(43) ලසන්ත වික්‍රමතුංග මැරුවේ කවුද? || Who killed Lasantha Wickrematunge?

**********(චරිත් කාලිංග බණ්ඩාර කියන කතාව )**********

beautifulthing

ලසන්ත වික්‍රමතුංග ඝාතනය කොට තියේ. මේ මොහොතෙහි රටේ ප්‍රධාන ප්‍රවෘත්තිය එයයි. වර්තමාන ආණ්ඩුව අතිශය අසීරු තත්ත්වයකට මුහුණ දී සිටියි. මේ තනි සිද්ධිය 1994 දී චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග ජනාධිපතිනිය බලයට පත් වූ තැන් පටන් ඇය මුහුණ දුන් දරුණුතම අර්බූද වලින් එකකට ඇගේ ආණ්ඩුව තල්ලු කර දැමිය හැකි බැව් දේශපාලන විචාරකයින්ගේ මතයයි.

ඉතින් මට පාන්යැ?

මට එසේ අසා නිහඬ විය නොහැකිය. මේ නාටකයේ මා ප්‍රමුඛ භූමිකාවක් රඟ පා ඇති නිසාය.

පඳුර වටේ නොතලා කෙළින්ම ප්‍රස්තුතයට බසිමි. ලසන්ත වික්‍රමතුංග ඝාතනයේ ඇඟිල්ල දිගුවී ඇත්තේ අප්පච්චි දෙසටය.

අප්පච්චි ඔහු මරා දැමුවේද? කොයිතරම් බල ලෝභියකු වුවද අප්පච්චිට මිනිසකු මරා දමන්ට තරම් දරුණු විය හැක්කේද? මම මේ ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු සොයන්ට නොයමි. එහෙත් එකක් මට කිව හැකිය. අප්පච්චිට ලසන්ත මරා දමන්ට තරම්ම දරුණු හේතු තිබුණු බවය.

Sunday Leader එක අප්පච්චි ගැන මඩ ප්‍රවෘත්ති (මඩ කීවාට මේවා ඇත්ත විය හැකිය.) එකක් පස්සේ එකක් පළ කරන්ට ගත්තේ වසර හතකට පමණ ඉහතදී ඔහු එක්සත් ජාතික පක්ෂ රජයේ නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරයකුව සිටියදීය. මට මතක හැටියට එය ඔහු විදෙස් එල්.ටී.ටී. ඊ. ක්‍රියාකාරිනියක සමඟ ඕස්ට්‍රේලියාවේ නිරුවත් වෙරළකට ගිය සිද්ධියක් ගැන නම නොකියා වාර්තා කොට තිබුණේය. නම නොකියැවුණු නිසා එය අප්පච්චිට ලොකු ගැටළුවක් නුවූයේය. නමුත් මේ සිද්ධිය ඔහු කුපිත කළ බව මම දනිමි. අප්පච්චිට වැඩියෙන්ම තරහ ගොස් තිබුණේ කටුනායක ගුවන් තොටුපළේදී ඔහුට හමුවූ ලසන්ත මිතුරකු ලෙසින් සියළු තොරතුරු අසාගෙන පසුව ඒවා Sunday Leader හි පළකළ නිසාය. මේ මා අප්පච්චිගෙන් දැනගත් කාරණා නොවේ. නමුත් පවුලේ ගොසිප් කොහෙන් කොහෙන් හෝ මගේ කණටද වැටෙයි.

දෙවැනිව මහීරා පිළිබඳ ප්‍රශ්නය. මේ ගැන මා දන්නේ යන්තමිනි. අප්පච්චි ඇය විවාහ කර ගන්ට සූදානමින් සිටි බැව් මම දනිමි. එහෙත් ඔහු ඇය නීත්‍යානුකූලව විවාපත් කර ගත් බව මම නොදැන සිටියෙමි. යම් මොහොතක මේ සම්බන්ධය බිඳුනේය. ඉන්පසු මම ඇය ගැන නොඇසුවෙමි. ඇය ගැන නැවත ඇසුවේ ඇය වසර කිහිපයකට පසුව හිටි හැටියේම අභිරහස් ආකාරයෙන් අතුරුදහන් වූ පසුවය. තවමත් කිසිවෙක් ඇයට කුමක් වීද නොදනිති. එහෙත් අප්පච්චි ඇය හා විවාහ වී සිටීම (මේ විවාහය ගැන මා මුල් වරට දැන ගත්තේද Sunday Leader එකෙනි.) ඔහුට අවාසියක් විය. Sunday Leader එක මේ සිද්ධිය සති ගණනාවක් වවාගෙන කෑවේය. කොටින්ම කොටින්ගේ ග්‍රහණයට නතුව සිටි දඹර අමිල හිමි ඉන් මුදාගෙන නැවත ගෙන එමින් රටේ ජනප්‍රියතාවයක් දිනා ගන්ට අදහස් කර ගෙන සිටි ඔහුගේ අභිප්‍රාය මේ පළකිරීම නිසා යම් මට්ටමකට බිඳුනේය. අප්පච්චි කෝප නොගත්තේ නම් එයයි පුදුමය!

ඉතාම අවාසනාවන්ත ආකාරයෙන් තෙවන වර Sunday Leader එකට අප්පච්චි අපහසුවට පත් කරන්ට හේතුවක් හදා දුන්නේ මාය. සමහරවිට මෙය අන්තිම පිදුරු ගහ විය හැකිය.

මම තිසූට ආදරය කළෙමි. ඔහු මගේ හොඳම මිතුරා පමණක් නොව ආදරවන්තයාද විය. වසර ගණනාවක් එය ලොවින් සඟවා ගෙන තබන්ට අප දෙදෙනාට හැකිවිය. එහෙත් තීරණාත්මක මොහොතක එය ලෝකයටම හෙළි වූයේය. ඒ අප දෙදෙනා පමණක් නොව අපේ පවුල්ද දැඩි අසීරුතාවයකට පත් කරමිනි.

මම තිසූට ආදරය කරන්ට පටන් ගත්තේ කවදාදැයි මට නිශ්චිතව කිව නොහැකිය. සමහරවිට ඒ ඔහු මට මුණ ගැසුණු පළමු දිනයේ පටන් විය හැකිය. අප දෙදෙනාම ඒ වන විට කුඩා දරුවන්ය. නමුත් සංසාර සම්බන්ධතා ඇරැඹෙන්නේ අප හිනතවාට කලින්ය.

කුඩා කළ පටන්ම මා මගේ වයසේ අනෙක් ළමයින්ගෙන් වෙනස් බව මම නිශ්චිතව දැන සිටියෙමි. ඔවුහු කෙළි බිමට ඇළුම් කළහ. මම පොතේම ගැළුනෙමි. ඔවුහු සමාජ ආශ්‍රය ප්‍රිය කළහ. මම තනියකු වීමි. ඔවුහු රළු පිරිමි ප්‍රතිරූප වන්දනා කළහ. මම සියුමැළි ගැහැණු ප්‍රතිරූප වලට කැමැති වීමි. මා නොදැන සිටියේ මේ කිසිවකට හේතුවයි. මා සිතූයේ මගේ වෙනස් පසුබිම ඊට හේතුවන්ට ඇති බවයි. මගේ මිතුරන්ට අම්මලා සිටියහ. ඔවුන්ගේ තාත්තලා ඔවුන්ට සමීප වූවෝය. මා පාසල ඇරී ගෙදර එනතුරු බලා සිටින්නට අම්මකු නොවීය. මගේ අප්පච්චිට මා ගැන වූයේ අවම උනන්දුවකි. මා සමාජ ආශ්‍රයෙන් ඈත්ව, ඉතා අවම මිතුරන් ගණනක් තනා ගනිමින් පතපොතට නැඹුරු වන්ට හේතුව සේ මා දුටුවේ එයයි.

මා වැනි බොහෝ දෙනකු සේම මට මා අවබෝධ කර ගත හැකි වූයේ බොහෝ කාලයකට පසුවය. ඒ වන විට තිසූ මගේ ලෝකයේ වූ රික්තය පුරවා තිබුණේය. අප දෙදෙනා දෙදෙනාටම නැතිවම බැරි තත්ත්වයට පත්ව සිටියෙමු.

මම බිය වීමි. සමහරවිට එක්වර තීරණයක් ගන්ට තිබුණේ නම් අප දෙදෙනාම ඊට බියව දෙපසට වනු ඇත්තේය. නමුත් සියල්ල සිදුවූයේ සෙමෙනි. අපේ ජීවිතයට සුන්දරත්වයක් එක් කරමිනි. අප එතෙක් පිය නොතැබූ ප්‍රසන්න ලෝකයකට අප කැඳවාගෙන යමිනි.

යම් අවස්ථාවෙක අප දෙදෙනාට එක ළඟ වාඩිවෙන්ට ලැබුණොත් මගේ හිසකේ අතරින් ඇඟිලි යවා සුමුදුව හා සෙමෙන් හිස පිරි මදින්ට තිසූ පුරුදුව සිටියේය. මෙය පූසකුගේ හිස පිරිමදිද්දී ඌට දැනෙන සනීපය බඳු සනීපයක් දනවයි. මමද ටික කලෙකින් මේ ක්‍රියාව ප්‍රත්‍යාවර්තනය කරන්ට පෙළඹුනෙමි.

පන්තියේදී අප එකිනෙකාගේ හිස පිරිමදින්ට ගොස් අනෙකුන්ගේ නිරීක්ෂණයට බඳුන් වූ බව මතකය. අප ඔවුන්ගේ විහිළුවට බඳුන් වූ බවත් මතකය.

ඉතින් අපට පාන්යැ! රෝයල් එක යනු මොරගහහේන මහා විද්‍යාලය නොවේ. එයින් අපි තවත් ධෛර්යමත් වීමු.

ඉඳහිට තිසූගේ නිවසෙහි නිදාගන්ට යෑමේ පුරුද්දක් මට විය. අප දෙදෙනා නිදා ගත්තේ එක ඇඳේය. එකිනෙකාට තුරුළුව නිදන්ට අප පුරුදු වූයේ මේ කාලයේදීය. ජීවිතයේ කිසි දවසෙක මවකගේ උණුසුම නොදැන සිටි මා පළමු වරට උණුසුම උගත්තේ තිසූගෙනි.

තිසූ මා සමඟ නිවාඩුවට මීගමුවට ආයේය. ඒ අප දෙදෙනා අතර මිතුදම ක්‍රමයෙන් ආදරයකට පරිවර්තනය වෙමින් පැවැති සමයයි. සාමාන්‍යයෙන් මට ඕනෑවටත් වඩා කාරුණික වන මීගමුවේ සීයා මා තිසූ කැන්දා එනවාට වැඩි කැමැත්තක් නොදැක්වූයේ මන්දැයි මම නොදනිමි. අප දෙදෙනා කරන්නේ මොනවාදැයි බලන්ටත් කවදාවත් නැතුව ඔහු විමසිලිමත් විය. මෙය තිසූට දැනුනාද නැද්ද මම නොදනිමි.

එකිනෙකාට ප්‍රකාශ කර නොගත්තද, අප දෙදෙනා තුළම අනෙකා කෙරෙහි තුනීව ආදරයක් මෝදු වෙමින් පැවැතුණේය.

සංසාර සාගරේ – ජීවිතේ යාත්‍රාව
ඔබ සොයා පදවන්නෙමි..
ඔබ නිසා පදවන්නෙමි..

ප්‍රදීපාගාරයක ආලෝක වළල්ලක් එවාලා
ඔබ සිටින ගොඩ බිමෙහි – මං ලකුණූ දන්වන්න
නැංගුරම් ලන තැනට – පෙනෙන සේ ඔබ ඉන්න…

වෙරළවෙත සැපත් මා දෝත පා පිළිගන්න සිනාසී…
දුර්ග වූ ගමන්මඟ – විඩාගිනි දුරලන්න
යාත්‍රාව පදවන්න – මා සමඟ එක්වන්න

අවාරයේ සිරීපාදය වන්දනා කරන්ට ගිය ගමන අපේ ආදරය නොබිඳෙන සේ තහවුරු කළේය මම සිතමි. අපොස උසස්පෙළ විභාගයෙන් පසුව ඊට එක් වූයේ පන්තියේ පාසල් මිතුරන් හය හත් දෙනෙකි. තිසූ හිටියේ අපේ උසස්පෙළ පන්තියේ නොවේ. ඔහු හදෑරුවේ ජීව විද්‍යා විෂයන්ය. ඔහු මීට සම්බන්ධ වූයේ ප්‍රමුඛවම මගේ සම්බන්ධය නිසාය.

අපට අවශ්‍ය වූයේ රියල් ඇඩ්වෙන්චර් එකකකි. සිරිපා කරුණා කරන්ට අවාරයම අප තෝරා ගත්තේ එනිසාය. ගමන තවත් අමාරු කරන්ට අප ඕනෑකමින්ම රත්නපුර මාර්ගය තෝරා ගත්තෙමු. මේ සිරිපා කරුණා කරන්ට ඇති අපහසුම මාර්ගයයි. නල්ලතන්නියේ (හැටන්) වල සිට සිරිපා නඟින්ට පටන් ගැන්මේදී ඔබ සිටින්නේ උස් බිමෙකය. ඔබට ඇත්තේ කන්ද නඟින්ට නොව කඳු ගැටය නඟින්ටය. රත්නපුර මාර්ගයේදී ඔබ බිම් මට්ටමේ සිටම කන්ද නැඟිය යුතු වේ.  මාර්ගයේ මුළු දිග කිලෝ මීටර විස්සකට කිට්ටුය. කන්ද නැඟීමටද ඇති හෙයින් මෙය මෙසේ කිහිප ගුණයක් සේ දැනේ.

අප සිරිපා තරණය ආරම්භ කළේ මහ වැසි මැදය. නව යොවුන් වියේ අප කවර හෝ වැස්සෙකින් නතර කළ හැක්කේද? වැහි කබා පොරවාගෙන මම සීතලට තිසූට තුරුළු වී සිටියෙමි. කබාය පසාරු කොට මට ඔහුගේ උණුසුම දැණුනේය.

පිටාර ගැලූ සීත ගඟුල අපේ ගමන දින දෙකකින් ප්‍රමාද කරන්ට සමත් විය. අප ඒ අසළ බාගෙට ඉදිකළ ගොඩනැඟිල්ලෙක තාවකාලිකව නවාතැන් ගතිමු.

මේ සිරිපා ගමන ගැන මට ලෙහෙසියෙන්ම පොතක් ලියන්ට අත්දැකීම් තියේ. මේ එයට අවස්ථාව නොවේ. මම ප්‍රමුඛ මතක දෙකකට ඉඩ දෙමි.

අවාරයේ බල්ලකු වත් සිරිපා තරණය නොකරයි. මෙනිසා අපට අපේ හිතුමතයට ඕනෑම දෙයක් කරන්ට නිදහස තිබුණේය. ලිහිණි හෙළට ආසන්න ස්ථානයකදී මහ කැළය මැදට වැදුණු අප ගලා යන දොළ පහරෙකින් කිටිකිටියේ ගැහෙමින් නෑම මගේ එක් සොඳුරු මතකයකි. (මේ සීත ගඟුළෙහි අතු ගංගාවක් විය හැකිය.) අමතර ඇඳුම් නොවූ නිසා අපට නාන්ට වූයේ නිරුවතිනි. මේ මා තිසූගේ නිරුවත් සිරුර පළමු වතාවට දුටු දිනයයි. එතැන් පටන් මට ආපසු හැරීමක් නුවූයේය.

මේ ගමන පිළිබඳ මගේ දෙවන සුන්දර මතකය රෑ කළුවර වැටෙමින් ඇති මොහොතක මහ ගිරි දඹෙහි අවසන් අදියර පසු කරමින් මහ මළුවට පිවිසීමයි. මේ වන විට අප සිටියේ දින කිහිපයක ගමනින් දැඩි වෙහෙසකින් යුතුවය. එහෙත් ඒ අපූර්ව දර්ශනය අපේ සියළු වෙහෙස නිවන්ට සමත් වන්නකි. මඳ අඳුර ටිකෙන් ටික හාත්පස පරිසරය ගිල ගනියි. සීත සුදු වළාකුළු අපේ අතේ ගෑවෙන නොගෑවෙන මානයෙන් පාව යයි. මා දුබල හා විඩා බර වූ හෙයින් මේ වන විට මා ගමන් ගත්තේ තිසූට තුරුළුව ඔහුගේ වාරුවෙනි. අවාරයේ වුවද මහ මළුවෙහි විදුලි පහනක් දැල්වෙනු අපට පෙණුනේය.

“Crash…you know what I think in this very moment…”

තිසූ මට කෙඳිරුවේය.

“I know Eddie…You don’t have to tell…”

මම පිළිවදන් දිනිමි. Crash හා Eddie යනු අප දෙදෙනා කුඩා කල පටන් විශේෂ අවස්ථාවලදී එකිනෙකා ආමන්ත්‍රණය කරන්ට යොදා ගත් සුරතල් නාමයන්ය.  අපට මෙවැනි අපේම වචන කිහිපයක් තිබුණේය. ‘Sorry’ වෙනුවට ‘Thowy’ කීමද ඉන් එකකි.

ඔහු අනෙකුන්ට නොපෙනෙන්ට මගේ නළල සිප ගත්තේය. මඳ අඳුරේ මගේ නහය දිගේ ලිස්සා ආ ඔහුගේ උනුසුම් දෙතොල් මගේ තොල් මත නතර විය. මම ඊට ඉඩ දී නිරාමිස සතුට විඳිමින් ඇස් පියා ගතිමි. ඔහු ඉක්මණින් මුහුණ ඉවතට ගත්තේ අනෙකුන් දකීය සිතා විය යුතුය.

තිසූ හා මගේ ආදරය සුරංගනා කතාවක් සේ මෙසේ ගලා ගියේ නම් මා කැමැතිය. නමුත් අප දෙදෙනාටම එසේ කරන්ට පුළුවන්කමක් නොවීය. මෙනිසා අපට එය කරන්ට වූයේ රහසේය. ලොවට වසන් වෙමිනි.

සැබෑව වසන් කරන්ට අපට බොහෝ දේ කරන්ට සිදුවිය. සමහරවිට ඒ තුන්වන පාර්ශ්වයන්හි ජීවිත සමඟ ක්‍රීඩා කරමිනි. අප දෙදෙනාම යම් යම් අවස්ථාවන්හි ‘කවර්’ පෙම්වතියෝ සිටියහ. මේ අපේ උනන්දුවෙන්ම සිදු වූ දේ නොවේ. මම දිනූෂා පසුපස නොගියෙමි. මා පසුපස ආවේ ඇයයි. නමුත් යම් මොහොතෙක ඇයට ඉඩ දිය යුතුය මම සිතුවෙමි. ඒ කවර් එකටම නොවේ, මගේ සිතෙහි යම් කොටසක් මට ඇය සමඟ අනාගතයක් ඇතැයි හැමදාමක් තරයේ විශ්වාස කළේය. එය එසේ නොවූ බව පසුව පසක් කළෙමි.

මම දිනූෂා රැවටුවේය මම නොසිතමි. දැඩි මනෝ ව්‍යාධීන්ට මැදිව වුවද මම හැකි ඉක්මණින් ඇයට ඇත්ත කීවෙමි. ඇය මා කෙරෙහි සානුකම්පික වූවාය. යම් කාලයක් ඇය මා වෙනස් කරන්ට උත්සාහ ගත් බව දනිමි. නමුත් ඇයට එය නොකළ හැකි විය. අපි වෙන්වීමු. තිසූටද මෙසේ කෙටි කළෙකින්ම අසාර්ථක වූ ප්‍රේම සම්බන්ධතා ගණනාවක් වූයේය. අවසානයේ අපි දෙදෙනාම ආරම්භක කොටුවට පැමිණියෙමු.

මට මගේ ආත්මය සමඟ කරන්ට වූ සටන කිසිසේත් සරල නොවීය. කිහිප අවස්ථාවකම මම තිසූ අමතක කොට ‘සාමාන්‍ය තරුණයකු’ වන්ට උත්සාහ ගතිමි. නමුත් එය කරන්ට තරම් මම ශක්තිමත් නුවූයෙමි. විශාදයෙන් පෙළීම් හා සිය දිවි නසා ගන්ට කළ අසාර්ථක උත්සාහ කිහිපයක් හමුවේ මම අරේෂාගේ මඟ පෙන්වීම යටතේ මනෝ ප්‍රතිකාර ලද්දෙමි. මගේ මනෝ විශ්ලේෂකයාගේ උවදෙස වූයේ මේ සාමාන්‍ය තත්ත්වයක් බවය. මට මගේ අනාගතය ගැන තීරණයක් ගන්ට ඔහු ඉඩ දුන්නේය. මම ‘පාරිශුද්ධත්වයේ සුදු රකුසා’ (‘the white demon of purity’) පරාජය කළෙමි.

මට තිසූගෙන් වෙන් වන්ට අවශ්‍ය විය. නමුත් මට කවදාවත් එය නොකළ හැකි විය. බූමරංගයක් සේ නැවත නැවතද මම තිසූ වෙතටම ඇදී ගියෙමි.

මා උසස් අධ්‍යාපනය පිණිස පිටරට යැවිය යුතුය යන්න අප්පච්චිගේ අදහසක් වුවද මම විරුද්ධත්වයක් නොපා ඊට අවනත වීමි. ඒ අසා අප්පච්චි පවා විස්මය පත් වූ බැව් මම දනිමි. මේ මතක හැටියට ප්‍රධාන තීරණයකට මා ප්‍රශ්නයක් නොනඟා ඔහුට අවනත වූ පළමු වතාවයි. රටින් පිට යෑමෙන් තිසූ ගෙන් වෙන් විය හැකිය මම සිතුවෙමි. අප වෙන්ව යන්ට පෙර රාත්‍රිය අතිශයින් හැඟීම්බර වුවද හිත හදාගෙන තිසූගෙන් සමුගන්ට මට හැකිවිය.

මැලේසියාවේදී මම අමුතුම ලෝකයකට අවතීර්ණ වීමි. නමුත් මට තිසූ අමතක කළ නොහැකි විය. සන්නිවේදන තාක්ෂණයේ දියුණුව නිසා අප කයින් කෙසේ වුවද සිතින් එක් වූයෙමු. අනෙක මට හැම නිවාඩුවකටම ගෙදර එන්ට ලැබුණේය. මා මගේ නිවාඩුව වැඩි හරියක් ගත කළේ තිසූ හෝ අරේෂා සමඟය. අරේෂා මගේ ආදරයට බාධා නොකළාය. අඬන්ට අවශ්‍ය වූ විටෙක සොහොයුරියක සේ උරහිස දුන්නාය. ඇය මට වැඩිමහළු නොවී නම් ඒ අම්මාගේ පුනරුප්පත්තියය සිතන තරමට මම ඇයට ළංවීමි. එසේ සිතන්ට ඉඩ නොදුන් එකම හේතුව අම්මා මිය ගොස් තිබුණේ (එනම් මා උපත ලද්දේ) ඇය උපත ලබා මාස කිහිපයකට පසුව වීමයි.

එක්තරා කාලයක වෙයි මට ට්‍රයි කළේය. මාද ඊට එක්තරා මට්ටමක දිරි ගැන්වීමක් සැපයීමි. නමුත් එය දිගු කාලයක් නොපැවතියේය. මට තිසූගෙන් වෙන් විය නොහැකි විය. අප දෙදෙනා බැඳී සිටියේ එතරම් තදිනි. අවසානයේ වෙයි පරාජය පිළිගෙන ඉවත් විය. එහෙත් අපි තව දුරටත් හොඳ මිතුරන් වීමු.  පසුව වෙයි අපට වඩා පහළ බැච් එකක ඉන්දියානු ශිෂ්‍යයකු සමඟ මැච් විය. වෙයි හා පියූෂ් අද සතුටින් දිවි ගෙවන බැව් මම දනිමි.

මා ඔහුගෙන් ඈත් වන්ට දැරූ වෑයමම තිසූ මගෙන් ඈත්වන්ට දැරුවේය. සමහරවිට මා වැරදි පාරවල යවා හෝ ඊට උත්සාහ කළේය. එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව පෙරළුණු දින රාත්‍රියේ, ඡන්ද ප්‍රතිඵල මට SMS කරන අතරතුර ඉතාම කැෂුවල් ලෙස තමන් අන් පෙම්වතකු සොයා ගත් බව කියා මා නොමඟ හරින්ට ඔහු ගත් උත්සාහය කෙළවර වූයේ මගේ තවත් සිය දිවි නසා ගැන්මේ උත්සාහයෙකිනි. තිසූ කීවේ බොරුවක්ම නොවේ. ඔහු ඇත්තටම තවත් පෙම්වතකු සොයා ගත්තේය. සඳරු දෙවන පෙළ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. නමුත් ඔහු සොයා ගත් පෙම්වතියන් සේම සඳරුද වැඩි කල් තමන් ළඟින් තබා ගන්ට ඔහුට නුපුළුවන් විය. ඔහුට චරීව ඕනැ විය. අපි නැවත පළමු තැනට ආවෙමු.

අපේ අවාසනාව පියඹා ආයේ රිවර්ස්ටන් හීදීය.

අප නුවර ගියේ නිරෝෂ් හා සවින්ද සමඟය. රිවස්ටන් හීදී උන් දෙන්නාට ඕනැ දෙයක් කර ගන්ට කියා අපි වෙන් වූයෙමු. මේ වන විට අප මහ පාරේ සිට කිලෝමීටරයකට දෙකකට වැඩි දුර ප්‍රමාණයක් ඇතුළට ගොස් සිටියෙමු. සවස් කාලය වූ හෙයින් වැඩි පිරිසක්ද නොවීය.

ප්‍රසිද්ධියේ ආදරය කිරීම තිසූගේ හෝ මගේ හෝ සිරිත නොවේ. නිරෝෂ් හා සවින්ද මෙන් නොව අප දෙදෙනා හැම විටම අවට පරිසරය ගැන විමසිලිමත් වීමු.  අපට අපේ ආදරය හැම දෙනාගෙන්ම රහසක්ව තබා ගන්ට හැකි වූයේද එනිසාය. එහෙත් මේ අවස්ථාවෙහි කිසිවකු අප අසළ නොවූ හෙයින් අපි නිර්භීත වූයෙමු. මම ඔහුගේ මුව සිප ගතිමි. මේ ආරම්භයයි. අපි තව බොහෝ දුර ගියෙමු. එය ආන්තික නුවූවත් පිටතින් බලන්නකුට අප අතර ඇති සියළු දේ තේරුම් ගන්ට තරම් ප්‍රමාණවත්ය.

“Erotica of minister’s son” ලෙසින් පසු සතියෙහි Sunday Leader පුවත්පතෙහි පළ වූයේ මේ එක්වීමේ ඡායාරූපය. අපේ පෞද්ගලිකත්වයට ඇඟිලි ගසන්ට ඔවුන්ට අයිතියක් නැති බැව් සැබෑය. එහෙත් රිවස්ටන් යනු පොදු බිමකි. එසේම මෙවැනි අවස්ථාවක අපේ සමාජයේ කිසිවකුත් තමන්ගේ අයිතීන් ගැන කතා කරන්ට නො එන බව ලසන්ත හොඳින්ම දැන සිටියා විය හැකිය.

ඇත්තටම මේ ඡායාරූප ගත්තේ කවුදැයි මම තවම නොදනිමි. මෙතරම් අමාරුවෙන් අප ෆලෝ කරන්ට ලසන්තට අවශ්‍ය වූයේය මම නොසිතමි. ඔහුගේ සිතෙහි අප්පච්චි ගැන වෛරයක් වීය මම නොසිතමි. ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ පත්තරය විකුණා ගන්ට උණු උණු ගොසිප් පුවත් ටිකක් විය හැකිය. ඒ ගොසිප් පළ කළේ කවරකු හෝ ගැන ඔහුට තිබුණු වෛරයක් නිසා විය නොහැකිය.

එවන් තත්ත්වයක් තුළ මට හිතන්ට ඇත්තේ එක් දෙයකි. ඒ කලකට පෙර අපෙන් ඇති වෙන්ට කෑ මාලක සිල්වාගේ මීට සම්බන්ධයක් ඇති බවය. ඔහුට නම් අප දෙදෙනාට වෛර කරන්ට හේතුවක් තිබුණේය. නමුත් මාලක අප ගැන දැන ගත්තේ කෙසේද? මේ අයුරින්ම පළි ගන්ට ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ මන්ද? මම නොදනිමි.

අපේ පින්තූර Sunday Leader එකේ පළවීම  දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ පිපිරෙන්ට නියමිතව තිබූ කාල බෝම්බයක් එකවර පිපිරුණාක් වැනි විය. එය අප දෙදෙනාගේ හා අපේ පවුල් වල අනෙකුන්ගේ ජීවිත වලට කළ බලපෑම විස්තර කරන්ට වචන නාස්ති කළ යුතු නොවේ. අප්පච්චි යක්ෂාවේශව සිටියේය. මගේ බොහෝ නෑදෑයෝ කෝප ගත්හ. මා දෙස යම් පමණෙකට හෝ අනුකම්පා සහගත වූයේ මීගමුවේ සීයා පමණෙකි. මම මාස කිහිපයක් මීගමුවේ ඔහුගේ ගෙදර නතරව සිටියෙමි. මට කරමින් සිටි රැකියාව අහිමි විය. පෙර නොදන්වා නික්මීම වෙනුවෙන් ඔවුහු මගේ මාසයක වැටුප කපා ගත්තෝය.

තිසරගේ පවුලේ ප්‍රතිචාරයද මෙසේමය මට කිව හැකිය. ඔහු මගේ ඇමැතුම් වලට කතා කිරීම අත හැරියේය. ටික දිනෙකින්ම ‘This number is not in use’ පණිවිඩය මට ලැබුණේය. ඒ තාක් අප කිසිවකට වෙන්කළ නොහැකි වූ අප මේ සිද්ධිය නිසා බිඳුනෙමු. මටද තිසර පස්සේ යන්ට තරම් ධෛර්යයක් නොවීය. මාස කිහිපයකට පසු ඔහු වැඩිදුර අධ්‍යාපනය පිණිස විදේශ ගත වූ බව මිතුරන්ගෙන් ඇසුවෙමි.

පෙර සේම මේ අවස්ථාවේදීම මගේ දිවි රැකුණේ නම් ඒ අරේෂා නිසාය. නමුත් මා නිසා ඇයට කරදරයක් වී ඇති බැව් මම පසුව තේරුම් ගතිමි. ඇගේ අළුත් පෙම්වතා අපේ ඇසුරට කැමැති නොවීය. මට තව දුරටත් අරේෂාට වදයක් වන්ට අවශ්‍ය නොවූ නිසා මම ඇගෙන් ඈත්වීමි. ඇය ලබන අවුරුද්දේ විවාහ වන්ට යන බව ළඟදී මට ලියා එවා තිබුණාය.

මේ සිද්ධියට පසු දිනම මම ලසන්ත වික්‍රමතුංගට කතා කොට මගේ පෞද්ගලික ජීවිතයට ඇඟිලි නොගසන ලෙස බැගෑපත්ව ආයාචනා කළෙමි. දීර්ඝ කරුණු පැහැදිළි කිරීමකට පසුව ඔහු ඊට එකඟ වුණා පමණක් නොව මගෙන් සමාවද ඇයැදියේය. නමුත් විනාශය වී හමාරය. ගිය නුවණ ඇතුන් ලවා වත් ඇද්දවිය නොහැකිය. මේ මාස කිහිපයකට පෙරය.

පසුගිය සතියේදී ලසන්ත වික්‍රමතුංග නාඳුනන කල්ලියක් විසින් දෙහිවලදී ඝාතනය කොට තියේ. ඔහුගේ ඝාතකයින් තවම හඳුනා ගෙන නොමැත.

.

.

(ඉවසන්න……………………….සමනලයා යළි පියා සලන තෙක්)

(36) ‘මහින්ද-ධර්ම-පූජා’ මැඩම් අතින් පිටිදූවේ සිරිධම්ම හිමියන්ට || Madam launches ‘Mahinda-Dharma-Pooja’ program

කාලය: 2013 – නොවැම්බර්, සමාන්තර විශ්වය [මර්වින් සිල්වා ‘තංගල්ලේ ධීරානන්ද’ නමින් පැවිදි බිමට පත් වූවාට මාස කිහිපයකට පසුව]
ස්ථානය: කොළඹ දිස්ත්‍රික්කය, ලංකාව

**********(‘සාසනයා’ කියන කතාව )**********

මැඩම් හා මා අතර කැපියුලෙට්-මොන්ටේගු ජාතියේ පට්ට විරසකයක් ඇති බව ඔහේලාට තව දුරටත් රහසක් වන්ට බැරිය. මේකිට ඇහැක් නම් දැනටමත් මා රෝස්ට් කර, රෙඩ් වයින් දමා, Bœuf bourguignon එකක් හදා ඩිනර් එකට අරගෙනය. හරිය? ඇය මංගලයාටත් ශ්‍රීපතියාටත් එන්ට කියා උන්ට මගේ කටුද සූප්පු කරන්ට දෙනු ඇත්තේය. තවම එය කළ නොහැකිව ඇත්තේ මගේ වෙට්ටපිත්තලකම නිසාය.

ඇත්තටම එය මගේම වෙට්ටපිත්තලකම යැයි කීම එක අතකට අසාධාරණය. මා කිට්ටු කර ගෙන ඇත්තේද ඒ වගේම අණ්ඩපාල සෙට් එකකි. ඔක්කොම ගඟෙන් එහා පැත්තේය. එහේ සිට ඇස් ඇරපු පූස් පැටියකු වත් ගේන්ට එපා කියා තියෙන්නේ ඒ හන්දාය. මට ගැලැවී ඉන්ට ඇහැක් වී තියෙන්නේ මේ සියල්ලන්ගේම සාමූහික ප්‍රයත්නයෙනි. ටීම් වර්ක් එකෙනි. හරිය?

මගේ ලේකමුන් දෙදෙනාගෙන් පටන් ගනිමු. මගේ ‘මහ ලේකමා’ – මා ඔහු එසේ නම් කරන්නේ වයසින්ද ජ්‍යෙෂ්ඨත්වයෙන්ද, නාමික තනතුරින්ද අනෙකාට වඩා ඉහළ නිසාය. නැතුව අනෙකාට වඩා බලය ඇති නිසා නොවේ. හරිය? සමාජය ඉදිරියේ ඉතාම ගෞරවණීය ලෙස පෙනී සිටින ඔහු ඉහ නිකට පැසුණු ‘ජෙන්ටල්මන්’ කෙනෙකි. රවුම් කණ්නාඩි දෙකක් දමා කදාර් සූට් එක ඇන්දුවොත් බෙන් කිංස්ලිට වඩා හොඳින් මහත්මා ගාන්ධි චරිතය රඟපාන්ට ඇහැක්ය. ඇත්තටම ආණ්ඩුවේ ඉන්නා හොරුන් දෙස බලන විට ලොකු හොරෙක්ද නොවේ. ඔය වයිපරේට දුවට පුතාට තනතුරක් හදා දෙන එක හැම එකාම කරන දෙයකි. හොරකමක් සේ ගණන් ගත යුතු නොවේ. (ඒ තනතුරු වල පඩිය කොයිතරම් ඉහළ වුණත්.) ගොඩාක් ඉස්සර නම් මේකා ඔය ගෑනියෙක්ගේ දෙන්නෙක්ගේ තන් මිරිකුවා කියලා කතා තිබුණේය. ඇත්තද බොරුද මම නොදනිමි. අනෙක් අතට ගෑනුන්ට තන් තියෙන්නේ මිරිකන්ට නෙවෙයි නම් වෙන මක්කටෙයි? තමන්ගේ වාහෙලා පවා නොමිරිකන තන් මේකාවත් මිරිකීම ගැන ඒ ගෑණුලා තන්තෝස විය යුතුය.

මේකා ලේකමා කර ගන්ට පෙර මා ඔහු ඊට පෙර හොඳින් දන්නා හඳුනන ඇමැති සගයකු වන එළවළු-පෙට්ටියාගෙන් විමසීමි. පෙට්ටියා දුන් ප්‍රතිචාරය මෙසේය. “ඕකා ගත්තට කමක් නෑ. වැඩ හොඳයි. කම්මැලි නෑ. ඒ වගේම අණ්ඩපාලයා. සතේකට විශ්වාස කරන්න එපා. කොයි වෙලේ ඇහැක් ගලවං පනීද දන්නෙ නෑ” මම මේ රෙකමදාරුව ගැන පැහැදුනෙමි. මටත් අවශ්‍ය මේ වගේ එවුන්ය. මා වයිපරේවත් විශ්වාස නොකරන නිසා මූ විශ්වාස නොකිරීම ගැන ගැටළුවක් පැන නොනඟී. හරිය?

රාජ් කපූර් වගේ පෙන්සිල් මුෂ්ටෑෂ් එකක් වවාගෙන ඉන්නා ‘පොඩි ලේකමා’ නම් අම්බ හොරෙකි. කොටින්ම මේකා කාමරේට එනට දොර අරින කොටම මගේ අත අණ දෙන්ටත් ප්‍රථම ක්‍රියාත්මක වී මේසය මත ඇති පෑනක්, පැන්සලයක්වත් වත් ලාච්චුවට දමයි. හැබැයි මේකා ඒ වගේ සුළු දේවල් හොරකම් කරන එකෙක් නොවේ. රුපියල් මිලියන දහයකට වත් අඩු නම් ඌට ඒ පොඩි සල්ලිය. අනේ හොඳ එකා. කවදාවත් ඒ වගේ පොඩි සල්ලි වලට කෑදර නැත. වෙන කෙනෙකුට ගන්ට දෙයි. අර කොටි බෝම්බයෙන් ඉණෙන් ඉහළ සෙත්තපෝච්චි වුණු කොච්චියා එකතු කර ගත්තේ ඒ වගේ පොඩි සල්ලිය. කොච්චියත් හොඳ එකා තමයි. මගේ ලෝ කොලේජ් කාලේ ඉඳලාම ගජයාය. ඌ මැරුණු බව ඇසූ අවස්ථාවේ මටත් දුක හිතුනේය. මොනවා කරන්නද. සංසාරේ හැටි, මිත්‍රවරුනි, සංසාරේ හැටි. (ඉස්සෙල්ලා මැරුණේ කොච්ච්චියාද සරත් ෆොන්සේකා හමුදාපතිවරයාද මට කවදාවත් මතක තියා ගන්ට බැරිය. දෙන්නම මැරුණේ කිට්ටු දවස් වල බව නම් මතකය.)

මා මහ ලේකමාට වඩා බලතල පොඩි ලේකමාට ලබා දී තියෙන්නේ මක්කටෙයි දැන්වත් ඔහේලාට තේරුම් යනු ඇත. කොටින්ම මහ ලේකමා ඉන්නේ නමට විතරය. ඒකාට ගෙදර යන්ට කියන්ට මගේ සිත නොනැමේ. ඔන්නොහේ ඇවිදගන්ටවත් බැරි වෙනකල් හිටපුවාවේ. අනික් අතට මේකා ඉන්න එකත් හොඳයි. දැන් කාර්යාලයීය සේවකයින්ගේ ලීව් චිට් අස්සන් කිරීම වගේ දේවල් කරන්නේ ඒකාය. ගියොත් ඒ ටිකත් මට කරන්ට වනු ඇත. හරිය?

හැබැයි ‘මහින්ද-ධර්ම- පූජා’ ව්‍යාපෘතිය නම් බොහෝදුරට මහ ලේකමාගේ අදහසක් බව කිව යුතුය.

බුද්ධ ශාසන ඇමැති හැටියට මට කරන්ට තිබුණේ වැඩ අතළොස්සකි. මගේ අමාත්‍යාංශයේ බජට් එකම රුපියල් මිලියන දෙසීයක් විය. එයින් වැඩි හරියක් සේවකයින්ට පඩි ගෙවන්ට හා ගොඩනැඟිලි වාහන නඩත්තු කටයුතු වලට වියදම් වුණේය. මේ නිසා මට වැඩි වැඩ කරන්ට වූයේ ධන පරිත්‍යාග වලිනි. මෙහිදී මට උදව් කළෝ මා හිතවත් සිංහල බෞද්ධ ව්‍යාපාරිකයෝය. බොරු කියන්නේ මක්කටෙයි, උන් නම් ඇහැක් විදියට මට අත දිග ඇරලා සල්ලි දුන්නෝය. කවදා හරි මා මෙරට සිංහල බෞද්ධයින්ගේ දියසේන කුමාරයා වනු ඇතිය උන් සිතුවාසේය. මැඩම්ටත්, සිංහල ජාතිය හා බුද්ධාගම ගැන පොතින් කියැවූ දෙයක් මිස අන්දෝ සංසාරයක් නොදන්නා මිලින්ද මොරගොඩටත් වඩා උන් මට කැමැතිය.

ඔහේලාට ඇත්ත කියන්ටෙපායැ, රූප පෙට්ටියට ඔළුව දාගන්ට බැරි දේශපාලඥයකුගේ වටිනාකම බිංදුවය. මේ නිසා මටත් රූප පෙට්ටියට මීට වඩා ඔළුව දාගන්ට ඕනෑ විය. පන්සලක් පන්සලක් ගාණේ මල්වට්ටි උස්සාගෙන යන්ට ඇහැක් නම් මාරය. එවිට ඒ රූප දකින මිනිස්සුලා හිතන්නේ මේ තරම් සුද්දවන්ත නායකයෙක් තවත් නෑ කියලාය. කුඩු විකුණන එකකුට වුවද ටික කාලයකින්ම ශාන්තුවරයකු වෙන්ට මඟකි මේ. හැබැයි මේක ලේසි නැති වැඩකි. ගනු විතරක් ඇහැක් නැත. දෙනුද ඇහැක්ය. හරිය? අපේ හාමුදුරුවරුත් හරියට කිලී මහරාජා වගේය. උඹට ඒක ඕනෑ නම් මට මේක දීපන්. නැත්නම් බෑ. මොනව හරි ඕනෑමයි.

ඇත්තටම හාමුදුරුවරුන්ට පූජා කරන්නේ මක්කද?

මට හිතුනේ පන්සල් වලට බුදු පිළිම පූජා කරන ව්‍යාපෘතියක් හොඳ බවය. සබ්බ දානං බුද්ධ දානං ජිනාති. සිමෙන්ති වලින් හදන්ට වියදම වැඩි නිසා ෆයිබර් ග්ලාස් වලින් බුදු පිළිම හදා දෙන්ට මම කල්පනා කළෙමි. එක පන්සලට එක ගානෙ පන්සල් සීයකට බුදු පිළිම පූජා කරමි. හැම දිස්ත්‍රික්කයම කවර් වෙන පරිදි පන්සල් තෝරා ගනිමි. අනෙක ආගමික වශයෙන් වෙනසක් කරන්ටත් හොඳ නෑ. දවට ගහ මුස්ලිම් පල්ලියට වුණත් බුදු පිළිමයක් ඕනෑ නම් ඇප්ලිකේෂන් එකක් එවන්ට ඇහැකි. අපි ඒ ඉල්ලීම සලකා බලලා ඒක සාධාරණ නම් එතෙන්ටත් දෙනවා බුදු පිළිමයක්. හරිය?

“වැඩේ නම් හොඳයි, සර් …ඒත්…” මහ ලේකමා අදින හැටියෙන්ම මට මෙහි යම් වරදක් ඇති බව වැටහුණේය. මේකා මගේ කවර හෝ තීරණයකට කෙළින්ම නරකය කියන්නේ නැත. අණ්ඩපාල හොරදෙටුවා! ඒත් වැඩේ නොකර පොඩ්ඩක් ඇදීමෙන් අකැමැත්ත දක්වයි.

“ඇයි මක්කද ඒකෙ වැරද්ද…?”

“ඔය ෆයිබර් ග්ලාස් පිළිම පොඩ්ඩක්වත් බර නෑ සර්. අර ජයලත් ජයවර්ධනකාරයා නාගදීප විහාරෙට මේ වගෙ පිළිමයක් පූජා කරලා, තද හුළඟක් ආපු වෙලාවක ඒක හුළඟෙ ගහගෙන ගියා. තනි මිනිහෙකුට වුණත් පිළිමයක් උස්සන්න පුළුවන්. වැරදිලාවත් ලසන්ත වික්‍රමතුංග වගේ මිනිහෙක් කවුරු හරි ඔය පිළිමයක් උස්සගෙන ඉන්නව Sunday Leader පත්තරේ පොටෝ එක දැම්මොත් හෙම…?”

“ඊළඟට සිංහල පත්තර කාරයො කියයි ‘බුද්ධ ශාසන ඇමැති බොල් පිළිම බෙදයි!’ කියලා… ගුණදාස අමරසේකරගෙ පොතකුත් තියෙනවනෙ ‘ගල් පිළිමය හා බොල් පිළිමය’ කියලා”

පොඩි ලේකමා ද කතාවට එක්විය.

සිංහල පත්තරකාරයින් නම් මෙසේ නොකරන බවට මට ඉඳුරාම  විශ්වාසය. උන්ගේ අම්මලා තාත්තලාවත් මං වගේ උන්ට කන්ට බොන්ට දීලා නැති එකේ කෙළෙහි ගුණය තියන්ට උන් දන්නවාය. හැබැයි ලසන්තයා වගේ එවුන් ෂුවර් නැත. නිකං ටිංකිරි කන්නේ මක්කටෙයි?

“එහෙනම් අපි කලින් හිතුවා වගේ සිමෙන්ති පිළිම පූජා කරමු. හැබැයි ගාණ තමයි සැර…”

මහ ලේකමාගේ මුහුණ තාමත් මාතර ගඟේ කිඹුලිගෙ පැටියාට හසුවූ හරකකුගේ වගේය.

“ඇයි සර් අපි බුදු පිළිමම පූජා කරන්නේ…?”

“බුදු පිළිම නැතුව මොනවද මනුස්සයො පන්සල් වලට පූජා කරන්නේ? පුජා උමාශංකර්ව පූජා කරන්ඩයැ…?

මුන් කියන ගොන් කතා වලට මටත් ඉඳහිට මළ පනියි.

“සර් දන්නවනෙ සංස්කෘතික අමාත්‍යාංශයත් ඔය වගේ ව්‍යාපෘතියක් කළා ලක්ෂ්මන් ජයකොඩි මහත්තයා ඉන්න කාලෙ පන්සල් වලට ධර්ම පුස්තක බෙදන්ට…”

“අන්න නියම අයිඩියා එකක්…”

“මොන නියම අයිඩියා එකක්ද සර්, අන්තිම අසාර්ථකයි. බෙදුව පොත් අන්න ඔහේ ගොඩ ගහල තියෙනව පන්සල් වල. බල්ලෙක් කියවන්නෙ නෑ. දැන් නම් කාවොත් කාල ඇති . අන්තිමට හාමුදුරුවරුම අහන්ට පටන් ගත්තා ධර්ම පුස්තක කන්ටද කියලා…”

“බලනකොට ජේ. ආර්. පප්පා කියල තියෙන්නෙ ඇත්තනෙ ඕයි…”

“එහෙමම කියන්ටත් බෑ සර්. ඔය සුජීව ප්‍රසන්නආරච්චි, මහේෂ් රත්සර මද්දුමආරච්චි, සෝමා ටී පෙරේරා, චන්දි කොඩිකාර, චන්දන මෙන්ඩිස් වගේ අයගෙ පොත් ටිකක් බෙදුව නම් පැනල ගනීවි….” පොඩි ලේකමා කීවේය.

මේකා මේ සමනළ ලේඛකයින් ගැන දන්නේ ඌ කියවන්නේද ඒවා නිසා විය යුතුය. මම රැවුමකින් ඔහු සයිලන්ස් කළෙමි. මේවා බෙදන්ට යෑම ඉක පුරා ගැනීමකි. අන්තිමට වික්ටර් අයිවනයාද සර් මගේ ‘චෞර රැජින’ පොතත් පන්සල් වලට බෙදන්ට බැරිද අසනු ඇත. ඒක ඉහත කී ලේඛක ලේඛිකාවන් ලියූ පොත් සියල්ලටම වඩා හොඳ ප්‍රබන්ධයකි. හැබැයි පීචං උණේ මැඩම් නිසා මම ඊට ප්‍රිය කළෙමි. අයිවන්ට රියැදුරා අත ස්කොච් විස්කි බෝතලයක්ද යැව්වෙමි. ඌ ඒකට ස්තූති කර සර් තව බෝතලයක් හෙම නැතුව ඇති නේද කියා අසා SMS එකක්ද එකක්ද එවා තිබුණේය. රනිල්වත් මේ වගේ පීචං කරපු දවසක ඉතුරු බෝතලේ දෙන බව කියා මම SMS කළෙමි.

“සර්, අපි මෙහෙම කරමු…පන්සල් හැම එකකම වගේ දැන් TV තියෙනවා. අපි දෙමු හැම පන්සලටම Cable TV කනෙක්ෂන් එකක්…”

අන්තිමේ මහ ලේකමා කීවේය.

“මනුස්සයෝ නච්චගීතවාදිත විසූකදස්සනමාලා ගන්‍ධවිලෙපන ධාරණමණ්ඩන විභූසනට්ඨානා කියලා නෙවෙද බුදු හාමුදුරුවන් දේශනා කරලා තියෙන්නෙ…?”

“ඉතින් සර් අපි ඒවා දෙන එකක්යැ. අපි දෙන්නෙ The Buddhist චැනල් එක විතරයිනෙ…අනික්වා බ්ලොක් කරමු”

“ගන්න බැරි විදියටම බ්ලොක් කරනවද…?”

“ඒක අපට අයිති වැඩක් නෙවෙයිනෙ සර්. අපි දෙන්නෙ කනෙක්ෂන් එකයි The Buddhist චැනල් එකයි විතරයි. සර් හිතන්නෙ අපේ හාමුදුරුවරු ඕකෙන් HBO, Star Movies, Fashion TV, Bollywood Masala බලයි කියලද…මම නම් හිතන්නෙ නෑ”

“නෑ, නෑ, මාත් හිතන්නෙ නෑ නිකමට ඇහුවෙ…ඒක හොඳ අයිඩියා එකක් තමයි.”

‘මහින්ද-ධර්ම-පූජා’ ව්‍යාපෘතිය ආරම්භ වූයේ එලෙසය. එය එනමින් නම් කරන ලද්දේ වසර 2,300 කට විතර පෙර අප රටට බුදු දහම ගෙන ආ මිහිඳු මහ රහතන් වහන්සේට කරන ගෞරවයක් හැටියටය. පොසොන් පෝය දවසේ මහනායක හිමිවරුන්ට ‘මහින්ද-ධර්ම-පූජා’ පැකේජ ප්‍රදානය කොට මේ සත් කාර්යය නමෝ විත්තියෙන් ආරම්භ කරන්ට අප කල්පනා කළත් ඒ වන විටත් උන්වහන්සේලා PEO Titanium පැකේජම ලබාගෙන තිබුණු නිසා අපේ අදහස වෙනස් කරන්ට සිදුවිය.

“අපට බැරිද ඕක රතු හාමුදුරුවන්ට පූජා කරල පටන් ගන්ට…?” මම ඇසුවෙමි.

“අපොයි ඒක හොඳ නෑ සර්…අසුබයි” මහ ලේකමා කීවේය.

හේතුව පැහැදිළි කළේ පොඩි ලේකමාය.

“සර් ඔය පන්සලේ මැරිච්චි මිනිහෙක් වළලල දාල කියලා කතාවක් තියෙනව. කවුරුත් ඇත්තද බොරුද දන්නෙ නෑ. අර පැත්තකින් තියෙනව නේද ලොකු මඩුවක්. ඒක යටලු තියෙන්නෙ…”

මුනුත් දන්න දේවල්!

“මං වත් නොදන්න දේවල් තමුසෙලා දන්නෙ කොහොමද ඕයි…?”

“ඕක ප්‍රසිද්ධ රහසක්නෙ සර්. මං හිතුවෙ සර් දන්නවා කියලා. ඕකට ඇමැතිවරයකුත් සම්බන්ධයි කියල තමයි කතාව තියෙන්නෙ… දැන් පළාතෙ ඉන්න මුස්ලිම් මිනිස්සු මේක දැනගෙන හාමුදුරුවො බ්ලැක් මේල් කරලලු…

මේ මට මාර වැදගත් නිව්ස් එකකි. එහෙත් මේ කතාව මෙතැනදී ඇසීම සුදුසු නොවේ. පොඩි ලේකමා පැත්තකට ගෙන පසුව හිමින් සීරුවේ ඇසිය යුතුය මම සිතුවෙමි. රතු හාමුදුරුවන් පරණ යූ. එන්. පී. කාරයෙකි. උන් වහන්සේ කිට්ටුවෙන් ආශ්‍රය කරන්නේ මැඩම්ගේ දෑත් ශක්තිමත් කරන්ට පැන්න සෙට් එකේ එවුන්ය. මේ ඉන් එකකුගේ හුටපටයක් විය හැකිය. මොනවා වුණත් මට වැදගත්ය.

මින් පසු අපි වෙනත් හිමිවරුන් ගැන කල්පනා කළෙමු. ගංගොඩවිල සෝම හිමියන් නම් උන් වහන්සේට පුරුදු සෝපාහාසාත්මක ස්වරයෙන් කෙළින්ම කීවේ ධර්මය ඉගෙන ගන්ට නම් රූපවාහිනී අවශ්‍ය නැති බවත් දැනට ඇති පත පොත හොඳටම ප්‍රමාණවත් බවත්ය. මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන් කීවේ තමන් දැන් දේශපාලනයෙන් ඉවත්ව ධර්මානුකූල ජීවිතයක් ගත කරන නිසා ‘දේශපාලනය යැයි කෙනකුට හැඟිය හැකි කටයුත්තකට’ මැදිහත්වන්ට අකැමැති බවය. (අනේ මගෙ කට! ධර්මානුකූල ජීවිතේ!) දඹර අමිල හාමුදුරුවන් කීවේ සම්බුදු සසුනේ චිරස්තිථිය පිණිස දළ ජාතික නිෂ්පාදිතයෙන් 6% ක් වත් වෙන් කරන්ට අකැමැති ආණ්ඩුවකින් කරන බොරු වැඩ වලට ප්‍රචාරය දෙන්ට අකැමැති බවය. බුද්ධ ශාසනයට 6% ක් තියා දැනට ලැබෙන මිලියන 200 වත් ගන්නේ කොච්චර ඉක පුරාගෙනද දන්නේ මා විතරය.

මගේ පැරැණි සගයා මර්වින් සිල්වා දැන් තංගල්ලේ ධීරානන්ද නමින් පැවිදිවී සිටියි. උන් වහන්සේ සිටියේ නම් නම මෙච්චර මහන්සි වන්ට වන්නේ නැත. එත් මගේ කරුමයට උන් වහන්සේද සංසාරය ගැන හොඳටම කළ කිරී මඩකඩ ආරණ්‍යයෙහි දිරා යන මළ සිරුරක් දෙස බලා සිටිමින් බවුන් වඩන්නේලු. එනිසාම මොබයිල් එකත් ඕෆ් කරලාය.

අවසානයේ අප තීරණය කළේ දෙහිවල අත්තිඩිය පාරේ පිටිදූවේ සිරිධම්ම හිමියන්ගේ ආරාමයේදී මේ සත් කාර්යය ආරම්භ කිරීමටය. අපට කිසිම පැකිළීමකින් තොරව කැමැත්ත ලබා දුන්නේ උන් වහන්සේ පමණෙකි. අන්න බුද්ධ ශාසනයේ චිරස්තිථිය ප්‍රාර්ථනා කරන හාමුදුරුවරු!

මැඩම්ට ප්‍රධාන ආරාධිතයා හැටියට ඇරැයුම් කළ යුතුය මම යෝජනා කළෙමි. මහ ලේකමා සේම පොඩි ලේකමාද එය එකෙනෙහිම අනුමත කළහ. මුං මගේ ගේම දනිති.

මැඩම්ද ආරාධනාව පිළි ගත්තාය. ඇයද මගේ ගේම දනියි. නමුත් ඇයටද ගේමක් තියේ. අපි ඔක්කෝම ප්ලේ කරන්නේ එකිනෙකාගේ ගේම්ය.

සුපුරුදු පරිදි මැඩම් ආවේ පැය තුනක් ප්‍රමාදව සිරිධම්ම හාමුදුරුවන්ට නව දොරින්ම මළ පැන්නායින් පසුවය. මට නම් ඕවා පුරුදු නිසා මම නිහඬව සිටියෙමි.

මැඩම් මා සමඟ කතා කරන්නේ කෙනකු තව කෙනකු සමඟ කතා කරන සාමාන්‍යාකාරයට නොවේ. අපි කටින් කතා කරනවාට අමතරව එකිනෙකා සමඟ ඒ අවස්ථාවේදීම සමාන්තරව ටෙලිපති වලින්ද සංවාදයේ නියැළෙමු. මන්ද මේ මෝඩ් දෙකම අපට අවශ්‍ය නිසාය. කටින් පිටවන වචනද එහි ස්වරයද ටෙලිපති වලින් කරන සංවාදයට ඉඳුරා වෙනස්ය. පාඨකයින්ගේ පහසුව පිණිස මම කටින් කරන සංවාදය සාමාන්‍ය ලෙසින්ද ටෙලිපති වලින් කළ සංවාදය කොටු වරහන් තුළද ඉදිරිපත් කරන්ට තීරණය කළෙමි.

මැඩම්: මම පරක්කු වුණාද දන්නෙ නෑ…ඛනිජ තෙල් සංස්ථාවෙ ලොකු ප්‍රශ්නයක් විසඳන්ට අහු වුණා මෙයා. [හරි. කැමරා එකට හිනා වුණා. සාසනයෝ, බලපන් මුං කාගෙද ෆොටෝ ගහන්නෙ කියලා. උඹේද? මගේද?]

මම: අනේ නෑ මැඩම්. පරක්කු වෙලා හරි එනව කියල අපි දන්නවනෙ. [උඹ කවද්ද හු****යෙ තැනකට වෙලාවට ආවෙ?]

මැඩම්: මේ වගේ හොඳ වැඩ වලට ඉතින් උදව් නොකර පුළුවනෑ…එහෙම නේද හාමුදුරුවනේ? [සාසනයෝ, උඹ ඉතින් ලකුණු දා ගනින්. උඹ හිතෙන්නෙ උඹේ ගේම් මම නොදන්නව කියලද ඈං?]

පිටිදූවේ සිරිධම්ම හිමි: එහෙමයි

මැඩම්: පන්සල් කීයකට දැන් ‘මහින්ද-ධර්ම-පූජා’ පැකේජ් එක දෙනවද? [මුං කීදෙනෙක් දැන් හෙට ඉඳන් Star movies බලනවද?]

මහ ලේකමා: අපි පන්සල් සීයකටයි මුලින් දෙන්න අදහස් කළේ මැඩම්. දැන් ගාණ දෙසීයකට වැඩිකළා.

මැඩම්: දෙසීයක් මදිනෙ. ලංකාවෙ පන්සල් කීයක් තියෙනවද? අඩු ගානෙ දාහකට වත් දෙන්න එපායැ? එහෙම නේද හාමුදුරුවනේ…? [සාසනයෝ, තෝ ඉවරයි කියල හිතා ගනින්. දැන් දීපියකෝ පන්සල් දාහකට Cable TV]

පිටිදූවේ සිරිධම්ම හිමි: එහෙමයි.

මම: (සිනාවෙමින්) ඔන්න හාමුදුරුවනේ ඇහුණ නේද? මැඩම්මනෙ කිව්වෙ. දැන් පන්සල් දාහකට ‘මහින්ද-ධර්ම-පූජා’ දෙන්න ඊළඟ බජට් එකෙන්ම සල්ලි පාස් කරලා දෙයි. [ඈ බොල හු****යෙ උඹ හිතුවද මාව තම්බන්ඩ?]

පිටිදූවේ සිරිධම්ම හිමි: මැඩම්ගෙම කටින් එහෙම කියැවුණු එක කොච්චර හොඳද? දැන් අර දඹර අමිල හාමුදුරුවො හෙම ආණ්ඩුවට බනින්නේ බුද්ධ ශාසනේ වෙනුවෙන් සීයට හයක් ක් දෙන්නෙ නෑ කියලනෙ. මැඩම්ම ඇමැති තුමාට මෙහෙම උදව් කරනව නම් මොනව කරන්ඩ බැරිද…?

මැඩම්: රටක ආණ්ඩුවකට හුඟාක් දේවල් කරන්ට තියෙනවනෙ හාමුදුරුවනේ…අපි උත්සාහ ගන්නව පුළුවන් තරම් බුද්ධ ශාසනේ වෙනුවෙන් වැඩ කරන්න. ඒ වුණත් රටකට අධ්‍යාපනේ, සෞඛ්‍යය, ජාතික ආරක්ෂාව වගේ තවත් බලන්ඩ ඕනැ දේවල් තියෙනවනේ. දැන් හිතන්ඩකො කවුරු හරි අධ්‍යාපනේට සීයට හයක් ඉල්ලුවොත් කොහොම වෙයිද කියලා…එහෙම නේද හාමුදුරුවනේ? [අද මිස් වුණාට උඹව මම අල්ලගන්නම්කො]

පිටිදූවේ සිරිධම්ම හිමි: එහෙමයි

මැඩම්: අපි එහෙනම් තව පරක්කු නොවී පටන් ගනිමු නේද? [ඉක්මණට ඉවර කරපන්. මම උඹ එක්ක මෙතන පැලවෙන්ඩ ආවෙ නැහැ.]

මම: හා, මැඩම්ම ඔතැන ඔය ස්විච් එක දාන්නකෝ. [පැලවෙන්ඩ ආවත් උඹව තියා ගන්නෙත් නෑ මෙතැන. දැන් ඕක ඉක්මණට ඉවර කරලා පලයන්.]

මොහොතකින් රූපවාහිනිය ක්‍රියාත්මක වී The Buddhist චැනලය එහි ප්‍රදර්ශනය වේ. ඇත්තටම එතැන ඇති Cable TV කනෙක්ෂන් එකක් නැත. මේ දර්ශනය වන්නේ රූපවාහිනියට සඟවා සම්බන්ධ කොට ඇති DVD යන්ත්‍රයක ඇති DVD තැටියක ඇති වීඩියෝ ක්ලිප් එකකි. එය මැඩම් අරලිය ගහ මන්දිරයේ සිට බණ අහන අවස්ථාවකි.

මැඩම්: (සිනාසෙමින්) හරියටම මම ඉන්නම තැනක්නෙ අහු වුණේ…ඒකෙත් හැටි [අනේ යකෝ, මේ උඹේ මැජික් පෙන්නලා මාව අන්දන්නද හිතුවෙ?]

මම: (සිනාවෙමින්) එහෙම තමයි වාසනාව තියෙන කට්ටියට…එහෙම නේද හාමුදුරුවනේ? [ආ, දැන් ඉතින් ඕක කළා නම් පලයන් අපට පව් නොදී]

පිටිදූවේ සිරිධම්ම හිමි: එහෙමයි.

මෙවෙලේම මැඩම්ගේ දුරකථනයට ඇමැතුමක් ආවේය. ඇයගේ කටහඬ විනා එහා පැත්තේ කවුරුන් හෝ කතා කරනු මට නොඇසුණේය. එය කෙටි ඇමැතුමකි. එහෙත් ඉන් ඇගේ මුහුණේ ඉරියව් ඉඳුරා වෙනස් වනු මට පෙණුනේය.

“ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර්ට වෙඩි තියලා…” ඇය කලබලයෙන් කීවාය. “මට දැන්ම යන්න ඕනැ….”

.

.

(ඉවසන්න…………………සමනළයා යළි පියා සලන තෙක්)