාවට දුටු දිනයයි. එතැන් පටන් මට ආපසු හැරීමක් නුවූයේය.

මේ ගමන පිළිබඳ මගේ දෙවන සුන්දර මතකය රෑ කළුවර වැටෙමින් ඇති මොහොතක මහ ගිරි දඹෙහි අවසන් අදියර පසු කරමින් මහ මළුවට පිවිසීමයි. මේ වන විට අප සිටියේ දින කිහිපයක ගමනින් දැඩි වෙහෙසකින් යුතුවය. එහෙත් ඒ අපූර්ව දර්ශනය අපේ සියළු වෙහෙස නිවන්ට සමත් වන්නකි. මඳ අඳුර ටිකෙන් ටික හාත්පස පරිසරය ගිල ගනියි. සීත සුදු වළාකුළු අපේ අතේ ගෑවෙන නොගෑවෙන මානයෙන් පාව යයි. මා දුබල හා විඩා බර වූ හෙයින් මේ වන විට මා ගමන් ගත්තේ තිසූට තුරුළුව ඔහුගේ වාරුවෙනි. අවාරයේ වුවද මහ මළුවෙහි විදුලි පහනක් දැල්වෙනු අපට පෙණුනේය.

“Crash…you know what I think in this very moment…”

තිසූ මට කෙඳිරුවේය.

“I know Eddie…You don’t have to tell…”

මම පිළිවදන් දිනිමි. Crash හා Eddie යනු අප දෙදෙනා කුඩා කල පටන් විශේෂ අවස්ථාවලදී එකිනෙකා ආමන්ත්‍රණය කරන්ට යොදා ගත් සුරතල් නාමයන්ය.  අපට මෙවැනි අපේම වචන කිහිපයක් තිබුණේය. ‘Sorry’ වෙනුවට ‘Thowy’ කීමද ඉන් එකකි.

ඔහු අනෙකුන්ට නොපෙනෙන්ට මගේ නළල සිප ගත්තේය. මඳ අඳුරේ මගේ නහය දිගේ ලිස්සා ආ ඔහුගේ උනුසුම් දෙතොල් මගේ තොල් මත නතර විය. මම ඊට ඉඩ දී නිරාමිස සතුට විඳිමින් ඇස් පියා ගතිමි. ඔහු ඉක්මණින් මුහුණ ඉවතට ගත්තේ අනෙකුන් දකීය සිතා විය යුතුය.

තිසූ හා මගේ ආදරය සුරංගනා කතාවක් සේ මෙසේ ගලා ගියේ නම් මා කැමැතිය. නමුත් අප දෙදෙනාටම එසේ කරන්ට පුළුවන්කමක් නොවීය. මෙනිසා අපට එය කරන්ට වූයේ රහසේය. ලොවට වසන් වෙමිනි.

සැබෑව වසන් කරන්ට අපට බොහෝ දේ කරන්ට සිදුවිය. සමහරවිට ඒ තුන්වන පාර්ශ්වයන්හි ජීවිත සමඟ ක්‍රීඩා කරමිනි. අප දෙදෙනාම යම් යම් අවස්ථාවන්හි ‘කවර්’ පෙම්වතියෝ සිටියහ. මේ අපේ උනන්දුවෙන්ම සිදු වූ දේ නොවේ. මම දිනූෂා පසුපස නොගියෙමි. මා පසුපස ආවේ ඇයයි. නමුත් යම් මොහොතෙක ඇයට ඉඩ දිය යුතුය මම සිතුවෙමි. ඒ කවර් එකටම නොවේ, මගේ සිතෙහි යම් කොටසක් මට ඇය සමඟ අනාගතයක් ඇතැයි හැමදාමක් තරයේ විශ්වාස කළේය. එය එසේ නොවූ බව පසුව පසක් කළෙමි.

මම දිනූෂා රැවටුවේය මම නොසිතමි. දැඩි මනෝ ව්‍යාධීන්ට මැදිව වුවද මම හැකි ඉක්මණින් ඇයට ඇත්ත කීවෙමි. ඇය මා කෙරෙහි සානුකම්පික වූවාය. යම් කාලයක් ඇය මා වෙනස් කරන්ට උත්සාහ ගත් බව දනිමි. නමුත් ඇයට එය නොකළ හැකි විය. අපි වෙන්වීමු. තිසූටද මෙසේ කෙටි කළෙකින්ම අසාර්ථක වූ ප්‍රේම සම්බන්ධතා ගණනාවක් වූයේය. අවසානයේ අපි දෙදෙනාම ආරම්භක කොටුවට පැමිණියෙමු.

මට මගේ ආත්මය සමඟ කරන්ට වූ සටන කිසිසේත් සරල නොවීය. කිහිප අවස්ථාවකම මම තිසූ අමතක කොට ‘සාමාන්‍ය තරුණයකු’ වන්ට උත්සාහ ගතිමි. නමුත් එය කරන්ට තරම් මම ශක්තිමත් නුවූයෙමි. විශාදයෙන් පෙළීම් හා සිය දිවි නසා ගන්ට කළ අසාර්ථක උත්සාහ කිහිපයක් හමුවේ මම අරේෂාගේ මඟ පෙන්වීම යටතේ මනෝ ප්‍රතිකාර ලද්දෙමි. මගේ මනෝ විශ්ලේෂකයාගේ උවදෙස වූයේ මේ සාමාන්‍ය තත්ත්වයක් බවය. මට මගේ අනාගතය ගැන තීරණයක් ගන්ට ඔහු ඉඩ දුන්නේය. මම ‘පාරිශුද්ධත්වයේ සුදු රකුසා’ (‘the white demon of purity’) පරාජය කළෙමි.

මට තිසූගෙන් වෙන් වන්ට අවශ්‍ය විය. නමුත් මට කවදාවත් එය නොකළ හැකි විය. බූමරංගයක් සේ නැවත නැවතද මම තිසූ වෙතටම ඇදී ගියෙමි.

මා උසස් අධ්‍යාපනය පිණිස පිටරට යැවිය යුතුය යන්න අප්පච්චිගේ අදහසක් වුවද මම විරුද්ධත්වයක් නොපා ඊට අවනත වීමි. ඒ අසා අප්පච්චි පවා විස්මය පත් වූ බැව් මම දනිමි. මේ මතක හැටියට ප්‍රධාන තීරණයකට මා ප්‍රශ්නයක් නොනඟා ඔහුට අවනත වූ පළමු වතාවයි. රටින් පිට යෑමෙන් තිසූ ගෙන් වෙන් විය හැකිය මම සිතුවෙමි. අප වෙන්ව යන්ට පෙර රාත්‍රිය අතිශයින් හැඟීම්බර වුවද හිත හදාගෙන තිසූගෙන් සමුගන්ට මට හැකිවිය.

මැලේසියාවේදී මම අමුතුම ලෝකයකට අවතීර්ණ වීමි. නමුත් මට තිසූ අමතක කළ නොහැකි විය. සන්නිවේදන තාක්ෂණයේ දියුණුව නිසා අප කයින් කෙසේ වුවද සිතින් එක් වූයෙමු. අනෙක මට හැම නිවාඩුවකටම ගෙදර එන්ට ලැබුණේය. මා මගේ නිවාඩුව වැඩි හරියක් ගත කළේ තිසූ හෝ අරේෂා සමඟය. අරේෂා මගේ ආදරයට බාධා නොකළාය. අඬන්ට අවශ්‍ය වූ විටෙක සොහොයුරියක සේ උරහිස දුන්නාය. ඇය මට වැඩිමහළු නොවී නම් ඒ අම්මාගේ පුනරුප්පත්තියය සිතන තරමට මම ඇයට ළංවීමි. එසේ සිතන්ට ඉඩ නොදුන් එකම හේතුව අම්මා මිය ගොස් තිබුණේ (එනම් මා උපත ලද්දේ) ඇය උපත ලබා මාස කිහිපයකට පසුව වීමයි.

එක්තරා කාලයක වෙයි මට ට්‍රයි කළේය. මාද ඊට එක්තරා මට්ටමක දිරි ගැන්වීමක් සැපයීමි. නමුත් එය දිගු කාලයක් නොපැවතියේය. මට තිසූගෙන් වෙන් විය නොහැකි විය. අප දෙදෙනා බැඳී සිටියේ එතරම් තදිනි. අවසානයේ වෙයි පරාජය පිළිගෙන ඉවත් විය. එහෙත් අපි තව දුරටත් හොඳ මිතුරන් වීමු.  පසුව වෙයි අපට වඩා පහළ බැච් එකක ඉන්දියානු ශිෂ්‍යයකු සමඟ මැච් විය. වෙයි හා පියූෂ් අද සතුටින් දිවි ගෙවන බැව් මම දනිමි.

මා ඔහුගෙන් ඈත් වන්ට දැරූ වෑයමම තිසූ මගෙන් ඈත්වන්ට දැරුවේය. සමහරවිට මා වැරදි පාරවල යවා හෝ ඊට උත්සාහ කළේය. එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව පෙරළුණු දින රාත්‍රියේ, ඡන්ද ප්‍රතිඵල මට SMS කරන අතරතුර ඉතාම කැෂුවල් ලෙස තමන් අන් පෙම්වතකු සොයා ගත් බව කියා මා නොමඟ හරින්ට ඔහු ගත් උත්සාහය කෙළවර වූයේ මගේ තවත් සිය දිවි නසා ගැන්මේ උත්සාහයෙකිනි. තිසූ කීවේ බොරුවක්ම නොවේ. ඔහු ඇත්තටම තවත් පෙම්වතකු සොයා ගත්තේය. සඳරු දෙවන පෙළ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. නමුත් ඔහු සොයා ගත් පෙම්වතියන් සේම සඳරුද වැඩි කල් තමන් ළඟින් තබා ගන්ට ඔහුට නුපුළුවන් විය. ඔහුට චරීව ඕනැ විය. අපි නැවත පළමු තැනට ආවෙමු.

අපේ අවාසනාව පියඹා ආයේ රිවර්ස්ටන් හීදීය.

අප නුවර ගියේ නිරෝෂ් හා සවින්ද සමඟය. රිවස්ටන් හීදී උන් දෙන්නාට ඕනැ දෙයක් කර ගන්ට කියා අපි වෙන් වූයෙමු. මේ වන විට අප මහ පාරේ සිට කිලෝමීටරයකට දෙකකට වැඩි දුර ප්‍රමාණයක් ඇතුළට ගොස් සිටියෙමු. සවස් කාලය වූ හෙයින් වැඩි පිරිසක්ද නොවීය.

ප්‍රසිද්ධියේ ආදරය කිරීම තිසූගේ හෝ මගේ හෝ සිරිත නොවේ. නිරෝෂ් හා සවින්ද මෙන් නොව අප දෙදෙනා හැම විටම අවට පරිසරය ගැන විමසිලිමත් වීමු.  අපට අපේ ආදරය හැම දෙනාගෙන්ම රහසක්ව තබා ගන්ට හැකි වූයේද එනිසාය. එහෙත් මේ අවස්ථාවෙහි කිසිවකු අප අසළ නොවූ හෙයින් අපි නිර්භීත වූයෙමු. මම ඔහුගේ මුව සිප ගතිමි. මේ ආරම්භයයි. අපි තව බොහෝ දුර ගියෙමු. එය ආන්තික නුවූවත් පිටතින් බලන්නකුට අප අතර ඇති සියළු දේ තේරුම් ගන්ට තරම් ප්‍රමාණවත්ය.

“Erotica of minister’s son” ලෙසින් පසු සතියෙහි Sunday Leader පුවත්පතෙහි පළ වූයේ මේ එක්වීමේ ඡායාරූපය. අපේ පෞද්ගලිකත්වයට ඇඟිලි ගසන්ට ඔවුන්ට අයිතියක් නැති බැව් සැබෑය. එහෙත් රිවස්ටන් යනු පොදු බිමකි. එසේම මෙවැනි අවස්ථාවක අපේ සමාජයේ කිසිවකුත් තමන්ගේ අයිතීන් ගැන කතා කරන්ට නො එන බව ලසන්ත හොඳින්ම දැන සිටියා විය හැකිය.

ඇත්තටම මේ ඡායාරූප ගත්තේ කවුදැයි මම තවම නොදනිමි. මෙතරම් අමාරුවෙන් අප ෆලෝ කරන්ට ලසන්තට අවශ්‍ය වූයේය මම නොසිතමි. ඔහුගේ සිතෙහි අප්පච්චි ගැන වෛරයක් වීය මම නොසිතමි. ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ පත්තරය විකුණා ගන්ට උණු උණු ගොසිප් පුවත් ටිකක් විය හැකිය. ඒ ගොසිප් පළ කළේ කවරකු හෝ ගැන ඔහුට තිබුණු වෛරයක් නිසා විය නොහැකිය.

එවන් තත්ත්වයක් තුළ මට හිතන්ට ඇත්තේ එක් දෙයකි. ඒ කලකට පෙර අපෙන් ඇති වෙන්ට කෑ මාලක සිල්වාගේ මීට සම්බන්ධයක් ඇති බවය. ඔහුට නම් අප දෙදෙනාට වෛර කරන්ට හේතුවක් තිබුණේය. නමුත් මාලක අප ගැන දැන ගත්තේ කෙසේද? මේ අයුරින්ම පළි ගන්ට ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ මන්ද? මම නොදනිමි.

අපේ පින්තූර Sunday Leader එකේ පළවීම  දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ පිපිරෙන්ට නියමිතව තිබූ කාල බෝම්බයක් එකවර පිපිරුණාක් වැනි විය. එය අප දෙදෙනාගේ හා අපේ පවුල් වල අනෙකුන්ගේ ජීවිත වලට කළ බලපෑම විස්තර කරන්ට වචන නාස්ති කළ යුතු නොවේ. අප්පච්චි යක්ෂාවේශව සිටියේය. මගේ බොහෝ නෑදෑයෝ කෝප ගත්හ. මා දෙස යම් පමණෙකට හෝ අනුකම්පා සහගත වූයේ මීගමුවේ සීයා පමණෙකි. මම මාස කිහිපයක් මීගමුවේ ඔහුගේ ගෙදර නතරව සිටියෙමි. මට කරමින් සිටි රැකියාව අහිමි විය. පෙර නොදන්වා නික්මීම වෙනුවෙන් ඔවුහු මගේ මාසයක වැටුප කපා ගත්තෝය.

තිසරගේ පවුලේ ප්‍රතිචාරයද මෙසේමය මට කිව හැකිය. ඔහු මගේ ඇමැතුම් වලට කතා කිරීම අත හැරියේය. ටික දිනෙකින්ම ‘This number is not in use’ පණිවිඩය මට ලැබුණේය. ඒ තාක් අප කිසිවකට වෙන්කළ නොහැකි වූ අප මේ සිද්ධිය නිසා බිඳුනෙමු. මටද තිසර පස්සේ යන්ට තරම් ධෛර්යයක් නොවීය. මාස කිහිපයකට පසු ඔහු වැඩිදුර අධ්‍යාපනය පිණිස විදේශ ගත වූ බව මිතුරන්ගෙන් ඇසුවෙමි.

පෙර සේම මේ අවස්ථාවේදීම මගේ දිවි රැකුණේ නම් ඒ අරේෂා නිසාය. නමුත් මා නිසා ඇයට කරදරයක් වී ඇති බැව් මම පසුව තේරුම් ගතිමි. ඇගේ අළුත් පෙම්වතා අපේ ඇසුරට කැමැති නොවීය. මට තව දුරටත් අරේෂාට වදයක් වන්ට අවශ්‍ය නොවූ නිසා මම ඇගෙන් ඈත්වීමි. ඇය ලබන අවුරුද්දේ විවාහ වන්ට යන බව ළඟදී මට ලියා එවා තිබුණාය.

මේ සිද්ධියට පසු දිනම මම ලසන්ත වික්‍රමතුංගට කතා කොට මගේ පෞද්ගලික ජීවිතයට ඇඟිලි නොගසන ලෙස බැගෑපත්ව ආයාචනා කළෙමි. දීර්ඝ කරුණු පැහැදිළි කිරීමකට පසුව ඔහු ඊට එකඟ වුණා පමණක් නොව මගෙන් සමාවද ඇයැදියේය. නමුත් විනාශය වී හමාරය. ගිය නුවණ ඇතුන් ලවා වත් ඇද්දවිය නොහැකිය. මේ මාස කිහිපයකට පෙරය.

පසුගිය සතියේදී ලසන්ත වික්‍රමතුංග නාඳුනන කල්ලියක් විසින් දෙහිවලදී ඝාතනය කොට තියේ. ඔහුගේ ඝාතකයින් තවම හඳුනා ගෙන නොමැත.

.

.

(ඉවසන්න……………………….සමනලයා යළි පියා සලන තෙක්)

(42) ආදරයේ ප්‍රාග් ඓතිහාසික අතීතය || Pre-historic days of love

  • කාලය: 1950, සමාන්තර විශ්වය
  • ස්ථානය: බස්නාහිර පළාත, ලංකාව

**********{වෝල්ටර් සමරසිංහ (චරිත්ගේ මවගේ පියා) කියන කතාව}**********

hands jpeg

යම් යෙහෙකින් මා උඩ දැමූ කාසිය Tail  උඩට සිටිනායුරින් වැටුණේ නම් චරිත් කාලිංග බණ්ඩාර මෙලොවට බිහි නොවිය හැකිව තිබුණේය. ඔහු මෙලොවට බිහි වූයේ එය Head වැටුණු නිසාය.

පුදුමයකට මෙන් කාසිය උඩ දමන ක්ෂණයෙහිම කහ පැහැති සමනළයෙක් මගේ කාමරයේ තටු සලමින් පියාඹන්ට පටන් ගත්තේය. සමහරවිට ඌ එහි ඉන් පෙරද සිටියා විය හැකිය. නමුත් ඌ මගේ අවධානයට බඳුන් වූයේ කාසිය උඩ දමන මොහොතේය. සමහරවිට එනිසා මගේ මහපටැඟිල්ලෙන් කාසිය මත වූ තෙරපුම අඩු වන්ට ඇත. මේ සමනළයා නොවී නම් කාසිය අනෙක් පැත්ත වැටෙන්ට ඇත්දැයි ඉඩ තිබුණේද මම නොදනිමි. මම ඒ ගැන සිතන්ට නොගියෙමි.

මා කාසිය උඩ දැමූයේ ඇයි?

තීරණයකට එළඹිය නොහැකිව මම අන්ත අසරණව සිටියෙමි. මගේ එකම සරණ වූයේ සර්ව බලධාරී දෙවියන් වහන්සේය. මට මඟ දක්වන ලෙස මම උන් වහන්සේගෙන් අයැද සිටියෙමි.

මගේ මේසය මත වූ සතයේ කාසියේ සයවන ජෝර්ජ් මහ රජ්ජුරුවෝ මදෙස බලා සිටියහ. ඔහුගේ මුවෙහි ඇත්තේ අවඥාසහගත සිනාවකැයි මට සිතුණේය. මේ මා කාසිය උඩ දමන්ට පෙර කිසි ලෙසකින් වත් බලාපොරොත්තු නොවූ ප්‍රතිඵලයකි. පොල්ගස දුටු වහාම කළ යුතු සියල්ල මම ඒ වන විටද තීරණය කොට සිටියෙමි. එහෙත් දෙවියන් වහන්සේ මා වෙත දැක්වූයේ මා දිවි හිමියෙන් බිඳින්ට අධිෂ්ඨාන කොට සිටි අධිරාජ්‍යයේ නයුවාය. ඔහුගේ අධිරාජ්‍යයෙහි හිරු බසිමින් තියේ. මගේ අධිරාජ්‍යයෙහිද අදින් මතු හිරු නොනඟින බැව් මම දනිමි. සර්වබලධාරී දෙවියන්වහන්සේට මා ගැන මීට වඩා කාරුණික නොවිය හැකිව තිබුණේද?

අනෙක් අතට එය උන්වහන්සේගේ කැමැත්ත නම් එය එසේම වේවා! එය ප්‍රශ්න කරන්ට මා කවරෙක්ද?

කිසිදා හැර නොයන බවට Rට මා දුන් පොරොන්දුව කඩ කොට දෙමාපිය කැමැත්තට හා සමාජ සම්මතයට නතුව විවාහ ජීවිතයට ඇතුළත් වන්ට මම තීරණය කළෙමි.

R මා තේරුම් ගනු ඇති බවත් මේ තීරණය නිසා මට වෛර නොබඳින බවත් මම දැන සිටියෙමි. අප දෙදෙනා අප දෙදෙනාගේ අනාගතය ගැන කතා කළ බොහෝ අවස්ථාවලදී අපේ කතාව නතර වූයේ එකම තැනෙකය. ලෝකයේ බොහෝ දේ අපේ කැමැත්තට අනුව නොව සමාජයේ කැමැත්තට සිදුවන රටකය, අප ජීවත් වන්නේ. ඊට නතු නොවන්නකු විසින් ගෙවිය යුතු වන්දිය කිසිවකු සිතනවාට වඩා විශාලය. ඒ වන්දිය ගෙවීමට වඩා අපේ පෞද්ගලික කැමැත්ත ආයාසයෙන් හෝ යටපත් කොට සමාජ සම්මතයන්ට නතු විය යුතු බවයි R හැමදාමත් කීවේ. ඊට එරෙහිව කතා කළේ මාය. දැන් මගේ වරදද ඔහුගේ නිවරදද පසක් වී තියේ. එබැවින් ඔහු මා කඩ කළ පොරොන්දුව ගැන අහිතක් නොසිතනු ඇතැයි මම දැන සිටියෙමි.

ඇත්තම කියනවා නම් R මට වඩා නිර්භීත විය. තමන්ට රැකියාවක් නැතිවද, ලබමින් සිටි වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය අත හැර දමා හෝ මා සමඟ එන්ට ඔහු සූදානමින් සිටියේය.

“…Becoming a doctor is my lifelong dream, but there is nothing that I can give up…I have some money with me. Surely we can start a small business…”

මේ (මා පසුව ගිනිබත් කළ) පෙම් හසුනෙක වූ ඔහුගේම වදන්ය.

මම මොහොතකට හෝ ඔහුගේ වචනයක් සැක නොකළෙමි. අප දෙදෙනා අතර වූයේ එතෙක් දැඩි බැඳීමකි. විශ්වාසයකි. ඔහුගෙන් තොර ලෝකයක් මට නොතිබුණාක් සේම මගෙන් තොර ලෝකයක් ඔහුටද නොතිබුණු බව මම දනිමි. අප එකට ඇවිද ගිය කොළඹ නගරයේ මාවත් – බුලර්ස් පාර, රැජන පාර, රීඩ් මාවත, ගාළුපාර – වැල්ලවත්ත හා ගල්කිස්ස වෙරළ තීරය ඊට සාක්ෂි දරනු ඇත්තේය.

.

ඔබේ නෙත් මා නෙත් හමුවූයේ කෙදිනකද, එතැන් පටන්
මම උමතු වීමි; මුළු ලොවටම අමුත්තෙක් වීමි.
අහා, දෙවියන්ද ඔබ දැක උමතු වනවා ඇත්තේය!

ඔබේ නෙත් මා නෙත් හමුවූයේ කෙදිනකද, එතැන් පටන්
උමතු වූ මිනිසකු උපත ලද්දේය
මා ඔබ ලකුණ හැඳින ගත්තේ කවදාද, එතැන් පටන්
මට අන් කිසිවකට අවධානයක් යොමුකළ නොහැකි විය
අවට පරිසරය කසුකුසුවෙන් පිරිගියේ යම් දිනෙකද, එතැන පටන්
මහත් වූ ප්‍රමෝදයක් මෝදු වූයේය

පෙම්වත, අප ජීවිත තන්තු එකිනෙක බැඳුනේ යම් දිනෙකද, එතැන් පටන්
මම උමතු වීමි; මුළු ලොවටම අමුත්තෙක් වීමි.
අහා, දෙවියන්ද ඔබ දැක උමතු වනවා ඇත්තේය!

අප සෙල්ලක්කාර වූයේ යම් දිනෙකද එතැන් පටන්
නිසල බව බිඳුනේය; සංසිඳීමක් නැති විය
ඔබේ සළුව ගිළිහුනේ යම් දිනෙයකද , එතැන් පටන්
මා වශි බන්ධනයෙකින් බැඳ තැබුවාක් මෙන් විය
ඔබ මගේම වූයේ කෙදිනෙකද, එතැන් පටන්
මගේ හදවත වේගයෙන් සැලෙයි
මම උමතු වීමි; මුළු ලොවටම අමුත්තෙක් වීමි.
අහා, දෙවියන්ද ඔබ දැක උමතු වනවා ඇත්තේය!

අපට දැඩි තීරණයක් ගත හැකිව තිබුණේය. එහෙත් එවැනි පියවරකින් පසු එළඹිය හැකි තත්ත්වය මට සිතා ගත නොහැකි තරමට දරුණු විය. Rගේ පියා මුළු රටම දන්නා ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙකි. කොළඹ බලපුළුවන්කාර සමාජයේ වැදගත් පුරවැසියෙකි. අධ්‍යාපනය කඩා කප්පල් කර ගැනීම ගැන හෝ සමාජ සම්මතයන්ට පිටු පෑම ගැන ඔහු තම එකම පුතණුවන්ට කිසිසේත් සමාව නොදෙන බව අප දෙදෙනාම ඉඳුරා දැන සිටියෙමු. සමාජය විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරන අප දෙදෙනා සතු අනාගතය කුමක්ද?

ස්වාත්මය හා ස්වාර්ථය අතර සනාතන අරගලය මම දෙවියන් වහන්සේ ඉදිරියට ගෙන ගියෙමි. උන් වහන්සේ මට හිරු බසිමින් පවත්නා අධිරාජ්‍යයෙහි නයුවා දැක්වූවෝය.

මා සරත් චන්ද්‍ර චට්ඨොපාධ්‍යගේ දෙව්දාස් නවකතාවේ කථා නායකයා බඳුය මට සිතුණේය. දෙව්දාස්ගේ පළමු ආදරය ඔහු කුඩා කළ පටන් දන්නා, නව යොවුන් වියේදී ඔහුගේ සිත පැහැර ගන්නා, පාර්වතීය. එහෙත් ඔහුට කිසිදිනෙක පාර්වතී සමඟ එක්වනු නොහැකි වෙයි. සමාජය විසින් ඔවුන්ගේ ආදර කතාව දෙපළු කොට මහා පවුරක් බැඳ ඇත්තේය.

මා කතෝලික පල්ලිය නැවත වැද්ද නොගන්නා ලෙසට ජීවිතයෙන් ඈත් කළේ බොහෝ කාලයකට ඉහතදීය. නමුත් දෙවියන් වහන්සේ මගේ ජීවිතයෙන් ඈත් නොවීය. ශුද්ධ වූ බයිබලය තවමත් මා අසීරු අවස්ථාවකට පත් වූ කල්හි මට ජීවිතය පිළිබඳ නවමු බලාපොරොත්තු ඇති කරයි.

When I was a child, I used to speak as a child, think as a child, reason as a child; when I became a man, I did away with childish things. For now we see in a mirror dimly, but then face to face; now I know in part, but then I shall know fully just as I also have been fully known. But now abide faith, hope, love, these three; but the greatest of these is love.

Corinthians 13:4-13

අවසානය කෙතෙක් සහතිකව දැන සිටියද අප දෙදෙනා එක්ව ගතකළ අන්තිම රාත්‍රිය බෙහෙවින් හැඟුම්බර එකක් වූයේය. මගේ බෝඩිමේ ඇඳ මත අප දෙදෙනාගෙන් කිසිවකු හරිහැටි නින්දක් නොලැබ රැය පහන් කළෙමු. R මට තුරුළුව, මගේ දෑත් අතර සිරව සිටියේය. ඔහුගේ කඳුළු කොපමණ මගේ ළැම තෙත් කරමින් ගලා ගියාද මම නොදනිමි. බොහෝ කාලයකින් කම් සැප නොලැබුවද, අන්තිම රාත්‍රියේදී එහි නියැළෙන්ට අපට ඕනෑකමක් හෝ මානසික ඒකාග්‍රතාවයක් නොවීය. අප දෙදෙනාම සිතමින් සිටියේ නොදන්නා හෙට දවස ගැනය. අප දෙදෙනා එකිනෙකාගෙන් වෙන්ව තනිව පිය නැඟිය යුතු ලෝකය ගැනය.

පාන්දර යාමයේ මම කෙටි නින්දකට වැටුණේය සිතමි. කවර හෝ නපුරු හීනයකින් මම බියපත්ව පිබිදුනෙමි. මා දුටුවේ තවමත් අවදියෙන් කඳුළු පිරි දෙනෙතින් යුතුව මා දෙස බලා සිටින R ය. මම ඔහු අත මගේ අතට තදකර ගතිමි. මේ වෙන්වීම මෙතක් සංවේගදායක බැව් මට නොසිතුණේය. එහෙත් කිසිවක් වෙනස් නොකළ හැක්කේය. අපි වෙන්විය යුතු වෙමු.

පසුදින උදෑසන R මගේ ජීවිතයෙන් සදහටම සමු ගත්තේය. අපට ප්‍රසිද්ධියේ සිප වැළද ගන්ට තියා හඬන්ට වත් අවසර නොවීය. මම මගේ නෙතින් ඇද හැළෙන කඳුළු සඟවා ගන්ට කවර හෝ වෑයමක් නොකොට ඔහු රැගත් බී. ජේ. ප්‍රනාන්දුගේ සිල්වර්ලයින් කොම්පැණියේ බස් රථය මගේ දසුනින් ඈත්වන තුරුම බලා සිටියෙමි.

බඩගින්නක් නැතද මම පුරුද්දට YMCA කැන්ටිමට ගොඩ වැදුනෙමි. එහා පැත්තේ කඩයක රෙඩිෆියුෂන් යන්ත්‍රයෙන් ඇසුණු ගීතය මා වෙනුවෙන්ම වූ බවක් මට සිතුණය.

“පෙම් කැකුළ පිපී එන විට ම හදේ – එය පරව ගියා
මා හෙළා මේ දුක් අන්ධකාරේ… අන්ධකාරේ…”

පාර්වතී අහිමි වන දෙව්දාස් චන්ද්‍රමුඛියගෙන් ගෙන් පුනරුප්පත්තිය ලබයි. R අහිමිව රුවල් ඉරීගිය නෞකාවක් බවට පත්වූ මගේ ජීවිතයටද පාවී යන්ට මඟක් විය. ඒ දේශපාලනයයි.

එතෙක් කෑම දිරවන්ටය මගේ සගයින්ගේ විසුළුවට ලක් වූ මගේ සමසමාජ දේශපාලනය සැබෑ කැපවීමකින් කරන එකක් බවට පරිවර්තනය විය. මේ රටේ තැළෙන පොඩිවන පොඩි මිනිසුන් වෙනුවෙන් මට කළ හැකි යමක් වේද, මගේ දිවි දෙවන කොට එය කරන්ට මම අධිෂ්ඨාන කර ගතිමි. මම සමාජවාදය පළමුවද ජීවිතය දෙවනුවද ගත් සමාජවාදියෙක් වූයෙමි.

.

Stand up, damned of the Earth
Stand up, prisoners of starvation
Reason thunders in its volcano
This is the eruption of the end.
Of the past let us make a clean slate
Enslaved masses, stand up, stand up.
The world is about to change its foundation
We are nothing, let us be all.
This is the final struggle
Let us group together, and tomorrow
The Internationale
Will be the human race.

පුදුමයකට මෙන් මා මේ තීරණය ගැන කිසි දවසෙක දෙවියන් වහන්සේගෙන් ප්‍රශ්න නොකළෙමි. එසේ කළ යුතුය මට නොසිතුණේය. මේ මට උරුමය උන්වහන්සේ තෝරා දුන් මාර්ගයෙහි කොටසකි. උන් වහන්සේ මගේ තීරණය ඉඳුරා අනුමත කරන බවට මට සුළු හෝ සැකයෙක් නොවීය.

Seeing the crowds, he went up on the mountain, and when he sat down, his disciples came to him. And he opened his mouth and taught them, saying: “Blessed are the poor in spirit, for theirs is the kingdom of heaven. “Blessed are those who mourn, for they shall be comforted. “Blessed are the meek, for they shall inherit the earth. …

Matthew 5:1-48

එසේම තාත්තා මේ තීරණය ගැන කුමක් සිතන්නේද යන්න මට ගැටළුවක් නුවූයේය. ඔහු ඊට අනිවාර්යයෙන්ම කෝප ගන්ට ඇතැයි සිතමි. මම එය නොසලකා හැරියෙමි. ස්ථිර රැකියාවක් නැතද මේ දිනවල මට සුළු සුළු පරිවර්තන කටයුතු කර දීමෙන් යමක් සොයා ගත හැකි විය. එනිසා මට තාත්තා මත ආදායම වෙනුවෙන් යැපෙන්ට ලොකු ඕනෑකමක් නොවීය.

1952 මැතිවරණය ලංකා සමසමාජ පක්ෂයට තීරණාත්මක විය. මම මගේ ගම වූ මීගමුවේ සමසමාජ කඳවුරේ බලවතකු වීමි. මේ ගැන මගේ නෑයින් බොහොමයක් නොසතුටු වූ බව ඇත්තය. මම හිතුවක්කාරයෙක් වීමි. තවදුරටත් මට රකින්ට දෙයක් නොතිබුණු නිසාය.

බලපොරොත්තු වූ ලෙසින්ම මගේ දරුණුම විවේචකයා වූයේ කතෝලික පල්ලියයි. 1952 මහ මැතිවරණය යනු කතෝලික පල්ලිය නීත්‍යානුකූලව හා එළිපිට එක්සත් ජාතික පක්ෂයට සහයෝගය පළ කරන්ට තීරණය කළ අවස්ථාවකි. පල්ලියේ ෆාදර් හැම ඉරිදාම යාච්ඥාවට පැමිණි බැතිමතුන්ට අනුශාසනා කළේ අලියා ලකුණ ඉදිරියේ ඡන්දය ලකුණු කරන ලෙසය. සමසමාජ පාක්ෂිකයින් ඔහු විසින් අකාරුණිකව හඳුන්නා දෙන ලද්දේ යක්ෂයාගේ නියෝජිතයන් ලෙසිනි. එජාපයේ ජය පල්ලියේ පැවැත්ම සඳහා නැතුවම බැරි එකක් වී තිබුණු සෙයක් පෙනුණේය. තමන්ගේ භක්තිමත් අනුගාමිකයකු වූ ඔගස්ටස් සමරසිංහගේ අකීකරු පුත්‍රයා යක්ෂයාට එක් වී සිටීම ඔවුන්ට දැරිය නොහැකි වේදනාවක්ව තිබුණේය.

මම මගේ නෑයින් අත් හළෙමි. මගේ දෙමාපියන් අත් හළෙමි. පල්ලිය නම් කොහොමටත් අත් හැර තිබුණු නිසා අමුතුවෙන් අත හරින්ට දෙයක් තිබුණේ නැත. ෆාදර්ලා මා මුහුණට මුහුණ හමු වුවද කතා නොකර යන මට්ටමට දුරස්ථ වූවෝය.

මම සමාජවාදය අත් නොහළෙමි. මම දෙවියන් වහන්සේ අත් නොහළෙමි. මම මගේ විශ්වාසය වෙනුවෙන් අවංකව උන් වහන්සේ ඉදිරියේ පෙනී සිටියෙමි.

1952 මැතිවරණයේදී, සමසමාජ නායකයින්ට මීගමුවේ රැස්වීම් වලදී කටක් අරින්ට බැරි වන විදියට බාධා කරන්ට යූ. එන්. පී. මැරයන් යොදා තිබුණේය. එක් තීරණාත්මක රැස්වීමක කථා කරමින් සිටියේ අපේ අනුපමේය වීරයකු වූ කොල්වින් සහෝදරයාය. කොල්වින් සහෝදරයා තම කතාවට වූ බාධාවන් වරක් දෙකක් ඉවසුවේය. බැරිම තැන අසළ හුන් පොලිස් නිලධරයන්ට මැදිහත් වන්ට ඉල්ලා සිටියේය. එයින්ද පළක් නොවූයේ පොලිස් නිලධරයන් සංඛ්‍යාව මඳ වූ හෙයිනි.

මඳක් කතාව නතර කළ කොල්වින් සහෝදරයා මට අත වැණුවේය. ඔහු හරියටම මට කතා කරන්නේද යන්න මට පැහැදිළි නොවූ නිසා මම නොසෙල්ව සිටියෙමි.

“I say.. yes, you… come here…”

මම ලොසින්ජරයක් ගෙනැවිත් එය දෙන්ට කතා කරන පියකු වෙත දුවන්නාක් සේ කොල්වින් සහෝදරයා වෙත දුව ගියෙමි.

“Bring me a stick…”

“A stick sir…?” ඔහුට comrade කියන්ට මගේ දිව කවදාවත් නොනැමුණේය.

“Yes, take one from that fence…”

මම වැටෙන් ඉන්නක් ගලවාගෙන ගොස් ඔහු අතට දුනිමි.

ඉන්පසු ඔහුගේ කතාව වේගවත් විය.

“සහෝදරවරුනි, ඔය අපට මෙතැන්ට ඇවිල්ලා බාධා කරන යූ. එන්. පී.යේ කුලී ගැත්තන් නිහඬ කරන්ඩ කියලා මම පොලීසියේ මහත්වරුන්ට කිව්වා… ඒත් ඒක වුණේ නැහැ. දැන් අපට පිහිට අපිමයි. ඔය ගැත්තන් අල්ලලා මෙන්න මෙහම කඩලා දාන්ඩ. (ඔහු දණ්ඩ හඬ නැඟෙන පරිදි කැඩුවේය.) බය වෙන්ඩ එපා, පොඩ්ඩක් වත්. තමුන්නාන්සෙලා කාටවත් හිරේ යන්ඩ දෙන්නෙ නෑ… මමම උසාවියෙ කතා කරලා බේරා ගන්නවා…”

ඒ ඇසුණු වහා යූ. එන්. පී. මැරයෝ පැණ ගියහ.කොල්වින්ගේ කතාවට ඉන්පසු කිසිදු බාධාවක් නොවීය .

1953 හර්තාලය මගේ ජීවිතයේ තවත් කඩ ඉමක් සනිටුහන් කළේය. මේ සමසමාජ පක්ෂය සිය දේශපාලන ගමනේ කූටප්‍රාප්තියට පත් වූ අවස්ථාව සේ මම සලකමි. කතෝලික පල්ලියේ හා යූ. එන්. පී. මැරයින්ගේ ක්‍රියා නිසා අපට බලපිටියේ, කොස්ගම සහෝදරයින් පෑ විකුම් පෑ නොහැකි වුවද, අපේ සලකුණ නොමැකෙන සේ මීගමු දේශපාලන සිතියමේ සටහන් කළෙමු. මගේ සගයකු පොලිස් නිලධරයකුට ගඩොලකින් පහර දී ඔහු සදාකාලික මානසික රෝගියකු බවට පත් කොට ‘හර්තාල් සේනානායක’ සේ ප්‍රසිද්ධ වූයේය. මේ ජයග්‍රාහී හර්තාලයේ මට ඇති එකම ශෝචනීය සිද්ධියයි.

1954 දී මම විවාපත් වීමි. මගේ චන්ද්‍රමුඛිය වූයේ එලිසබෙත්ය. අය සාපේක්ෂව අඩු වයසින් මිය යනතුරුම මට යහපත් බිරිඳක වූ බව සටහන් විය යුතුය. ඇය මට දැරියන් දෙදෙනකු ලබා දුන්නාය. බියට්‍රිස් ඉන් වැඩිමලාය.

R ඉන්පසු කිසිදිනෙක මට හමු නොවීය. ඔහු දක්ෂ ශල්‍ය වෛද්‍යවරයකු වූ බව නම් ඉඳහිට පුවත්පත් වාර්තාවෙකින් දැන ගතිමි. එසේම පසුව ඔහු විදෙස් රටකට සංක්‍රමණය වූ බවද ඇසීමි. දිගින් දිගට ඔහු ගැන සොයන්ට මට උවමනාවක් හෝ කාලයක් නොවීය. වෘත්තීය ජීවිතයෙන් ලබන ඉසඹුව මම සමසමාජ පක්ෂයේ කටයුතු වලට කැප කළෙමි. ඒ හැරුණු විට මට රකින්ට පවුලක් විය. මේ සියල්ල අතර මගේ පළමු ආදරය හිස නො ඔසවාම මැරී ගියේය.

බියට්‍රිස්ගේ හෝ ක්ලාරාගේ ජීවිත වලට මම ඇඟිලි ගසන්ට නොගියෙමි. බියට්‍රිස් පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුළු වන්ට තීරණය කළේ ඇගේම මනාපයටය. ඇය පසුව එක්සත් ජාතික පක්ෂයට සම්බන්ධ පවුලක තරුණයකු හා ප්‍රේම සම්බන්ධයක් ඇති කොට ගැන්ම නම් මා සසල කළ සිද්ධියක් විය. එහෙත් මා ඇගෙන් ඇසූයේ එක ප්‍රශ්නයක් පමණෙකි. ඒ ඇය ඔහු සිය කැමැත්තෙන්ම තෝරා ගන්නේද යන්නයි. ඇය එසේය කීවාය. මගේ පියා මට ආදරය අහිමි කළාක් සේ ඇයට ආදරය අහිමි කරන්ට මට අවශ්‍යතාවයක් නොවීය. මම ඇයට මගේ පූර්ණ ආශිර්වාදය ලබා දුනිමි.

බියට්‍රිස් තම පළමු දරු උපතේදී මිය ගියාය. ඒ කිරිකැටි බිළිඳකු ලොව තනි කොටය.

චරිත් කාලිංග බණ්ඩාර!

මම ජීවිතය ෆස්ට් ෆෝවර්ඩ් කර පශ්චාත් සහස්‍රක යුගයට එමි. චරිත් දැන් ළමා විය පසු කොට නව යොවුන් වියට එළඹෙමින් සිටියි.

මා වැන්නකුගේ හිසට ඉහළින් නිරන්තරයෙන් ඩැමොක්ලියස්ගේ කඩු කිහිපයක්ම එල්ලී ඇත්තේය. ඉන් එකක් නම් නොදැනුවත්වම මවිසින් ඊළඟ පරම්පරා වලට මගේ ජාන වලින් මොනවා දායාද කොට ඇතිද යන ගැටළුවයි.

බියට්‍රිස් හා ක්ලාරා ගැහැණු දරුවන් වීම මට මඳ අස්වැසුමක් විය. මේ නිසා මගෙන් පසු පළමු පරම්පරාව ගැන හිතන්ට අවශ්‍ය නොවීය. චරිත් දෙවන පරම්පරාවය. එසේම ඔහු ඒ දෙවන පරම්පරාවේ එකම පිරිමි දරුවාය. ඔහු මගේ ජාන කවරක් හෝ සොරා ගෙන ඇත්තේද? මම බිය වෙමි.

චරිත් ‘රෝග ලක්ෂණ’ කිහිපයක් කුඩා වියේදීම විද්‍යාමාන කළේය. ඔහු අතිශය නිහඬ චරිතයකි. සගයින් පිට්ටනියට බැස ක්‍රීඩා කරන විට ඔහු පොතේම ගැලී සිටියේය. (එය එක්තරා දුරකට, ඔහුගේ දිගු නැහැය සේම එලිසබෙත්ගේ ජානමය බලපෑම විය හැකිය.) ඇතුළතට හැරුණු සිතැත්තකු වීම සියයට සියයක් යමක් ස්ථීර කරන ‘රෝග ලක්ෂණයක්’ නොවේ. එලිසබෙත්ගේ පරණ කියුටෙක්ස් වලින් ඔහු නිය පැහැ කර ගන්නේ අම්මාට ඇති බැඳීම නිසාය අනෙකුන් සේම සිතන්ට මමද හුරු වීමි.  ඔහු ශේක්ෂ්පියර්ගේ නාට්‍යවල ගැහැණු චරිත නිරූපනය කරන්නේය ඇසුණු විට මම බිය වීමි. නමුත් තවම කිසිවක් ස්ථිර නොවීය. චරිත් මට ඒ තීරණාත්මක දුරකථන ඇමැතුම දුන්නේ එවන් විටෙකය.

“Hi seeyaa…what’s up…?”

“You tell me, dear…!”

“Nothing here too…I just call to remind you that I will be coming on seventh, as soon as the vacation starts…”

චරිත් පාසල් නිවාඩු කාලයේ මීගමුවේ නතර වන්ට ඒම සාමාන්‍ය සිද්ධියක් විය. ඔහු එසේ ආ විටෙක සතියක් පමණ අප සමඟ රැඳී සිටියේය.

“Yes, I thought so…”

“…But with a little difference…”

“Difference…?”

“Yes, I know, you won’t say no. I am bringing a friend of mine…”

“A friend…?”

“Yes, seeyaa…pleeease. He is my best friend…His name is Thisuu…Thisara Senapathi…”

මීට වසර හැට හැත්තෑවකට කලින් සිදු වූ කතා බහක් මට නිතැතින්ම සිහියට ආයේය.

“Dad, I am bringing a friend of mine for vacation…he will stay with us for about a week…”

“A friend…?”

“Yes, dad…he is my best friend. His name is Reggie…Reginald de Saram…”
.
.
(ඉවසන්න……………..සමනළයා යළි පියා සලන තෙක්)

(40) පාළු අඳුරු නිල් අහස මමයි || The forsaken days of white dreams

**********(චරිත් කාලිංග බණ්ඩාර කියන කතාව )**********

543568_398739280179792_127760551_n

ආවොත් යා යුතුමය.
නොගියොත් නැවත ඊමක් නැත.
නාවොත් යන්ට බැරිය.
නොගොස් එන්ට බැරිය.

දිනූෂා මගේ ජීවිතයෙන් පියඹා ගියාය. වැහි ලිහිණියක සේය. ඇය කවදා හෝ මා හැර යනු ඇතැයි මට අපැහැදිළි අදහසක් විය. එහෙත් එය මෙතෙක් ඉක්මණින් වෙතැයි මම නොසිතුවෙමි. ලෝකයේ සාමාන්‍යයෙන් සිදු වන්නේ අප නොසිතන දේ මිස සිතන දේ නොවේ.

ඇත්තටම ඇය මා හැර ගියා කීම වැරදිය. අප දෙදෙනා එක මඟෙක ගමන් කිරීම නතර කළ බව කීම වඩා නිවැරදිය. මානව සම්බන්ධතා සංකීර්ණය. ආදරයක් බිඳීම හුදෙක් එක් පාර්ශ්වයක වරදක් සේ දකින්ට බැරිය. ඇරත් සිදු වූ සියල්ල සිදු වී හමාරය. කවුරු වැරදිද කවුරු හරිද කියා සෙවීමෙන් ඇති ඵලය කිමද?

එසේම අපේ ආදරය බිඳීමට හේතුව ශේන්ද නොවේ. දිනූෂා ශේන් ගැන සියල්ල මට කීවාය. ඔවුන් අතර සම්බන්ධය බිඳී තුබුණේය. ඊට හේතුව මා නොවේ. එය අපේ ආදරය (එය එසේ හැඳින්විය හැකි නම්) ඇතිවන්ට පෙර වූ සිද්ධි දාමයක ප්‍රතිඵලයකි. ශේන් ගුවන් ගමනෙකදී ඔහුට මුණ ගැසුණු ජාතික බැඩ්මින්ටන් ක්‍රීඩිකාවක හා මිතුරු වී ඉන්නා බවද මට කීවේ දිනූෂාය.

අප දෙදෙනා අතර කවදා හෝ ආදරයක් විණිද මම නොදනිමි. අප හොඳ මිතුරන් වූ බව ඇත්තෙකි. ඇය මා ප්‍රිය කළ බවද මා ඇය ප්‍රිය කළ බවද ඇත්තෙකි. අප දෙදෙනාගෙන් එකකුට හෝ අනෙකා නුරුස්සන්ට තරම් ප්‍රබල හේතුවක් නොවීය.  එහෙත් ප්‍රත්‍යවේක්ෂණයේදී මට සිතෙන්නේ ආදරයක් යනු ඒ කිසිවක් නොවන බවයි. එය ඊට වඩා සංකීර්ණ, ගැඹුරු දෙයකි. එවන් දැඩි බැඳීමක් අප දෙදෙනා අතර කවරදාකවත් විණිය මට නොසිතෙයි. ඉබේ ඇති නොවන ආදරයක් කෘත්‍රිමව නිර්මාණය කර ගත නොහැකිය. තව දුරටත් එකිනෙකා රවටා ගැනීමෙකින් තොරව වෙන් වන්ට අප කල්පනා කළේ එනිසාය. මේ මගේ වර්ශන් එකයි. ඇයට මීට වඩා වෙනස් වර්ශන් එකක් ඇතිවා වන්ට පිළිවන. මම එය ප්‍රශ්න නොකරමි.

මේ කාලයේදී මා ගීතයකට කන් දුන්නා නම් ඒ මහගමසේකර ලියූ අමරදේව ගයන ‘මා මළ පසු…” ගීතයට පමණක් විය හැකිය. මා එය කී සැරයක් නැවත නැවත ශ්‍රවණය කළේද නොදනිමි.

මා මළ පසු සොහොන් කොතේ
දුක්‌ ගීයක්‌ ලියනු මැනව
දුක්‌ ගීයක්‌ ලියනු මැනව
දුක්‌ ගීයක්‌ ලියනු මැනව

නන්නාදුණනා ඔබගේ
අත් අකුරින් ලියනු මැනව
දුක්‌ ගීයක්‌ ලියනු මැනව
දුක්‌ ගීයක්‌ ලියනු මැනව

අඩ සඳ බැසගෙන යන සඳ
සීතල අඳුරු රැයක
අඩ සඳ බැසගෙන යන සඳ
රෑහී හඬන රැව් අතරින්
එතකොට ඒ ගී රාවය
යාන්තමින් මට ඇසේවී

මේ ලොව යම් කිසිවකු
මා හට පෙම්කල බව
එතකොට ඒ ගී රාවය
හීන් හඬින් මට කියාවී

මේ අසුන්දර සමය ගැන මම දිගින් දිගටම ලියන්ට නොයමි. එක හේතුවක් මේ සිද්ධීන් කිසිවක ආවර්ජනය කරමින් විඳින්ට තරම් අපූර්වත්වයක් නැති වීමයි. දෙවැනි හා ප්‍රධාන හේතුව මා එවක සිටි මානසික තත්ත්වය අනුව ඒ සියල්ල නිවැරදිව මතක ඇත්දැයි මට නිශ්චිතව නොකිව හැකිවීමයි.

ඇත්තටම මේ කථාන්තරය ආරම්භ වන්නේ අප දෙදෙනා වෙන් වන්ට මාසයකට පමණ කලිනි. විශාදය (Depression) ලෙස පසුව රෝග විනිශ්චය කරනු ලැබූ මානසික රෝගයක ප්‍රාථමික ලක්ෂණ මා ප්‍රදර්ශනය කරන්ට පටන් ගත්තේ මීට සමගාමීවය.

විශාදය පිළිබඳව විකිපීඩියාව මෙසේ කියයි.

Depression is a state of low mood and aversion to activity that can have a negative effect on a person’s thoughts, behavior, feelings, world view and physical well-being. Depressed people may feel sad, anxious, empty, hopeless, worried, helpless, worthless, guilty, irritable, hurt or restless. They may lose interest in activities that once were pleasurable, experience loss of appetite or overeating, have problems concentrating, remembering details, or making decisions and may contemplate or attempt suicide. Insomnia, excessive sleeping, fatigue, loss of energy, or aches, pains or digestive problems that are resistant to treatment may also be present.

විශාදය පිළිබඳ කෙනකුගේ සැබෑ අත්දැකීම මේ වචන වලට වඩා අතිශයින් රුදුරුය. ඔබ නිදන්ට සැරසී සිටියි. ඔබ නින්දට බියවෙයි. නින්දෙහි හැම මොහොතක්ම අපායක ජීවත් වීමක් හෙයිනි. එහෙත් ඔබ නිදන්ට යායුතුය. වෙනදා ජීවිතයෙහි සරතැස නිවන සුව නින්ද විශාදයෙහිදී කුරිරු වධකාගාරයක් වේ. ඉඳිකටුවෙකින් ඔබේ හිසට ඇනීමේදී දැනෙන වේදනාව සිහියට නඟා ගන්න. එවන් ඉඳිකටු මිලියනයකින් ඔබේ මස්තිෂ්කයෙහි හැම සෛලයකටම අනින වේදනාව ඔබ අරුත් දක්වන්නේ කෙලෙසද? ඔබ ජීවිතයට වෛර කරන්ට පටන් ගනියි. ඔබ ජීවත්වීමට වෛර කරන්ට පටන් ගනියි.

ස්වනාශක සිතිවිලි විශාදයෙහි එක් අනිවාර්ය අංගයකි. කිහිප විටෙකම මම ජීවිතය නැති කර ගන්ට උත්සාහ ගත්තෙමි. මා නොමැරුණේ නම් ඒ සිය දිවි නසා ගන්නා නිවැරදි ක්‍රමය මා නොදැන සිටි නිසා විය යුතුය සිතමි.

හුස්ම හිරවීමෙන් කෙනකුගේ මරණය සිදු වෙතැයි මම උපකල්පනය කළෙමි. මා ඇඳ ඇතිරිල්ලෙන් ගෙළ සිර නොකැර ගන්නේ මක් නිසාද? මම එයින් මගේ ගෙළ තදින් සිර කැර ගනිමි. හුස්ම ගැනීම අපහසු වන තෙක් සිර කර ගනිමි. වාතය පෙනහළුවල සිරවෙයි. තව මිනිත්තු කිහිපයකින් මගේ මොළයට ඔක්සිජන් නොලැබී මා මිය යනු ඇත්තේය. ඉන්පසු සිද්ධි දාමය මගේ මනසෙහි ෆාස්ට් ෆෝර්වර්ඩ් වෙයි. කවරකු විසින් හෝ මගේ මළ සිරුර සොයා ගනු ඇත. සමහරවිට මෙහිදීම මරණ පරීක්ෂණය පැවැත්වෙනවා ඇත්තේය. හේරත්හාමි ඔහුගේ නැඟණියගේ මළ සිරුර කැපුවේය. මගේ මළ සිරුර කපනු ඇත්තේ කවරකු විසින්ද? මා සිය දිවි නසා ගත්තේ ඇයිදැයි කවරකු හෝ ප්‍රශ්න නඟනු ඇත්තේද? “ලව් සීන් එකක් වෙන්න ඇති” බහුතරය තමන්ගේ නිගමනය දෙනු ඇත. සියල්ල අවසානයේ සිරුර එම්බාම් කොට මිනී පෙට්ටියක බහා පාංශුකූලය දෙනු ඇත. හාමුදුරුවන්ගේ අනුශාසනාව කෙටි විය හැකිය. තම ජීවිතයෙන් පළාගියෝ අපේ සමාජයේ වීරයන් සේ නොගැනෙති. ඔවුන් ගැන කියන්ට වැඩි දෙයක් නැත. මා වෙනුවෙන් පැන් පිරීමට එක්වනු ඇත්තේ කවරෙක්ද?

උන්න මේ උදකං වට්ඨං යථා නින්නං පවත්තති
එව මේව ඉතො දින්නං පේතානං උපකප්පති
යථා වාරීවහා පුරා පරිපුරෙන්ති සාගරං
එව මේව ඉතෝ දින්නං පේතානං උපකප්පති

මා තව මොහොතෙකින් මිය යනු ඇත්තේය. මට බියක් නැත. කටුක වූ ගිරි දුර්ග තරණය කොට ගමනාන්තයට ළඟාවන මඟියකුගේ අස්වැසුම පමණක් මට ඉතිරිව ඇත්තේය. මම මරණයට සූදානම් වෙමි. ඔරලෝසුවේ තත්පර කට්ටේ හඬ මට ඇසෙයි. ටික්. ටික්. ටික්. ටික්…

මගේ සිත මිස කය මරණයට සූදානම් නැති සේය. තදින් බැඳි ඇතිරිල්ලේ ගැටය අතික්‍රමණය කොට මගේ පෙනහළුවල සිරව තිබූ වාතය ප්‍රශ්වාස වේ. මම උත්සාහය එවරට අතහරිමි.

නැවත මම ගෙළ සිර කොට ගනිමි. පැරණි චක්‍රය නැවත. කොයිතරම් තදින් ගෙළ සිර කරන ගැටය දැමුවද යම් මොහොතෙක පෙනහළුවල වාතය ප්‍රශ්වාස වෙයි.

මම නාන කාමරයට ඇවිද යමි. තදින් ගෙළ සිර කෙරුණු තැන්ද, මුහුණෙහි තැන තැනද තදින් රත් පැහැ ගැන්ව ඇත්තේය. ගෙළ රත් පැහැ ගෙන ඇත්තේ ඒ ඒ තැන ලේ සිරවූ නිසා විය හැකිය. මුහුණ රත් පැහැ ගත්තේ මන්ද? හෙට උදේට මේ පැල්ලම් කළු පැහැ ගැණෙනු ඇත්ද? මා සිය දිවි නසා ගන්ට තැත් කළ බව හෙට උදෑසන සියල්ලන්ම දැන ගනු ඇත්ද? මම බිය වෙමි.

මම හඬ නොනැඟෙන සේ ඇඟිලි තුඩු වලින් ඇවිද යමි. ලොකු වතුර වීදුරුවක් බී නින්දට යන මම ආයාසයෙන් නිදන්ට උත්සාහ කරමි.

පුදුමයකට මෙන් මේ සම්පූර්ණ ක්‍රියාවලියේදීම මට අම්මා සිහි නොවූයේය. උපන් දා සිට මොහොතක් මා අත නොහැර, හැමවිටම Chari, think before you do that putha, Chari, don’t do that, you will regret afterwards මට කියමින් සිටි ඇය හිටිහැටියේ කොතැනක ගියේද? එසේම මට දෙවැනි මවක වූ අප්සරා ආන්ටි හෝ ඇගේ පවුලේ කිසිවකු ගැනද මතකයට නොආයේය. අප්පච්චි ගැන මා සිතූයේ නම් ඒ තරහකිනි.

මගේ විශාදය දිනූෂා ගෙන් වෙන් වීම නිසා ඇති වූ ඵලයක් සේ ඔබ වරදවා හඳුනා ගනු ඇත්තේය. නැත. මේ දෙකින් කවරක් හේතුවද කවරක් ඵලයද මම නොදනිමි. දෙකම එක සමාන්තරව ඇති වූ බව මට විටෙක සිතෙයි. මම මගේ මනෝ විශ්ලේෂණයට නොයමි. මම මනෝ විද්‍යාඥයකු නොවෙමි.

දිනූෂා ගෙන් වෙන් වීම නිසා මට ඇය හැර තවත් බොහෝ දේ අහිමි විය. මා කල්පනා කළේ අපට ඉන් පසුව යළි මිතුරන් බවට පත්වන්ට හැකි බවයි. එහෙත් එය නොකළ හැක්කක් බව අවබෝධ වූයේ පසුවය. බොහෝ රසායනික ප්‍රතික්‍රියාවන් සිදු වන්නේ එක් අතෙකට පමණෙකි. එය ප්‍රත්‍යාවර්තනය කරන්ට යාම මෝඩ කමකි. මා මෙය අවබෝධ කර ගත්තේ පසුවය. ඒ සඳහා වූ දැවැන්ත වන්දිය ගෙවීමෙන් අනතුරුවය.

මඩොල් දූවට ගියායින් පසුව අපේ ගැන්සිය නුවරඑළි යන්ට සැලසුම් කරන බැව් මට ආරංචී වූයේ ගමනට දින කිහිපයක් ඇතිවය. මේ ගැන්සියේ ස්ථිර සාමාජිකයකු වූ මට මේ බව නොදන්වන්ට ඔවුන් ක්‍රියා කළේ ඇයි? මම රන්දිමාට කතා කළෙමි. ඇය ඇත්ත කාරණය කීවේ තරමක අදිමදි කිරීමකින් පසුවය.

“…I am really sorry, Chari….but Dinusha was adamant. She said she wouldn’t join if you do…We tried our best to show her reason but she didn’t agree. We had to vote on that… and again sorry to tell this… but as you know Dinusha was more popular…”

මා ගමනින් ඉවත් කළ හේතුව දැන ගන්ට ලැබීම මට ඊට සහභාගි නොවන්ට ලැබුණාට වඩා වේදනාවක් විය. මගේ පෙම්වතිය නොවතුදු දිනූෂා මිතුරියක සේ ගන්ට මා කිසි විටෙක නොපැකිළුනෙමි. ඇය මට මෙසේ සලකන්නේ මන්ද?

“චරී රැවුල වවන්න පටන් අරන්…” මගේ මිතුරෝ රාශියක් කීවෝය. මා රැවුල වැවූවා නොවේ. එය ඊට ඕනෑ හැටියට වැඩුණේය. මා කළේ එය නොකපා සිටීම විතරය.

The Adventures of Tintin පොත්පෙළෙහි නිර්මාපකයා Hergé හෙවත් Georges Remi (1907–1983) යම් අවස්ථාවක විශාදයෙන් පීඩා වින්දේය. ඔහු සුදෝ සුදු සිහින දකින්ට පටන් ගත්තේය. මේ සිහින ගැන ඔහු මෙසේ ලියයි.

“At the time I was going through a time of real crisis and my dreams were nearly always white dreams. And they were extremely distressing. I took note of them and remember one where I was in a kind of tower made up of a series of ramps. Dead leaves were falling and covering everything. At a particular moment, in an immaculately white alcove, a white skeleton appeared that tried to catch me. And then instantly everything around me became white.”

Hergé ගේ මනෝ විශ්ලේශකයෝ ඔහුට ඔහු තුළ වූ ‘පාරිශුද්ධත්වයේ සුදු රකුසා’ (‘the white demon of purity’) මරාදමන ලෙස උපදෙස් දුන්නෝය.  ඊට ඔහුගේ වූ නිර්මාණාත්මක ප්‍රතිචාරය Tintin in Tibet කෘතියයි. තිබ්බතයෙහි සුදු හිම මත දිග හැරෙන Tintin in Tibet සුවිශේෂ කෘතියකි. මුළු The Adventures of Tintin කතා මාලාවෙහිම දුෂ්ටයකු නැති එකම කෘතිය එයයි. Tintin හා Captain Haddock මෙහිදී සටන් වදින්නේ මිනිස් දුෂ්ටයින් සමඟ නොව තමන්ගේම අභ්‍යන්තරය සමඟය. ඒ සටනින් ජය ගන්න ඔවුහු මිත්‍රත්වයේ අගය ලොවට කියමින් Tintin ගේ චීන මිතුරා Chang Chong-Chen යෙටී නම් හිම මිනිසාගේ ග්‍රහණයෙන් මුදවා ගනිති.

මගේ විශාදය නිර්මාණාත්මක මඟට යොමු කරන්ට මම උත්සාහ ගතිමි. මම කවි ලියන්ට පටන් ගත්තෙමි. ඉන් කිහිපයක් කියැවූ මගේ ඉංග්‍රීසි ගුරුතුමිය ගේ අදහස වූයේ ඒවායේ ලොකු වටිනාකමක් නැති බවයි. (ඇය මේ ටික ඉවසිලිමත්ව හා ආචාරශීලීව කියූ බව සඳහන් විය යුතුය.) නිකමට වගේ මම ඒවා කිහිපයක් ඉංග්‍රීසි පුවත්පත් වලට තැපැල් කර යැවූයෙමි. එකක් හෝ පළ වූයේ නොවේ.

මම බ්ලොග් එකක් ලියන්ට උත්සාහ ගතිමි. මට නිර්මාණය කරන්ට හැකිවූයේ Michael Buble ගේ ” Lost ” ගීතය අන්තර්ගත කළ එහි මුල්පිටුව පමණෙකි.

I can’t believe it’s over
I watched the whole thing fall
And I never saw the writing that was on the wall
If I’d only knew
The days were slipping past
That the good things never last
That you were crying

Summer turned to winter
And the snow it turned to rain
And the rain turned into tears upon your face
I hardly recognize the girl you are today
And God I hope it’s not too late
It’s not too late

‘Cause you are not alone
I’m always there with you
And we’ll get lost together
Until the light comes pouring through
It’s when you feel like you’re done
And the darkness has won
Babe, you’re not lost
When your world’s crashing down
And you can’t bear the cross
I said, babe, you’re not lost

මම අරමුණෙකින් තොරව වීථි සරන්නකු වීමි.

බ්‍රිටිෂ් කවුන්සිල් පුස්තකාලය පිහිටි ආර්. ඒ. ද මැල් මාවත (ඩුප්ලිකේෂන් පාර) හා කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ සනාතන සභා මන්දිරය පිහිටි කුමාරතුංග මුනිදාස මාවත යා වන්නේ රැජන පාරෙනි. මේ කාලයේ යම් දිනයෙක මම බ්‍රිටිෂ් කවුන්සිල් එකට ගොස් පොත් මාරු කර ගෙන (මෙසේ ගත් බොහෝ පොත් නොකියවාම යළි මාරු කරන ලද්දේ භාර දිය යුතු දින ඉකුත් වූවායින්ද පසුවය.) ඉබාගාතේ ඇවිද යන ගමන් රැජන පාර ඔස්සේ ගමන් කරමින් සිටියෙමි.

එල්. ටී. ටී. ය විසින් ඝාතනය කරන ලද කුමාර් පොන්නම්බලම් නම් හිටපු මන්ත්‍රීවරයාගේ නිවස ඇත්තේද මේ පාරේය. එහි බිත්තියේ කොනක ඇබිත්තං දේවාලයකි. යන එන හින්දු බැතිමත්හු මේ දේවාලයට යමක් පුදකොට එහි සීනුව නාද කොට, අළු ස්වල්පයක් නළලේ උළාගෙන යති. මා එය දැක තිබුණද කවදාවත් එය කරන්ට අදහසක් නොවීය. එහෙත් අද වෙනස්ය. විශේෂ අවස්ථාවන්ට ලක් වූ මිනිස්සු විශේෂ හැසිරීම් ප්‍රදර්ශනය නොකරත්ද? මා එය නොකළ යුත්තේ මක්නිසාද? මා සීනුව නාද කොට අළු ටිකක් නළලේ උළා ගන්ට සූදනම් වූවා පමණෙකි.

මෝටර් රථයක් මට ළං කොට බ්‍රාස් ගා නතර කරන තුරුම ඊට මගේ අවධානය යොමු නොවීය. එහි පසු පස අසුනේ සිටගෙන සිටියේ අරේෂාය. ඔව්, දිනූෂා නව රඟහලේදී මට මුණ ගැසුණු දිනයේම මා හමුවූ නමුත් දිනූෂාට ඉඳුරාම වෙනස් චරිතයක් වූ අරේෂාය. ඇය අපේ ගැන්සියේ සාමාජිකාවක් නුවූවාය. ඒත් ෆේස්බුක් හරහා ඇය මා හා නිරතුරුව බඳුනාය. එසේ හෙයින් මගේ විත්ති – යම් කොටසක් බැහැරව – ඇයට රහසක් නොවීය.

“…Chari, What a surprise!  What are you doing here…? “

මම හිස් බැල්මෙන් බලා සිටියෙමි.

“You have changed. What happened to you…? Where are you going now…?”

මට යන්ට තැනක් නැතැයි මම ඇයට කීවෙමි. ඇය මොහොතක් කල්පනා කොට “ Get in..” ය කීවාය. මම රථයේ පසුපස අසුනට නැඟ ඇය සමඟ හිඳ ගතිමි.

එදින අරේෂා හා මා අතර ඇති වූ දීර්ඝ කතාබහ මම ලියන්ට නොයමි. පැය කිහිපයකට පසු ඇගෙන් සමු ගනිද්දී මට වඩා සන්සුන් සිතක් සේම සාක්කුවේ කොළ කැබැල්ලක්ද වූ බව මතකය. ‘Dr. Diyanath Samarasinghe, Psychologist’ කියා එහි ලියා දුන්නේ අරේෂාය.

“How do you know him..?” මම ඇසුවෙමි.

“It’s a long story Chari…, you may not want to hear it…” ඇය කීවාය.

.

.

(ඉවසන්න…සමනළයා නැවත පියා සලන තෙක්)

(37) මං මුළා වූ සමනළියකගෙනි පාර අසා ඇත්තේ || It was just like that

කාලය: 2003  මුල හරිය, සමාන්තර විශ්වය. [චරිත්ට මහින්ද අංකල් හමුව මාස කිහිපයකට පසුව හා ත්සුනාමිය එන්ට අවුරුදු එක හමාරකට විතර කලින්]
ස්ථාන: කොළඹ, කටුනායක හා සිංගප්පුරුව

**********(වික්ටර් සාලිය බණ්ඩාර කියන කතාව )**********

මම උණුහුමට ආලෝක පුංජයක් වෙත ඇදී, ඉන්ම දැවෙන මෙරුවකු සේ තිරව, ප්‍රේමයෙන් වෙලී සිටියෙමි. සාමාන්‍ය මිනිසකුට බැලූ බැල්මට පෙනිය යුතු බොහෝ දේවල් මට නොපෙනුණේ එනිසා විය හැකිය.

බොහෝ කාලයකට පෙර මම සිතින් මිය ඇදුනෙමි. එසේ වුවද, මත නැතිව ගිය පසුද ඉතිරිවන හැන්ග්ඕවර් එකක් සේ  මගේ කය අරක්ගත් ආත්මය ජීවත් වූයේය. එය මගේ නොවේය සිතන්ට තරම් මගෙන් ඈත් වූවකි. ඊට උවමනා වූයේ දේවල් තුනකි. පළමුවැන්න බලයයි. දෙවැන්න ලිංගික සුවයයි. තෙවැන්න කීර්තියයි. මගේ ආත්මය ජීවත් වූයේ මේ තුන සඳහාය. මගේ දේශපාලන හා ව්‍යාපාරික ජීවිතයේ සකලවිධ ක්‍රියාකාරම්වල අවසාන ඉලක්ක වූයේ (ඉහත සඳහන් අනුපිළිවෙළටම) බලය, ලිංගික සුවය හා කීර්තියයි. මම මේ අසරුවන් තිදෙනාට කැමැති හැටියට පිටේ නැඟී යන්ට හැකි වූ තුරඟකු පමණක් වීමි.

මහීරා මේ සියල්ල වෙනස් කළාය. ඇය වේලී ඉරි තැළී ගිය කතරකට ගැලූ සුනිල් සිසිල් දිය දහරක් වූවාය. ඒ දිය දහරින් මා මළාය සිතා සිටි වියළි කාන්තාරයේ සැඟව සිටි ජීවය පිබිදුනේය. ඇය මට ජීවත්වන්ට අරුතක් ලබා දුන්නාය. අළුතින් හිතන්ට දෙයක් ලබා දුන්නාය. මම ඒ ගැන පෙර දවසක මෙසේ සටහන් කළෙමි.

“මේ හමුවෙන් පසු මා තුළ පෙර නොවූ විරූ ජවයක් ඇති බව මට වැටහිණි. මා රාජකාරි කටයුතු කළේ කවදාවත් නැති තරම් ප්‍රබෝධයෙනි. මිනිසුන්ගේ ප්‍රශ්න විසඳුවේ විසඳන්ට ඕනෑ නිසා නොව මා එසේ කිරීමෙන් තෘප්තියක් ලද නිසාය. පාර්ලිමේන්තු රැස්වීම් වලට සහභාගි වීම බඳු අන්තිම නීරස ක්‍රියාවන්හි නිරත වීමෙන් පවා මට තෘප්තියක් ලැබුණේය. කොටින්ම අන් කවදාවත් නැති විදියට මගේ වැදගත්කම මට ඒත්තු ගියේය. මා මෙතැන සිටින්නේ අන් කිසිවකුට නොහැකි යම් දෙයක් කරන්ටය. එය කිරීම මගේ තෘප්තිය විය යුතුය. මා ඉන් ආස්වාදයක් ලැබිය යුතුය.’

“මම විදුලි බල ක්ෂේත්‍රය ගැන ගැඹුරින් හදාරන්ටද පටන් ගතිමි. මා පටන් ගත්තේ ක්ෂුද්‍ර විදුලි බලාගාර වලිනි. ටික කලකින්ම මා එම ක්ෂේත්‍රයේ විශේෂඥයකු වනු මටම දැනුනේය. ඉන්පසු මම රටේ ප්‍රමුඛ විදුලිබල ප්‍රශ්න අධ්‍යයනයට නැඹුරු වීමි. දේශපාලකයකුගේ ඇසින් බලන විට මහා වියවුල් සේ පෙනෙන මේ ගැටළු අප හිතනවාට වඩා බෙහෙවින් සරල ඒවා බව මට අවබෝධ විය. මේවා අවුල් කරන්නේ නිලධරයින් හා ඉංජිනේරුවන්ය. හේතු කිහිපයක් නිසාය. එක- ප්‍රශ්න ප්‍රශ්න හැටියට තිබීම ඔවුන්ට වාසිය. එවිට ඔවුන්ගේ අගය වැඩි වේ. ඇමැතිවරයාට ඔවුන් නැතිවම බැරිවේ. දෙක – නිලධර පැලැන්තිය කොහොමටත් වෙනස් ලෙස සිතන්ට ඇකැමැත්තෝය. සුද්දාගේ කාලයේ සිට පවත්වාගෙන ආ රෙකුලාසි, ක්‍රමවේද එසේම පවත්වා ගන්ට ඔවුන් වඩා කැමැතිය. තුන – අවශ්‍ය නැතිකම. ප්‍රශ්නයක් විසඳනවාට නිලධරයකුට අමුතුවෙන් කිසිවක් නොලැබේ. මගේ අළුත් දැනුම මම වසර ගණන් නොවිසඳී තිබුණු ගැටළු විසඳීමට යොදා ගතිමි. මේ නිසා මම සේවක පිරිස – විශේෂයෙන්ම පහළ මට්ටම් වල සේවක පිරිස අතර යම් ගෞරවයක් දිනා ගතිමි.’

“මගේ මේ වෙනසෙහි උල්පත මහීරාය කියන්ට මම මොහොතකුදු මැළි නොවෙමි.”

සංගීතය යනු අල්ලා ගන්ට ඔහේ වැටෙන දෙයක් මිස තෝරාගෙන අසන්ට දෙයක් නොවන බව එතෙක් විශ්වාස කළ මගේ කණට ඇය අමරදේවගේ, ගුණදාස කපුගේගේ, වික්ටර් රත්නායකගේ, නන්දා මාලිනියගේ ගී අහන්ට පුරුදු කළාය.

පාළු අඳුරු නිල් අහස මමයි – ඈත දිලෙන තනි තරුව ඇයයි
යුගයෙන් යුගයට හදවත් ඉල්වන – බලාපොරොත්තුව පැතුම ඇයයි

අසාර වූ මහ පොළොව මමයි – ගලා බසින දිය දහර ඇයයි
යුගයෙන් යුගයට හදවත් නළවන – සදාකාලික වූ සැපත ඇයයි

කැලෑව මැද කටු පැදුර මමයි – පිපී වැනෙන මල් පොකුර ඇයයි
යුගයෙන් යුගයට හදවත් පුරවන – අඳුරු වේදනා කැටිය ඇයයි

අපේ ආදර කතාව කෙටිය. තව දුර යන්ට මත්තෙන් මම එය කොටසින් කොටස සකසන්ට කැමැත්තෙමි. ඒ ඇයිද ඔබට තව මොහොතෙකින් වැටහෙනු ඇත්තේය.

මහීරා-වික්ටර් පෙම් පුවත

  1. අසම්මතයේ පෙම්වතුන් අපි
  2. මගේ අසම්මත ආදර කතාවේ දෙවන පරිච්ඡේදය
  3. ඇය මගේ ඇඳට ආවාය
  4. නිරුවතින් දිය නෑ සමනළිය
  5. චරිත්ට පුංචි අම්මා කෙනෙක්!

මම ඊයේ උදෑසන මහීරා නීත්‍යානුකූලව විවාහ කර ගතිමි.

මේ මෙතෙක් ඉක්මණින් වන්ට තිබුණු විවාහයක් නොවේ. ඇය විවාහ කර ගනිම්දෝ නොගනිම්දෝ දෙගිඩියාව මේ වන විට පහව ගොස් තිබුණද එතරම් ඉක්මණින් ඇය මගේ නීත්‍යානුකූල භර්යාව කර ගැනීමේ අදහසක් මට නොවීය. කොටින්ම මා මේ ගැන අම්මා හෝ අක්කලා සමඟවත් කතා කොට නොතිබිණි. මගේ අදහස වූයේ මේ හැම දෙයක්ම නිවී සැනසිල්ලේ කරන්ටය. සියල්ලට කලින් ඇය සිංගප්පූරුවට ගෙන ගොස් සතියක් පමණ නිවී සැනසිල්ලේ pre-marriage honeymoon එකක් විඳින්ට මට ඕනෑ විය.

“අපි බඳින්නෙ නැතුව එහෙම යන එක හරි නෑනෙ…”

ගමනට දින හතරක් තියා ඇය කීවාය. ඉතාම උනන්දුවෙන් සිංගප්පුරු යන්ට සූදානම් වෙමින් සිටි ඇය ඒ වනතුරු කිසිම අවස්ථාවක එවැන්නක් කියා නොතිබුණු හෙයින් මම විස්මය පත්වීමි.

“ඒක හරි කතාවක්නෙ. එතෙකොට අපි ගිය සතියෙ නුවරඑළි ගියේ? ඒ ගියෙත් බැඳලයැ….?”

“ඒ මේ රටේ ඇතුළෙනෙ…”

“මොකද්ද රට ඇතුළෙයි පිටතයි කියල ඇති වෙනස…? ඔයාට මාව විශ්වාස නම් මට ඔයාව විශ්වාස නම් එච්චරයි…”

“අපි එහෙම හිතුවට හැමෝම එහෙම හිතන්නෙ නැහැනෙ…”

ඇය කියන දෙයෙහි එක්තරා මට්ටමකට සත්‍යයක් ඇතැයි මටද සිතුණේය. රට තුළ සංචාරයකදී එය දැන ගන්නා පිරිස අවමය. එහෙත් රටින් පිට යාම වෙනස්ය. වැඩි පිරිසක් එය අනිවාර්යයෙන්ම දැන ගනිති. මා කෙසේ වෙතත් ඇය ඒ සියල්ලන්ටම මුහුණ දිය යුතුය. නැතිනම් ඇයට වන්නේ දේශපාලකයකුගේ අනියම් භාර්යාව කියන ලේබලය අලවා ගන්ටය.

ඇත්තටම මට ගන්ට ලොකු තීරණයක් තිබුණේ නැත. මම ඇය කොහොමත් විවාහ කර ගන්ට සිටියෙමි. මා කළේ ඒ තීරණය ඉදිරියට ගැනීම පමණෙකි.

විශේෂ අවසරයකින් මා මහීරා මගේ භාර්යාව ලෙස ජීවිතයට එක් කර ගන්නා අවස්ථාවට එක් වූයේ අතිශය සීමිත පිරිසකි. අඩු තරමින් ඇගේ මව පියා හෝ සොහොයුරිය වත් ඊට එක් නොවූවෝය. ඔවුන්ට ආරංචිය කීම පමණක් මේ අවස්ථාවේදී ප්‍රමාණවත්ය අපි කල්පනා කළෙමු. මගේ අම්මා නම් අඩු තරමින් මා විවාහ වන බව වත් දැන නොසිටියාය. එනිසාම මම එය පුතා චරිත්ගෙන්ද සැඟැවීමි. අපට එක් වූයේ මගේ කිට්ටුම මිතුරන් තිදෙනකු පමණෙකි. ඉන් එකකු සාක්කියට අත්සන් කරන්ටය. ඉතිරි සාක්කිය මගේ රියැදුරාය.

නොබෝ කලකින්ම සියළුදෙනාටම බැරිනම් අත්‍යාවශ්‍ය කිහිපදෙනකුටවත් දන්නා අපේ විවාහය චාරිත්‍රානුකූලව ගන්ට මම සිතා ගතිමි. ඇරත් එය අත්‍යාවශ්‍ය දෙයක් නොවේ. කවුරුත් මඟුල් කා සමරන්නේ පළමු විවාහයයි. දෙවැන්න නොවේ.

සිංගප්පුරුවට අපට SriLankan Airlines ෆ්ලයිට් එක තිබුණේ මැදියමට පැය භාගයකට පමණ පසුවය. එනිසා සවස් වරුවෙහි ඇය වෙහෙස කරන්ට මට අවශ්‍ය නොවීය. මා ඇය කැටුව දෙල්කඳ නිවසට ගියේ පැය කිහිපයක විවේකයකටයි. එහෙත් ඇය ඒ කෙටි කාලය තුළ නිවස අතු ගා අස් පස් කළාය. මගේ බඩු කිසිවකු විසින් හෝ අදිනවාට නොකැමැති වුවද මම ඇයට ඉඩ දුනිමි. මේ අප දෙදෙනා සැබැවින්ම එකකු වූ මුල් දිනයයි. එදින ඇය සතුටින් තියන්ට මම හැම උත්සාහයක්ම ගතිමි.

ගුවන් ගමන ගැන මට කාරණා දෙකක් මතකය.

එක – ගුවන් තොටුපළේදී ඇය අස්වාභාවික ලෙස ජංගම දුරකථනයේම එල්ලී සිටි බවය. මෙය සාමාන්‍යයෙන් ඇගේ සිරිත නොවේ. ජීවිතයේ පළමු වතාවට පිට රටකට යන්ට සූදානම් වන හෙයින් ඇය දෙමාපියන්ට හා සොහොයුරියට කතා කරන්නේය මට සිතුණේය. ඇය හැම විටම කතා කළේ මට නොඇසෙන දුරකින් සිට වුවද මට ඒ ගැන සැකයක් හිතන්ට අවශ්‍යතාවයක් නොවීය.

දෙක – බලාපොරොත්තු නොවූ ලෙස මා ගුවන් යානයෙහිදී ගිලන් වූ බවයි. මට ගුවන් ගමන් පුරුදුය. එහෙත් එදින කවර හෝ හේතුවක් නිසා මට ගමන පටන් ගත් තැන සිටම වමනය එන්ට පටන් ගත්තේය. සමහර විට කලින් දින කිහිපය දැඩි ආතතියකින් ගතකළ නිසා වන්ට පිළිවන. සිංගප්පුරුවට වූ පැය තුනහමාරක ගුවන් කාලයක් තුළ මම පස් වතාවක් වත් වමනය කළෙමි. ඇය කුඩා දරුවකු බලා ගන්නා මවක මෙන් මට සහාය වූ බවද සඳහන් කළ යුතුය. කෙසේ වුවද ගොඩ බෑ පසු මගේ තත්ත්වය යහපත් අතට හැරුණේය. ගමන් වෙහෙස නිසා අපි දහය පමණ වනතුරු නිදා ගතිමු.

මුහුණ කට දොවා, උදය ආහාරය ගෙන අප පළමු පශ්චාත් වෛවාහික රමණයට එක් වන විට එකොළහමාර හෝ දොළහ පමණ වන්ට ඇත. ලංකාවේ වෙලාව ඊට පැය දෙකහමාරකට කලින්ය.

රමණය හැර අපට සිංගප්පුරුවේ කරන්ට වෙන වැඩක් තිබුණේම නැද්දැයි දැන් කෙනකු අසන්ට පිළිවන. ඕනෑ තරම් තියෙන්ට ඇත. නමුත් මහීරා බඳු නාඹර රණ හංසියකද, නීල මහා යෝධයාගේ යගදාව සේ ප්‍රාණවත් වූ ශිශ්නයක්ද ඇතිව කාමරයක තනිවන ඕනෑම පිරිමියකුට අන් සියල්ලට පළමු රමණය මතක් නොවන්නේ නම් එය අස්වාභාවිකය සිතමි. රත් වූ යකඩය දකින ආචාරියා උඩ පැන පැන එය තළන්ට පටන් ගනියි.

මේ රමණය මෙසේ තනි වැකියෙකින් දැක්වීම එයට කරන අසාධාරණයකි. එය එතරම්ම සුන්දරය. මහීරා හැසිරුණේ මගේ සිතැඟි අකුරක් අකුරක් නෑර දැන ඊට අනුකූලවය. ඇගේ උණුහුම් දිවා ගුහාව, මගේම සිලිලාරේ සීතලෙන් පිරී ගොස් මටම දැනෙන විට මම ලෝකයේ මට අපූරුවටම ගැළපෙන මනාලිය සොයා ගෙන ඇතිය මම ආඩම්බර වීමි. ඒ තව පැය කිහිපයකින් වන්ට යන දේ ගැන හාංකවිසියක් නොදැනය.

රමණයෙහි මා කෙතෙක් උද්‍යෝගයෙන් නියැළුනේද යත් එය අවසාන වූයේ මට නැති නිදිමතක්ද එක් කරමිනි. කොහොමටත් මගේ සැලසුම වූයේ රෑට Orchard Road එක පැත්තේ යන්ටයි. සිංගප්පුරුව රාත්‍රී නගරයකි. දහවල කුසීතව නිදන එය නිඳි ගැට හැර, කම්මැලි කමක් නැතිව නැඟිටින්නේ රෑටය. මෙනිසා යළි කෙටි නින්දක් නිදන්ට මම කල්පනා කළෙමි.

මා පැයක් පමණ හොඳින් නිදන්ට ඇත. ඉන්පසු නින්දට බාධා ඇති වූයේ මහීරා කිසිවකුට දුරකථන කරන හඬිනි. ඇය කඩින් කඩ මිනිත්තු පහළවක් විස්සක් කතා කරන්ට ඇත. ඒද සමහර විට උස් හඬෙකිනි. මුලින් මා මෙය ගණනකට නොගත්තද පසුව කොතැනක හෝ යමක් වැරදී ඇති බව මට හැඟෙන්ට විය.

මම සයනයෙහිම වැතිර යාන්තමට ඇස් හැර ඇය දෙස බලා සිටියෙමි.

ඇය එක් ඇමැතුමක් නිමා කරයි. ගැටළු සහගත මුහුණින් කවුළුවෙන් එපිට බලා සිටී. ඇස් වල කඳුළු පිරිලාය. එක් කඳුළු බිඳක් ඇගේ කොපුල ඔස්සේ ඇද හැළේ. ඇයට මා එහි සිටින බව වගක් වත් නැති සේය. ඇය යළි දුරකථනයෙහි අංකයක් ඔබයි. කතා කරන්නේ මට ශබ්දය ඇසෙන එහෙත් කිසිවක් නොවැටහෙන හඬිනි. අනෙක් පැත්තෙන් කියන කිසිවක් මට නොඇසෙයි. මිනිත්තු කිහිපයකට පසු ඇය රිසීවරය තබා යළි පරණ බැල්මම ඇතිව ඈත බලා සිටියි.

“මහීරා…” මම කතා කරමි.

පිළිතුරක් නැත. ඇය ඉරියව් වෙනස් නොකර ඔහේ බලා හිඳියි.

“මහීරා, ඇයි ප්‍රශ්නයක්ද…?”

මා ඇගෙන් බලාපොරොත්තු වූයේ “නෑ, මොකුත් නෑ” වැනි පිළිතුරකි. එහෙත් ඇය එසේය කියන්ට හිස සලයි.

මම ඇඳ උඩ වාඩි වෙමි.

“ඇයි මොකද්ද ප්‍රශ්නෙ? කවුද ඒ කතා කළේ…?”

“මගෙ බෝයි ෆ්‍රෙන්ඩ්…!”

ඇය එය කියූ අපූරුව!

සාම්ප්‍රදායික නවකතාවකදී නම් මෙතැනදී විය යුත්තේ මා කෝපයෙන් දැවී ඇගේ කම්මුලට ගැසීමය. ඊයේ විවාපත් වූ තමන්ගේ පෙම්වතිය තවත් පෙම්වතකු ගැන කතා කරන විට ස්වාමි පුරුෂයකු හැසිරිය යුත්තේ එසේය. එහෙත් මම ඒ සාම්ප්‍රාදායික ස්වාමි පුරුෂයා නොවෙමි. ඇරත් මහීරාගේ පොඩි පොඩි සම්බන්ධකම් ගැන මට වටින් ගොඩින් ආරංචි වී තිබුණේය. මා ඇය විවාපත් කර ගත්තේ ඒ සියල්ල දැන, ඒ සියල්ල ඉවසමින්, මා හා විවාහ වන්ට පෙර නැතොත් වූවාට පසුව වත් ඒවා නතර වේය යන අවංක චේතනාවෙනි. නමුත් මේ පැටැලැවිලි තවම ලිහී නැති බවය පෙනෙන්නේ.

“මහීරා, තමුසෙට පිස්සුද…?”

ඇය මගේ උරහිස බදාගෙන වැලහින්නක සේ අඬන්ට පටන් ගත්තාය. මා නිහඬව සිටියේ කළ යුතු කුමක්ද සිතා ගත නොහැකි වූ හෙයිනි. පුදුමයකට මෙන් ඇය කෙරෙහි ක්‍රෝධයක් වෙනුවට මට වඩාත් ඇති වූයේ අප සිටින ස්ථානය හා පරිසරය අනුව කාරණා වඩා සංකීර්ණ වුණොත් විසඳා ගන්නේ කෙසේද යන බියයි.

ඇය කතා කළේ, මට දීර්ඝව හැඟුණු, එහෙත් සැබැවින්ම කෙටි කාලයකට පසුවය.

“…මං ඇත්තටම ඔයාට කියන්නමයි හිටියෙ…(ඉහි ඉහි) මට බෝයි ෆ්‍රෙන්ඩ් කෙනෙක් ඉන්නවා…මං දන්නව මං කළ වැඩේ වැරදියි කියලා (ඉහි ඉහි)…මගේ වරදින් තමයි මේවා මෙහෙම වුණේ…මං ඔයා එක්ක මෙහෙම ආපු එක වැරදියි මට බෝයි කෙනෙක් ඉන්න කොට (ඉහි ඉහි)…”

මා ඇයට පහර නොදෙන්නේ මා එසේ කළහොත් මේ පරිච්ඡේදය කොතැනකින් නතර වේද නොදන්නා නිසාය. ඊට හරියන්ට මම ඇඳට පයින් ගසමි. ඇඳට නොරිදෙයි. මගේ කකුලම රිදෙයි. මෙවන් මොහොතක වේදනාව දැනෙන එක හොඳය. එනිසා යම් පමණෙකට කෝපය පහව යයි.

“තමුසෙට මොළයක් කියලා නාමයක් නැද්ද ඕයි…දකින දකින එකා එක්ක බුදිය ගෙන…” මා නතර වන්නේ මේ මැට්ටියට තවත් බැණ ඵලක් නැති නිසාය. මා බැන්නාය කියා කිසිම දෙයක් නිවැරදි නොවේ.

“තමුසෙට බෝයි ෆ්‍රෙන්ඩ් කෙනෙක් ඉන්න බෑනෙ….තමුසෙ දැන් බැඳපු ගෑනියෙක්. කෝ ඔය පරයා ගන්නවා ෆෝන් එකට…මම කියන්න…”

“මට බෑ…මම එයාට…ආ..ද..රෙ..යි…”

“මොකද්ද බැල්ලියෙ, උඹ මට කළේ එහෙනම්…?”

“ඔයාව හම්බ වෙන්නත් කලින් මම එයාව දැන ගෙන හිටියෙ (ඉහි ඉහි) එයා මං ගැන බලාපොරොත්තු තියාගෙන ඉන්නේ…අනෙක ඔයාට මාව හැමදාමත් බලාගන්න බැහැනෙ…”

“මාව හම්බ වෙන්නත් කලින්…?”

“ඔව්, එයාව පිටසක්වළින් එව්වෙ. (ඉහි ඉහි) මට වෙන බඳින්ඩ කෙනෙක් මේ ලෝකෙ නැති වෙන නිසා (ඉහි ඉහි) ….”

කාලයකින් ඇය ඒ ගැන සඳහනක් නොකළ නිසා මා සිතා සිටියේ මේ පිටසක්වළ පිස්සුව අහවර වී ඇතැයි කියාය. මින් පෙනෙන්නේ එය තවම නිමා නොවූ බවය.

මේ සඳහනත් සමඟ මට එතෙක් මොනම අවස්ථාවකවත් නොපෙණුනු යමක් ගුවන් යානයක් ගොඩ බසින විට ටිකෙන් ටික පැහැදිළිව පෙනෙන පොළොව මෙන් පෙනෙන්ට පටන් ගනියි. මහීරා සාමාන්‍ය ගැහැනියක නොව යම් මානසික රෝගයකින් පෙළෙන්නියකි. ඇගේ විශේෂත්වය මෙය ඉතාම දක්ෂ ලෙස බාහිර ලෝකයෙන් වසන් කර තබා ගැනීමයි. බාහිර ලෝකයට ඇය පෙනෙන්නේ සාමාන්‍ය ගැහැනියක ලෙසය. නමුත් ඇයට ඊට වඩා ළංවූ මා ඇය ගැන මීට වඩා දැන ගත යුතුව තිබුණේය. ඇය තමන් කරන ක්‍රියාවන්හි වගකීමක් නොදරන්නියකි. අනුන් බොරුවෙන් අන්දනවා මදිවාට ඇය, එය කරන්නේද ඉතාම මෝඩ, අහුවෙන විදියටය. මේ ඇයගේ ස්වභාවයයි. දුර දිග සිතා බලා කටයුතු කළ යුතුව තිබුණේ මාය.

විවාහ නොවී සිටියා නම් මා කරන්නේ මේ සක්කරවට්ටමට ඕනෑ කුදයක් ගහ ගන්ට කියා ඒ අවස්ථාවේදීම හෝටලය මාරු කිරීමයි. එහෙත් දැන් මට ඒ වරණය නැත. ඇය මගේ විවාහක භාර්යාවයි. ඇයට සිදුවන යම් දෙයක් ගැන මාද වගකීම දැරිය යුතුය.

“තමුසෙට කටක් තිබුණෙ නැද්ද ඕයි, ඕක කලින් කියන්න…?” මම අසමි.

ඇය හිස් බැල්මෙන් මා දෙස බලා සිටියි.

ඇය තමන්ගේ පෙම්වතාය කියන අහිංසකයා ගැන මම කල්පනා කරමි. ඇය ඔහුට සැබැවින්ම ආදරය කරතැයි මම මොහොතකටවත් නොසිතමි. ඇයට අවශ්‍ය වූයේ අප දෙදෙනාම භාවිතා කරමින් ඩබල් ගේම් එකක් ප්ලේ කරන්ට විය හැකිය. නැතිනම් ඇය මා හා විවාහ වන්නේ වත්, යහනේදී මා උපරිම තෘප්තියක් ලබන පරිදි හැසිරෙන්නේවත් නැත. අප දෙදෙනාම ඇගේ දාම් ලෑල්ලේ ඉත්තෝය. ඇය මේ ඩබල් ගේම් එක දැන දැනම ප්ලේ කළාද, නැතිනම් ඇගේ මානසික ව්‍යාකූලතා නිසා එතැනට එළඹියාද මම තීරණය කරන්ට නොයමි. කොතැනකදී හෝ ඇය බලාපොරොත්තු වූ ලෙසින් කාරණා සිදු නොවූයේය. දැන් ඇයට ඔහු අතහැර දමන්ට බැරි හේතුවක් ඇතිවා වන්ට පිළිවන. සිදුව ඇති කිසිවක් මට වෙනස් කරන්ට නුපුළුවන. දැන් අවශ්‍ය වන්නේ මේ වැටුණු වළෙන් ගොඩ එන  ප්ලෑන් එකකි.

“මට තමුසෙව බලෙන් අල්ලගෙන ඉන්න ඕනැ නැහැ. කැමැති දෙයක් කරනවා…” මම අවසානයේ කියමි. ඇගේ ඇස් දීප්තිමත් වෙයි.

මේ වන විට මගේ කෝපය සම්පූර්ණයෙන්ම වාගේ නිවී අවසානය. මට දැන් ඇත්තේ මේ මානසික රෝගිනිය හැකිතාක් ඉක්මණින් මගේ ජීවිතයෙන් ඈත්කොට මගේ ජීවිතය නිදහස් කර ගැනීමේ අවශ්‍යතාවයි.

“එයා කලබල වෙලා ඉන්නෙ අපි බැන්දයි කියල දැනගෙන. සර්ට බැරිද එයාට කියන්න එහෙම දෙයක් වුණේ නෑ කියලා…”

“මං මොකටද බොරු කියන්නෙ….?”

ඇය ආයාචනාත්මක බැල්මෙන් මා දෙස බලයි. ළිඳේ වැටුණු මිනිහා ළිං කටෙන්ම ගොඩ ආ යුතුය. මේ අප්‍රසන්න පරිච්ඡේදය නිමා කරන්ට ඕනෑම දෙයක් මවිසින් කරන්ට සූදානම් අවස්ථාවකි මේ.

“හා හා අර ගන්නවා ෆෝන් එක. මම කියන්නම්…”

ඇය ඔහුට දුරකථන කළද ඇගේ ‘පෙම්වතා’ මට කතා කරන්ට බිය වන්නාක් සේය. මෙය ඉක්මණින් ඉවර කළ යුතුය. මම රිසීවරය උදුරා ගනිමි.

“කවුද ඔය? මේ වික්ටර් බණ්ඩාර…”

අනෙක් පැත්තෙන් තත්පර කිහිපයක නිහැඬියාවකි. ඉන්පසු බයාදු කට හඬකි.

“අනේ, සර්. මට සමා වෙන්න සර්. මහීරා සර් ගැන කියල තිබුණට මේ වගේ කිට්ටු සම්බන්ධයක් තිබුණාය කියල මම දැන ගෙන හිටියෙ නෑ. මට මහීරා කියලා තියෙනවා සර් එයාට හුඟාක් උදව් කළා කියලා රස්සාවක් හොයා ගන්න හෙමත්…”

“අයිසෙ, මේ අහනවා…”

“…..සර්, මගේ එයා ගැන බලාපොරොත්තුවක් තිබුණා තමයි, ඒත් ඒ සර්ගෙ බලාපොරොත්තු ගැන නොදැන. දැන් මගේ එහෙම දෙයක් නෑ සර්. අනේ සර් මම ඇත්තටම දැන ගෙන හිටියෙ නෑ සර් මහීරා බඳින්න කියලා ආශ්‍රය  කළේ… අම්මාපල්ලා මට එහෙම දෙයක් කරන්න ඕනැ වුනේ නෑ සර්. සර් මං ගැන වැරදියට හිතන්න එපා. ..”

“පොඩ්ඩක් මේක අහනවා…”

“සර්…?”

“මල්ලි, ඔයා ඔය වල්ගෙ පාගාගෙනනෙ කතා කරන්නෙ. මං මහීරා බැන්ද එකක් නෑ. මගේ එහෙම බලාපොරොත්තුවක් නෑ….”

“…නෑ සර්…”

“…පොඩ්ඩක් මේක අහ ගන්නවා. මහීර තමුසෙගෙ ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ් නම් මං ඒකට බාධා කරන්න ආවෙ නෑ. ඒක මට මහීරා කියලා තිබුනෙත් නෑ…”

“සර්, ඒත් මහීරා බැන්දය කිව්වෙ….?”

“නෑ එහෙම එකක් නෑ. ඒක බොරුවක්…”

“…සර් මං වෙනුවෙන්…”

“පොඩ්ඩක් ඕක නතර කරලා කියන එක අහනවා…”

මේ වන විට මා කරන දෙය පියවරින් පියවර තීරණය කර අවසානය.

“ඔයා කොහෙද මල්ලි දැන් ඉන්නෙ…?”

“…සර්, ලංකාවෙ…”

“ඔව්, ලංකාවෙ තමයි. ලංකාවෙ කොහේද ඉන්නෙ…”

“සර්. කඩවත…”

“ආ, එහෙනම් වැඩි කරදරයක් නෑ. තමුසෙට පුළුවන්ද හෙට උදෙන්ම – උදෙන්ම කියන්නෙ පුළුවන් තරම් උදෙන් කටුනායක එයාපෝට් එකට එන්න…?”

“සර්…?”

“ඔයාට පුළුවන්ද හෙට පුළුවන් තරම් උදෙන් කටුනායක එයාපෝට් එකට එන්න…?”

“පුළුවන් වෙයි සර්…”

“ආ එහෙමනම් ඇවිල්ලා තමුන්ගෙ ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ් අර ගන්නවා…හරිද? තේරුණාද? හෙට කියන්නෙ දාහත් වැනිදා, සෙනසුරාදා හරි…?”

“ඔව් සර්…ඒත්…”

ඔහු වෙනත් යමක් කියන්ට පළමු මම ලයින් එක විසන්ධි කරමි. “මේකි මට කළ දේ කවද හරි තමුසෙටත් කරනවා තමයි ඕයි” මට කියන්ටත් හිතුණේය. එහෙත් මම කරදර නොවීමි. තම තමන්ගේ ආරක්ෂාව තම තමන් සපයා ගත යුතුය. ඇරත් එසේ කීම මගේ හිතේ තියෙන ප්ලෑන් එකට බාධාවකි.

“දැන් බෑග් එක අස් කරගෙන යන්න ලැහැස්ති වෙනවා…” මම මහීරාට කියමි. ඇය විස්මය පත්ව මා දෙස බලයි.

“අපි යනවද සර්…?”

“අපි යන්නෙ නෑ. තමුසෙ යනවා. මම ඉන්නවා…තමුසෙව එක්ක ගෙන යන්න බෝයි ෆ්‍රෙන්ඩ් කටුනායකට එයි…”

ඇය නිහඬව ඇඳුම් පැක් කරන්ට පටන් ගනියි. ඇය ආවේ ගෙදර සිට නිසා ඇඳුම් ගෙනාවේ වෙනම බෑග් එකකය. වැඩිය එළියට නොගත් නිසා නැවත අසුරන්ටද අමාරුවක් නොවේ. මේ ඇයටද බලාපොරොත්තු විය හැකි හොඳම විසඳුම නොවේද?

දීර්ඝ කතාවක් කෙටි කොට කියන්නේ නම් කරදරයකින් තොරව ඇය ආපසු ලංකාවට ‘පටවන්ට’ මට හැකි වූ බව කිව යුතුය. හැම රාත්‍රියකම අඩුම වශයෙන් ගුවන් සේවා තුනක් – Singapore Airlines, SriLankan Airlines හා Cathay Pacific සිංගප්පුරුවේ සිට කොළඹ දක්වා පියාසර කරයි. අවශ්‍ය වූයේ නම් මේ කවරක හෝ Business class  හෝ ගෙවා හෝ ඇය නැවත ලංකාවට යවන්ට මට අවශ්‍යව තිබුනේය. එවිට මා මේ සියල්ලෙන් නිදහස්ය. ලොකු කරදරයක් නොවූයේ අප පැමිණි SriLankan Airlines හිම Economy class සීට් ඉතිරි වී තිබුණු හෙයිනි. දින වෙනසට මට සිං ඩොලර්ස් 100ක් ගෙවන්ට විය. මම එය ඉතා කැමැත්තෙන් ගෙවීමි. මගේ නිදහස මෙතරම් ලාභ බැව් මම නොසිතුවෙමි.

ඇගේ ගමන් මළු සිකියුරිටි චෙක් පොයින්ට් එක දක්වා ගෙන ගොස් දෙන්ට තරම් මම කාරුණික වීමි. මෙතැනින් එපිටට මට යා නොහැකිය.

“මේ මට තව පොඩි උදව්වක් කරනවද…?” ඇය මුකුළු වෙන්ට පටන් ගනියි.

“මොකද්ද…?” මම තරහින් අසමි.

“ඔයා ගාව තියේ නම් මට රුපියල් දෙදාහක් විතර දෙනවද…?”

මේ පඳුරියගේ ලජ්ජා නැතිකමේ තරම! ඇය මා මැසිවිලි නොනඟා ටිකට් එකේ දින වෙනසට සල්ලි ගෙවනු දුටුවාය.

“ඒ මොකටද…?”

“මට එයාපෝට් එකේ ඉඳන් ගෙදර යන්න සල්ලි නෑ…”

“ඉතින් අරය එයිනෙ එක්ක යන්න…”

“එයා ගාවත් සල්ලි නෑ. නැත්නම් මට බස් එකේ යන්න තමයි වෙන්නෙ…”

මම ජීවිතයේ කිසි දිනෙක මුදලට ලොල් නොවූයෙමි. කෙනකුට උදව්වක් වශයෙන් මුදලක් දීම මට මහා ලොකු දෙයක් නොවේ. මම ඇයට සිං ඩොලර් පනහේ නෝට්ටුවක් දෙමි.

“මං ගාව රුපියල් නැහැ. කටුනායකදි මාරු කර ගන්න…”

ඇය එය අතේ ගුළි කර ගනියි.

මා බලාපොරොත්තු නොවූ ලෙස ඇය වෙන් වන්ට පළමුව මා ඉදිරියේ වැඳ වැටුනාය. ඒ මට මතක හැටියට ඇය මට වැන්ද පළමු අවස්ථාවයි. කඳුළු බිඳු කිහිපයක් ඇගේ දෙකොපුල් හරහා ගලා යයි. “හොඳයි ගිහින් එන්න.” වැනි යමක් මගෙ කියැවෙතැයි ඇය අපේක්ෂා කළා විය හැකිය. මම කිසිවක් නොකියමි.

මා බැහැරව යන්නේ ඇය විගමන කවුන්ටරය හරහා ගමන් කළ පසුය. එතැනින් එපිට ඇයට වන කිසිවකට මගේ වගකීමක් නොවේ. කටුනායකට යන තෙක් SriLankan Airlines ගුවන් සමාගම ඇය රැක ගනු ඇත්තේය. (අනේ ප්ලේන් එක කඩා වැටුණ නම් කොයිතරම් දෙයක්ද? මගේ ඔක්කෝම ප්‍රශ්න ඉවරයි.) එතැන් සිට ඇගේ පෙම්වතා ඇය භාර ගනු ඇත. මට ඔහු ගැන දුක හිතෙයි. මැය ඔහුද ගත හැකි සියළු සාරය ගන්ට පුළුවන් තරම් ගෙන හපය විසි කර දමනු ඇත්තේය. ඒත් මං මොනවා කරන්නද? එයාම ඉල්ලලා කරේ දාගත්තු දහිර වාට්ටුවක් වෙන්න ඇතිනෙ.

මම පිටත් වීමේ පර්යන්තයෙන් පිටට විත් ටැක්සියකට ගොඩ වෙමි.

“Where to sir….?” රියැදුරා අසයි.

“Take me to Orchard Road…”

“Where in Orchard road….?”

“Just drop me in front of the Paragon. I can find my way from there…”

සිංගප්පුරුවේ මසාජ් පාලර් සාමාන්‍යයෙන් වසන්නේ රැය මැදියමටය. මට තව පැය දෙකක් තියේ.

.

.

(ඉවසන්න………………………සමනළයා යළි පියා සලන තෙක්)

(30) මාලක සිල්වා හා රෙහාන් විජේරත්න මැරයන්ට නෙළුවෙමු || How we beat the thugs Malaka Silva and Rehan Wijeratne

කාලය: 2010, සමාන්තර විශ්වය
ස්ථානය: දකුණු පළාත, ලංකාව

**********(තිසර රාජිත සේනාපති කියන කතාව)**********

Jesse Woodson James (1847-1882) ඇමෙරිකාවේ මිසූරි ප්‍රාන්තයේ විසූ මැරයෙකි; මැර කල්ලි නායකයෙකි; බැංකු කොල්ලකරුවෙකි, දුම්රිය කොල්ලකරුවෙකි, මිනීමරුවෙකි. කොටින්ම නම ඇසූ සැණින් නිලධරයන් බියට පත් කළ දාමරිකයෙකි.

මේ මහා දාමරිකයා මරණයට පත් වූයේ කිසිවකුත් නම අසා නැති සොච්චං තරුණයකු අතිනි.

Brad Pitt රඟන ‘The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford’ ඔහුගේ ඝාතනය ගැන කතාවය.

මේ මැරයන් සාමාන්‍යයෙන් සල්ලං වන හැටිය. මා කියන්ට යන කතාවද ඊට නොවෙනස්ය.

Galle Literary Festival එකට යන්ට ඕනෑ වූයේ චරිත්ටය. ප්‍රධාන කොටම කිරන් දේසායි හා මනුකා විජේසිංහ නිසාය. මනුකාගේ නවකථා වලට මමද කැමැත්තෙමි. එසේ වුවද ඇය මුහුණට මුහුණ හමුවන්ට තරම් දරුණු ආසාවක් නොවේ. කිරන් දේසායි මම කියවා නැත්තෙමි. ඇගේ මව අනිටා දේසායිගේ කෘති වලින් පවා මා කියවා තිබුණේ The Village By The Sea, Bye-bye Blackbird ඇතුළු ප්‍රකට නවකථා කිහිපයක් විතරය. මේ නිසා මේ ගමන ගැන මගේ ලොකු කැමැත්තක් නොතිබුණේය. එසේම අකැමැත්තක්ද තිබුණු බව කියන්ට බැරිය.

චන්න අයියා හා නිරෝෂ් – සවින්ද ජෝඩුව එකතු කර ගත් විට අපේ ගැන්සිය සම්පූර්ණ විය. චන්න අයියා සේම නිරෝෂ්ද රෝයල් එකේ සිට අප දෙදෙනා දන්නවුන්ය. චන්න අයියා අපට වසර තුනකින් හෝ හතරකින් වැඩිමහළුය. විද්‍යාලයේදී ඔහු ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍ය සංගමයේ සැළකිය යුතු භූමිකාවක් රඟපෑවේය. නිරෝෂ් වසරකට බාලය. මේ දෙදෙනා සමඟම අපට දිගටම සම්බන්ධයක් තිබුණේ ඔවුන් චරිත් හා නාට්‍ය කටයුතු වලට ඉඳහිට එකතු වන නිසාය.

චරීගේ දුකට කාරණය වූයේ අරේෂා කැටුව යන්ට බැරි වීමයි. ඇය සිටියේ නිවාඩු ඉල්ලන්ට බැරි තත්ත්වයකය.

“Why d hell u wnt 2 take her?” මම චරීට txt කළෙමි.

“U hv 4gotten she is my bokka” ඔහු පිළිතුරු එව්වේය.

චරිත් කීවේ ඇත්තකි. චරිත් හා අරේෂා අතර අමුතුම ආකාරයේ දැඩි බැඳීමක් ඇති වෙමින් තිබුණේය. කාලයකදී එය ප්‍රේම සම්බන්ධතාවයකැයි සිතුවෝ (එක්තරා මට්ටමකට අරේෂාගේ දෙමාපියන්ද ඇතුළුව) ඉක්මණින් අදහස් වෙනස් කර ගත්තෝය. එය අතිශය අස්වාභාවික මිතුදමක් විය. මිතුරන්ට අරේෂා චරිත්ගේ ‘බොක්ක’ වුණේ එනිසාය. මට මතකයට නැඟෙන කිට්ටුම උදාහරණය Les roseaux sauvages හි Francois හා Maite ය.

හිතුණු හිතුණු වෙලාවට චරිත් අරේෂාගේ ගෙදර නතර වන්ට පටන් ගත්තේය. කොටින්ම චරී අරේෂාගේ පවුලේම කෙනකු මෙන් විය. ඔහුට නිදන්ටම එහි සෙටියක් විය. අරේෂා ගෙදර නැතිනම් ඔහු අරේෂාගේ ඇඳේද නිදා ගත්තේය. අරේෂාගේ ඩෙනිම්, ටී-ෂර්ට් ඇඳගෙන වැඩට ගියේය. අරේෂාගේ ෆේස් බුක් එකවුන්ට් එකට ලොග් වී පිස්සු කෙළියේය. අරේෂාගේ එකම පැමිණිල්ල වූයේ චරී නාන්ට හා ඇඳුම් හෝදා ගන්ට කම්මැලි බවය. (මෙය එක්තරා දුරකට ඇත්තකි.) “ගඳයා” කියා බැන වැදුනද අරේෂා චරීගේ ඇඳුම් සෝදා දුන්නාය.

අරේෂාට ගාළු යන්ට බැරිවීම ගැන මම පුද්ගලිකව සතුටු වීමි. ඇය පරිස්සම් කරන්ට ගිය විට අපේ නිදහසට සීමා පැමිණේ.

අප ගමන සැලසුම් කළේ ප්‍රමාද වීය. මේ නිසා නතර වෙන්ට වූයේ බූස්සේය. නරකම නැත. මේ ස්ථාන දෙක අතර දුර වැඩිය කියා හිතුණේම නැත. චරීගේ අප්පච්චිගේ පරණ ටොයෝටා කොරොල්ලා එක තිබුණු හෙයිනි. අවශ්‍ය නම් චරීට රියැදුරකු සමඟ නිල වාහනයක් ගෙනෙන්ට පුළුවන්කම තිබුණේය. එහෙත් ඔහු මෙවැනි ගමන් වලට, කාලෙකින් ටින්කර් කර නැති මේ පරණ වාහනය භාවිතා කරයි. චරීගේ අප්පච්චි මේ කබල විකුණා නොදමන්නේ මන්ද මම නොදනිමි.

“You know it has a sentimental value. This is the car that brought us to Colombo from Kandy in the middle of 1993 riots…  චරී ඉඳහිට එහි අතීතය මතක් කොට දෙයි.

“Yes, the ideal car for a minister’s son…” මම කියමි.

මේ කාර් එකේ තව වාසියක් ඇත. එය කවදාවත් හයි ස්පීඩ් අල්ලන්නේ නැති වාහනයකි. එතරම් පරණ වාහනයකට හැටකට වඩා හයියෙන් යා නොහැකිය පොලීසිය සිතනවාක් මෙන්ය. එහෙත් පිට පෙනුම කෙසේ වුවද, එන්ජින් එක හොඳට තියා ඇති හෙයින් එයට පහසුවෙන් අසූවකට යා හැකිය. වීල් බැලන්ස් කළොත් සීයක් විතර අමාරුවක් නැතිය සිතේ.

මා කියන්ට ගියේ Galle Literary Festival ගැන නොවේ. වැඩි උනන්දුවක් නොතිබුණු නිසා මා ඊට සහභාගි වූයේ අනිටා දේසායිගේ සැසියට විතරය. ඒත් ඕනැවට එපාවටය. මේ නිසා Galle Literary Festival එක ගැන මගේ හා කල්ලියේ ෆේස්බුක් පින්තූර වලට කතා කරන්නට ඉඩ දී අතුරු කතාවට අවතීර්ණ වෙමි.

උළෙලෙහි දෙවන දවසේ රැය. උණවටුන වෙරළ. රාත්‍රී අටට පමණ වන්ට ඇත. බලාපොරොත්තු නොවූ ලෙස වෙරළ හිස්ය. අප උණවටුනට ආවේ බූස්සේ කුඩා හෝටලයේ කරන්ට දෙයක් නොතිබුණු නිසාය. ඒ එක්කම උණවටුන වෙරළ විනෝද වන්ට වඩා හොඳය.

අප පස්දෙනා වෙරෙළහි හිඳගෙන හිටියේ කණ්ඩායමක් සේ නොවේ. සමහරවිට අප කණ්ඩායමක් සේ සිටියේ නම් මේ සිද්ධිය සිදු නොවන්ට ඉඩ තිබුණේය.

මා සිටියේ චරී සමඟය. ඔහු මනුකාගේ Monsoons and Potholes හි ප්‍රධාන චරිතය මුකුණුවැන්න සම්බෝල සමඟ සැන්ඩ්විචස් පාසලට ගෙන ගිය සැටි විස්තර කරමින් හුන්නේය. නිරෝෂ් හා සවින්ද සිටියේ ඊට ටිකකට එපිටින් ඔවුන්ගේම ලෝකයක තනිව  VSOA බෝතලයක් බෙදා ගනිමිනි. චන්න අයියා කොහේ සිටියේද හරියටම මතක නැත. තරමකට හෝ මත්පැන් පානය කළේ නිරෝෂ් හා සවින්ද පමණෙකි. අප තිදෙනාගේ නහරයන්හි ගමන් කරමින් තිබුණේ කෝක්, ෆැන්ටා හෝ ස්ප්‍රයිට්ය. White Wine එකක් ඕඩර් කරන්ට සිතුවත් චරී ඒ වන විට මත්පැණින් සම්පූර්ණයෙන්ම මිදී සිටි නිසා එය අනුචිතය මම කල්පනා කළෙමි.

කළුවර හා වැඩි ඕනෑකමකින් නොසිටීම නිසා එදින රාත්‍රියේ සිදුවීම් පැහැදිළිව පෙළ ගසා ගන්ට මට කිසිවිටෙකත් නොහැකි විය. මා මේ කියන්නේ මට මතක හැටියට හා මා පසුව අනෙකුන්ගෙන් අසා දැනගත් විදියට සිදුවීම් අනුක්‍රමයයි.

“See that…” චරී මගේ අතින් ඇද්දේය.

අපට ටිකක් එපිටින් සිටි නිරෝෂ් හා සවින්ද සමඟ කවුදෝ උණුසුම් කතාවකට පැටැළවී තිබුණේය. ඔහු හැඳ සිටියේ නාන කඩ පමණෙකි. සමහරවිට ඒ මොහොතෙහිම සයුරෙන් ගොඩට ආ කෙනකු වන්ට ඇත. ඔහුගේ අතින් අලාගෙන සිටියේ පෙම්වතිය වන්ට ඇත. ඇයද සැරසී සිටියේ නාන කඩෙකිනි. ඔවුන් දෙදෙනාම සිටියේ අපට පිටුපා ගෙනය.

ඉන්පසු උස් හඬින් ඇසුණු වචන කිහිපය නොවන්නට අප මේ සිද්ධිය සම්පූර්ණයෙන් අමතක කොට දමන්ට ඉඩ තිබුණේය.

“..Bloody ponnayaa. Do you fucking know whom you are talking to…?”

මේ සමඟම මා දුටුවේ නානකඩින් සැරසී සිටි මැරයා (ඔහු කවුද අපි ඒ අවස්ථාවේ නොදැන සිටියෙමු. එබැවින් මැරයා-1 නමින් හඳුන්වමු.) ඒ වන විට නැඟිට සිටි සවින්දගේ ටී-ෂර්ට් එකෙන් අල්ලා තමන් දෙසට ඇදගන්නා ආකාරයයි.

චරීත් මාත් දෙදෙනාටම පෙර ඔවුන් දෙසට දිව ගියේ චන්න අයියාය. ඔහු වයසින් සේම ඇඟපතින්ද මෝරා ගිය කෙනෙකි. ඔහුගේ අභිප්‍රාය වූයේ ගැටුම සංසිඳුවීමය.

“Come on guys…What’s this? We can settle this…”

මේ වචන වලට යම් බලයක් ඇති බව පෙණුනේය. මැරයා-1 සවින්දගේ ටී-ෂර්ට් එක අතහැර චන්න අයියා දෙසට හැරුණේය. ඔහු යමක් කියන්ට උත්සාහ දරණ බව පෙණුනේය. නමුත් තරහ නිසා හෝ බීමත් කම නිසා වචන කටට නො ආයේය.

මේ අවස්ථාවේ නිරෝෂ් කළ හැකි අන්තිම ගොන් කම නොකරන්ට මේ සිද්ධිය සාමකාමීව එතැනින් නිමා වන්ට තිබුණේය. නමුත් නිරෝෂ් සිටියේද බීමතිනි. එසේම මැරයා-1 සවින්දගේ ටී-ෂර්ට් එකෙන් ඇදීම ඔහු සීරියස්ලි ගෙන තිබුණා වන්ට පිළිවන. එය straight කොල්ලකුට අමනයකු තමන් හා සිටින පෙම්වතියගේ අතින් ඇදීමට සමාන අවමානයට හේතුවකි. ඉන්පසු එය පෞරුෂය සම්බන්ධ ප්‍රශ්නයක් බවට පත් වේ.

නිරෝෂ් බෝතලයේ ඉතිරි වී තිබුණු අරක්කු මැරයාගේ හිස මත වත් කරනු දුටු චරීගේත් මගේත් කටින් “Shit” යන්න පිටවූයේ එකටමය.

මින්පසු ක්‍රියා දාමය උපකල්පනයට කෙනකුට වැඩි පරිකල්පන ශක්තියක් අවශ්‍යය නොසිතමි.

මැරයා-1 එක් වරම “Fuck you bastard…” යි කෑ ගසාගෙන නිරෝෂ් දෙසට පැන්නේය. නමුත් ඔහුගේ පහර දුබල වූයේ පෙම්වතිය අතේ එල්ලුණු නිසාය. මේ සමඟම තවත් මැරයෙක් (මැරයා-2) කොහෙන්දෝ දිව ආවේය. ඔහු සවින්දගේ බෙල්ලෙන් අල්ලාගෙන සවින්දට ගහන්ට පටන් ගත්තේය.

මගේත් චරීගේත් (මට හිතුණු හැටියට) චන්න අයියාගේත් මැදිහත් වීම මුලින් වූයේ ගැටුම සමථයකට පත් කරන්ටය. එහෙත් මැරයා-1 ගේ  හා මැරයා-2 ගේ හැසිරීම අනුව අපට එසේ කරන්ට අවස්ථාවක් තිබුණේ නැත. ඔවුන් නිරෝෂ්ට හා සවින්දට බිම පෙරළාගෙන ගසනු අපට බලා සිටින්ට නුපුළුවන. මොහොතෙකින් සියල්ල ඔවුන් හා අප අතර ගුටි කෙළියක් බවට පත්විය.

පැහැදිළි ලෙසම සටනෙහි සමතුලිතතාව බිඳී තිබිණි. ඔවුන්ගේ පිළෙහි වූයේ තිදෙනෙකි. එකියක කෙල්ලකි. ඇයද ඇතුළුව තිදෙනාම සිටියේ බීමතින් බව පෙණුනේය. අපේ පිළෙහි පස් දෙනාගෙන් කොල්ලන්ම පස් දෙනකු වූ අතර තරමකට හෝ වැදී තිබුණේ දෙදෙනකුට පමණෙකි. මේ නිසා මේ ගැටුමින් අපට වැඩි වාසියක් අත් වන බව මුල පටන්ම පෙනෙන්ට තිබුණේය.

කියනවාට මුල පටන්ම කීවාට මේ සියල්ලට වැඩි වෙලාවක් ගත වූයේ නොවේ. වැඩිම වුණොත් මිනිත්තු පහක් අප ගහ ගන්ට ඇත. මේ පරණ සිංහල චිත්‍රපටයක ගාමිණී ෆොන්සේකා දුෂ්ඨයින්ට නෙළන ජාතියේ දිග ගැටුමක් නොවේ.

මට සීරියස්ලි ගැටුමට මැදිහත් වන්ට වූයේ මැරයා-1 චරිත්ට ගහන්ට පටන් ගැනීමත් සමඟය. චරී කෙනෙක්ය ගහන්ට නොදනී. ඔහු කළේ අනෙකාගෙන් වැදෙන පහර වළකමින් පස්සෙන් පස්සට යන එකය. මා සිටියේ මැරයා-1 ට පසු පසිනි. මගේ මුල් අදහස වූයේ පොල්ලක් ගෙන ඔහුගේ නිරුවත් පිටට නෙළන්ටය. පොල්ලක් සෙවූ මුත් සමහරවිට මගේ වාසනාවට කිසිවක් ළඟක නොවීය. මොහොතෙකින් ඊට වඩා හොඳ අදහසක් මට ආවේය. මම මැරයා-1 පසුපසින් ඔහුගේ දෙකකුල් අතරින් අත දැමීමි. නානකඩට යටින් මට ඔහුගේ වෘෂණ කෝෂය හසුවිය. මම හැකි උපරිම වැර යොදා එය මිරිකුවෙමි. මැරයා-1 වේදනාවෙන් කෑ ගසන හඬ මට ඇසිණි. ඒ ඇසිල්ලෙන් ඔහුගේ ග්‍රහණයෙන් මිදී ගත් චරිත් සවින්දගේ අතින් ඇදගෙන කාර් එක ඇති පැත්තට දුවන්ට විය.

මේ වන විට අපේ ගැටුමට අනෙකුන්ගේ අවධානය යොමුව තිබුණු අතර,  තරමක් ඈතින් වූ හෝටලයෙන් යම් පිරිසක් අප දෙසට එනුද දක්නට ලැබුණේය. තව මිනිත්තු කිහිපයක් ගත වන්නේ නම් ඔවුන් අප අල්ලා ගනු ඇතිය මට සිතිණි.

මැරයා-1 ගේ පෙම්වතිය හෝටලය දෙසට දුවමින් සිටියාය.

මෙතැනින් වහාම පැණ ගත යුතුය මට සිතිණි. වට පිට බැලූ මට පෙණුනේ වෙරළෙහි සිටින්නේ මා පමණක් බවයි. චරීද, චන්න අයියාද අනෙක් දෙදෙනා ඇදගෙන කාර් එක දෙසට දිව ගොස්ය.

මම අවසාන වතාවට මැරයන් දෙදෙනා දෙස බැලුවෙමි. දෙදෙනාම සිටියේ බිම වැටිලාය. එකකු (මා වෘෂණ කෝෂය මිරිකූ එකා) වේදනාවෙන් කකුල් දෙක අතර අත් දෙක ගසා ගෙනය.

චරීට අමුතුවෙන් කියන්ට දෙයක් නැත. අර්බූදයකදී ඔහු තරම් ඥාණාන්විතව හැසිරෙන කෙනකු මා දැක නැත්තෙමි. මා කාර් එකට කිට්ටු වන විටද ඔහු සිටියේ එය ස්ටාර්ට් කරගෙනය. මම ඉදිරිපස අසුනට පැණ ගතිමි. චරී පොල් ගහකට සෙන්ටි මීටර කිහිපයකට මෙහායින්, ගෑවී නොගෑවී ලොකු වංගුවක් ගත්තේය.මොහොතෙකින් අපි පාරේය.

“කාට හරි තුවාලද…?” ඒ චන්න අයියාය.

“Yeap. My leg hurts…” චරී කොඳුරයි.

“Can you drive…?”

“Yes, can manage…”

“No. Stop you idiot. I’ll take the wheel…”

චරී පාර අයිනේ රථය නතර කොට ඉදිරි වම්පස අසුනට මාරු වෙයි. මම සුක්කානම අතට ගනිමි.

“වැදුණ උන් දෙන්නට මදියි නොකියන්න…” බැරි බැරි ගාණේ මේ කියන්නෙ සවින්දය.

“උන්ට වැදුණ එක නෙවෙයි හු***,  තොපි ඩබලට පිස්සුද යන යන තැන වළි දා ගන්න…?”

“අපි මුකුත් කළේ නෑ… ඌයි වළියට ආවේ…”

“පලයන් යන්න, උඹල උගෙ කෑල්ලට මොකක් හරි කියන්න ඇති…”

“නෑ චන්නයියෙ… අපි උගේ කෑල්ල දැක්කෙත් නෑ. ඌ ඇවිල්ල අපෙන් සිගරැට් ඉල්ලුවෙ…”

මේ කියන දේ ඇත්තය මටද සිතෙයි. මෙහෙම ලෑතර කෑලි නොව ඓශ්වර්යා රායි මේ වෙරළට නාවත් මුන් දෙන්නාට නොපෙනෙන්ට තිබුණේය.

“ඉතින් උඹ මොකද කිව්වෙ…?”

“ඉතින් සිගරැට් නෑ කිව්ව. නැත්නං කොහෙන් දෙන්නද…?”

“ඉතින් ඌට තරහ ගියේ…?”

“ඌට තරහ ගියේ මොකද දන්නෙ නෑ. සිගරැට් නැති හින්ද තරහ යන්න ඇති…”

අපි සියළු දෙනාම සිනාසෙමු.

“Now, what are we going to do…?” මම අසමි.

අපි සියළු දෙනාම චන්න අයියාගේ මුහුණ දෙස බලමු. නඩේ වැඩිමහල්ලා හැටියට තීරණ ගත යුත්තේ ඔහුය.

“Let us go and sleep. I don’t think we should take it seriously…”

මගේ ඉහමොළ සීතල වී ගෙන යන්නේ කිසිවකුත් නොදන්නා යමක් මා දන්නා නිසාය. ඒ එකකුගේ වෘෂණ කෝෂය මවිසින් මිරිකූ බවය. ඒකාට අමාරු වෙන්නට පිළිවන.

“Are you sure? Don’t you think we should report to police…?”

“We cannot…”

“We cannot..?”

“Not with one of being the son of a powerful minister…Let us not create stories for the media”

අප නැවත සිනාසෙමු. චන්න අයියා කියන්නේ ඇත්තය. චරී අප අතර සිටිනා තුරු අප පරිස්සම් විය යුතුය. Minister’s son squeezes testicles එසේ නැතිනම් හෙට පුවත්පත් කියනු ඇත. මළ කෙළියයි. පොලීසියට යාම අපට ගැලැවීමක් නොවේ. අපට කළ හැකි එකම දෙය හැකි උපරිමයෙන් සිද්ධිය සිදු නොවීය කීමය. අප කෙතෙක් සාර්ථකවේද මම නොදනිමි.

මම ජීවිතයේ තීරණාත්මකම රාත්‍රියක් නිදිවර්ජිතව ගෙවමි. මගේ එක් පසෙකින් චරී සුව නින්දකය. පැය කිහිපයකට පෙර සිදු වූ කිසිවක් ඔහුට ගාණක් වත් නැතිවා සේය. අනෙක් පසින් චන්න අයියාද ඇඳේ ඒ මේ අතට පෙරළෙන්නේ ම පෙළන චකිතය ඔහු සිත තුළද ඇති හෙයින් විය හැකිය.

අප කැමැත්තෙන් හෝ අකැමැත්තෙන් මාධ්‍යයට නිව්ස් අයිටම් එකක් නිර්මාණය කර ඇති වග තේරුම් ගන්නේ පසු දිනය. අප විසින් පහර දී ඇත්තේ ලංකාවේ අංක එකේ මැරයන් දෙදෙනකු වන මාලක සිල්වාට හා රෙහාන් විජේරත්නටය. මා විසින් වෘෂණ කෝෂ මිරිකා ඇත්තේ මාලක සිල්වාගේය.

දැන අපට පොලීසියට යනවා තියා එළියට බහින්ටවත් බැරිය. මුළු දවසක් අපි බූස්සේ හෝටලයට වී ගත කරමු. අවට ලෝකයේ වන්නේ කුමක්දැයි රූපවාහිනියෙන් නරඹමිනි.

“මාලක සිල්වා මහතා වැඩිදුර ප්‍රතිකාර පිණිස හෙලිකොප්ටරයෙන් කොළඹට”

“මාලක සිල්වා හා රෙහාන් විජේරත්න මහතුන්ට පහර දුන් මැර කල්ලිය ගැන තවමත් ආරංචියක් නෑ”

“හේතුවක් නැතුව අපට පහර දුන්නා! – මාලක සිල්වා මහතාගේ පෙම්වතිය කියයි”

“රෙහාන් විජේරත්නට තුවාල නැහැ. රෝහලින් පිටවෙයි”

“මගෙ අහිංසක පුතාට පහර දුන් මැර කල්ලිය හමු වුවහොත් අඬු කඩනවා! – මර්වින් සිල්වා මහතා ස්වර්ණවාහිනියට කියයි

“මාලක සිල්වා මහතාගේ වෘෂණ කෝෂයට සුළු සැත්කමක්!”

“මැර කල්ලිය ගැන තවම ආරංචියක් නැහැ…”

“තවම ආරංචියක් නැහැ…”

“ආරංචියක් නැහැ…”

“නැහැ…”

මාලක සිල්වා හා රෙහාන් විජේරත්නහේ මැර ක්‍රියා චිර ප්‍රසිද්ධ නිසා සිද්ධියේදී මුල පටන්ම ජනතා අනුකම්පාව ලැබුණේ අපටය. පොලීසියද අප ගැන සොයන්ට වැඩි උවමණාවක් නොගත්තේ එනිසා විය හැකිය. සමහර මාධ්‍ය වලට අප වීරයින් වූ බවක්ද පෙනෙන්ට තිබුණේය. මාලක සිල්වා හා රෙහාන් විජේරත්න ඒ තරමටම රටට එපා කළ චරිත දෙකක් විය. තම පුතා රේහාන් විජේරත්නගේ ක්‍රියා කලාපය ගැන තුර්කියේ ශ්‍රී ලංකා තානාපතිනි වන ඔහුගේ මව භාරතී විජේරත්න ලජ්ජා විය යුතුය කියා සී. ඒ. චන්ද්‍රප්‍රේම The Island එකට ලියා තිබුණේය.

ඇත්තටම අප වාසනාවන්තයින්ය මම සිතමි. මාලක සිල්වාගෙන් හා රෙහාන් විජේරත්නගෙන් මීට පෙර ගුටි කෑ යුද හමුදා මේජර්වරයකුට තමන් තමන්ටම ගසා ගත් බව දිවුරුම් පෙත්සමක් මඟින් අධිකරණයෙහි පිළි ගන්ට වූ අතර ඒ මදිවාට රස්සාව අහිමි කර ගන්ටද සිදු විය. නමුත් කොකාට වාරයක් ඒ නම් තිත්ත්යාටද වාරයක් ඒය කියන්නාක් සේ එදින ඔවුන්ගේ නොව අපේ වාරය විය.

දින තුනකට පසු අපි කලබලයක් නැතිව කොළඹ ආවෙමු. චරී අරේෂාටවත් මේ ගැන txt නොකළ බැව් මා දැනගත්තේ පසුවය.

.

.

(ඉවසන්න……………..සමනළයා යළි පියා සලන තෙක්)

(28) නිරුවතින් දිය නෑ සමනළිය || The Naked Butterfly

කාලය: 2002 අග හරිය, සමාන්තර විශ්වය
ස්ථානය: ලංකාව

**********(නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය වික්ටර් සාලිය බණ්ඩාර කියන කතාව)**********

මෙතෙක් කතාව: වික්ටර් බණ්ඩාර තමන්ම කුඩා විදුලි බලාගාරයක් තැනූ බව කියා ලිපියක් එවූ සිංහල-මුස්ලිම් තරුණියක මුණ ගැසෙන්ට යයි. ඇගේ ආරාධනය අනුව ඔහු ඇගේ නිවසෙහි රැයක් නතර වේ. මේ නතර වීමෙන් පසු ඔහු වෙනස් මිනිසෙක් බවට පත් වේ. එහෙත් ඔහුට තවමත් මහීරා තේරුම් ගත නොහැකිය. ඇය ඔහුට විශ්වාස නොකළ හැකි කතන්දර ගණනාවක් කියා තිබේ. දිනෙක ඇය තමන් පිටසක්වළින් මෙහි එවන ලද නියෝජිතවරියකිය ඔහුට කියයි. මේ ඇගේ ෆැන්ටසියක් පමණක් බව වික්ටර් වටහා ගනී. කොළඹ පැවැති වැඩමුළුවකට ඇය සහභාගි කරවා ගන්නා ඔහු ඇය කාටත් හොරෙන් ඇගේ නවාතැන් ගත් ස්ථානයෙන් රැගෙන යයි. මේ එතැන් සිට කතාවයි.

මහීරා ෂවරය හැර දිය නාන්ට පටන් ගත්තාය. ඇය නාන කාමරයේ දොර වහන්ට කරදර නුවූවාය. ඇගේ සුදු නිරුවත් සිරුර මා සිටින තැනට හොඳින් පෙනෙයි. එය දක්ෂ කැටයම්කරුවකු විසින් කරන ලද කිරිගරුඬ වීනස් ප්‍රතිමාවක් වැන්න. හිස් කෙස් හැරුණු විට ඇගේ ශරීරයේ රෝම කූපයකුදු නැත. සිහින් සිරුර. නුපුළුල් උරහිස්. ගැට තන්. රතට හුරු තද දුඹුරු පැහැ නිපල්ස්. සිහිනිඟ. වට්ටක්කා ගෙඩියක් සිහි ගන්වන නිතඹ, සුදු දිග දෙපා, කුඩා පාද, කුඩා පා ඇඟිලි.

රන් කුඹු සේමැයි දිලෙනා තිසර යුග…
රිය සක සේමැයි වැනෙනා පුළුලුකුළ…

තැන තැන අළුහම් නොවේ නම් මේ පරිපූර්ණ නාරි ශරීරයකි. රජ කෙනකුටම සුදුසු යුවතියකගේ ශරීරයකි. මට මා ගැන ආඩම්බරයක් දැනේ.

අළුහම් වලට ඇයට ක්‍රීම් වර්ගයක් මිළට ගෙන දිය යුතුය. ඕනෑ නම් “පිටසක්වළත් අළුහම් තියේද?” කියා විහිළුවක් කරන්ට පිළිවන. “ඔයා විහිළු කරන්ට එනවා නම් මීට පස්සෙ කිසිම දෙයක් කියන්නෙ නෑ…” ඇය සමහරවිට කියනු ඇත්තේය.

එසේම මතක ඇතිව ඇයට ඔඩෙල් එකෙන් හෝ MC එකෙන් හොඳ තොන්ග්ස් හා G-ස්ට්‍රින්ග්ස් ටිකක්ද අරන් දිය යුතුය. කොළඹ එනවා වෙලාත් ඇය ඇඳගෙන ඇවිත් තිබුණේ චීත්ත රෙදි වලින් මැසූ ජංගියකි. අපේ ගැමි යුවතියන්ගේ ෆැෂන්ස් මේ තරමටම ප්‍රාථමිකද?

ඊයේ මා ජීවිත කාලයටම අත් නොවිඳින ලද ආකාරයේ සොඳුරු රැයක් බව සටහන් විය යුතුය. මේ තාක් සතුටක් මා ලද්දේ නම් ඒ බියට්‍රිස් සමඟ මගේ ප්‍රේම සම්බන්ධය ආරම්භ වූ අවස්ථාවේදීය. එදිනද මා අළුත් මිනිසකු වී ඇතැයි මට සිතුණේය. නමුත් ඒ සතුට පැවතියේ ටික කාලයකි. බියට්‍රිස් හා මා අතර ඇති වූ සුළු ගැටුම් දරුණු සිත් රිදීම් දක්වා දුර ගියේය. ඒ සමඟම අප අතර වූ සෙනෙහසද බිඳ වැටුණේය.

මා ආස්වාදය කළේ මහීරාගෙන් මා උරා බිව් රොන්ම නොවේ. ඉන්ද්‍රියයන් පිනවීම පමණකින්ම ගත්තොත් එක ගැහැණියක ගෙන් ලබන පහස වෙන එකියකගෙන් ලබන පහසින් වෙනස් වන්නේ කලාතුරෙකින්ය. මා පුදුමයට පත් කළේ මහීරා මා සතුටු කරන්ට ගත් උත්සාහයයි. වෙන කිසිම ගැහැණියක එසේ මා සතුටු කරන්ට උත්සාහයක් ගත් වගක් මට මතක නැත. ඇය යමකට මුල පුරන්ට මා කියන තුරු නොසිටියාය. මා සිතැඟි පර චිත්ත විජානන ඥානයෙන් සේ දැන, මා බලපොරොත්තු වූ හැම සුවයක්ම මට දුන්නාය. එසේම මොහොතකට හෝ මේ මා සතුටු කරන්ට දරණ උත්සාහයකැයි මට හැඟෙන්ට ඉඩ නොහැරියාය. ඇය හැසිරුණේ මා හා නිරත වූ හැම ලිංගික අන්තර්-ක්‍රියාවකින්ම ඇය උපරිම තෘප්තියට පත් වූ ලෙසිනි. ඇත්තටම ඇය තෘප්තියක් ලැබුවාද නැද්ද මම නොදනිමි. එසේ නොලැබුවෙහි නම් ඇගේ රඟපෑම ලොව දක්ෂතම නිළියකගේ රඟපෑමට සම වේය සිතමි.

මට තායි වෙසඟනන් සිහිවිය. ඔවුන්ද (වෙනත් බොහෝ රටවල වෙසඟනන් මෙන් නොව) තම අනුග්‍රාහකයාගේ සතුට පිණිස උපරිම ලෙස කැපව සිටිති. කුටියට ඇතුළු වූ වහාම තායි වෙසඟනක කරන්නේ සම්ප්‍රදායික තායි චාරිත්‍රානුකූලව අනුග්‍රාහකයාගේ දෙපා නැමැඳීමය. මේ තමන්ගේ බඩ වියත රැක ගන්ට මස්සක් දෙකක් දීම වෙනුවෙන් දක්වන කෘතඥතාවකි. ඉනික්බිති අනුග්‍රාහකයාගේ ඇඳුම් සීරුවෙන් හා සැලකිල්ලෙන් ඉවත් කොට ඔහුගේ ශරීරය සුමුදු ස්පොන්ජයකින් සෝදා පවිත්‍ර කරනු ලැබේ. රමණය ආරම්භ වන්නේ ඉන්පසුවය. ඒද අනවශ්‍ය ඉක්මන් කිරීම් වලින් තොරව අනුග්‍රාහකයාගේ වේගයටය. අනුග්‍රාහකයකු ඔවුන්ගෙන් තුටු නොවන්නේ නම් එයයි පුදුමය!

“මොනවද බලන්නෙ…?”

“ලස්සන බැලුවා…”

“අනේ යන්න…”

ඇය මට වතුර විසි කරන බවක් අභිනයෙන් දක්වයි. එහෙත් සිය නිරුවත සඟවා ගැන්ට කිසිදු වෑයමක් නොදරයි.

ඊයේ ඇය මට කියා තිබුණේ තමන් කන්‍යාවක බවය. මෙය මා විශ්වාස නොකළත් අවදානමක් ගන්ට අකැමැති වීමි.

“කමක් නැද්ද…?” සයනයෙහි දිගා වන ගමන් මම ඇගෙන් ඇසුවෙමි.

“මොකටද…?”

“මෙහෙම ඉන්න..?”

“ඇයි එහෙම ඇහුවෙ…?”

“ඔයා වර්ජින් කෙනෙක් හින්ද…”

“කමක් නෑ…”

“ඇත්තටම…?”

“ඔව්. ඔයා මගෙ සුදු අයියනේ…”

ඇය කන්‍යාවක වීද නැද්ද මම නොදනිමි. එහෙත් ඇය කන්‍යාවකය සිතන්ට කිසිම ලකුණක් නම් මම නුදුටුවෙමි. විජිතපුර බලකොටුවේ දොර බිඳ දැමුවේ කඩොලැතාය. ඉන්පසු බොහෝ පිරිස් ඒ විවරයෙන් ඇතුළු වන්ට ඇත්තේය. මට හිතුනේ මා මෙසේ පසු ගමන් කළ කෙනකු වන්ට වඩා ඉඩ ඇති බවයි.

මම ඇඳෙන් නැඟිට කවුළුව දෙසට පිය මැන්නෙමි. කණ්නාඩියෙන් මගේ නිරුවත් ශරීරය මට පෙණේ. එය මහීරාගේ නිරුවතෙහි පරස්පරයයි. ඊයේ රාත්‍රියෙහි ඇය මට “අලියා” කීවේ මන්ද මට අවබෝධ විය. (ඇගේ අඩ මුස්ලිම් සම්භවය නිසා නොවේ නම් ඇය මට කියනු ඇත්තේ “ඌරා” කියාය.) මගේ තරුණ කඩවසම් සිරුර මේ වන විට මක් වීද සිතන්ට බැරි තරමට වෙනස් වී තියේ. බිස්නස් කරන කාලයේද ඉදිරියට නෙරා විත් තිබුණු බඩ දැන් පත කළ ගෙඩියක් වැන්න. මට මෙවැනි අලි බඩක් ආවේ කොහොමද හිතා ගන්ට වත් බැරිය. පපුවේ රෝම කූපයන් බාගයට බාගයක් සුදු පැහැයට හැරිලාය. පියකරු තරුණ මුහුණ මටම කැතය සිතන තරමට වැහැරිලාය. එකම සහනය තවමත් තට්ටය පෑදෙන්ට පටන් නොගැනීමයි. ළඟදීම එයද වන්ට පිළිවන. පොඩියක් කෙට්ටු වීම පිණිස හවසට දුවන්ට පටන් ගන්ට ඕනෑය මට සිතුණේය. නැතිනම් මා මහීරා සමඟ ඉන්නා විට අප දෙදෙනා beauty and the beast ලෙස පෙණෙනු ඇත්තේය.

“සර්…”

“ඇයි…”

“නාගන්නෙ නැද්ද…?”

“මාව නාවන්ට බැරිද…?”

“අනේ පුංචි බබා නාවන්න…”

මම නාන කාමරයට ඇතුළු වීමි. ඇය මවක දරුවකු නහවන්නාක් සේ මා නාවා පිරිසිදු කළාය.

අපට ඉක්මණින් අහර ගෙන අහවර කරන්ට වූයේ ඇයට පදනම් ආයතනයේ ඇගේ කාමරය නිදහස් කරන්ට තිබුණු නිසාය. මම පදනම් ආයතනයටම නොයා ඇය නිදහස් චතුරශ්‍රය අසළින් බැස්සුවෙමි. සියල්ල කරදරයකින් තොරව සිදුවුණු බව ඇය පසුව මට දුරකථන කොට දැන්වූවාය.

ඉන් පසු මාස කිහිපය තුළ ජීවිතය ෆාස්ට් ෆෝර්වර්ඩ් කළාක් සේ දිවෙන්ට පටන් ගත්තේය.

මුල්ම සිද්ධිය වූයේ මහීරා ක්ෂුද්‍ර විදුලි බලාගාරය සම්බන්ධ කටයුතු වලින් ඈත් වීමයි. ඊට හේතු වූයේ ඇය අදාළ රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයෙන් වැටුපක් ඉල්ලීම හා ඒ ඉල්ලීමට ඉඩ නොලැබීමය.

“බලන්න අනේ, මං මෙච්චර කාලයක් මේක මගේ දෙයක් වගේ කිසිම පඩියක් නොගෙන කළා. හැමදාමත් එහෙම කරන්න බැහැනෙ. නමුත් ඒ අය සතයක් වත් දෙන්න ලැහැස්ති නැහැ…ඒක ගමට යහපතක් නිසා මට පඩියක් ගෙවන්න ඕනැ ගමෙන්ලු. ඒක හරි කතාවක්නෙ. මේ මිනිස්සුන්ට ඕවට සල්ලි තියෙනවද…?” ඇය මට කථා කළ අවස්ථාවක කීවාය.

මේ ප්‍රවණතාවයේ ලොකු වරදක් මම නුදුටුවෙමි. ඇත්තටම මටත් අවශ්‍ය වූයේ ඇය ගමෙන් එළියට ගන්ටය.

“දැන් මොකද කරන්ට බලාගෙන ඉන්නෙ?” මම ඇසීමි.

“තාම දෙයක් හිතල නැහැ. අනේ ඔයාට බැරිද මට රස්සාවක් හොයල දෙන්න…?”

මේ ඉල්ලීම කවදා හෝ මට එල්ල වෙතැයි මම දැන සිටියෙමි. එ නිසා මා සිටියේ එය එල්ල වූ මොහොතක ඊට පිළිතුරු දීමේ සූදානමිනි. ඇත්තටම ඇයට කළ හැකි රැකියාවක් ගැනද මගේ සිතෙහි යම් අදහසක් තිබුණේය. ඒ මගේ පාසල් සමයේ සගයකුට අයත් සමාගමකය. (මගේ බිස්නස් වලට ඇය ගාවා ගන්ට මම අකැමැති වූයෙමි. හේතූන් කිහිපයක් නිසාය. මම ඥාතීන් හා මිතුරන් බිස්නස් වලට සම්බන්ධ කර නොගනිමි. එය කරදර වැඩකි. අනෙක මට අවශ්‍ය වූයේ ඇයට සැබෑ ලෙස වැඩ ඉගෙන ගන්ට හැකි තැනකි. මා ඇය මගේ යටතට ගතහොත් ඇයට ඒ අවස්ථාව නොලැබේ.)

මම නසීර්ගේ දුරකථන අංකය හා ඉලෙක්ට්‍රොනික තැපැල් ලිපිනය ඇයට දී ඔහුට CV එකක් යවන සේ උපදෙස් දුන්නෙමි. මහීරාගේ අර්ධ මුස්ලිම් සම්භවය ගැන මම නසීර්ට යමක් නොකීවෙමි. ඔහුම සොයා ගත්තාවේ. එසේම පස්සෙන් පන්නන්ටද නොගියෙමි. රස්සාවක් අවශ්‍ය නම් ඊට අවශ්‍ය දේවල් කරන්ට ඇය දැන ගත යුතුය. නසීර් මිතුරකු වූ පළියට බලෙන් ඇයට රස්සාවක් ගෙන දෙන්ට මට අවශ්‍ය වූයේ නැත.

දින කිහිපයකට පසුව නසීර් මට කථා කළේය.

“As-salamu alaykum Nazeer, what’s up…?”

“Salam Victor, you remember the girl you talked about…?”

“Yes…?”

“Well, do you know her closely…?”

මම ඇටෙන්ෂන් මෝඩ් එකට ඇතුළු වූයෙමි.

“Well, not really. Came to know her through a contact. Have met her once or twice…”

“I have interviewed her and we have a problem…”

“Problem…?

“Yes. A bit…”

“Isn’t she experienced…?”

“Not the experience. I am happy about her. She looks good enough…”

“Then…?”

“She asks for an impossible package. I thought you want to know…”

“How much…?”

“She expects hundred and twenty thousand rupees a month…”

“What…?”

නියෝජ්‍ය ඇමැතිවරයකු හැටියට මගේ මාසික වැටුප රුපියල් 40,000 ක් පමණ වේ. දීමනාත් සමඟ සම්පූර්ණ පැකේජය රුපියල් අසූ දහස නොපනී. මාසෙකට රුපියල් 1,20,000 ක පඩියක් ඉල්ලන්ට මැයට පිස්සුද?

“Yes. She said that is what she earns a month by helping her father’s agri-work and part time teaching…”

මේ කිසිවක් ඇය මට කියා නැත. ඇරත් ඒ සියල්ලෙන් වුව මෙතරම් මුදලක් ඉපැයීම තේරුම් ගත නොහැකිය. මේ වන විට ඇගේ බොරු කතා ගැන මම වෙහෙසට පත්ව සිටියෙමි. ඇයට රැකියාවක් සොයා දීමට මම උත්සාහ කළෙමි. ඇයට එය කරන්ට අවශ්‍ය නොවේ නම් මා කුමක් කරන්ටද?

“I don’t think Nazeer, but anyway that is not for us to judge. If she doesn’t want to take what you can realistically offer let us forget this…”

“Yes, Victor. That was what I wanted to tell you. I am sorry that I of little help…”

“No worries Nazeer. I don’t expect you to do miracles…”

මට මහීරාට කතා කොට බනින්ට හිතුණේය. ඇය කතා කරන්නේ රටේ තොටේ කිසිම දෙයක් නොදැනද? උදව් කරන්ට තැත් කළ විට මෙලෙස ඇය මා විහිළුවට ලක් කරන්නේ මන්ද?

මොහොතකට පසු මම මගේ තීරණය වෙනස් කර ගතිමි. රැකියාව අවශ්‍ය වූයේ ඇයටය. මම එය ලබා දෙන්ට අවංකව උත්සාහ ගෙන ඇත්තෙමි. ඇයට එය එපා නම් මා කුමක් කරන්ටද? අනෙක මේ තත්ත්වයන් යටතේ ඇය කොතැනක හෝ රැකියාවක් කරනු ඇතැයි සිතිය හැකිද?

ඉන්පසු දින කිහිපය තුළ මහීරා සමඟ කතා කළත් මේ ගැන කිසිම දෙයක් සඳහන් නොකරන්ට මම පරිස්සම් වීමි. ඇයද කිසිවකුත් නොකීවාය. ඇය කතා කළේ කිසිම සම්බන්ධයක් නැති වෙන දේවල්ය.

මේ නිසා නසීර්ගෙන් දින කිහිපයකට පසුව ලද ඊළඟ දුරකථන ඇමැතුම මා පුදුමයට පත් කළේය.

“Victor, that girl agreed to work for us…”

“What…? How much you pay…?”

“Finally she agreed to work for Rs. 7,000…”

මට එක පාරටම හිනා ගියේය.

“Why are you laughing…?

“It looks you got a real bargain…”

“Yes, I cannot understand it. She just called and said she is ready to work for any salary. So I offered what I can…”

“Strange…”

“Victor, I want to tell you another thing…”

“Yes…”

“Her CV says she is an entrepreneur and set up a micro-hydro project but I know this is an NGO project..”

“Yes. I should tell you this. She has the bad habit of exaggerating things. But other than that she has no problems…”

“True. I don’t find anything wrong with her. No problem Victor. Anyway I am taking her probationary for six months…”

“Thanks Nazeer…”

ඉන්පසු සිද්ධීන් ටික මම නැවත ෆාස්ට් ෆෝවර්ඩ් කරමි. රැකියාවට ඇය කොළඹ පැමිණිය යුතු වූවාය. එසේම නවාතැනක් සොයා ගන්ටද අවශ්‍ය විය. අවශ්‍ය නම් මට නවාතැනක් සොයා දෙන්ට පුළුවන්කම තිබුණේය. නමුත් ඇය නොඉල්ලූ නිසා මම ඊට මැදිහත් නොවීමි. මට අවශ්‍ය වූයේ ඇය කවදා හෝ තනියෙන් නැඟිටිනු දකින්ටය. (මේ මා ඇය විවාහ කර ගන්ට තීරණය කරන්ට බොහෝ කාලයකට පෙරය.) මේ නිසා හැම දෙයක්ම ඇයට තනියෙන් කර ගන්ට දී මම පසෙකට වීමි. මා ඇයට උදව් කළේ අළුත් රැකියාවට අවශ්‍ය ඇඳුම් ටිකක් ගන්ට විතරය.

පුදුමයකට මෙන් ඇයට දෙහිවලින් නවාතැනක් සොයා ගන්ට අපහසු වූයේ නොවේ. එහෙත් එය සොයා ගත්තේ කෙසේද කියා ඇය කෙදිනකවත් පැහැදිළිව නොකීවාය.

“අර ගායකයෙක් ඉන්නෙ ටී. එම්. ජයරත්න කියලා…”

“ආ, එයාද බෝඩිං ප්ලේස් එක හොයලා දුන්නෙ…?”

“නෑ අනේ අයාගෙ පුතාගෙ යාළුවෙක්ගෙ මාර්ගයෙන් හම්බවෙච්චි එකක්. ඒක නෙවෙයි, ඔයා කැමැති නැද්ද ටී. එම්. ජයරත්නගෙ සින්දු අහන්න…?”

මින්පසු නවාතැන ගැන ඇසූ හැම වාරයකදීම කතාව ටී. එම්. ජයරත්න ගෙන් කෙළවර විය. මමද හාරා හාරා අවුස්සන්ට නොගියෙමි.

මා සිතූ හැටියට මේ වන විට අප දෙදෙනා අතර අපේ සම්බන්ධය ගැන අලිඛිත අවබෝධයක් විය. මම වෙනත් ගැහැණුන් ආශ්‍රය කිරීම, අඩු තරමින් රාගාශ්‍රිත විහිළුවක් වත් කිරීම සම්පූර්ණයෙන් අත් හළෙමි. ඇයටද මා ඒ බව කී අතර මා ඇගෙන් බලාපොරොත්තු වූයේද එයමය. කවදාවත් කෙළින්ම ප්‍රකාශයක් නොකළද ඇය වක්‍රව ඒ බව ඇඟෙව්වාය.

“දැන් රස්සාවක් හොයල දුන්නට මොකද්ද මට දෙන්නෙ…?” මම වරෙක ඇගෙන් ඇසුවෙමි.

“තව මොනව දෙන්නද? මගෙ මුළු ජීවිතේම ඔයාට දීල තියෙද්දි…?” ඇය කීවාය.

මේ නිසා මගේ නිගමනය වූයේ අප දෙදෙනාගේ සම්බන්ධය සංවෘත එකක් බවයි. සමහරවිට එය මෝඩ ලෙස විශ්වාස කරන්ට මට අවශ්‍යව තියෙන්ට ඇත.

ඇය කොළඹ ආවායින් පසු අප හමුවීමේ සංඛ්‍යාතය වැඩි වූ බව කිවමනා නොවේ. එසේම මම ඇය මැජෙස්ටික් සිටි, ක්‍රෙස්කැට්, ඔඩෙල් ඇතුළු ඇයට ඉන්පෙර විවෘත නොවූ ලෝකයකට ගෙන ගියෙමි. ඇය හැසිරුණේ නම් උපන්දා සිට ඒවායේ දිවිගෙවූ ලෙසය. එහෙත් හද්දා පිටිසර කෙල්ලකට මේ ගොඩයට මැජික් බව මා නොදැන සිටියා නොවේ.

ඉක්මණින්ම ඇය සිංගප්පුරුවට හෝ බැංකොක් වලට රැගෙන යන්ට මම අදහස් කළෙමි. එහෙත් අනවශ්‍ය පරිදි ඇගේ පවුලේ අවධානය ලක් වන්ටද මට අවශ්‍ය වූයේ නැත.

සතියකට දවසක් විතර ඇය මා සමඟ රැය ගත කළාය. මේ අත්දැකීම් මගේ පොකට් එකට ටිකක් තදින් දැනෙන්ට පටන් ගත් හෙයින් මම ටජ් වෙනුවට රේණුකා එකට ස්ථානය මාරු කළෙමි. එය ඈට ගැටළුවක් නොවීය සිතමි.

මගේ ඇයට වූ ආදරය කවදා පටන් ගත්තේද මට නිශ්චිතව කිව නොහැකිය. සමහරවිට එය ඇය දුටු දවසේ පටන්ම විය හැකිය. සමහරවිට ඇය කොළඹ ආවායින් පසුව විය යුතුය. කෙසේවෙතත් මට ලව්සික් වැළඳී ඇති බව නම් අවබෝධ කොට ගතිමි. ඒ ඇය සමඟ රැයක් ගත කරනවාට වඩා අළුත් සිතුවම් පටයක් බලන්ට ඇය රැගෙන යන්ට මට උනන්දුවක් ඇති වූ නිසාය. ලිංගික සුවය වෙනුවට ඇගෙන් මම ආදරයක් බලාපොරොත්තු වන්ට පටන් ගත්තෙමි.

බියට්‍රිස්ගේ මරණයත් සමඟම, සමහර විට ඊට පෙර සිටම මගේ ජීවිතයේ විශාල හිස් තැනක් ඇති වී තිබුණේය. ඇය විසින් පුරවමින් සිටියේ ඒ හිස් ඉඩය.

මා ඇය විවාහ කර ගත යුතුද නැද්ද යන ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් නම් මගේ හදවත හා බුද්ධිය සිටියේ දෙතැනකය.

මට ඇය විවාහ කර ගන්ට අවශ්‍ය වූ එකම හේතුව ඇය මට අහිමි වේද යන බියයි. නැතිනම් මේ ගෙවන දිවියෙන් මම සෑහීමකට පත්වීමි. නමුත් විවාහ වන වයසේ සිටි මහීරා කොයි මොහොතක හෝ “සර් මට ආදරේ බව දන්නවා, ඒත් සර්ට මාව හැමදාම බලා ගන්න බෑනෙ.මටත් අනාගතයක් තියෙන්ට එපායැ…” කියයිද කියන්ට බැරිය. එවිට මට වන්නේ වහ කන්ටය.

විවාහය ගැන බුද්ධිය තර්ක කළේ මෙසේය.

මම වැන්දඹු පුරුෂයෙක්මි. මැදිවිය ගත කරමි. එනිසා මට නැවත කසාද බඳින්ට කවරකුගේවත් අවසරය අවශ්‍ය නොවේ. මේ නෛතිකවය. සාමාජීය වශයෙන් එය එසේ නොවේ. තවම ජීවතුන් අතර ඉන්නා මගේ අම්මා මා “දහ පඳුරියක” විවාහ කර ගැනීම කොයි ලෙසකින් දකියිද සිතන්ට අමාරු නොවේ. මගේ ඥාති වර්ගයා ගනු ඇත්තේද අම්මාගේ පැත්තය. අනෙක් අතට මට රැක ගන්ට දේශපාලන ජීවිතයක් ඇත. මාත් මගේ පවුලත් අතර බිඳීමක් දේශපාලන විරුද්ධවාදීන් විසින් අනිවාර්යයෙන්ම තමන්ගේ වාසියට හා මගේ අවාසියට යොදා ගනු ඇත්තේය.

අප දෙදෙනා අතර තවත් බෙදීම් තිබුණේය.

මහීරා සිංහල-මුස්ලිම්ය. මට වසර විසි පහකින් පමණ බාලය. ගැමි තරුණියකි. ලොකු උගත්කමක් නැත. දුප්පත් පවුලකය. ඇගේ දෙමාපියෝ දුප්පත්තුය. මා හා සම වයසේය. ඇගේ මව මටද බාලය සිතමි.

මේ වෙනස්කම් මගේ සංකීර්ණ ජීවිතයට කෙසේ බලපානු ඇද්ද?

දේශපාලන ක්ෂේත්‍රයේ කටකතා පැතිර යන්නේ අධි වේගයෙනි. දිනක් පාර්ලිමේන්තු ලොබියේදී ටිරෝන් ප්‍රනාන්දු “Young man…” කියා මගේ කරට අත දමාගෙන මා පැත්තකට ගත්තේය. ඔහු ලලිත් ඇතුලත්මුදලි-ගාමිණී දිසානායක-රන්ජන් විජේරත්න යුගයේ සිටම මා දැන සිටි තවත් පරිනත දේශපාලනඥයෙකි. ජ්‍යෙෂ්ඨයෙකි. ඔහු මට ‘Young man’ කිව්වේ වයස පරතරය නිසාම නොවේ. ඇත්තටම අප දෙදෙනා අතර ලොකු වයස පරතරයක් නැත. මේ ජ්‍යෙෂ්ඨයින් අප සැලකුවේ ආදරයෙන් බලා ගත යුතු දරුවන් විදියටය.

“Victor, what are these stories I hear about you…?”

“What do you hear sir…?”

මම ආයාසයෙන් මුවඟට සිනාවක් මතු කර ගතිමි.

“Nothing serious Victor. But you should be careful. You are no longer young. You are at a critical age. I don’t want to get into your personal life, but be careful. Don’t forget the politicians live in glass houses…”

“Sir, you didn’t tell me what you heard…”

“Not just heard Victor. I saw you with her once. You were so engaged that you didn’t see me. She is beautiful but still too young…”

“Ah…”

“I know you are single Victor, so I don’t really bother seeing you with a lady friend…what worries my friend, is something else…”

“…And that sir…?”

“Don’t pretend Victor. It is written all over your face. I am ready to take any bet that you are in love with that girl…”

.

.

(ඉවසන්න……………සමනළයා යළි පියා සලන තෙක්)

Re-Post: (27) ඇය මගේ ඇඳට ආවාය || She came to my bed

කාලය: 2002 අග හරිය, සමාන්තර විශ්වය
ස්ථානය: ලංකාව

**********(නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය වික්ටර් සාලිය බණ්ඩාර කියන කතාව)**********

මෙතෙක් කතාව: වික්ටර් බණ්ඩාර තමන්ම කුඩා විදුලි බලාගාරයක් තැනූ බව කියා ලිපියක් එවූ සිංහල-මුස්ලිම් තරුණියක මුණ ගැසෙන්ට යයි. ඇගේ ආරාධනය අනුව ඔහු ඇගේ නිවසෙහි රැයක් නතර වේ. මේ නතර වීමෙන් පසු ඔහු වෙනස් මිනිසෙක් බවට පත් වේ. එහෙත් ඔහුට තවමත් මහීරා තේරුම් ගත නොහැකිය. ඇය ඔහුට විශ්වාස නොකළ හැකි කතන්දර ගණනාවක් කියා තිබේ. දිනෙක ඇය තමන් පිටසක්වළින් මෙහි එවන ලද නියෝජිතවරියකිය ඔහුට කියයි. මේ එතැන් සිට කතාවයි.

“ඔයා මං කියන දේවල් විශ්වාස කරන්නෙ නෑ නේද?” ඇය ඇසුවාය.

මට එක එල්ලේ යමක් කියා ගන්ට බැරිවිය. “පිස්සු කතා නොකර ඉන්නවා!” වෙන කෙනෙකු මෙවැන්නක් කීවේ නම් කියන්ට තිබිණි. ඇයට එසේ කියන්ට බැරිය. මා උත්තර දුන්නේ මිනිත්තු කිහිපයකට පසුවය.

“ඔය වගේ දේවල් ගැන මගේ තියෙන්නෙ විවෘත දැක්මක්. මට ඔයා කියන දේ ඇත්ත හරි බොරු හරි කියන්න තරම් සාක්ෂි නැහැ. ඒ හන්ද මම ඒක ගැන තීරණයක් ගන්නෙ නැහැ. මම ඒ ගැන විවෘත මනසකින් ඉන්නෙ…”

“හරි, මං ඔයාට සාක්ෂි ඉදිරිපත් කළොත් ඔයා පිළි ගන්නවද…?”

“ඔව්. සාක්ෂි තියෙනවනම් මම පිළි ගන්නවා…” (මා වෙන මොනවා කියන්ටද?)

“එහෙනම් ඉන්නකෝ, මම මගේ කතාව කියන්න…”

මට විනාඩි පහකින් රැස්වීමක් තිබුණේය. එනිසා කියන දෙයක් කෙටියෙන් කියන ලෙස මම ඇයට කීවෙමි.

“මං පුංචි කාලෙ අනෙක් ළමයි වගේ නෙවෙයි…” ඇය කීවාය. “…මම වයස අවුරුදු දෙකේ තුනේදි කාටවත් නොතේරෙණ භාෂාවකින් කතා කළා කියලා අම්මලා කියනවා…”

මේ පුදුමයක් නොවන බව ඇයට කිව යුතුද? මේ වයසේ දරුවකු හෝ දැරිවියක අනිවාර්යයෙන්ම අවෙශේෂ ලෝකයාට කිසිම තේරුමක් නැති බොහෝ දේ කියවයි. කිසිම මානව භාෂාවකට අයත් යැයි සිතන්ට බැරි අපූරු ශබ්දද නිකුත් කරයි.

මගේ නිහඬතාවය ඇය ඍණාත්මකව ගත්තාක් සේය.

“ඔයා හිතන්නෙ බොරු කියල නේද? බොරු නෙවෙයි අනේ. අපේ අම්මල මං කියපු දේවල් පොතක ලියලත් තියෙනවා…”

මෙය අප නිතර අසා පුරුදු පුනරුප්පත්ති කතාවේම වඩා සංකීර්ණ වර්ෂන් එකක් බව තේරුම් ගන්ට මට අසීරු නොවීය. එක්තරා වයසකදී ළමයි අඩු වැඩි වශයෙන් අමුතු කතා කියන්ට පටන් ගනී. මගේම නංගීද මෙසේ අමුතු කතා කී බව මට මතකය.

“…අපේ ගේ තිබුණේ ලොකු කන්දක් මුදුණේ. අපේ තාත්තයි අම්මයි මැරිලා. මම ආච්චි එක්ක හිටියේ. ආච්චිගෙ නම බටකොළ-ආච්චි. සීයගෙ නම කදිරා…”

“…දවසක් දා රාජ කුමාරයෙක් කැළේ අතරමං වෙලා අපේ ගෙදරට ආවා. ඇවිල්ලා දොර අස්සෙ හැංගිලා හිටියා.  අපි එයාව කාර් එකේ දාගෙන මාළිගාවට ඇරලෙව්වා…”

“…අපේ ගේ ගොඩාරියක් ලොකුයි. රතුපාටයි, කහපාටයි, නිල්පාටයි, දම්පාටයි, තැඹිලි පාටයි තීන්ත ගාලා තිබුණේ. ගේ වටේම පුහුල් වවලා තිබුණා. හරීයට සමනල්ලු හිටියා. පූසොත් හිටියා. සිංහයොත් හිටියා.ලොකුම සිංහයගෙ නම ටාසන්…”

“…මම ඉස්කෝලෙ ගියේ කෝච්චියේ. කෝච්චිය එළෙව්වෙ සුනිල් කියල අන්කල් කෙනෙක්. එයාට ගිරවෙක් හිටියා. ඒ ගිරවගෙ කරේ රත්තරන් පාට මාලයක් බැඳල තිබුණා. කෝච්චියෙදි අපට සුනිල් අන්කල් අයිස් ක්‍රීම් කන්න දෙනවා. ගිරවත් අයිස් ක්‍රීම් කනවා…” (අපේ නිවසට නිතර අත්වැඩ කරන්ට ආ තරුණයකුගේ නමද සුනිල්ය. හැබැයි කෝච්චියක් නම් ඇය තරමක් ලොකු වනතුරුම දැක නොතිබුණාය.)

ඇය මේවා කියනු අසා අපි උඩ පැණ පැණ හිනාවෙමු. “ආ නංගි, සීයගෙ නම කදිරා නේද?” යි පසු දිනයෙක ඇසූ කළ ඒ නම ඇයට මතක හිටී. (‘කදිරා’ යනු එවක ප්‍රකටව තිබුණු මුවන්පැලැස්ස ගුවන් විදුලි නාටකයේ ප්‍රධාන චරිතයකි.) ඉන්පසුව ඇය ගෙදරට එන අමුත්තටද “මගේ සීයගෙ නම කදිරා” කියයි. ඉන්පසු සියල්ලන් සිතන්නේ ඇය ඇත්තටම කදිරා නම් සීයා කෙනෙකු ගැන කියනවා කියාය.

අපේ සමාජ මට්ටමට වඩා අඩු මට්ටමකදී නම් මෙවැනි දරුවකු අනිවාර්යයෙන්ම ‘පුනරුප්පත්ති කතා කියන්නකු’ බවට පත් වේ. දෙමාපියන් සිතන්නේ දරුවන්ට – විශේෂයෙන්ම කුඩා දරුවන්ට කිව හැක්කේ තමන් විසින්ම ඔවුන්ට කියා දෙන කතා විතරකැයි කියාය. විවිධ පුද්ගලයින්ගෙන් අසන කතා කොටස්, සිද්ධීන්, අත්දකින අවස්ථා සිහිනයකදී මෙන් කලවම් කොට තමන්ගේ පරිකල්පනයද අවිඥානකව ඊට එකතු කොට කුඩා දරුවන්ට ඔවුන්ටම සුවිශේෂ වූ අපූරු කතා මවන්ට පුළුවන් බව දෙමාපියන්ට වැටහීමක් නොවේ.

අනෙක් අතට ‘පුනරුප්පත්ති කතාවක්’ හොඳ ආදායම් මාර්ගයකි. මේ නිසා සුලු දෙයක් වුව පෝර දා වගා කර ගන්නා තැනට මිනිස්සු පත්වෙති.

කාලයකට පෙර රණසිංහ ප්‍රේමදාස මහත්තයා නැවත උපන්නේය රාවයක් පැතිරූ හඟුරන්කෙත පියකු තම කුඩා දරුවා විකුණා ගමටම හොද්ද බොර කර ගත්තේය. ගෙදරට වැල නොකැඩී ආ සෙනඟ පවුලට මුදලින් ආධාර කළා පමණක් නොව දරුවාගේ නමින් බැංකු ගිණුමක්ද විවෘත කොට ඊට ලක්ෂ ගණනක මුදලක් රැස් කළේය. එන සෙනඟට කඩල, සරුවත්, අරුමෝසම් බඩු, අයිස් ක්‍රීම් විකුණා තවත් විශාල පිරිසක් දෛනික ආදායමක් උපයා ගත්තෝය.

මේ එස්. බී. දිසානායකගේ මහ ගෙදර කිට්ටුවය. ගමේ ගිය විටෙක එස්. බී. “අනේ බොංඩියෙ, ප්‍රේමදාසට පුළුවන්ද අපේ ගමේ උපදින්න? ඕකා ප්‍රේමදාස නම් ඌ අපේ කොල්ලන්ට කළ දේම ඌටත් කරනවා” කියා දරුවාගේ මවට තගක් දමා තියේ. එදායින් පසුව, යළි ඉපැදුණු ප්‍රේමදාස එක රැයින්ම අතුරුදහන් විය.

“මොනවද ඉතින් ඔයා කියල තියෙන්නෙ…?” මම මහීරාගෙන් අසමි.

“මම කියල තියෙනව මම ආපු ග්‍රහලෝකෙ විස්තර. හැබැයි ඒ ගොල්ල වැඩිය සැලකිල්ලට අරගෙන නැහැ. ඒ හන්ද සටහන් කරගෙන නැහැ. නැත්නම් මට ඔයාට ඒ තොරතුරු ඔක්කෝම කියන්න තිබුණා…”

“දැන් මට මීටිමකට යන්න තියෙනවා. ඉතුරු ටික හෙට කියනවද…?”

“අනේ ඉන්නකෝ. ඔයා හොඳම හරියට එන කොටනෙ දුවන්න හදන්නෙ…”

“තව විනාඩි දෙකක් දෙන්නම්. ඉක්මණට කියන්න…”

“හා. ඔන්න මට වයස පහක් විතර වෙන කොට ඒ ගොල්ල තවත් දෙයක් එව්වා…”

“ඒ මොකද්ද…?”

“උල්කාවක්…”

“උල්කාවක්…?”

“ඔව්. අපේ ගෙදර පිටිපස්සේ වත්තටමයි කෑල්ලක් කඩා ගෙන වැටුණේ…”

“ඒකට මොකද වුණේ…?”

“මම එතකොට පොඩියි. මොකද්ද කියලා දන්නෙ නෑ…හැබැයි මටම තමයි ඒක හම්බ වුණේ. ලොකු කළුපාට ගලක් වගේ එකක්. හැබැයි නිකං කළු ගලක් වගේ නෙවෙයි ඔපදාලා වගේ…”

“ඒක තාම තියෙනවද…?”

“නෑ අපේ තාත්තා ඩොක්ටර් චන්දන ජයරත්නට ඒක ගැන දන්නලා තිබුණා. එයා ඇවිත් ඒක ගෙනිහිල්ලා. ඔයා එයාගෙන් අහලා බලන්නකෝ. ලංකාවෙ හරි ලෝකෙ හරි කොතැනකවත් ඒ තරම් ලොකු, ඔප දාපු උල්කාපාතයක කොටසක් හමු වෙලා නැහැ. ඒක කෝටි ගාණක් වටිනවලු. ඩොක්ටර් චන්දන ජයරත්න ඒක නාසා එකට විකුණුවලු ලොකු ගානකට. නාසා එකේ අයත් පුදුම වුණාලු ඒක දැකලා. නාසා එකෙන් පිරිසක් ඇවිත් අපේ වත්තත් අඟලක් නෑර බැලුවලු තව උල්කා කොටස් තියෙනවද කියලා. හැබැයි හම්බ වෙලා නෑ මොකුත්ම…”

“ඔය වාගෙ දෙයක් වුණා නම ළමයො ඒ කාලෙ පත්තර වලත් යන්න එපායැ…”

“ඔව්. මෙහේ පත්තර වල නෙබෙයි. ඇමෙරිකාවෙ ඒවයෙ මේ ගැන පළ වෙලා තියෙනවා. Times මැගසින් එකේ දිග ලිපියක් පළ වෙලා තියෙනවා. ඩොක්ටර් චන්දන ජයරත්න අපේ තාත්තටත් කොපියක් ගෙනල්ල දීල තිබුණලු.අපේ වත්තෙත් පින්තූරයක් තිබුණලු ඒකෙ…”

“Times නෙවෙයි TIME වෙන්න ඇති. Times කියන්නෙ පත්තරයක්නෙ…”

“ඔව්. ඔව්. TIME මැගසින් එක තමයි…”

“ඒක තාමත් ඇතිනෙ එහෙනම්…?”

“නෑ අනේ, අපේ අම්ම දවසක් ඇඳුම් මදින කොට වැරදිලා ඒක උඩින් ඉස්තිරික්කෙ තියලා ඒක පිච්චිලා…”

“අඩුගාණෙ පුස්තකාලෙකින්වත් හොයා ගන්න පුළුවන් ඇතිනෙ. ඔයාට මතක නැද්ද දවස්…?”

“මට හරියටම මතක නෑ. මම හොයලා කියන්නම්කෝ. මේ ගොඩාක් ඉස්සරනෙ…”

“හරි. දැන් මට යන්න තියෙනව. හෙට කියන්නකෝ ඉතුරු ටික…”

දයාබර පාඨකය, පසු දිනයෙහි ඇය තමන් නතර කළ තැනින් කතාව පටන් ගත්තේය ඔබ සිතන්නේ නම් ඔබ වැරදිය. ඇය මට කතා කළ මුත් මේ මාතෘකාව ගැන වචනයක් වත් නොකීවාය. ඇය කතා කළේ මෙහෙම දෙයක් මට කීවාදැයි අංශුමාත්‍රයක්වත් මතක නැති සේය. කොටින්ම එදින සිට සති දෙකක විතර යනතුරු ඒ ගැන ඇය මට කිසිවක් සඳහන් නොකළාය. ඒ කාලය තුළ ඇය කතා කළේ එදිනෙදා ජීවිතයේ සාමාන්‍ය සිද්ධීන්ය.

ඇය මට එදා එවැනි කතාවක් කීවේ ඇයි? විහිළුවටද? මා රවටන්ටද? මා බයිට් කරන්ටද?

ආචාර්ය චන්දන ජයරත්නට කතා කොට ඇය කී කතාවේ ඇත්ත නැත්ත තහවුරු කර ගන්ට මට කිහිප වාරයක්ම සිතුණේය. ඒත් කරදර වන්නේ කුමටද? ඇයගේ ගම අහලාවත් නැතැයි ඔහු කියන්ට පිළිවන. ඇගේ කතාවක් තහවුරු කර ගන්ට තැත් කළ හැම අවස්ථාවකම මා ගිහින් නතර වුණු dead end එක මෙතැනදී වෙනස් වෙතැයි සිතිය හැක්කේ කෙසේද? මේවා සමාන්තර විශ්වයකදී සිදුවන ක්‍රියාවලි මෙන්ය. ඇගේ සමාන්තර විශ්වයේදී සිදුවී තියෙන්නේ අප ජීවත්වන පොදු විශ්වයේදී වුණු දේවල් නොවේ.

මා මේ සියල්ල අමතක කර දමන්ට ඔන්න මෙන්න කියා තිබියදී ඇය ආපහු දවසක මේ පිටසක්වළ කතාව ඇද ගත්තාය.

“එදා මං ඔයාට කිව්ව නේද අපේ වත්ත පිටිපස්සට උල්කාවක් වැටුණ කියලා…”

“හ්ම්…”

“මං ඉතුරු ටික කිව්වෙ නැහැනෙ…”

“හ්ම්…”

“මොකද අනේ හ්ම් හ්ම් ගාන්නෙ බකමූණෙක් වගේ…”

“හා, කියන්නකො ඉතින්…?”

“ඒ වැටුණයින් පස්සෙ අපේ වත්ත එහෙම පිටින්ම වෙනස් වුණා. වත්තෙ වැවෙන හැම දේම ලොකු වෙන්න පටන් ගත්තා. පොල් ගස් අනෙක් පොල් ගස් වගේ තුන් ගුණයක් විතර උඩට ගියා…”

“කෝ මං එදා එහෙම පොල් ගස් දැක්කෙ නෑනෙ..?”

“ඒ දැන්නෙ. මං මේ කියන්නෙ කොච්චර කාලෙකට ඉස්සෙල්ල කතාවක්ද? දැන් ඒ ගස් මැරිලා ගොඩාක් කල්…”

“දැන් එහෙම වත්තෙ වැවෙන ගස් ලොකු වෙන්නෙ නැද්ද…?”

“දැන් ඒකෙ බල බිඳිලා. ඒ කාලෙ නම් හැම ගහකම වෙනසක් තිබුණා. නාරං ගහක් තිබුණා ඒකෙ ගෙඩි දොඩම් ගෙඩි තරම් ලොකු වෙනවා. බිලිං ගහේ ගෙඩි පිපිඤ්ඤා තරමට ලොකුයි. දැන් ඒ බල නැහැ. ඒ වුණත් ඔයාට පේන්න ඇති තාමත් අපේ වත්තෙ ඕනැ දෙයක් හොඳට වගා කරන්න පුළුවන්. ඵලදාවත් හොඳයි…”

මම කිසිත් නොකියා නිහඬ වූයෙමි.

මින් පසුව ඇය ගැන මතයක් ගොඩ නඟා ගන්ට මම උත්සාහ කළෙමි. මෙහි පහත ඇත්තේ ඒ මතයයි. මා නිවැරදිද නොදනිමි.

මහීරා අතිශයින් බුද්ධිමත් යුවතියකි. විශේෂයෙන්ම ඇය වෙසෙන පරිසරයට සාපේක්ෂව ඇය කැපී පෙණෙන ලෙස දක්ෂය. ස්මාර්ට්ය. බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන් ඇත්තීය. ඇගේ පියා කී ලෙසට විද්‍යාලයේදී ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නායිකාවද වන අතරම වසරේ හොඳම සාමාන්‍ය පෙළ හා උසස් පෙළ ප්‍රතිඵල ගෙන තිබුණේ ඇයයි. එසේ වුවත් ඇය වෙසෙන සමාජය තුළින් ඇගේ දක්ෂතා වලට බුද්ධියට ඇයට යම් පිළිගැනීමක් නොලැබේ. ඒ දක්ෂතා බුද්ධිය තේරුම් ගන්ට තරම් ඒ සමාජය දියුණු වී නොමැතිය. ඔවුන් සිටින්නේ ඇයට බොහෝ පහළිනි. ඇය කියන්නක් ඔවුන්ට නොවැටහේ. එසේම ඇගේ පියා හා මවගේ සාම්ප්‍රදාය විරෝධී සිංහල-මුස්ලිම් සම්බන්ධය නිසා ඇය (පවුලත් සමඟ) සිංහල සමාජයෙන් මෙන්ම මුස්ලිම් සමාජයෙන්ද කොන් වී ඇත. ගමේ ඇයට මිතුරකු මිතුරියකවත් නැත්තේය. ඇය තනියෙකි.

මේ පරිසරයට ඇය ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ කෙසේද? තමාගේම ෆැන්ටසියක් මවා එය තුළ ජීවත් වීමෙනි. සැබෑ ලෝකය තුළ ජීවත් වනවාට වඩා මේ ෆැන්ටසිය තුළ ජීවත් වීම ඇයට සුව දායකය. තමන් සමාජයේ අනෙකුන්ට වඩා විශේෂ නිසා මේ සමාජයට තමන් එවා ඇත්තේ යම් වෙනසක් කිරීම පිණිස පිට සක්වළ ග්‍රහලෝකයකිනැයි ඇය ගේ සිතට අවිඥානකව ඇතුළු වී තියේ.

මේ ලෝකයේ රැකියාවක් හෝ ආදායමක් නැති කාගේවත් අවධානයට බඳුන් නොවන නිකම්ම නිකම් ගොඩේ තරුණියක වනවාට වඩා පිට සක්වළින් ආ නියෝජිතවරියක වීම සිතට මොන තරම් සුවදායී හැඟීමක්ද?

මා කළ තවත් නිරීක්ෂණයක් වූයේ ඇය කියන බොරු ලෙහෙසියෙන්ම බොරු බව සොයා ගත හැකි ඒවා බවය. ඇයට මෙසේ අතේ පැලවෙන බොරු කියන්ට කිසිම අවශ්‍යතාවයක් නොවේ. ටිකක් වෙහෙස ගත්තේ නම් මීට වඩා හොයන්ට අමාරු බොරු ගොතන්ට තරම් ඇය බුද්ධිමත්ය. එසේ නම් ඇය ලෙහෙසියෙන්ම හොයා ගන්ට පුළුවන් බොරු කියන්නේ ඇයි? හුදෙක් අසන්නා රවටන්ට වන්ට බැරිය.

මගේ අදහස නම් මේද ඇයගේ ෆැන්ටසියේම කොටසක් බවයි. සමහරවිට තමන් කියන්නෙ බොරු බව ඇයද නොදන්නවා වන්ට පිළිවන. ඇගේ ෆැන්ටසියට අනුව ඔහේ හිතෙන දෙයක් කියයි. ඊට ගැළපෙන සේ අනෙකුත් කාරණා වෙනස් කරයි.

මේ අවබෝධය ලැබීමෙන් පසුව මම ඇය ගැන සිතූ ආකාරය වෙනස් කර ගතිමි. ඇය කපටියක නොවේ. ඉතාම අහිංසක ලෙස අනුන්ගේ අවධානය අයදින්නියකි. ඇය සිටින ස්ථානය (ගම, අධ්‍යාපන මට්ටම) අනුව මේ අවධානය ලබා ගන්ට ලෙහෙසි නැත. ඇය ඒ වෙනුවෙන් විශේෂ ක්‍රමවේදයක් භාවිතා කරයි. මා හසුව සිටින්නේ ඒ ක්‍රමවේදයටය. ඇත්තටම ඇය මගේ අනුකම්පාවට බඳුන් විය යුතු තැනැත්තියකි.

එකතරා මට්ටමකට මා ආත්මාර්ථකාමී වූ බවද නොසැඟවිය යුතුය. ලොකුවටම නොවුණත් ඇය හා යහන් ගත වන්ට මට අවශ්‍යතාවයක් විය. මීට එක හේතුවක් නම් මා මේ වන විටත් ඇය වෙනුවෙන් සැලකිය යුතු මුදලක් හා කාලයක් වැය කොට තිබීමයි. හිටි හැටියේ ඇය මා සමඟ සන්නිවේදනය නතර කළොත් සියල්ල වාෂ්ප වී යන්ට පිළිවන. ඉක්මණ් විය යුතුය.

ඇය මගේ යහනට ගන්ට අසීරු වූයේ නැත. බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ ශාලාවෙහි මගේ අමාත්‍යාංශය මඟින් වාර්ෂිකව පවත්වන ‘විදුල්කා’ ජාතික විදුලි බල ප්‍රදර්ශනයට සමාන්තරව මම ක්ෂුද්‍ර ජල විදුලි බලාගාර ව්‍යවසායකයින්ට එක් දින වැඩ මුළුවක් සංවිධානය කළෙමි. ලෝක බැංකුව මේ සම්බන්ධ සියළු බරපැණ දැරුවේය. ඇයට මේ වැඩ මුළුවට සහභාගි වන්ට සඳහා රාජකාරි මට්ටමෙන් ආරාධනා කරන්ට කිසිම අපහසුවක් වූයේ නැත. එසේම කළ වහාම ඇය ආරාධනය පිළි ගත්තාය.

අප මේ වැඩ මුළුවට සහභාගි වූවන්ට නවාතැන් පහසුකම් සැපැයූවේ අසළ පදනම් ආයතනයේ හොස්ටල් එකේය. ගැහැණු පස් දෙනකු හා පිරිමි දොළොස් දෙනකු වෙන් වෙන්වය. දෙදෙනෙකුට එක කාමරය ගණනේ බෙදා ගන්ට සිදු විය. ගැහැණු පස් දෙනකු නිසා එක් අයෙකුට තනි කාමරයක් ගන්ට තිබුණේය. මම කිසිම අපහසුවකින් තොරව එය මහීරාට ලබා දුනිමි.

ඇය පැමිණියේ පියාද සමඟය. තම දියණියගේ ආරක්ෂාව ගැන කල්පනා කළ පියෙකි ඔහු. මම නවාතැන හා සම්බන්ධ කිසිම කටයුත්තකට සහභාගි නොවීමි. පදනම් ආයතනය පැත්ත පළාතේ නොගියෙමි. තම දියණිය තවත් යුවතියන් කිහිප දෙනකු සමඟ රැය ගත කරන බව අසා ඇයගේ පියා තෘප්තිමත්ව නික්ම ගියේලු.

වැඩ මුළුවට පෙර රාත්‍රියේ මම ඇයට කරදර නොකළෙමි. වැඩ මුළුව දවසේ උදෑසන මා ආරම්භක උත්සවයේදී ඇය දුටුවද ඇය සමඟ කතා කරන්ට වත් උනන්දු නොවීමි. ඇයද මගේ උපදෙස් මත මා නොදත්තියක මෙන් හැසුරුණාය. (මා හෙඩ් ටේබල් එකේ හිඳගෙන සිටියදී “ටයි එකටයි කෝට් එකටයි ඔයා හරි ස්මාර්ට්” කියා SMS එකක් නම් එව්වාය.)

එදින සවස ඇය මගේ ජංගම දුරකථන පණිවිඩයකට අනුව වැඩ මුළුවෙන් පසුව නිදහස් චතුරශ්‍රය අසළට ආවාය. මා ගියේ මගේ පුද්ගලික රථයෙන් රියැදුරකු නැතිවය. ලොකු සන් ග්ලාස් එකක් පැළඳය. ඇය රාත්‍රියෙහි කාමරයේ නොසිටි බව කවරකු හෝ නිරීක්ෂණය කරනු ඇතැයි මම නොසිතුවෙමි. එසේ කොට ඇය නැති බව දැන ගත්තද කොළඹ නැන්දලාගෙ ගෙදරක නතර වුණාය කියන්ට ඇය බොරුවක් නිර්මාණය කර ගෙන සිටියාය.

සාමාන්‍යයෙන් මා කොළඹදී යුවතියන් කැටුව යන්නේ රේණුකා හෝ ජානකී හෝටල් දෙකින් එකකටය. දෙතැනම ගාණ අඩුය. කළමණාකාරිත්වයෙන් කරදරයක් නැත. විශ්වාස කටයුතුය. නමුත් මෙදින විශේෂ අවස්ථාවක් නිසා මම ටජ් එකේ ඩබල් රූම් එකක් බුක් කළෙමි.

මළ හිරු බසිනා සැන්දෑ යාමයේ මම බෞද්ධාලෝක මාවත ඔස්සේ ඇය සමඟ රිය ධාවනය කරමින් සිටිමි. ඇය හැසිරෙන්නේ සැහැල්ලුවෙනි.

“ඔයාට බය නැද්ද මාත් එක්ක මෙහම යන්න…?” මම අසමි.

“මොනවට බය වෙනවද…?” ඇය කිසිම බරක් පතළක් නැතිව සිනාසෙයි.

“ඇයි ඒ…”

“ඔයා මගේ සුදු අයියනේ…”

.

.

(ඉවසන්න……………..සමනළයා යළි පියා සලන තෙක්)

(27) ඇය මගේ ඇඳට ආවාය || She came to my bed

කාලය: 2002 අග හරිය, සමාන්තර විශ්වය
ස්ථානය: ලංකාව

**********(නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය වික්ටර් සාලිය බණ්ඩාර කියන කතාව)**********

මෙතෙක් කතාව: වික්ටර් බණ්ඩාර තමන්ම කුඩා විදුලි බලාගාරයක් තැනූ බව කියා ලිපියක් එවූ සිංහල-මුස්ලිම් තරුණියක මුණ ගැසෙන්ට යයි. ඇගේ ආරාධනය අනුව ඔහු ඇගේ නිවසෙහි රැයක් නතර වේ. මේ නතර වීමෙන් පසු ඔහු වෙනස් මිනිසෙක් බවට පත් වේ. එහෙත් ඔහුට තවමත් මහීරා තේරුම් ගත නොහැකිය. ඇය ඔහුට විශ්වාස නොකළ හැකි කතන්දර ගණනාවක් කියා තිබේ. දිනෙක ඇය තමන් පිටසක්වළින් මෙහි එවන ලද නියෝජිතවරියකිය ඔහුට කියයි. මේ එතැන් සිට කතාවයි.

“ඔයා මං කියන දේවල් විශ්වාස කරන්නෙ නෑ නේද?” ඇය ඇසුවාය.

මට එක එල්ලේ යමක් කියා ගන්ට බැරිවිය. “පිස්සු කතා නොකර ඉන්නවා!” වෙන කෙනෙකු මෙවැන්නක් කීවේ නම් කියන්ට තිබිණි. ඇයට එසේ කියන්ට බැරිය. මා උත්තර දුන්නේ මිනිත්තු කිහිපයකට පසුවය.

“ඔය වගේ දේවල් ගැන මගේ තියෙන්නෙ විවෘත දැක්මක්. මට ඔයා කියන දේ ඇත්ත හරි බොරු හරි කියන්න තරම් සාක්ෂි නැහැ. ඒ හන්ද මම ඒක ගැන තීරණයක් ගන්නෙ නැහැ. මම ඒ ගැන විවෘත මනසකින් ඉන්නෙ…”

“හරි, මං ඔයාට සාක්ෂි ඉදිරිපත් කළොත් ඔයා පිළි ගන්නවද…?”

“ඔව්. සාක්ෂි තියෙනවනම් මම පිළි ගන්නවා…” (මා වෙන මොනවා කියන්ටද?)

“එහෙනම් ඉන්නකෝ, මම මගේ කතාව කියන්න…”

මට විනාඩි පහකින් රැස්වීමක් තිබුණේය. එනිසා කියන දෙයක් කෙටියෙන් කියන ලෙස මම ඇයට කීවෙමි.

“මං පුංචි කාලෙ අනෙක් ළමයි වගේ නෙවෙයි…” ඇය කීවාය. “…මම වයස අවුරුදු දෙකේ තුනේදි කාටවත් නොතේරෙණ භාෂාවකින් කතා කළා කියලා අම්මලා කියනවා…”

මේ පුදුමයක් නොවන බව ඇයට කිව යුතුද? මේ වයසේ දරුවකු හෝ දැරිවියක අනිවාර්යයෙන්ම අවෙශේෂ ලෝකයාට කිසිම තේරුමක් නැති බොහෝ දේ කියවයි. කිසිම මානව භාෂාවකට අයත් යැයි සිතන්ට බැරි අපූරු ශබ්දද නිකුත් කරයි.

මගේ නිහඬතාවය ඇය ඍණාත්මකව ගත්තාක් සේය.

“ඔයා හිතන්නෙ බොරු කියල නේද? බොරු නෙවෙයි අනේ. අපේ අම්මල මං කියපු දේවල් පොතක ලියලත් තියෙනවා…”

මෙය අප නිතර අසා පුරුදු පුනරුප්පත්ති කතාවේම වඩා සංකීර්ණ වර්ෂන් එකක් බව තේරුම් ගන්ට මට අසීරු නොවීය. එක්තරා වයසකදී ළමයි අඩු වැඩි වශයෙන් අමුතු කතා කියන්ට පටන් ගනී. මගේම නංගීද මෙසේ අමුතු කතා කී බව මට මතකය.

“…අපේ ගේ තිබුණේ ලොකු කන්දක් මුදුණේ. අපේ තාත්තයි අම්මයි මැරිලා. මම ආච්චි එක්ක හිටියේ. ආච්චිගෙ නම බටකොළ-ආච්චි. සීයගෙ නම කදිරා…”

“…දවසක් දා රාජ කුමාරයෙක් කැළේ අතරමං වෙලා අපේ ගෙදරට ආවා. ඇවිල්ලා දොර අස්සෙ හැංගිලා හිටියා.  අපි එයාව කාර් එකේ දාගෙන මාළිගාවට ඇරලෙව්වා…”

“…අපේ ගේ ගොඩාරියක් ලොකුයි. රතුපාටයි, කහපාටයි, නිල්පාටයි, දම්පාටයි, තැඹිලි පාටයි තීන්ත ගාලා තිබුණේ. ගේ වටේම පුහුල් වවලා තිබුණා. හරීයට සමනල්ලු හිටියා. පූසොත් හිටියා. සිංහයොත් හිටියා.ලොකුම සිංහයගෙ නම ටාසන්…”

“…මම ඉස්කෝලෙ ගියේ කෝච්චියේ. කෝච්චිය එළෙව්වෙ සුනිල් කියල අන්කල් කෙනෙක්. එයාට ගිරවෙක් හිටියා. ඒ ගිරවගෙ කරේ රත්තරන් පාට මාලයක් බැඳල තිබුණා. කෝච්චියෙදි අපට සුනිල් අන්කල් අයිස් ක්‍රීම් කන්න දෙනවා. ගිරවත් අයිස් ක්‍රීම් කනවා…” (අපේ නිවසට නිතර අත්වැඩ කරන්ට ආ තරුණයකුගේ නමද සුනිල්ය. හැබැයි කෝච්චියක් නම් ඇය තරමක් ලොකු වනතුරුම දැක නොතිබුණාය.)

ඇය මේවා කියනු අසා අපි උඩ පැණ පැණ හිනාවෙමු. “ආ නංගි, සීයගෙ නම කදිරා නේද?” යි පසු දිනයෙක ඇසූ කළ ඒ නම ඇයට මතක හිටී. (‘කදිරා’ යනු එවක ප්‍රකටව තිබුණු මුවන්පැලැස්ස ගුවන් විදුලි නාටකයේ ප්‍රධාන චරිතයකි.) ඉන්පසුව ඇය ගෙදරට එන අමුත්තටද “මගේ සීයගෙ නම කදිරා” කියයි. ඉන්පසු සියල්ලන් සිතන්නේ ඇය ඇත්තටම කදිරා නම් සීයා කෙනෙකු ගැන කියනවා කියාය.

අපේ සමාජ මට්ටමට වඩා අඩු මට්ටමකදී නම් මෙවැනි දරුවකු අනිවාර්යයෙන්ම ‘පුනරුප්පත්ති කතා කියන්නකු’ බවට පත් වේ. දෙමාපියන් සිතන්නේ දරුවන්ට – විශේෂයෙන්ම කුඩා දරුවන්ට කිව හැක්කේ තමන් විසින්ම ඔවුන්ට කියා දෙන කතා විතරකැයි කියාය. විවිධ පුද්ගලයින්ගෙන් අසන කතා කොටස්, සිද්ධීන්, අත්දකින අවස්ථා සිහිනයකදී මෙන් කලවම් කොට තමන්ගේ පරිකල්පනයද අවිඥානකව ඊට එකතු කොට කුඩා දරුවන්ට ඔවුන්ටම සුවිශේෂ වූ අපූරු කතා මවන්ට පුළුවන් බව දෙමාපියන්ට වැටහීමක් නොවේ.

අනෙක් අතට ‘පුනරුප්පත්ති කතාවක්’ හොඳ ආදායම් මාර්ගයකි. මේ නිසා සුලු දෙයක් වුව පෝර දා වගා කර ගන්නා තැනට මිනිස්සු පත්වෙති.

කාලයකට පෙර රණසිංහ ප්‍රේමදාස මහත්තයා නැවත උපන්නේය රාවයක් පැතිරූ හඟුරන්කෙත පියකු තම කුඩා දරුවා විකුණා ගමටම හොද්ද බොර කර ගත්තේය. ගෙදරට වැල නොකැඩී ආ සෙනඟ පවුලට මුදලින් ආධාර කළා පමණක් නොව දරුවාගේ නමින් බැංකු ගිණුමක්ද විවෘත කොට ඊට ලක්ෂ ගණනක මුදලක් රැස් කළේය. එන සෙනඟට කඩල, සරුවත්, අරුමෝසම් බඩු, අයිස් ක්‍රීම් විකුණා තවත් විශාල පිරිසක් දෛනික ආදායමක් උපයා ගත්තෝය.

මේ එස්. බී. දිසානායකගේ මහ ගෙදර කිට්ටුවය. ගමේ ගිය විටෙක එස්. බී. “අනේ බොංඩියෙ, ප්‍රේමදාසට පුළුවන්ද අපේ ගමේ උපදින්න? ඕකා ප්‍රේමදාස නම් ඌ අපේ කොල්ලන්ට කළ දේම ඌටත් කරනවා” කියා දරුවාගේ මවට තගක් දමා තියේ. එදායින් පසුව, යළි ඉපැදුණු ප්‍රේමදාස එක රැයින්ම අතුරුදහන් විය.

“මොනවද ඉතින් ඔයා කියල තියෙන්නෙ…?” මම මහීරාගෙන් අසමි.

“මම කියල තියෙනව මම ආපු ග්‍රහලෝකෙ විස්තර. හැබැයි ඒ ගොල්ල වැඩිය සැලකිල්ලට අරගෙන නැහැ. ඒ හන්ද සටහන් කරගෙන නැහැ. නැත්නම් මට ඔයාට ඒ තොරතුරු ඔක්කෝම කියන්න තිබුණා…”

“දැන් මට මීටිමකට යන්න තියෙනවා. ඉතුරු ටික හෙට කියනවද…?”

“අනේ ඉන්නකෝ. ඔයා හොඳම හරියට එන කොටනෙ දුවන්න හදන්නෙ…”

“තව විනාඩි දෙකක් දෙන්නම්. ඉක්මණට කියන්න…”

“හා. ඔන්න මට වයස පහක් විතර වෙන කොට ඒ ගොල්ල තවත් දෙයක් එව්වා…”

“ඒ මොකද්ද…?”

“උල්කාවක්…”

“උල්කාවක්…?”

“ඔව්. අපේ ගෙදර පිටිපස්සේ වත්තටමයි කෑල්ලක් කඩා ගෙන වැටුණේ…”

“ඒකට මොකද වුණේ…?”

“මම එතකොට පොඩියි. මොකද්ද කියලා දන්නෙ නෑ…හැබැයි මටම තමයි ඒක හම්බ වුණේ. ලොකු කළුපාට ගලක් වගේ එකක්. හැබැයි නිකං කළු ගලක් වගේ නෙවෙයි ඔපදාලා වගේ…”

“ඒක තාම තියෙනවද…?”

“නෑ අපේ තාත්තා ඩොක්ටර් චන්දන ජයරත්නට ඒක ගැන දන්නලා තිබුණා. එයා ඇවිත් ඒක ගෙනිහිල්ලා. ඔයා එයාගෙන් අහලා බලන්නකෝ. ලංකාවෙ හරි ලෝකෙ හරි කොතැනකවත් ඒ තරම් ලොකු, ඔප දාපු උල්කාපාතයක කොටසක් හමු වෙලා නැහැ. ඒක කෝටි ගාණක් වටිනවලු. ඩොක්ටර් චන්දන ජයරත්න ඒක නාසා එකට විකුණුවලු ලොකු ගානකට. නාසා එකේ අයත් පුදුම වුණාලු ඒක දැකලා. නාසා එකෙන් පිරිසක් ඇවිත් අපේ වත්තත් අඟලක් නෑර බැලුවලු තව උල්කා කොටස් තියෙනවද කියලා. හැබැයි හම්බ වෙලා නෑ මොකුත්ම…”

“ඔය වාගෙ දෙයක් වුණා නම ළමයො ඒ කාලෙ පත්තර වලත් යන්න එපායැ…”

“ඔව්. මෙහේ පත්තර වල නෙබෙයි. ඇමෙරිකාවෙ ඒවයෙ මේ ගැන පළ වෙලා තියෙනවා. Times මැගසින් එකේ දිග ලිපියක් පළ වෙලා තියෙනවා. ඩොක්ටර් චන්දන ජයරත්න අපේ තාත්තටත් කොපියක් ගෙනල්ල දීල තිබුණලු.අපේ වත්තෙත් පින්තූරයක් තිබුණලු ඒකෙ…”

“Times නෙවෙයි TIME වෙන්න ඇති. Times කියන්නෙ පත්තරයක්නෙ…”

“ඔව්. ඔව්. TIME මැගසින් එක තමයි…”

“ඒක තාමත් ඇතිනෙ එහෙනම්…?”

“නෑ අනේ, අපේ අම්ම දවසක් ඇඳුම් මදින කොට වැරදිලා ඒක උඩින් ඉස්තිරික්කෙ තියලා ඒක පිච්චිලා…”

“අඩුගාණෙ පුස්තකාලෙකින්වත් හොයා ගන්න පුළුවන් ඇතිනෙ. ඔයාට මතක නැද්ද දවස්…?”

“මට හරියටම මතක නෑ. මම හොයලා කියන්නම්කෝ. මේ ගොඩාක් ඉස්සරනෙ…”

“හරි. දැන් මට යන්න තියෙනව. හෙට කියන්නකෝ ඉතුරු ටික…”

දයාබර පාඨකය, පසු දිනයෙහි ඇය තමන් නතර කළ තැනින් කතාව පටන් ගත්තේය ඔබ සිතන්නේ නම් ඔබ වැරදිය. ඇය මට කතා කළ මුත් මේ මාතෘකාව ගැන වචනයක් වත් නොකීවාය. ඇය කතා කළේ මෙහෙම දෙයක් මට කීවාදැයි අංශුමාත්‍රයක්වත් මතක නැති සේය. කොටින්ම එදින සිට සති දෙකක විතර යනතුරු ඒ ගැන ඇය මට කිසිවක් සඳහන් නොකළාය. ඒ කාලය තුළ ඇය කතා කළේ එදිනෙදා ජීවිතයේ සාමාන්‍ය සිද්ධීන්ය.

ඇය මට එදා එවැනි කතාවක් කීවේ ඇයි? විහිළුවටද? මා රවටන්ටද? මා බයිට් කරන්ටද?

ආචාර්ය චන්දන ජයරත්නට කතා කොට ඇය කී කතාවේ ඇත්ත නැත්ත තහවුරු කර ගන්ට මට කිහිප වාරයක්ම සිතුණේය. ඒත් කරදර වන්නේ කුමටද? ඇයගේ ගම අහලාවත් නැතැයි ඔහු කියන්ට පිළිවන. ඇගේ කතාවක් තහවුරු කර ගන්ට තැත් කළ හැම අවස්ථාවකම මා ගිහින් නතර වුණු dead end එක මෙතැනදී වෙනස් වෙතැයි සිතිය හැක්කේ කෙසේද? මේවා සමාන්තර විශ්වයකදී සිදුවන ක්‍රියාවලි මෙන්ය. ඇගේ සමාන්තර විශ්වයේදී සිදුවී තියෙන්නේ අප ජීවත්වන පොදු විශ්වයේදී වුණු දේවල් නොවේ.

මා මේ සියල්ල අමතක කර දමන්ට ඔන්න මෙන්න කියා තිබියදී ඇය ආපහු දවසක මේ පිටසක්වළ කතාව ඇද ගත්තාය.

“එදා මං ඔයාට කිව්ව නේද අපේ වත්ත පිටිපස්සට උල්කාවක් වැටුණ කියලා…”

“හ්ම්…”

“මං ඉතුරු ටික කිව්වෙ නැහැනෙ…”

“හ්ම්…”

“මොකද අනේ හ්ම් හ්ම් ගාන්නෙ බකමූණෙක් වගේ…”

“හා, කියන්නකො ඉතින්…?”

“ඒ වැටුණයින් පස්සෙ අපේ වත්ත එහෙම පිටින්ම වෙනස් වුණා. වත්තෙ වැවෙන හැම දේම ලොකු වෙන්න පටන් ගත්තා. පොල් ගස් අනෙක් පොල් ගස් වගේ තුන් ගුණයක් විතර උඩට ගියා…”

“කෝ මං එදා එහෙම පොල් ගස් දැක්කෙ නෑනෙ..?”

“ඒ දැන්නෙ. මං මේ කියන්නෙ කොච්චර කාලෙකට ඉස්සෙල්ල කතාවක්ද? දැන් ඒ ගස් මැරිලා ගොඩාක් කල්…”

“දැන් එහෙම වත්තෙ වැවෙන ගස් ලොකු වෙන්නෙ නැද්ද…?”

“දැන් ඒකෙ බල බිඳිලා. ඒ කාලෙ නම් හැම ගහකම වෙනසක් තිබුණා. නාරං ගහක් තිබුණා ඒකෙ ගෙඩි දොඩම් ගෙඩි තරම් ලොකු වෙනවා. බිලිං ගහේ ගෙඩි පිපිඤ්ඤා තරමට ලොකුයි. දැන් ඒ බල නැහැ. ඒ වුණත් ඔයාට පේන්න ඇති තාමත් අපේ වත්තෙ ඕනැ දෙයක් හොඳට වගා කරන්න පුළුවන්. ඵලදාවත් හොඳයි…”

මම කිසිත් නොකියා නිහඬ වූයෙමි.

මින් පසුව ඇය ගැන මතයක් ගොඩ නඟා ගන්ට මම උත්සාහ කළෙමි. මෙහි පහත ඇත්තේ ඒ මතයයි. මා නිවැරදිද නොදනිමි.

මහීරා අතිශයින් බුද්ධිමත් යුවතියකි. විශේෂයෙන්ම ඇය වෙසෙන පරිසරයට සාපේක්ෂව ඇය කැපී පෙණෙන ලෙස දක්ෂය. ස්මාර්ට්ය. බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන් ඇත්තීය. ඇගේ පියා කී ලෙසට විද්‍යාලයේදී ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නායිකාවද වන අතරම වසරේ හොඳම සාමාන්‍ය පෙළ හා උසස් පෙළ ප්‍රතිඵල ගෙන තිබුණේ ඇයයි. එසේ වුවත් ඇය වෙසෙන සමාජය තුළින් ඇගේ දක්ෂතා වලට බුද්ධියට ඇයට යම් පිළිගැනීමක් නොලැබේ. ඒ දක්ෂතා බුද්ධිය තේරුම් ගන්ට තරම් ඒ සමාජය දියුණු වී නොමැතිය. ඔවුන් සිටින්නේ ඇයට බොහෝ පහළිනි. ඇය කියන්නක් ඔවුන්ට නොවැටහේ. එසේම ඇගේ පියා හා මවගේ සාම්ප්‍රදාය විරෝධී සිංහල-මුස්ලිම් සම්බන්ධය නිසා ඇය (පවුලත් සමඟ) සිංහල සමාජයෙන් මෙන්ම මුස්ලිම් සමාජයෙන්ද කොන් වී ඇත. ගමේ ඇයට මිතුරකු මිතුරියකවත් නැත්තේය. ඇය තනියෙකි.

මේ පරිසරයට ඇය ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ කෙසේද? තමාගේම ෆැන්ටසියක් මවා එය තුළ ජීවත් වීමෙනි. සැබෑ ලෝකය තුළ ජීවත් වනවාට වඩා මේ ෆැන්ටසිය තුළ ජීවත් වීම ඇයට සුව දායකය. තමන් සමාජයේ අනෙකුන්ට වඩා විශේෂ නිසා මේ සමාජයට තමන් එවා ඇත්තේ යම් වෙනසක් කිරීම පිණිස පිට සක්වළ ග්‍රහලෝකයකිනැයි ඇය ගේ සිතට අවිඥානකව ඇතුළු වී තියේ.

මේ ලෝකයේ රැකියාවක් හෝ ආදායමක් නැති කාගේවත් අවධානයට බඳුන් නොවන නිකම්ම නිකම් ගොඩේ තරුණියක වනවාට වඩා පිට සක්වළින් ආ නියෝජිතවරියක වීම සිතට මොන තරම් සුවදායී හැඟීමක්ද?

මා කළ තවත් නිරීක්ෂණයක් වූයේ ඇය කියන බොරු ලෙහෙසියෙන්ම බොරු බව සොයා ගත හැකි ඒවා බවය. ඇයට මෙසේ අතේ පැලවෙන බොරු කියන්ට කිසිම අවශ්‍යතාවයක් නොවේ. ටිකක් වෙහෙස ගත්තේ නම් මීට වඩා හොයන්ට අමාරු බොරු ගොතන්ට තරම් ඇය බුද්ධිමත්ය. එසේ නම් ඇය ලෙහෙසියෙන්ම හොයා ගන්ට පුළුවන් බොරු කියන්නේ ඇයි? හුදෙක් අසන්නා රවටන්ට වන්ට බැරිය.

මගේ අදහස නම් මේද ඇයගේ ෆැන්ටසියේම කොටසක් බවයි. සමහරවිට තමන් කියන්නෙ බොරු බව ඇයද නොදන්නවා වන්ට පිළිවන. ඇගේ ෆැන්ටසියට අනුව ඔහේ හිතෙන දෙයක් කියයි. ඊට ගැළපෙන සේ අනෙකුත් කාරණා වෙනස් කරයි.

මේ අවබෝධය ලැබීමෙන් පසුව මම ඇය ගැන සිතූ ආකාරය වෙනස් කර ගතිමි. ඇය කපටියක නොවේ. ඉතාම අහිංසක ලෙස අනුන්ගේ අවධානය අයදින්නියකි. ඇය සිටින ස්ථානය (ගම, අධ්‍යාපන මට්ටම) අනුව මේ අවධානය ලබා ගන්ට ලෙහෙසි නැත. ඇය ඒ වෙනුවෙන් විශේෂ ක්‍රමවේදයක් භාවිතා කරයි. මා හසුව සිටින්නේ ඒ ක්‍රමවේදයටය. ඇත්තටම ඇය මගේ අනුකම්පාවට බඳුන් විය යුතු තැනැත්තියකි.

එකතරා මට්ටමකට මා ආත්මාර්ථකාමී වූ බවද නොසැඟවිය යුතුය. ලොකුවටම නොවුණත් ඇය හා යහන් ගත වන්ට මට අවශ්‍යතාවයක් විය. මීට එක හේතුවක් නම් මා මේ වන විටත් ඇය වෙනුවෙන් සැලකිය යුතු මුදලක් හා කාලයක් වැය කොට තිබීමයි. හිටි හැටියේ ඇය මා සමඟ සන්නිවේදනය නතර කළොත් සියල්ල වාෂ්ප වී යන්ට පිළිවන. ඉක්මණ් විය යුතුය.

ඇය මගේ යහනට ගන්ට අසීරු වූයේ නැත. බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ ශාලාවෙහි මගේ අමාත්‍යාංශය මඟින් වාර්ෂිකව පවත්වන ‘විදුල්කා’ ජාතික විදුලි බල ප්‍රදර්ශනයට සමාන්තරව මම ක්ෂුද්‍ර ජල විදුලි බලාගාර ව්‍යවසායකයින්ට එක් දින වැඩ මුළුවක් සංවිධානය කළෙමි. ලෝක බැංකුව මේ සම්බන්ධ සියළු බරපැණ දැරුවේය. ඇයට මේ වැඩ මුළුවට සහභාගි වන්ට සඳහා රාජකාරි මට්ටමෙන් ආරාධනා කරන්ට කිසිම අපහසුවක් වූයේ නැත. එසේම කළ වහාම ඇය ආරාධනය පිළි ගත්තාය.

අප මේ වැඩ මුළුවට සහභාගි වූවන්ට නවාතැන් පහසුකම් සැපැයූවේ අසළ පදනම් ආයතනයේ හොස්ටල් එකේය. ගැහැණු පස් දෙනකු හා පිරිමි දොළොස් දෙනකු වෙන් වෙන්වය. දෙදෙනෙකුට එක කාමරය ගණනේ බෙදා ගන්ට සිදු විය. ගැහැණු පස් දෙනකු නිසා එක් අයෙකුට තනි කාමරයක් ගන්ට තිබුණේය. මම කිසිම අපහසුවකින් තොරව එය මහීරාට ලබා දුනිමි.

ඇය පැමිණියේ පියාද සමඟය. තම දියණියගේ ආරක්ෂාව ගැන කල්පනා කළ පියෙකි ඔහු. මම නවාතැන හා සම්බන්ධ කිසිම කටයුත්තකට සහභාගි නොවීමි. පදනම් ආයතනය පැත්ත පළාතේ නොගියෙමි. තම දියණිය තවත් යුවතියන් කිහිප දෙනකු සමඟ රැය ගත කරන බව අසා ඇයගේ පියා තෘප්තිමත්ව නික්ම ගියේලු.

වැඩ මුළුවට පෙර රාත්‍රියේ මම ඇයට කරදර නොකළෙමි. වැඩ මුළුව දවසේ උදෑසන මා ආරම්භක උත්සවයේදී ඇය දුටුවද ඇය සමඟ කතා කරන්ට වත් උනන්දු නොවීමි. ඇයද මගේ උපදෙස් මත මා නොදත්තියක මෙන් හැසුරුණාය. (මා හෙඩ් ටේබල් එකේ හිඳගෙන සිටියදී “ටයි එකටයි කෝට් එකටයි ඔයා හරි ස්මාර්ට්” කියා SMS එකක් නම් එව්වාය.)

එදින සවස ඇය මගේ ජංගම දුරකථන පණිවිඩයකට අනුව වැඩ මුළුවෙන් පසුව නිදහස් චතුරශ්‍රය අසළට ආවාය. මා ගියේ මගේ පුද්ගලික රථයෙන් රියැදුරකු නැතිවය. ලොකු සන් ග්ලාස් එකක් පැළඳය. ඇය රාත්‍රියෙහි කාමරයේ නොසිටි බව කවරකු හෝ නිරීක්ෂණය කරනු ඇතැයි මම නොසිතුවෙමි. එසේ කොට ඇය නැති බව දැන ගත්තද කොළඹ නැන්දලාගෙ ගෙදරක නතර වුණාය කියන්ට ඇය බොරුවක් නිර්මාණය කර ගෙන සිටියාය.

සාමාන්‍යයෙන් මා කොළඹදී යුවතියන් කැටුව යන්නේ රේණුකා හෝ ජානකී හෝටල් දෙකින් එකකටය. දෙතැනම ගාණ අඩුය. කළමණාකාරිත්වයෙන් කරදරයක් නැත. විශ්වාස කටයුතුය. නමුත් මෙදින විශේෂ අවස්ථාවක් නිසා මම ටජ් එකේ ඩබල් රූම් එකක් බුක් කළෙමි.

මළ හිරු බසිනා සැන්දෑ යාමයේ මම බෞද්ධාලෝක මාවත ඔස්සේ ඇය සමඟ රිය ධාවනය කරමින් සිටිමි. ඇය හැසිරෙන්නේ සැහැල්ලුවෙනි.

“ඔයාට බය නැද්ද මාත් එක්ක මෙහම යන්න…?” මම අසමි.

“මොනවට බය වෙනවද…?” ඇය කිසිම බරක් පතළක් නැතිව සිනාසෙයි.

“ඇයි ඒ…”

“ඔයා මගේ සුදු අයියනේ…”

.

.

(ඉවසන්න……………..සමනළයා යළි පියා සලන තෙක්)

(26) මගේ අසම්මත ආදර කතාවේ දෙවන පරිච්ඡේදය || The second chapter of my love story

කාලය: 2002 අග හරිය, සමාන්තර විශ්වය
ස්ථානය: ලංකාව

**********(නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය වික්ටර් සාලිය බණ්ඩාර කියන කතාව)**********

මෙතෙක් කතාව: වික්ටර් සාලිය බණ්ඩාර තමන්ම කුඩා බලාගාරයක් තැනූ බව කියා ලිපියක් එවූ සිංහල-මුස්ලිම් තරුණියක මුණ ගැසෙන්ට යයි. මේ එතැන් සිට කතාවයි.

“සර්ට බැරිද අද ඉඳලා හෙට යන්න…?” ඇය ඇසුවාය. මේ සරල ප්‍රශ්නය මගේ ජීවිතය වෙනස් කරනු ඇතැයි මම ඒ මොහොතේදී සිහිනෙකින්වත් නොසිතුවෙමි.

“කොහේද නතර වෙන්නෙ…?”

“අපේ ගෙදර ඉන්න පුළුවන්. සමහරදාට ඇවිත් නතර වෙන තාත්තගෙ යාළුවෙකුට වෙන් කරපු ඇඳක් තියෙනව වෙනම කාමරේක…”

“ඒත් එහෙම නතර වෙන්න බෑනෙ ළමයො…මම ඇඳුම් ගෙනාවෙත් නෑනෙ…”

” අනේ ඕවත් ප්‍රශ්නද? මං තාත්තගෙ සරමක් ඉල්ලල දෙන්නම්…”

“ඩ්‍රයිවර්…?”

“ඩ්‍රයිවර් යවල ඔයා ඉන්න. අපෝ නියෝජ්‍ය ඇමැති කෙනකුට ඕකවත් කරන්න බැරිද…?”

වෙනත් අවස්ථාවක, වෙනත් කෙනකුගෙන් මේ යෝජනාව කෙරුණේ මම ඊට සිනාසී නිකම් හිඳිමි. එහෙත් පුදුමයකට මෙන් එදා මට ඒ බොළඳ යෝජනාවට කීකරු විය යුතුය සිතුණේය.

මම රියැදුරාට ළඟම ඇති විදුලි බල මණ්ඩල ක්වාටර්ස් වලට රිය ගෙන ගොස් රැය එහි නතර වන්ට උපදෙස් දුනිමි. ඔහු ඊට පුදුම වන බවක් පෙණුනේය. රෑ නතර වන්ට එන බව ඔහු ගෙදරට කියා පැමිණ තිබුණේ නැත. නියෝජ්‍ය ඇමැතිවරුන්ගේ කාල සටහන් වෙනස් විය හැකි බැව් මම ඔහුට කීවෙමි. එසේ වුවද ඔහුගේ මුහුණෙහි අඳුර පහවූයේ රෑට කන්ටය කියා රුපියල් පන්සියයක් අත මිට මෙළෙව්වායින් පසුවය. අප ගැටළුය නොසිතන සමහර දෑ ඔවුන්ගේ මට්ටමේදී විශාල ගැටළුය. සමහරවිට රියැදුරන්ට ගමනක් ගිය විට කන්ටවත් අතේ මුදල් නැත. අඩු පඩි නිසාම නොවේ. අප ඔවුන් ගැන සියල්ල බලා ගනිතැයි අදහසක් ඔවුන්ට වේ. එනිසා ඒ ගැන ඔවුහු කරදර නොවෙති. කාල සටහන වැරදුණු විට පමණක් ඔවුන් කුලප්පු වන්නේ එනිසාය.

මා එදින රැය ඇගේ නිවසෙහි ගත කරන්ට සිතුවේ මන්ද?

මේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දීම අපහසුය. ඒ ඇගේ ක්ෂුද්‍ර ජල විදුලි බලාගාරය නිසා නොවන බව නම් කිව හැකිය. ඇය එම බලාගාරය තනන්ට මුල් වූ බව ඇත්තක් මුත් එහි එතරම් ගන්ට දෙයක් නොවීය. හැම තැනෙකම කෙරෙන්නාක් සේ ගලා හැලෙන දිය පහරෙකින් ටර්බයින් එකක් කැරකැවීම මඟින් ජෙනරේටරයක් ක්‍රියාත්මක කිරීමකි එහිදීද කෙරුණේ. එයින් ගෙවල් හාරසිය ගණනකට විදුලිය සපයන බව ඇය කියූ මුත් ඇත්තටම විදුලිය සපයන්නේ ගෙවල් විස්සකට අඩු ප්‍රමාණයකට බව පෙණුනේය. එයින්ද සමහර සම්බන්ධතා විවිධ හේතූන් නිසා විසන්ධි කොට ඇත. එසේම ඊට වියදම් වූ මුළු මුදල ඇගේ පියාගේය කීම වරදක් විය. මෙවැනි ජල විදුලි බලාගාර ඇති කිරීමට ප්‍රමුඛව කටයුතු කළ රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයකින් ඇයට ආධාර ලැබී තිබුණේය. අවශ්‍ය තාක්ෂණික උපදේශ පවා ලැබී තිබුණේ ඔවුන්ගෙන්ය. ඇයගේ භූමිකාව මෙම ව්‍යාපෘතිය ගම් මට්ටමේදී සම්බන්ධීකරණය කිරීම විය හැකිය.

ඇය මට මෙලෙස බොරු කිව්වේ මන්ද?

“ඔයා කිව්ව නේද මේකෙන් ගෙවල් හාරසීයකට විතර විදුලිය දෙනවා කියලා…?”

“මේක සම්පූර්ණයෙන් සැලසුම් කළේ ඔයා කියලා නේද කිව්වෙ…?”

“ගෙවල් වලට අඩු මිළට විදුලිය දෙන්න විශේෂ වැඩ පිළිවෙලක් තියෙනවා කිව්ව නේද. කෝ ඒක…?”

“ඇයි මේක මේ NGO එකක වැඩක් කියලා මට කිව්වෙ නැත්තේ…?”

මේ කිසිවකට ඇය කෙළින් පිළිතුරක් නුදුන්නාය. ඒ වෙලාවට මොකක් හරි කියයි. නැතිනම් කපටි ලෙස මාතෘකාව වෙනස් කරයි. අනෙක් අතට එළව එළවා ඇගෙන් ප්‍රශ්න ඇසීමේ උවමනාවක් මටද නොතිබුණේය. මට අවශ්‍ය වූයේ වෙනත් දෙයකි. බොහෝ කාලයකට පසු මට අළුත් දෙයක් ගැන උනන්දුවෙන් කතා කළ හැකි, මා කියන දෙයට ඇත්තටම සවන් දෙන, මට මා අති විශේෂ පුද්ගලයකු සේ සිතෙන තරමට මා කෙරෙහි ගෞරවයෙන් ක්‍රියා කරන චරිතයක් හමුවී තියේ. අවිඥානකව හෝ මට අවශ්‍ය වූයේ මේ සම්බන්ධතාව පවත්වා ගන්ටය.

අනෙක් අතට ඇය බලාගාරයේ තත්ත්වය පවත්වා ගන්ට හැකි උපරිම උත්සාහ යොදන බවක් පැහැදිළිව පෙනෙන්ට තිබුණේය. තරමක කැලයක් මැද වුවද එහි යන්ට තිබුණු පාර පුළුවන් තරම් දුරට එළිකොට වැලි අතුරා තියේ. එසේම බලාගාරයේ කුඩා ගොඩනැඟිලි පවා මනාව පින්තාරු කොට තිබිණි. එක බිත්තියක බලාගාරයේ ක්‍රියාකාරිත්වය දැක්වෙන ලැමිනේට් කළ සටහන් රාශියකි. බලාගාරය කුඩා වුව එහි සියළුම කොටස් හා අනු කොටස් සිංහලෙන් හා ඉංගිරිසියෙන් (සමහර විට වැරදි සහිතව) නම් කොට තිබුණේය. අසළ ගස් කිහිපයක නම් පවා ඉංගිරිසියෙන් හා සිංහලෙන් නම් කොට තිබුණේ සමහර පාසල් වල එසේ කරන සම්ප්‍රදාය සිහි ගන්වමිනි. කොටින්ම ක්ෂුද්‍ර බලාගාරයක් යනු මේය තේරුම් ගන්ට උත්සාහ දරණ පාසල් ශිෂ්‍යයකුට නම් මේ අපූරු ආදර්ශකයක් විය. එසේම එය පිහිටා තිබුණේ නිසළ ලස්සන පරිසරයකය. ඉඳහිට මා හමුවන්ට එන විදේශීයයකු කැටුව එන්ට මේ අපූරු තැනෙකයි මට සිතුණේය.

ගහ දන්නා මට කොළ කඩා පෑමක් සේ පෙණුනද ඇය බලාගාරයේ පුරාජේරුව කීමද නතර නොකළාය.

“මේ බලාගාරෙ විශේෂත්වය තමයි මේකෙන් මේ වගෙ වෙන එකකට වඩා ගෙවල් හතරකට විදුලිය දෙන්න පුළුවන් වීම. ඒක කරන්න පුළුවන් වුණේ සැලසුමේ විශේෂ වෙනසක් නිසා. මේ වෙනස දන්න තුන් දෙනයි ඉන්නෙ. අපි පේටන්ට් එකක්වත් ගන්න උත්සාහ නොකළේ කවුරු හරි ඒක හොරකම් කරයි කියලා. අපි මේ විශේෂ රහස රැක ගන්න විශේෂ වැඩ පිළිවෙලක් යොදල තියෙනවා. හැමදාම උදේට අපි එක්කෙනෙක්ගෙ මොබයිල් එකෙන් අනික් දෙන්නගෙ මොබයිල්ස් වලට SMS මැසේජ් එකක් යනවා. ඒ නිසා මේ රහස ගන්න කවුරු හරි අපි තුන්දෙනාගෙන් කෙනෙක් පැහැර ගත්තොත් අනික් දෙන්නට ඒක එදාම දැන ගන්න පුළුවන්. එහෙම වුණොත් ඉතුරු වෙලා ඉන්න දෙන්න කලින් කතා කර ගත්තු තැනකට එකතු වෙලා ඊළඟට ගන්න පියවර ගැන කතා කර ගන්නවා…”

“දැන් මොනවද ඔය විශේෂ සැලසුම් රහස්…?”

“ඒක එහෙම ඔයාට කියන්න බැහැ. ඒක දැන ගන්න එක ඔයාගෙ ජීවිතයටත් තර්ජනයක් වෙන්න පුළුවන්…”

“කවුද ඉතින් ඔය රහස් දන්න අනික් දෙන්නා…?”

“ඒකත් ඔයාට කියන්න බැහැ. ඒක අපේ සංවිධානයේ තීරණයක්…”

කොළඹින් කිලෝමීටර සිය ගණනක් එපිට හද්දා පිටිසර ගම්මානයක මා මේ කරන්නේ කුමක්දැයි මම කල්පනා කරමි. මෙය හුදෙක් මගේ වටිනා කාලය නාස්ති කිරීමක්ම නොවේද? මා ඇගෙන් ලබන්නේ කුමක්ද මම කල්පනා කරමි. ඇය තරුණ බව ඇත්තය. රූමත් බවත් ඇත්තය. නමුත් තරුණ හා රූමත් යුවතියක සමඟ යහන් ගත වන්ට මේ තරම් කරදර විය යුත්තේද?

නමුත් මම දැනටමත් රියැදුරා පිටත් කර යවා හමාරය. එන දේකට මුහුණ දිය යුතුය.

ආපසු එන ගමනේදී මා ඇගේ පියා මුණ ගැසුණු බවද කිව යුතුය. ඔහු වැඩි සද්දයක් නැති සාමාන්‍ය මිනිසෙකි. මා සිතුවාට වඩා වයසය. මහීරා අසළ සිටින විට ඇගේ සීයා සේ පෙනෙන තරමට වයසය. ඔහුද මහීරාගේ මවද අතර සැලකිය යුතු වයස් පරතරයක් ඇතිය මම සිතමි. තම දියණියගේ හපන්කම් ගැන ඔහු ආඩම්බරයෙන් කතා කරයි.

“ඕනැම දේකට උනන්දුවක් තියෙන ගෑනු ළමයෙක් මහත්තයා. මගේ දුව නිසා කියනවා නෙවෙයි. ඔය බලාගාරෙ හැදුවෙ එයාගෙම උවමනාව හින්ද. නැත්නම් ඕක කවදාවත් කෙරෙන වැඩක් නෙවෙයි…”

“ඔව්. මට පෙණුන ඒක…”

“මෙහේ එන හැම මහත්තයෙක්ම කියන්නෙ ඕකම තමයි. මාස දෙකකට විතර කලියෙන් ඉංජිනේරු මහත්තයෙක් ඇවිලා පුදුම වුණා මේ බලාගාරෙ දැකලා…”

“ඉංජිනේරු මහත්තයෙක්…?”

“ඔව්. විදුලි බල මණ්ඩලෙන්. එයා තමයි අර බලාගාරෙ ගාව ගහල තියෙන පෝස්ටර්, සටහන් ටික හෙම හදල දුන්නෙ. අපේ ගෙදර රෑ නතර වෙලත් ගියේ. මේ වගේ ගමක මේ වගේ දෙයක් තියෙන එක ලොකු දෙයක් කියල කිව්ව එයත්. හොඳම තමයි කිව්වෙ…”

දැන් මට ඇගේ ගේම්-ප්ලෑන් එක තරමක් දුරට වැටහෙයි. මේ බලාගාරය ඇයට ඇමකි. ඒ ඇම සමඟ හවුලේ ඇය තම රූපයද, ශරීරයද, මාකටින් කතාවද ටෝක් එකද අනුපානු ඇතිව අනා ග්‍රාහකයින් දිනා ගනියි. හොඳ බිස්නස් මොඩ්ල් එකකි. දශක ගණනාවක් බිස්නස් සේම දේශපාලනයද කළ මා පවා ඇද ගන්ට තරම් හොඳ බිස්නස් මොඩ්ල් එකකි. එහෙත් ඇය බලාපොරොත්තු වන්නේ කුමක්ද? ඇය මුදල් බලාපොරොත්තු වන බවක් මට නොකීවාය. නොපෙණුනේය. අනෙක මට පෙර මෙසේ පැමිණි ඇත්තන්ද (ඇය ඔවුන්ටද ලිංගික සේවා සපයන ලද බවට සැක නැත.) ඇයට මුදල් දී ඇති බවට සාක්ෂි පෙනෙන්ට නොතිබුණේය. ඇගේ නිවස දුප්පත්ය. රූපවාහිනියක් හැරුණු විට වෙනත් අරුමෝසම් බඩු කිසිවක් නැත. ඇරත් ඇය මගෙන් දිගින් දිගටම බලාපොරොත්තු වූයේ බලාගාරය දියුණු කිරීමට නව අදහස්ය. මා කී සුළු දේවල් පවා ඇය සටහන් කර ගන්නා සෙයක් පෙණිනි. ඇත්තටම ඉතාම සුළු දේවල් පවා වටකුරු අකුරින් සටහන් කර ගත් පොතක් ඈ සතු විය. එහි “අදහස්” හයසිය ගණනක් තිබුණේය. (සමහර ඒවා බලාගාරය නැරැඹීමට එන්නන්ගෙන් මුදලක් අය කළ යුතුය වැනි සරල ඒවාය.) ඇය අනෙකුන්ගෙන්ද බලාපොරොත්තු වී තිබුණේ මෙවැනිම අදහස් වැන්න.

පුදුමයකට මෙන් මේ නිසා ඇය ගැන මට පිළිකුළක් වෙනුවට පැහැදීමක් ඇති විය. ඇයට යම් අරමුණක් තියේ. එසේම ඒ අරමුණ කරා ළඟා වන්ට ප්ලෑන් එකක්ද තියේ. ඇය ඊට ලඟා වන්නේද පියවරින් පියවරය. ඇය එක්වරම බලාගාරය ගැන මට නොලීවේය. මට වඩා පහළ ඇත්තන්ගෙන් උදව් ලබා යම් තැනකට එය ගෙනා පසුය ඇය මට ලීවේ. එසේම අස්වාභාවික වුවද ඇයගේ මාකටිං ක්‍රමවේදයද මගේ සිත් ගත්තේය.

රාත්‍රිය ගැනද මා සඳහන් කළ යුතුය. ඔවුන් මගේ රාත්‍රී ආහාරය ගැන උපරිම වෙහෙස දරා ඇති සෙයක් පෙණුනේය. ගම්බදව මිස නගරබදව අප කිසිසේත් නොදකින වෑංජන කිහිපයක්ම විය. මුස්ලිම් ඌරුවට හරක් මස් පිස තිබුණද මා ඉන් කෑවේ ටිකක් පමණය.

සාමාන්‍යයෙන් මා මුණ ගැසෙන බොහෝ දෙනකු මා සමඟ කතා කරන්නේ දේශපාලනයයි. එහෙත් මේ මිනිස්සු දේශපාලනය ගැන සඳහනක් වත් නොකළහ. ඔවුන් කතා කළේ ඔවුන්ගේ එදිනෙදා ජීවිතය ගැනය. (“පහුගිය ටිකේ අමු මිරිස් වලට ලොකු ඉල්ලුමක් තිබුනා”) නැතිනම් පරණ කතාය. (“දෙමෝදර කෝච්චි පාර හැදුවෙ දෙමළ කම්කරුවෙකුගෙ ජටාව බැඳපු හැටි බලාගෙන කියනවනෙ.”) දේශපාලනය ගැන කතා කොට හෙම්බත් වී සිටි මගේ මනසට එය අපූරු විවේකයක් විය.

වෙනම කාමරයක් කීවාට මගේ ඇඳද තිබුණේ ඇගේ පියාගේ කාමරයෙහිමය. මා පුදුමයට පත් කරමින් ඔහු රාත්‍රිය මුළුල්ලේ යම් FM සේවයක ප්‍රචාරය වන පිරිත් දමා තිබුණේය. මෙය නින්දට බාධාවක් වේය සිතූ මුත් මම වෙනදාටත් වඩා හොඳින් නිදා ගතිමි. රෑ නින්ද කැඩුණු හැම විටෙකම මට ඇසෙමින් පැවතියේ පිරිත්ය. මා අවදි වූයේ ප්‍රබෝධජනක මිනිසකු ලෙසිනි.

රියැදුරාට උදේම එන්ට කියා තිබුණු හෙයින් මට උදෑසන ආහරයෙන් පසු ඔවුන්ගෙන් සමු ගන්ට සිදුවිය. මහීරා මේ වන විට මට අතිශයින් සමීපව සිටියාය. ඇගේ ජංගමයේ මගේ අංකය නම් කොට තිබුණේ ‘අපේ සර්’ හැටියටය. මම නිකමට ජංගමය ඉල්ලාගෙන බැලුවෙමි. ‘ගාල්ලෙ සර්’, ‘ඉන්ජිනියර් සර්’, ‘බැංකුවෙ සර්’ වැනි තවත් සර්ලා කිහිප දෙනකුගේම අංක එහි විය.

විශේෂයෙන් සඳහන් කළ යුත්තේ මේ දින දෙක තුළදී අප අතර මොනම ආකාරයකවත් ශාරීරික සම්බන්ධතාවයක් නුවූ බවයි. අඩු ගණනේ මම ඇගේ අතින් වත් නෑල්ලුවෙමි. එවැන්නකට අවසර තිබුණේද නැත. අනෙක මුල පටන්ම අනා ගන්ටද මට අවශ්‍ය නොවීය. සියල්ලටම වඩා ප්‍රමුඛ කාරණාව වූයේ මා ඇගෙන් බලපොරොත්තු වූයේ ලිංගික සුවයක් නොවීමය. මා තුළ මටත් නොදැනීම විශාල හිඩැසක් විය. ඇය පිරවූයේ ඒ හිඩැසය.

මේ හමුවෙන් පසු මා තුළ පෙර නොවූ විරූ ජවයක් ඇති බව මට වැටහිණි. මා රාජකාරි කටයුතු කළේ කවදාවත් නැති තරම් ප්‍රබෝධයෙනි. මිනිසුන්ගේ ප්‍රශ්න විසඳුවේ විසඳන්ට ඕනෑ නිසා නොව මා එසේ කිරීමෙන් තෘප්තියක් ලද නිසාය. පාර්ලිමේන්තු රැස්වීම් වලට සහභාගි වීම බඳු අන්තිම නීරස ක්‍රියාවන්හි නිරත වීමෙන් පවා මට තෘප්තියක් ලැබුණේය. කොටින්ම අන් කවදාවත් නැති විදියට මගේ වැදගත්කම මට ඒත්තු ගියේය. මා මෙතැන සිටින්නේ අන් කිසිවකුට නොහැකි යම් දෙයක් කරන්ටය. එය කිරීම මගේ තෘප්තිය විය යුතුය. මා ඉන් ආස්වාදයක් ලැබිය යුතුය.

මම විදුලි බල ක්ෂේත්‍රය ගැන ගැඹුරින් හදාරන්ටද පටන් ගතිමි. මා පටන් ගත්තේ ක්ෂුද්‍ර විදුලි බලාගාර වලිනි. ටික කලකින්ම මා එම ක්ෂේත්‍රයේ විශේෂඥයකු වනු මටම දැනුනේය. ඉන්පසු මම රටේ ප්‍රමුඛ විදුලිබල ප්‍රශ්න අධ්‍යයනයට නැඹුරු වීමි. දේශපාලකයකුගේ ඇසින් බලන විට මහා වියවුල් සේ පෙනෙන මේ ගැටළු අප හිතනවාට වඩා බෙහෙවින් සරල ඒවා බව මට අවබෝධ විය. මේවා අවුල් කරන්නේ නිලධරයින් හා ඉංජිනේරුවන්ය. හේතු කිහිපයක් නිසාය. එක- ප්‍රශ්න ප්‍රශ්න හැටියට තිබීම ඔවුන්ට වාසිය. එවිට ඔවුන්ගේ අගය වැඩි වේ. ඇමැතිවරයාට ඔවුන් නැතිවම බැරිවේ. දෙක – නිලධර පැලැන්තිය කොහොමටත් වෙනස් ලෙස සිතන්ට ඇකැමැත්තෝය. සුද්දාගේ කාලයේ සිට පවත්වාගෙන ආ රෙකුලාසි, ක්‍රමවේද එසේම පවත්වා ගන්ට ඔවුන් වඩා කැමැතිය. තුන – අවශ්‍ය නැතිකම. ප්‍රශ්නයක් විසඳනවාට නිලධරයකුට අමුතුවෙන් කිසිවක් නොලැබේ. මගේ අළුත් දැනුම මම වසර ගණන් නොවිසඳී තිබුණු ගැටළු විසඳීමට යොදා ගතිමි. මේ නිසා මම සේවක පිරිස – විශේෂයෙන්ම පහළ මට්ටම් වල සේවක පිරිස අතර යම් ගෞරවයක් දිනා ගතිමි.

මගේ මේ වෙනසෙහි උල්පත මහීරාය කියන්ට මම මොහොතකුදු මැළි නොවෙමි.

අපේ මුල් හමුවෙන් පසු ඉදිරිය ගැන මට ලොකු ප්ලෑන් එකක් නොවීය. මා වෙනත් තරුණියන් සම්බන්ධයෙන් අනුගමනය කළ ප්‍රතිපත්තියම මහීරා සම්බන්ධයෙන්ද අනුගමනය කළේ නම් ඇය කොහේ හෝ රෙස්ට් හවුසියකට ඇය උස්සා ගෙන යාමෙන් අපේ සම්බන්ධය අවසාන වන්ට ඉඩ තිබුණේය.

එහෙත් මහීරාම කථා පිටපත වෙනස් කළාය.

ඇය මට දවස ගණනේ දුරකථන කරන්ට පටන් ගත්තාය. මේ ඇමැතුම් ආවේ සවස පහට පමණය. පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩක් නැතිනම් මේ මට සාපේක්ෂව විවේකී කාලයකි. මේ නිසා ඇය සමඟ පැය භාගයක් විතර කතා කිරීමේ නිදහස ලැබුණේය. යම් කලකට පසු මම මේ දුරකථන ඇමැතුම් ලැබෙන තුරු බලා සිටින්ට පුරුදු වීමි.

මේ ඇමැතුම් වලදී අප කතා කළේද වල්පල්ය. වැඩකට ඇති මාතෘකා නොවේ. ඇය නිතර බලාගාරය ගැන කතා කළාය. අනෙක් තැන්වල බලාගාර ක්‍රියාත්මක වන්නේ කෙසේදැයි බලන්ට ගිය ගමන් ගැන කීවාය. පස්සෙන් එන්ට දඟලන මුස්ලිම් කොල්ලන් දෙදෙනකු ගැනද ඉඳහිට සඳහන් කළාය. මම මගේ දෛනික චර්යාවේ යම් දෙයක් හෝ දේශපාලන ඕපාදූපයක් ඇයට කීමි. සමහර දේශපාලන ඕපාදූප අපට කතා කරන්ට වන්නේ මෙවන් අවස්ථාවක විතරය. ඇමැති හෝ මන්ත්‍රී සගයින්ට අප අසන ඕපාදූප කීම භයානක ඒවා කොතැනින් කෙළවරවේද නොදන්නා නිසාය. උන් එකෙක්ම ‘වික්ටර් මෙහෙම කිව්වා” කියා ගොස් රනිල්ගේ කණේ තියන්ට පිළිවන. නිලධරයන්ට කීම ඊටත් භයානකය. මේ නිසා එක අතකට මේ දුරකථන පණිවිඩ මගේ ආතතිය අඩු කරන මාර්ගයක්ද විය.

බොහෝ විට මට කතා කළේ ඇයයි. මම ඇගේ දුරකථන බිල ගෙවන්ට ලැහැස්ති වීමි. ඇය හැම විටෙකම එය කාරුණිකව ප්‍රතික්ෂේප කළාය.

“ඒ මොකටද ඔයා මගේ බිල ගෙවන්නෙ?” ඇය ඇසුවාය.

ඒ සමඟම මොනයම්ම හෝ කාරණාවක් පිණිස ඇය මගෙන් සත පහක් වත් ඉල්ලු බව මට මතක නැත.

ඇය සැබැවින්ම too good to be true මිතුරියක වූවාය.

“ඔය අද කතා කළාට තව ටික කාලෙකින් ඔයාට මාව අමතක වෙයි…” මම දවසක් ඇයට කීමි.

“එහෙම වෙන්නෙ නෑ සමහන් බොනවනෙ…” ඇය වහා කීවාය.

ඇය කියූ සමහර දේවල් මම නිකමට වගේ cross-check කළෙමි. ඇමෙරිකානු තානාපති කාර්යාලයේ ඇය සඳහන් කළ නමින් නිලධරයකු නොවූයේය. එසේම ඇය සඳහන් කළ පොලීසියේ ස්ථානාධිපතිවරයා කීවේ උසස් පෙළ සිසුවියකගේ ව්‍යාපෘතියකට මොනම අවස්ථාවකදීවත් පොලීසියේ ලොකු සම්මාදමක් කෙරුණු අවස්ථාවක් ඔහුට මතක නැති බවය. බොහෝ විට පාසල් ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවෝ යම් යම් කරුණු සොයා පොලීසියට එති. ඔවුන්ට හැකි තොරතුරක් සැපයේ. ඒවා විශේෂ දේවල් නොව හැම දෙනාම දන්නා සුලබ කාරණාය. (උදාහරණයක් හැටියට ඇඟිලි සලකුණු ගන්නා ආකාරය) මා කියන්නේද එසේ යම් අවස්ථාවක පොලීසියෙන් සුළු කරුණු කිහිපයක් අසා දැනගත් සිසුවියක බවය ඔහුගේ අදහස වූයේ.

මහීරා මට බොරු කීවේ මන්ද?

මේ අතර දුරකථන සංවාදයකදී ඇගෙන් කියැවුණු යමක් ඇය ගැන මගේ සිතේ ඇඳී තිබුණු ප්‍රතිරූපය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කරන්ට සමත් විය.

“මං මේක ලෝකෙ වෙන කාටවත්ම කියල නෑ. ඔයාට විතරයි කියන්නෙ. ඔයාට ඒක රහසක් හැටියට තියා ගන්න පුළුවන්ද…?”

ඇය දිනෙක මගෙන් ඇසුවාය.

මේ වඳින්ට ගිය දේවාලය ඉහේ කඩා වැටීමක්ද? ඇය ගැබ්බර වෙලා වත්ද? මට එහි වරද භාර ගන්ට වේද?

“කියන්නකො…”

“ඔයා කාටවත්ම කියන්නෙ නෑ නේද..?”

“නෑ ළමයො. කියන්නෙ නෑ. මම පොරොන්දු වෙන්නම්කො…”

“මේක ඔයාට විතරමයි කියන්නෙ. ඔයා විතරමයි ඒක දන්නෙ. මම මේ ලෝකෙ කෙනෙක් නෙවෙයි…”

“මොකක්…?”

“අනේ ඔයා භවත්‍රා බලල නැද්ද? අර පිටසක්වලින් පිරිසක් ලෝකෙට එන ටෙලි ඩ්‍රාමා එක…?”

“නෑ…”

“අනේ ඇමැති කෙනෙක් වුණාට ඔයා මොනවද දන්නෙ. අපි මේ විශ්වයේ ඉන්නෙ තනියම නෙවෙයි. තවත් බුද්ධිමත් ජීවීන් ඉන්නවා වෙනත් ග්‍රහලෝක වල…”

“ඉතින්..?”

“මාත් ඒ වගේ වෙනත් ග්‍රහ ලෝකෙකින් මෙහාට නියෝජිතවරියක් හැටියට එවපු පිට සක්වළ ජීවියෙක්…”

මම නිහඬව සිටියෙමි. මීට මම කෙසේ නම් ප්‍රතිචාර දක්වන්නෙම්ද?

“අනේ ඔයා කිව්වට විශ්වාස කරන්නෙ නෑ නේද? මේ ලෝකෙ විනාශ වෙන්නයි යන්නෙ. මාව ඒ ග්‍රහලෝකෙන් මෙහාට එවල තියෙන්නේ මේ ලෝකෙ බේර ගන්න…”

.

.

(ඉවසන්න……………සමනළයා යළි පියා සලන තුරු)

(25) අසම්මතයේ පෙම්වතුන් අපි || The illicit lovers

කාලය: 2002 අග හරිය, සමාන්තර විශ්වය (මේ පෝස්ට් එකෙන් මාස කිහිපයකට පසුව)
ස්ථානය: ලංකාව

**********(නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය වික්ටර් සාලිය බණ්ඩාර කියන කතාව)**********

සංසාර සාගරේ ජීවිතේ යාත්‍රාව
ඔබ සොයා පදවන්නෙමී…
ඔබ නිසා පදවන්නෙමී…

ප්‍රදීපාගාරයක ආලෝක වළල්ලක් එවාලා
ඔබ සිටින ගොඩබිමෙහි මං ලකුණු දක්වන්න…
නැංඟුරම් ලන තැනට පෙනෙන සේ ඔබ ඉන්න…

වෙරළ වෙත සැපත් මා දෝතපා පිළිගන්න සිනාසී
දුර්ඝ වූ ගමන් මග විඩා ගිනි දුරළන්න
යාත්‍රාව පදවන්න මා සමග එක්වන්න…

වයස අවුරුදු හතළිස් හතේදී ප්‍රේමය මගේ ජීවිතයට එබිකම් කරමින් සිටියි. මෙය නව යොවුන් නොමේරූ ගැටවර ප්‍රේමයෙන් ඉඳුරා වෙනස් හැඟීමකි.

මේ මා මුළු ජීවිත කාලයටම ප්‍රේමයෙන් වෙළුණු පළමු හෝ දෙවන අවස්ථාවය. හරිහැටි කිව නොහැක්කේ බියට්‍රිස් කෙරෙහි මගේ සිත තුළ වූ හැඟීම ප්‍රේමයක්දැයි මා තවමත් නොදන්නා නිසාය. මම එය විශ්ලේෂණයට නොයමි. එහෙත් එය මා සිත දැනට පිරී ඇති ප්‍රේමයට කිසිසේත් සමාන නොවූ බව නම් මට ඉඳුරා කිව හැකිය. මෙබඳු සුවබර හැඟීමක් මම ජීවිතයේ කිසිදිනෙක ආස්වාදනය කොට නැත්තෙමි. එය මගේ දෙපා වල බැඳි යගුලීන්ගෙන් මා මුදා ඈත අහසේ වළාකුළු මත මා පා කිරීමෙහි සමත්ය. මුළු මහත් ලෝකයම මගේ මනසින් බැහැර කොට එතෙක් පවතින්නේය මා හාංකවිසියක් දැන නොසිටි අසිරිමත් විශ්වයකට මා රැගෙන යාමේ සමත්ය. මේ මා කුඩා කළ ධර්ම දේශනාවන්හීදී අසා ඇති තාවතිංසයද?

බියට්‍රිස් ගේ මරණයෙන් පසුව මා (n+1) ගණනක් ගැහැණු ඇසුරු කළ බවත් අඩු තරමින් ඉන් අඩක් සමඟ යහන් ගත වූ බවත් සැබෑවකි. මේ හුදෙක් ලිංගික සුවය පතා කළ එක්වීම්ය. සමහර කාලවලදී නාඬි වැටේ නම් තම්පලා මිටියක් සමඟ වුව යහන් ගත වන්ට තරම් මගේ ලිංගික පිපාසය දැඩි විය. මා සමඟ සයනයට නඟින ගැහැණියක් සිසිල් දිය පොදකින් මගේ තිබහ කාලයකට නිවයි. ඇගේ තිබහ නිවුණාද නැද්ද සොයන්ට මම කරදර නොවෙමි. කලාතුරෙකින් ගැහැණියක දෙදෙනක හැරෙන්නට මට මේ කිසිවක් one night stand එකකින් ඔබ්බට ගෙන යන්ට අවශ්‍ය වුයේ නොවේ. දෙතුන් වර රමණයට ආවෝද, ඉන්පසු හේතුවක් ඇතිව හෝ නැතිව මා මඟ හැරියහ. නැත්නම් කාර්යබහුලත්වය විසින් අපේ සම්බන්ධතා බිඳින ලද්දේය.  මේ ගැහැණුන්ට අවශ්‍ය වූයේද එක්කෝ මුදල්ය; නැතිනම් රස්සාවක් බඳු උදව්වකි. මට හැකි පමණින් මම ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතා ඉටු කළෙමි. ගනුදෙනුකාරියන් රැවටීම මගේ සිරිත නොවේ. රමණය තුළින් යමක් ලැබුණාය ඔවුන්ට සිතන්ට පුළුවන් මට්ටමට මම සාධාරණ වීමි. එනිසාම රැකියා ලද කිහිප දෙනකුගේ ජීවිත වෙනස් වූ බවද මම දනිමි.

මා හා යහන් ගත වූ තරුණියක ඉඳ හිට මඟ තොටේදී, කාර්යාලයකදී, සුපර් මාර්කට් එකකදී මට මුණ ගැසෙයි. සමහරවිට තනිවය. සමහරවිට පෙම්වතා/සැමියා සමඟය. සමහරවිට සැමියා ඇතිව හෝ නැතිව දරුවන් සමඟය. මා දුටු කළ ඔවුන්ගේ ප්‍රතිචාර විවිධය. සමහරු නොදක්කා සේ වහා සැඟව යති. සමහරු අසළට විත් “සර්…” කියා කතා කොට ඉන්පසු ගොළු වෙති. එකියකට තම පෙම්වතා මට හඳුන්නා දී කොමළ කරන්ට තරම් නිර්භීතකමක්ද තිබුණේය. මම මේ සියල්ලට උපේක්ෂාවෙන් මුහුණ දෙමි. මා හා ඔවුන් අතර වූ සම්බන්ධය ශාරීරිකය. ප්‍රාථමිකය. තිරිසන්ය. ඔවුනොවුන් අතර සම්බන්ධතා ඊට වඩා උසස්ය. මම අපේ තිරිසන් සම්බන්ධතා නිසා ඒ උසස් සම්බන්ධතා බිඳෙන්ට ඉඩ නොදෙමි.

මහීරා මගේ ලෝකයට ඇතුළු වූයේ ගැහැණියක සමඟ තිරිසන් සම්බන්ධතාවයක් හැර වෙනෙකක් පවත්වා ගත නොහැකිය මා අත්දැකීමෙන්ම අවබෝධ කොට දශක ගණනාවකට පසුය. ඇය මේ අවබෝධය වෙනස් කරන්ට සමත් වූවාය.

එසේම ඇය මා එතෙක් දැන සිටි සියළු ගැහැණුන්ගෙන් වෙනස් වූවාය. ඇය වැන්නියක මට යළි කවදා හෝ හමුවේද මම නොදනිමි.

‘පෞද්ගලිකයි’ කියා ලියුම් කවරයේ දකුණු පස උඩු කෙළවරෙහි වටකුරු සිංහල අකුරින් ලියැවුණු ඇගේ ලිපිය ලැබුණු දිනය මට තවම මතකය.

සාමාන්‍යයෙන් මගේ ලියුම් කඩන්නේ කාර්ය මණ්ඩලයයි. එසේම ඉන් 99%කට මගේ කිසිම මැදිහත්වීමකින් තොරව උත්තර බඳින්නේද ඔවුන්ය. එහෙත් ‘පෞද්ගලිකයි’ (Personal) හෝ ‘රහසිගතයි’ (Confidential) ලෙස සලකුණු කරනු ලැබූ ලියුමක් නොකඩා මා අතට පත්වේ. මේ ලියුම මා අතට පත් වූයේ එලෙසය.

එය පෙම් ලියුමකැයි ඔබ උපකල්පනය කළේ නම් මට කියන්ට ඇත්තේ එසේ නොවූ බවයි.

එය ගම්බද ප්‍රදේශයක යුවතියක තමන් විසින් ස්ථාපනය කරනු ලදුව ක්‍රියාත්මක කරගෙන යනු ලබන ක්ෂුද්‍ර ජල විදුලි බලාගාරයක් ගැන රටේ විදුලි බල නියෝජ්‍ය අමාත්‍යතුමන්ට ලියූ දීර්ඝ ලිපියකි. ඇය සඳහන් කර තිබූ සමහර කාරණා මට තවමත් මතකය.

“සර්, මේ බලාගාරෙ සැලසුම් කළේ මම තනියම. ඒත් මට කවදාවත් මේ ගැන විධිමත් පුහුණුවක් ලබන්න අවස්ථාවක් නම් ලැබිල නැහැ.”

“මං පොඩිකාලෙ ඉඳන් අනෙක් ළමයින්ට වඩා දක්ෂයි. කැම්පස් ගියා නම් අනිවාර්යයෙන්ම ලොකු තැනකට යන්න තිබුණා.”

“ගමේ කවුරුත් මට උදව් කළේ නැහැ. ගමේ අය අපි එක්ක ඉරිසියයි. තාත්තා තමයි මේ ප්‍රොජෙක්ට් එකට සියළු වියදම් දැරුවේ.”

“දැන් මම මෙයින් ගමේ ගෙවල් හාරසීයකට විදුලිය දෙනවා. විදුලි බල මණ්ඩලේ ලයිට් කපපු ගෙවල් වලටත් අපි විදුලිය දෙනවා”

“මේ බලාගාරයෙන් සාමාන්‍ය ගෙදරකට විදුලිය දෙන්න වැය වෙන්නේ මාසෙකට රුපියල් 200ක් විතරයි. අපි අය කරන්නෙත් ඒකෙන් කොටසක් විතරයි”

“හැමෝම මගෙන් අහන්නේ මේ තරම් ලොකු වැඩක් තනිවම කළේ කොහොමද කියලයි.”

මේ දීර්ඝ විස්තරය අවසානයේ මම ආධාර ඉල්ලීමක් බලාපොරොත්තු වූයෙමි. රටේ පුරවැසියකු දේශපාලකයකුට ලියන්නේ ඒකටය. පුදුමයකට මෙන් ඇය ඉල්ලා තිබුණේ මුදල් නොවේ.

“සර් මට එකම උදව්වක් කරන්න. මට සල්ලි අවශ්‍ය නෑ. මේ සල්ලි බලාගෙන කරන වැඩක් නෙවෙයි. මට මේ බලාගාරය දියුණු කර ගන්න පුළුවන් නම් ideas ටිකක් දෙන්න”

ඇය මෙන් සියළු දෙනා අපෙන් ideas පමණක් නොඉල්ලන්නේ මන්ද? ඒවා දීම පහසුය. මුදල් වියදම් නොවේ.

ලියුමේ අග ඇගේ දුරකථන අංකය විය. එදින උදෑසන වැඩි වැඩක් නොතිබුණු හෙයින් මම ඇයට කතා කළෙමි.

මහීරාට තිබුණේ මිහිරි සීනු නාදයක් බඳු කටහඬකි. මම ඊට වශී වීමි. ඇය ලියුමෙහි වූ දීර්ඝ විස්තරය මා වෙනුවෙන් යළි කරනු මම අසා සිටියෙමි. මගේ නිලධාරියකු යමක් ගැන මේ තරම් උනන්දුවකින් කතා කරනු මම කිසිදිනෙක අසා නැත්තෙමි. ඇය කථා කළේ මේ බලාගාරයෙන් තොර ජීවිතයක් ඇයට නැත්තාක් සේය.

මිනිත්තු තිහක පමණ දුරකථන කතාබහ අවසානයේ මම ඇය හමුවීමට රත්නපුර, බදුල්ල හා මොණරාගල දිස්ත්‍රික්ක තුන භූගෝලීයව මුණ ගැසෙන ලක්ෂ්‍යයට ආසන්නයේ වූ ඇගේ ගමට යන්ට පොරොන්දු වී සිටියෙමි. එය දේශපාලකයකුගේ නොව අවංක මිනිසකුගේ පොරොන්දුවකි.

සතියකට පමණ පසු දිනෙක මා ඇය හමුවන්ට ගියේ වාහනයේ රියැදුරා පමණක් සමඟය. ඇය දිගින් දිගටම කීවේ ඇයට මුණ ගැසෙන්ට අවශ්‍ය මා පමණක් බවත් වැඩකට නැති නිලධාරීන් පිරිසක් නොවන බවත්ය.

මා මේ ගමනින් ලබන දෙයක් ගැන මට නිශ්චිත හැඟීමක් නොවීය. සමහර විට එය නිකරුණේ කාලය නාස්ති වීමක් වන්ටද පිළිවන් බව මම දැන සිටියෙමි. එක මයික්‍රොහයිඩ්‍රෝ ප්‍රොජෙක්ට් එකක් යනු මහ දෙයක් නොවේ. රට පුරා එවැනි ව්‍යාපෘති සිය ගණනක් වෙයි. එහෙත් දවසේ පැය විසි හතරක් නගරයේ කොන්ක්‍රීට් මැද සිරව සිටින අපි ඉඳ හිට හෝ හරිත වර්ණ ස්වභාවික පරිසරය විඳින්ට ලබන අවස්ථාවක් අගය කරමු. “අපේ ගම හරීම ලස්සන පළාතක්” කියා ඈ කී බවද මතකයේ කොණක තිබුණේය.

මා ගියේ ඇගේ නිවසටය. පියා නිවසින් බැහැරව සිටි නිසා ඒ අවස්ථාවේ නිවසෙහි සිටියේ ඇය හා මෑණියන් පමණය.

මහීරා මා එතෙක් දැන සිටි හැම යුවතියකගෙන්ම වෙනස් වූවාය. ඇය බොහෝ කාලයකින් දැන සිටි මිතුරකු ලෙසින් මා සමඟ සල්ලාපයේ යෙදුණාය. අප අතර වූ වයස් පරතරය සේම රාජකාරිමය පරතරයද ඉවත් වී ඇත්තාක් සේ මට සිතුණේය.

මහීරා! මම කෙසේ නම් ඇය විස්තර කරන්නෙම්ද!

ඇයගේ පියා සිංහල බෞද්ධය. මව මුස්ලිම්ය. විවාහය විසින් මේ ඇදැහීම් දෙකින් එකක් වත් වෙනස් කොට නොතිබුණේය. ඇගේ පියාට කෘෂිකර්ම උපදේශකවරයකු සේ ‘ආණ්ඩුවේ රස්සාවක්’ තිබුණේය. එනිසා නෑදෑයින් හෝ යාළු මිත්‍රාදීන් මත රඳා පැවැත්ම අනිවාර්ය නොවීය. මහීරාගේ දෙමාපියෝ දෙපසෙහිම නෑදෑයින්ගෙන් මෑත්ව තනිව ජීවත් වන්ට තීරණය කළෝය. ඔවුන් දැනට ජීවත් වන නිවස, විවාහයෙන් පසු තනා, පදිංචියට ආ එකකි. ගෙවත්ත බිම් අඟලක් අත නොහැර එළවළු වගා කොට තිබුණේය. මේ වගාව ඔවුන්ගේ දෛනික ආදායමට සැලකිය යුතු තරමින් යමක් එක් කරනවා ඇතිය මට සිතිණි.

ඇයට වයස දෙකකින් වැඩිමහළු අක්කා විවාපත්ය. ඇය මහනුවර වාසය කරයි. විසි දෙහැවිරිදි මහීරා එතෙක් විවාපත් නොවූයේ ඇය මුස්ලිම් ප්‍රජාවෙන් වෙන්ව ජීවත්වූ හෙයින් විය හැකිය මම උපකල්පනය කළෙමි. ඇය පැහැපත්ය. අතිශයින් රූමත්ය. කුඩා සිහින් සිරුරකින් යුක්තය. අඩුවෙන් දෙමළද, වැඩියෙන් සිංහලද කතා කරයි. අ.පො.ස. (සාමාන්‍ය පෙළ) සමත්ය. උසස් පෙළ කලා විෂයයන් හැදෑරීය. සිංහලට B සාමාර්ථයක්ද, ආර්ථික විද්‍යාවට C සාමර්ථයක්ද ලැබුවාය. ඉංගිසි සාහිත්‍යය අසමත් වූවාය. පාසලේ එම විෂය උගන්වන්ට ගුරුවරයකු නොවූ හෙයිනි.

මේ ගම්බද පාසල් වල ඉංගිරිසි සාහිත්‍යය විෂයක් සේ තෝරා ගන්ට පහසුකම් තිබේද? මා දන්නා තරමින් නම් කොළඹ ඉස්කෝලයක සිසුවකුට සිසුවියකට පවා උසස් පෙළ ඉංගිරිසි සාහිත්‍යය හැදෑරීම අභියෝගයකි.

“ටීචර් කෙනෙකුත් නැතුව මොකටද ඉන්ග්ලිෂ් ලිට්‍රේචර් කරන්න ගියේ?” මම අසමි.

“තෝර ගන්න කොට දන්නෙ නෑනෙ ටීචර් කෙනෙක් නෑ කියල…”

“ඉතින් දෙවෙනි සැරේට වෙනත් විෂයයක් කරන්න තිබුණනෙ…”

මගේ ප්‍රශ්නයට ඈ කෙළින් පිළිතුරක් නොදෙයි. ඒ වෙනුවට කථාව වෙනතක හරවයි.

“මම ඒ-ලෙවෙල් ප්‍රොජෙක්ට් එකට කළේ අපරාධ පරීක්ෂණ විද්‍යාව ගැන එකක්…”

“මොකද්ද ඒ…?”

“මට තිබුණේ පොලීසියට උදව් වෙන්න අපරාධයක් විසඳන්න…”

“ඉතින්…?”

ඇය මිනීමැරුමක් ගැන දීර්ඝ විස්තරයක් කරයි. ඉන් කොපමණ ප්‍රමාණයද ඇත්තද කොපමණ ප්‍රමාණයක් ඇගේ පරිකල්පනයද මම නොදනිමි. මට හැඟෙන එකම කාරණාව වෙන කිසිම කෙනෙක් මේ තරම් සැහැල්ලුවෙන් මේ තරම් රසවත් විෂයයක් ගැන බොහෝ කාලයකින් මා සමඟ කතා නොකළ බවය.

“මං කිව්වෙ අර එක වගේ ඇඟිලි සලකුණු දෙකක් හම්බ වුණාය කියලා…ඒ අනුව මට තීරණය කරන්න පුළුවන් වුණා මේ මිනීමැරුමට නිවුන් සහෝදරයින් දෙන්නෙක් සම්බන්ධයි කියලා. පොලීසිය ඒ අනුව මිනීමරුවා හොයා ගත්තා…”

මා ඇය විශ්වාස කළ යුතුද? පොලීසිය උසස් පෙළ සිසුවියන්ගෙන් මිනීමැරුම් විසඳන්ට උපකාර ලබා ගන්නේද?

මට තවත් ගැටළුවක් වූයේ ඇගේ මවගේ හැසිරීමයි. (ඇය මට වඩා බාලය සිතමි. මුස්ලිම් ගැහැණු ඉක්මණින් විවාපත් වෙති.) තම අවිවාහක, තරුණ දියණිය මුණ ගැසෙන්ට මැදිවියේ පිරිමියකු තනිව ආ කල්හි ඇගේ මෑණියන්ගේ බලාපොරොත්තු විය හැකි හැසිරීමව තිබුණේ දියණිය ආරක්ෂා කරමින්, සමහරවිට ඇණයක් වෙමින්, හැමවිටම ඇය පස්සෙන් සිටීමය. එහෙත් පුදුමයකට මෙන් මුස්ලිම් කාන්තාවකද වූ ඇගේ මව මහීරා ගැන මොහොතක්වත් කරදර වන වගක් නොපෙන්නුවාය. ඇය හැසිරුණේ දියණියගේ සේවිකාවට වඩා කිට්ටු භූමිකාවකි.

“අම්මේ මොනවා කරනවද? ඔය තේ එක ගේන්නකෝ…” මහීරා කෑ ගසයි.

ඇගේ මව බයාදු ලෙසින් තැටියක තැබූ තේ දෙකක් අරගෙන එයි.

“ඔය..මම තේ කිව්වෙ තේ විතරක් නෙවෙයිනෙ. අර බිස්කට් ටිකයි චීස් ටිකයි ගේන්නකෝ ඉස්සෙල්ලා…”

මව යළි ගෙතුළට යයි. ඉන්පසු ඇය බිස්කට් හා චීස් රැගෙන එයි. මෙතැන පාලිකාව කවුද පාලිතයා කවුද තේරුම් ගන්ට ලොකු දැනුමක් අවශ්‍ය නොවේ.

“මට තවත් හුඟාක් දෙනෙක් උදව් කළා මේ ප්‍රොජෙක්ට් එකට. කොළඹ ඇමෙරිකන් එම්බසි එකේ එක්ස්පර්ට් කෙනෙක් මට උදව් කළා තොරතුරු හොයා ගන්න…” මහීරා ඒ අතර කියයි.

“කවුද ඒ? මොකද්ද එයාගෙ නම?”

“ස්මිත්…ජේම්ස් රොජර්ස් ස්මිත්”

“හ්ම්…”

“ඒ ගොල්ල මට හුඟාක් කන්ෆිඩෙන්ෂල් ඉන්ෆොර්මේෂන් දුන්නා. සාමාන්‍යයෙන් වෙන කෙනෙකුට නොදෙන දේවල්. තව තොරතුරු දෙන්න නම් මට ඇමෙරිකන් සිටිසන්ෂිප් එක ගන්න ඕනැ කිව්වා. ඒකත් අමාරුවක් නැතුව ගන්න තිබුණා. ෆොටෝස් හෙමත් අරගෙන තිබ්බේ. ඒත් තාත්තා කැමැති වුණේ නැහැ…”

“හ්ම්…”

“සමහර තොරතුරු කොයිතරම් රහසිගතද කියනව නම් ඒවා එම්බසි එකෙන් එළියට ගේන්න දෙන්නෙ නෑ. ඉතින් මට එම්බසි එකේ නතර වෙන්න වුණා සමහර දවස් වලට…”

“හ්ම්…”

“මොකෝ බකමූණෙක් වගේ හ්ම්…හ්ම්ම් ගාන්නෙ?”

“මං ඉතින් තාම දැක්කෙ නෑනෙ ඔයාගෙ මයික්‍රො හයිඩ්‍රො ප්‍රොජෙක්ට් එක…”

“අපෝ එක තියෙන්නෙ ටිකක් දුර… ගේ පිටිපස්සෙන් යන්න ඕනැ. කාල ඉවර වෙලා යමුකෝ”

මා කල්පනා කළේ ඇගේ මුස්ලිම් පසුබිම මත නිවසින් කවුරු හෝ අප සමඟ ගමනට එක් වේය කියාය. නමුත් ඇය මා සමඟ ආවේ තනිවය. අපට ඇයගේ නිවස පසුපස පොඩි කන්දක් නඟින්ට විය. තැන තැන නිවෙසක් දෙකක් තිබුණද මේ කැලෑ ප්‍රදේශයකි.

අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගත යුතුය මට සිතුණේය.

“දැන් මේ මැරීගෙන කැලේ යනවට මට මොනවද හම්බ වෙන්නෙ…”

“සර් කැමැති ඕනැම දෙයක්..!” ඇය මා බලාපොරොත්තු නොවූ පිළිතුරක් දුන්නාය.

“ඕනෑම දෙයක්ය කියන්න විවෘත උත්තරයක්නෙ…”

ඇය බැරෑරුම් පෙණුමක් මුහුණට ආරූඪ කර ගත්තාය.

“මං කෙළින්ම කියන්නම්කො. සර්ට ඕනැ නම් මාත් එක්ක නිදා ගන්න, ඒකට කමක් නෑ. හැබැයි මට මේ බලාගාරය දියුණු කරන්න ideas ටිකක් දෙන්න. මේක තමයි මගේ ජීවිතේ…”

.

.

(ඉවසන්න……….සමනළයා යළි පියා සලන තෙක්)