(43) ලසන්ත වික්‍රමතුංග මැරුවේ කවුද? || Who killed Lasantha Wickrematunge?

**********(චරිත් කාලිංග බණ්ඩාර කියන කතාව )**********

beautifulthing

ලසන්ත වික්‍රමතුංග ඝාතනය කොට තියේ. මේ මොහොතෙහි රටේ ප්‍රධාන ප්‍රවෘත්තිය එයයි. වර්තමාන ආණ්ඩුව අතිශය අසීරු තත්ත්වයකට මුහුණ දී සිටියි. මේ තනි සිද්ධිය 1994 දී චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග ජනාධිපතිනිය බලයට පත් වූ තැන් පටන් ඇය මුහුණ දුන් දරුණුතම අර්බූද වලින් එකකට ඇගේ ආණ්ඩුව තල්ලු කර දැමිය හැකි බැව් දේශපාලන විචාරකයින්ගේ මතයයි.

ඉතින් මට පාන්යැ?

මට එසේ අසා නිහඬ විය නොහැකිය. මේ නාටකයේ මා ප්‍රමුඛ භූමිකාවක් රඟ පා ඇති නිසාය.

පඳුර වටේ නොතලා කෙළින්ම ප්‍රස්තුතයට බසිමි. ලසන්ත වික්‍රමතුංග ඝාතනයේ ඇඟිල්ල දිගුවී ඇත්තේ අප්පච්චි දෙසටය.

අප්පච්චි ඔහු මරා දැමුවේද? කොයිතරම් බල ලෝභියකු වුවද අප්පච්චිට මිනිසකු මරා දමන්ට තරම් දරුණු විය හැක්කේද? මම මේ ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු සොයන්ට නොයමි. එහෙත් එකක් මට කිව හැකිය. අප්පච්චිට ලසන්ත මරා දමන්ට තරම්ම දරුණු හේතු තිබුණු බවය.

Sunday Leader එක අප්පච්චි ගැන මඩ ප්‍රවෘත්ති (මඩ කීවාට මේවා ඇත්ත විය හැකිය.) එකක් පස්සේ එකක් පළ කරන්ට ගත්තේ වසර හතකට පමණ ඉහතදී ඔහු එක්සත් ජාතික පක්ෂ රජයේ නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරයකුව සිටියදීය. මට මතක හැටියට එය ඔහු විදෙස් එල්.ටී.ටී. ඊ. ක්‍රියාකාරිනියක සමඟ ඕස්ට්‍රේලියාවේ නිරුවත් වෙරළකට ගිය සිද්ධියක් ගැන නම නොකියා වාර්තා කොට තිබුණේය. නම නොකියැවුණු නිසා එය අප්පච්චිට ලොකු ගැටළුවක් නුවූයේය. නමුත් මේ සිද්ධිය ඔහු කුපිත කළ බව මම දනිමි. අප්පච්චිට වැඩියෙන්ම තරහ ගොස් තිබුණේ කටුනායක ගුවන් තොටුපළේදී ඔහුට හමුවූ ලසන්ත මිතුරකු ලෙසින් සියළු තොරතුරු අසාගෙන පසුව ඒවා Sunday Leader හි පළකළ නිසාය. මේ මා අප්පච්චිගෙන් දැනගත් කාරණා නොවේ. නමුත් පවුලේ ගොසිප් කොහෙන් කොහෙන් හෝ මගේ කණටද වැටෙයි.

දෙවැනිව මහීරා පිළිබඳ ප්‍රශ්නය. මේ ගැන මා දන්නේ යන්තමිනි. අප්පච්චි ඇය විවාහ කර ගන්ට සූදානමින් සිටි බැව් මම දනිමි. එහෙත් ඔහු ඇය නීත්‍යානුකූලව විවාපත් කර ගත් බව මම නොදැන සිටියෙමි. යම් මොහොතක මේ සම්බන්ධය බිඳුනේය. ඉන්පසු මම ඇය ගැන නොඇසුවෙමි. ඇය ගැන නැවත ඇසුවේ ඇය වසර කිහිපයකට පසුව හිටි හැටියේම අභිරහස් ආකාරයෙන් අතුරුදහන් වූ පසුවය. තවමත් කිසිවෙක් ඇයට කුමක් වීද නොදනිති. එහෙත් අප්පච්චි ඇය හා විවාහ වී සිටීම (මේ විවාහය ගැන මා මුල් වරට දැන ගත්තේද Sunday Leader එකෙනි.) ඔහුට අවාසියක් විය. Sunday Leader එක මේ සිද්ධිය සති ගණනාවක් වවාගෙන කෑවේය. කොටින්ම කොටින්ගේ ග්‍රහණයට නතුව සිටි දඹර අමිල හිමි ඉන් මුදාගෙන නැවත ගෙන එමින් රටේ ජනප්‍රියතාවයක් දිනා ගන්ට අදහස් කර ගෙන සිටි ඔහුගේ අභිප්‍රාය මේ පළකිරීම නිසා යම් මට්ටමකට බිඳුනේය. අප්පච්චි කෝප නොගත්තේ නම් එයයි පුදුමය!

ඉතාම අවාසනාවන්ත ආකාරයෙන් තෙවන වර Sunday Leader එකට අප්පච්චි අපහසුවට පත් කරන්ට හේතුවක් හදා දුන්නේ මාය. සමහරවිට මෙය අන්තිම පිදුරු ගහ විය හැකිය.

මම තිසූට ආදරය කළෙමි. ඔහු මගේ හොඳම මිතුරා පමණක් නොව ආදරවන්තයාද විය. වසර ගණනාවක් එය ලොවින් සඟවා ගෙන තබන්ට අප දෙදෙනාට හැකිවිය. එහෙත් තීරණාත්මක මොහොතක එය ලෝකයටම හෙළි වූයේය. ඒ අප දෙදෙනා පමණක් නොව අපේ පවුල්ද දැඩි අසීරුතාවයකට පත් කරමිනි.

මම තිසූට ආදරය කරන්ට පටන් ගත්තේ කවදාදැයි මට නිශ්චිතව කිව නොහැකිය. සමහරවිට ඒ ඔහු මට මුණ ගැසුණු පළමු දිනයේ පටන් විය හැකිය. අප දෙදෙනාම ඒ වන විට කුඩා දරුවන්ය. නමුත් සංසාර සම්බන්ධතා ඇරැඹෙන්නේ අප හිනතවාට කලින්ය.

කුඩා කළ පටන්ම මා මගේ වයසේ අනෙක් ළමයින්ගෙන් වෙනස් බව මම නිශ්චිතව දැන සිටියෙමි. ඔවුහු කෙළි බිමට ඇළුම් කළහ. මම පොතේම ගැළුනෙමි. ඔවුහු සමාජ ආශ්‍රය ප්‍රිය කළහ. මම තනියකු වීමි. ඔවුහු රළු පිරිමි ප්‍රතිරූප වන්දනා කළහ. මම සියුමැළි ගැහැණු ප්‍රතිරූප වලට කැමැති වීමි. මා නොදැන සිටියේ මේ කිසිවකට හේතුවයි. මා සිතූයේ මගේ වෙනස් පසුබිම ඊට හේතුවන්ට ඇති බවයි. මගේ මිතුරන්ට අම්මලා සිටියහ. ඔවුන්ගේ තාත්තලා ඔවුන්ට සමීප වූවෝය. මා පාසල ඇරී ගෙදර එනතුරු බලා සිටින්නට අම්මකු නොවීය. මගේ අප්පච්චිට මා ගැන වූයේ අවම උනන්දුවකි. මා සමාජ ආශ්‍රයෙන් ඈත්ව, ඉතා අවම මිතුරන් ගණනක් තනා ගනිමින් පතපොතට නැඹුරු වන්ට හේතුව සේ මා දුටුවේ එයයි.

මා වැනි බොහෝ දෙනකු සේම මට මා අවබෝධ කර ගත හැකි වූයේ බොහෝ කාලයකට පසුවය. ඒ වන විට තිසූ මගේ ලෝකයේ වූ රික්තය පුරවා තිබුණේය. අප දෙදෙනා දෙදෙනාටම නැතිවම බැරි තත්ත්වයට පත්ව සිටියෙමු.

මම බිය වීමි. සමහරවිට එක්වර තීරණයක් ගන්ට තිබුණේ නම් අප දෙදෙනාම ඊට බියව දෙපසට වනු ඇත්තේය. නමුත් සියල්ල සිදුවූයේ සෙමෙනි. අපේ ජීවිතයට සුන්දරත්වයක් එක් කරමිනි. අප එතෙක් පිය නොතැබූ ප්‍රසන්න ලෝකයකට අප කැඳවාගෙන යමිනි.

යම් අවස්ථාවෙක අප දෙදෙනාට එක ළඟ වාඩිවෙන්ට ලැබුණොත් මගේ හිසකේ අතරින් ඇඟිලි යවා සුමුදුව හා සෙමෙන් හිස පිරි මදින්ට තිසූ පුරුදුව සිටියේය. මෙය පූසකුගේ හිස පිරිමදිද්දී ඌට දැනෙන සනීපය බඳු සනීපයක් දනවයි. මමද ටික කලෙකින් මේ ක්‍රියාව ප්‍රත්‍යාවර්තනය කරන්ට පෙළඹුනෙමි.

පන්තියේදී අප එකිනෙකාගේ හිස පිරිමදින්ට ගොස් අනෙකුන්ගේ නිරීක්ෂණයට බඳුන් වූ බව මතකය. අප ඔවුන්ගේ විහිළුවට බඳුන් වූ බවත් මතකය.

ඉතින් අපට පාන්යැ! රෝයල් එක යනු මොරගහහේන මහා විද්‍යාලය නොවේ. එයින් අපි තවත් ධෛර්යමත් වීමු.

ඉඳහිට තිසූගේ නිවසෙහි නිදාගන්ට යෑමේ පුරුද්දක් මට විය. අප දෙදෙනා නිදා ගත්තේ එක ඇඳේය. එකිනෙකාට තුරුළුව නිදන්ට අප පුරුදු වූයේ මේ කාලයේදීය. ජීවිතයේ කිසි දවසෙක මවකගේ උණුසුම නොදැන සිටි මා පළමු වරට උණුසුම උගත්තේ තිසූගෙනි.

තිසූ මා සමඟ නිවාඩුවට මීගමුවට ආයේය. ඒ අප දෙදෙනා අතර මිතුදම ක්‍රමයෙන් ආදරයකට පරිවර්තනය වෙමින් පැවැති සමයයි. සාමාන්‍යයෙන් මට ඕනෑවටත් වඩා කාරුණික වන මීගමුවේ සීයා මා තිසූ කැන්දා එනවාට වැඩි කැමැත්තක් නොදැක්වූයේ මන්දැයි මම නොදනිමි. අප දෙදෙනා කරන්නේ මොනවාදැයි බලන්ටත් කවදාවත් නැතුව ඔහු විමසිලිමත් විය. මෙය තිසූට දැනුනාද නැද්ද මම නොදනිමි.

එකිනෙකාට ප්‍රකාශ කර නොගත්තද, අප දෙදෙනා තුළම අනෙකා කෙරෙහි තුනීව ආදරයක් මෝදු වෙමින් පැවැතුණේය.

සංසාර සාගරේ – ජීවිතේ යාත්‍රාව
ඔබ සොයා පදවන්නෙමි..
ඔබ නිසා පදවන්නෙමි..

ප්‍රදීපාගාරයක ආලෝක වළල්ලක් එවාලා
ඔබ සිටින ගොඩ බිමෙහි – මං ලකුණූ දන්වන්න
නැංගුරම් ලන තැනට – පෙනෙන සේ ඔබ ඉන්න…

වෙරළවෙත සැපත් මා දෝත පා පිළිගන්න සිනාසී…
දුර්ග වූ ගමන්මඟ – විඩාගිනි දුරලන්න
යාත්‍රාව පදවන්න – මා සමඟ එක්වන්න

අවාරයේ සිරීපාදය වන්දනා කරන්ට ගිය ගමන අපේ ආදරය නොබිඳෙන සේ තහවුරු කළේය මම සිතමි. අපොස උසස්පෙළ විභාගයෙන් පසුව ඊට එක් වූයේ පන්තියේ පාසල් මිතුරන් හය හත් දෙනෙකි. තිසූ හිටියේ අපේ උසස්පෙළ පන්තියේ නොවේ. ඔහු හදෑරුවේ ජීව විද්‍යා විෂයන්ය. ඔහු මීට සම්බන්ධ වූයේ ප්‍රමුඛවම මගේ සම්බන්ධය නිසාය.

අපට අවශ්‍ය වූයේ රියල් ඇඩ්වෙන්චර් එකකකි. සිරිපා කරුණා කරන්ට අවාරයම අප තෝරා ගත්තේ එනිසාය. ගමන තවත් අමාරු කරන්ට අප ඕනෑකමින්ම රත්නපුර මාර්ගය තෝරා ගත්තෙමු. මේ සිරිපා කරුණා කරන්ට ඇති අපහසුම මාර්ගයයි. නල්ලතන්නියේ (හැටන්) වල සිට සිරිපා නඟින්ට පටන් ගැන්මේදී ඔබ සිටින්නේ උස් බිමෙකය. ඔබට ඇත්තේ කන්ද නඟින්ට නොව කඳු ගැටය නඟින්ටය. රත්නපුර මාර්ගයේදී ඔබ බිම් මට්ටමේ සිටම කන්ද නැඟිය යුතු වේ.  මාර්ගයේ මුළු දිග කිලෝ මීටර විස්සකට කිට්ටුය. කන්ද නැඟීමටද ඇති හෙයින් මෙය මෙසේ කිහිප ගුණයක් සේ දැනේ.

අප සිරිපා තරණය ආරම්භ කළේ මහ වැසි මැදය. නව යොවුන් වියේ අප කවර හෝ වැස්සෙකින් නතර කළ හැක්කේද? වැහි කබා පොරවාගෙන මම සීතලට තිසූට තුරුළු වී සිටියෙමි. කබාය පසාරු කොට මට ඔහුගේ උණුසුම දැණුනේය.

පිටාර ගැලූ සීත ගඟුල අපේ ගමන දින දෙකකින් ප්‍රමාද කරන්ට සමත් විය. අප ඒ අසළ බාගෙට ඉදිකළ ගොඩනැඟිල්ලෙක තාවකාලිකව නවාතැන් ගතිමු.

මේ සිරිපා ගමන ගැන මට ලෙහෙසියෙන්ම පොතක් ලියන්ට අත්දැකීම් තියේ. මේ එයට අවස්ථාව නොවේ. මම ප්‍රමුඛ මතක දෙකකට ඉඩ දෙමි.

අවාරයේ බල්ලකු වත් සිරිපා තරණය නොකරයි. මෙනිසා අපට අපේ හිතුමතයට ඕනෑම දෙයක් කරන්ට නිදහස තිබුණේය. ලිහිණි හෙළට ආසන්න ස්ථානයකදී මහ කැළය මැදට වැදුණු අප ගලා යන දොළ පහරෙකින් කිටිකිටියේ ගැහෙමින් නෑම මගේ එක් සොඳුරු මතකයකි. (මේ සීත ගඟුළෙහි අතු ගංගාවක් විය හැකිය.) අමතර ඇඳුම් නොවූ නිසා අපට නාන්ට වූයේ නිරුවතිනි. මේ මා තිසූගේ නිරුවත් සිරුර පළමු වතාවට දුටු දිනයයි. එතැන් පටන් මට ආපසු හැරීමක් නුවූයේය.

මේ ගමන පිළිබඳ මගේ දෙවන සුන්දර මතකය රෑ කළුවර වැටෙමින් ඇති මොහොතක මහ ගිරි දඹෙහි අවසන් අදියර පසු කරමින් මහ මළුවට පිවිසීමයි. මේ වන විට අප සිටියේ දින කිහිපයක ගමනින් දැඩි වෙහෙසකින් යුතුවය. එහෙත් ඒ අපූර්ව දර්ශනය අපේ සියළු වෙහෙස නිවන්ට සමත් වන්නකි. මඳ අඳුර ටිකෙන් ටික හාත්පස පරිසරය ගිල ගනියි. සීත සුදු වළාකුළු අපේ අතේ ගෑවෙන නොගෑවෙන මානයෙන් පාව යයි. මා දුබල හා විඩා බර වූ හෙයින් මේ වන විට මා ගමන් ගත්තේ තිසූට තුරුළුව ඔහුගේ වාරුවෙනි. අවාරයේ වුවද මහ මළුවෙහි විදුලි පහනක් දැල්වෙනු අපට පෙණුනේය.

“Crash…you know what I think in this very moment…”

තිසූ මට කෙඳිරුවේය.

“I know Eddie…You don’t have to tell…”

මම පිළිවදන් දිනිමි. Crash හා Eddie යනු අප දෙදෙනා කුඩා කල පටන් විශේෂ අවස්ථාවලදී එකිනෙකා ආමන්ත්‍රණය කරන්ට යොදා ගත් සුරතල් නාමයන්ය.  අපට මෙවැනි අපේම වචන කිහිපයක් තිබුණේය. ‘Sorry’ වෙනුවට ‘Thowy’ කීමද ඉන් එකකි.

ඔහු අනෙකුන්ට නොපෙනෙන්ට මගේ නළල සිප ගත්තේය. මඳ අඳුරේ මගේ නහය දිගේ ලිස්සා ආ ඔහුගේ උනුසුම් දෙතොල් මගේ තොල් මත නතර විය. මම ඊට ඉඩ දී නිරාමිස සතුට විඳිමින් ඇස් පියා ගතිමි. ඔහු ඉක්මණින් මුහුණ ඉවතට ගත්තේ අනෙකුන් දකීය සිතා විය යුතුය.

තිසූ හා මගේ ආදරය සුරංගනා කතාවක් සේ මෙසේ ගලා ගියේ නම් මා කැමැතිය. නමුත් අප දෙදෙනාටම එසේ කරන්ට පුළුවන්කමක් නොවීය. මෙනිසා අපට එය කරන්ට වූයේ රහසේය. ලොවට වසන් වෙමිනි.

සැබෑව වසන් කරන්ට අපට බොහෝ දේ කරන්ට සිදුවිය. සමහරවිට ඒ තුන්වන පාර්ශ්වයන්හි ජීවිත සමඟ ක්‍රීඩා කරමිනි. අප දෙදෙනාම යම් යම් අවස්ථාවන්හි ‘කවර්’ පෙම්වතියෝ සිටියහ. මේ අපේ උනන්දුවෙන්ම සිදු වූ දේ නොවේ. මම දිනූෂා පසුපස නොගියෙමි. මා පසුපස ආවේ ඇයයි. නමුත් යම් මොහොතෙක ඇයට ඉඩ දිය යුතුය මම සිතුවෙමි. ඒ කවර් එකටම නොවේ, මගේ සිතෙහි යම් කොටසක් මට ඇය සමඟ අනාගතයක් ඇතැයි හැමදාමක් තරයේ විශ්වාස කළේය. එය එසේ නොවූ බව පසුව පසක් කළෙමි.

මම දිනූෂා රැවටුවේය මම නොසිතමි. දැඩි මනෝ ව්‍යාධීන්ට මැදිව වුවද මම හැකි ඉක්මණින් ඇයට ඇත්ත කීවෙමි. ඇය මා කෙරෙහි සානුකම්පික වූවාය. යම් කාලයක් ඇය මා වෙනස් කරන්ට උත්සාහ ගත් බව දනිමි. නමුත් ඇයට එය නොකළ හැකි විය. අපි වෙන්වීමු. තිසූටද මෙසේ කෙටි කළෙකින්ම අසාර්ථක වූ ප්‍රේම සම්බන්ධතා ගණනාවක් වූයේය. අවසානයේ අපි දෙදෙනාම ආරම්භක කොටුවට පැමිණියෙමු.

මට මගේ ආත්මය සමඟ කරන්ට වූ සටන කිසිසේත් සරල නොවීය. කිහිප අවස්ථාවකම මම තිසූ අමතක කොට ‘සාමාන්‍ය තරුණයකු’ වන්ට උත්සාහ ගතිමි. නමුත් එය කරන්ට තරම් මම ශක්තිමත් නුවූයෙමි. විශාදයෙන් පෙළීම් හා සිය දිවි නසා ගන්ට කළ අසාර්ථක උත්සාහ කිහිපයක් හමුවේ මම අරේෂාගේ මඟ පෙන්වීම යටතේ මනෝ ප්‍රතිකාර ලද්දෙමි. මගේ මනෝ විශ්ලේෂකයාගේ උවදෙස වූයේ මේ සාමාන්‍ය තත්ත්වයක් බවය. මට මගේ අනාගතය ගැන තීරණයක් ගන්ට ඔහු ඉඩ දුන්නේය. මම ‘පාරිශුද්ධත්වයේ සුදු රකුසා’ (‘the white demon of purity’) පරාජය කළෙමි.

මට තිසූගෙන් වෙන් වන්ට අවශ්‍ය විය. නමුත් මට කවදාවත් එය නොකළ හැකි විය. බූමරංගයක් සේ නැවත නැවතද මම තිසූ වෙතටම ඇදී ගියෙමි.

මා උසස් අධ්‍යාපනය පිණිස පිටරට යැවිය යුතුය යන්න අප්පච්චිගේ අදහසක් වුවද මම විරුද්ධත්වයක් නොපා ඊට අවනත වීමි. ඒ අසා අප්පච්චි පවා විස්මය පත් වූ බැව් මම දනිමි. මේ මතක හැටියට ප්‍රධාන තීරණයකට මා ප්‍රශ්නයක් නොනඟා ඔහුට අවනත වූ පළමු වතාවයි. රටින් පිට යෑමෙන් තිසූ ගෙන් වෙන් විය හැකිය මම සිතුවෙමි. අප වෙන්ව යන්ට පෙර රාත්‍රිය අතිශයින් හැඟීම්බර වුවද හිත හදාගෙන තිසූගෙන් සමුගන්ට මට හැකිවිය.

මැලේසියාවේදී මම අමුතුම ලෝකයකට අවතීර්ණ වීමි. නමුත් මට තිසූ අමතක කළ නොහැකි විය. සන්නිවේදන තාක්ෂණයේ දියුණුව නිසා අප කයින් කෙසේ වුවද සිතින් එක් වූයෙමු. අනෙක මට හැම නිවාඩුවකටම ගෙදර එන්ට ලැබුණේය. මා මගේ නිවාඩුව වැඩි හරියක් ගත කළේ තිසූ හෝ අරේෂා සමඟය. අරේෂා මගේ ආදරයට බාධා නොකළාය. අඬන්ට අවශ්‍ය වූ විටෙක සොහොයුරියක සේ උරහිස දුන්නාය. ඇය මට වැඩිමහළු නොවී නම් ඒ අම්මාගේ පුනරුප්පත්තියය සිතන තරමට මම ඇයට ළංවීමි. එසේ සිතන්ට ඉඩ නොදුන් එකම හේතුව අම්මා මිය ගොස් තිබුණේ (එනම් මා උපත ලද්දේ) ඇය උපත ලබා මාස කිහිපයකට පසුව වීමයි.

එක්තරා කාලයක වෙයි මට ට්‍රයි කළේය. මාද ඊට එක්තරා මට්ටමක දිරි ගැන්වීමක් සැපයීමි. නමුත් එය දිගු කාලයක් නොපැවතියේය. මට තිසූගෙන් වෙන් විය නොහැකි විය. අප දෙදෙනා බැඳී සිටියේ එතරම් තදිනි. අවසානයේ වෙයි පරාජය පිළිගෙන ඉවත් විය. එහෙත් අපි තව දුරටත් හොඳ මිතුරන් වීමු.  පසුව වෙයි අපට වඩා පහළ බැච් එකක ඉන්දියානු ශිෂ්‍යයකු සමඟ මැච් විය. වෙයි හා පියූෂ් අද සතුටින් දිවි ගෙවන බැව් මම දනිමි.

මා ඔහුගෙන් ඈත් වන්ට දැරූ වෑයමම තිසූ මගෙන් ඈත්වන්ට දැරුවේය. සමහරවිට මා වැරදි පාරවල යවා හෝ ඊට උත්සාහ කළේය. එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව පෙරළුණු දින රාත්‍රියේ, ඡන්ද ප්‍රතිඵල මට SMS කරන අතරතුර ඉතාම කැෂුවල් ලෙස තමන් අන් පෙම්වතකු සොයා ගත් බව කියා මා නොමඟ හරින්ට ඔහු ගත් උත්සාහය කෙළවර වූයේ මගේ තවත් සිය දිවි නසා ගැන්මේ උත්සාහයෙකිනි. තිසූ කීවේ බොරුවක්ම නොවේ. ඔහු ඇත්තටම තවත් පෙම්වතකු සොයා ගත්තේය. සඳරු දෙවන පෙළ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. නමුත් ඔහු සොයා ගත් පෙම්වතියන් සේම සඳරුද වැඩි කල් තමන් ළඟින් තබා ගන්ට ඔහුට නුපුළුවන් විය. ඔහුට චරීව ඕනැ විය. අපි නැවත පළමු තැනට ආවෙමු.

අපේ අවාසනාව පියඹා ආයේ රිවර්ස්ටන් හීදීය.

අප නුවර ගියේ නිරෝෂ් හා සවින්ද සමඟය. රිවස්ටන් හීදී උන් දෙන්නාට ඕනැ දෙයක් කර ගන්ට කියා අපි වෙන් වූයෙමු. මේ වන විට අප මහ පාරේ සිට කිලෝමීටරයකට දෙකකට වැඩි දුර ප්‍රමාණයක් ඇතුළට ගොස් සිටියෙමු. සවස් කාලය වූ හෙයින් වැඩි පිරිසක්ද නොවීය.

ප්‍රසිද්ධියේ ආදරය කිරීම තිසූගේ හෝ මගේ හෝ සිරිත නොවේ. නිරෝෂ් හා සවින්ද මෙන් නොව අප දෙදෙනා හැම විටම අවට පරිසරය ගැන විමසිලිමත් වීමු.  අපට අපේ ආදරය හැම දෙනාගෙන්ම රහසක්ව තබා ගන්ට හැකි වූයේද එනිසාය. එහෙත් මේ අවස්ථාවෙහි කිසිවකු අප අසළ නොවූ හෙයින් අපි නිර්භීත වූයෙමු. මම ඔහුගේ මුව සිප ගතිමි. මේ ආරම්භයයි. අපි තව බොහෝ දුර ගියෙමු. එය ආන්තික නුවූවත් පිටතින් බලන්නකුට අප අතර ඇති සියළු දේ තේරුම් ගන්ට තරම් ප්‍රමාණවත්ය.

“Erotica of minister’s son” ලෙසින් පසු සතියෙහි Sunday Leader පුවත්පතෙහි පළ වූයේ මේ එක්වීමේ ඡායාරූපය. අපේ පෞද්ගලිකත්වයට ඇඟිලි ගසන්ට ඔවුන්ට අයිතියක් නැති බැව් සැබෑය. එහෙත් රිවස්ටන් යනු පොදු බිමකි. එසේම මෙවැනි අවස්ථාවක අපේ සමාජයේ කිසිවකුත් තමන්ගේ අයිතීන් ගැන කතා කරන්ට නො එන බව ලසන්ත හොඳින්ම දැන සිටියා විය හැකිය.

ඇත්තටම මේ ඡායාරූප ගත්තේ කවුදැයි මම තවම නොදනිමි. මෙතරම් අමාරුවෙන් අප ෆලෝ කරන්ට ලසන්තට අවශ්‍ය වූයේය මම නොසිතමි. ඔහුගේ සිතෙහි අප්පච්චි ගැන වෛරයක් වීය මම නොසිතමි. ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ පත්තරය විකුණා ගන්ට උණු උණු ගොසිප් පුවත් ටිකක් විය හැකිය. ඒ ගොසිප් පළ කළේ කවරකු හෝ ගැන ඔහුට තිබුණු වෛරයක් නිසා විය නොහැකිය.

එවන් තත්ත්වයක් තුළ මට හිතන්ට ඇත්තේ එක් දෙයකි. ඒ කලකට පෙර අපෙන් ඇති වෙන්ට කෑ මාලක සිල්වාගේ මීට සම්බන්ධයක් ඇති බවය. ඔහුට නම් අප දෙදෙනාට වෛර කරන්ට හේතුවක් තිබුණේය. නමුත් මාලක අප ගැන දැන ගත්තේ කෙසේද? මේ අයුරින්ම පළි ගන්ට ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ මන්ද? මම නොදනිමි.

අපේ පින්තූර Sunday Leader එකේ පළවීම  දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ පිපිරෙන්ට නියමිතව තිබූ කාල බෝම්බයක් එකවර පිපිරුණාක් වැනි විය. එය අප දෙදෙනාගේ හා අපේ පවුල් වල අනෙකුන්ගේ ජීවිත වලට කළ බලපෑම විස්තර කරන්ට වචන නාස්ති කළ යුතු නොවේ. අප්පච්චි යක්ෂාවේශව සිටියේය. මගේ බොහෝ නෑදෑයෝ කෝප ගත්හ. මා දෙස යම් පමණෙකට හෝ අනුකම්පා සහගත වූයේ මීගමුවේ සීයා පමණෙකි. මම මාස කිහිපයක් මීගමුවේ ඔහුගේ ගෙදර නතරව සිටියෙමි. මට කරමින් සිටි රැකියාව අහිමි විය. පෙර නොදන්වා නික්මීම වෙනුවෙන් ඔවුහු මගේ මාසයක වැටුප කපා ගත්තෝය.

තිසරගේ පවුලේ ප්‍රතිචාරයද මෙසේමය මට කිව හැකිය. ඔහු මගේ ඇමැතුම් වලට කතා කිරීම අත හැරියේය. ටික දිනෙකින්ම ‘This number is not in use’ පණිවිඩය මට ලැබුණේය. ඒ තාක් අප කිසිවකට වෙන්කළ නොහැකි වූ අප මේ සිද්ධිය නිසා බිඳුනෙමු. මටද තිසර පස්සේ යන්ට තරම් ධෛර්යයක් නොවීය. මාස කිහිපයකට පසු ඔහු වැඩිදුර අධ්‍යාපනය පිණිස විදේශ ගත වූ බව මිතුරන්ගෙන් ඇසුවෙමි.

පෙර සේම මේ අවස්ථාවේදීම මගේ දිවි රැකුණේ නම් ඒ අරේෂා නිසාය. නමුත් මා නිසා ඇයට කරදරයක් වී ඇති බැව් මම පසුව තේරුම් ගතිමි. ඇගේ අළුත් පෙම්වතා අපේ ඇසුරට කැමැති නොවීය. මට තව දුරටත් අරේෂාට වදයක් වන්ට අවශ්‍ය නොවූ නිසා මම ඇගෙන් ඈත්වීමි. ඇය ලබන අවුරුද්දේ විවාහ වන්ට යන බව ළඟදී මට ලියා එවා තිබුණාය.

මේ සිද්ධියට පසු දිනම මම ලසන්ත වික්‍රමතුංගට කතා කොට මගේ පෞද්ගලික ජීවිතයට ඇඟිලි නොගසන ලෙස බැගෑපත්ව ආයාචනා කළෙමි. දීර්ඝ කරුණු පැහැදිළි කිරීමකට පසුව ඔහු ඊට එකඟ වුණා පමණක් නොව මගෙන් සමාවද ඇයැදියේය. නමුත් විනාශය වී හමාරය. ගිය නුවණ ඇතුන් ලවා වත් ඇද්දවිය නොහැකිය. මේ මාස කිහිපයකට පෙරය.

පසුගිය සතියේදී ලසන්ත වික්‍රමතුංග නාඳුනන කල්ලියක් විසින් දෙහිවලදී ඝාතනය කොට තියේ. ඔහුගේ ඝාතකයින් තවම හඳුනා ගෙන නොමැත.

.

.

(ඉවසන්න……………………….සමනලයා යළි පියා සලන තෙක්)

(31) සමනළයා විච්ඡේදනය කරමි || How to dissect a butterfly

**********(දිනූෂා සංජීවනී දෙබරවැව කියන කතාව )**********

උපේක්ෂාගේ උපන් දින සාදයේදී සමුද්‍රා ශේන් ගැන කී කතාවෙන් මගේ සිත රිදුණේය. මම සමුද්‍රාට දොස් නොපවරමි. ඇය ශේන් හා මා අතර සම්බන්ධය නොදනියි. ඇය කියන්ට ඇත්තේ ඇය ඇසූ තොරතුරක් විය හැකිය. එය හරි හෝ වැරදි විය හැකිය. මගේ ශේන් ගැන මම කිසිවකුට වඩා හොඳින් දනිමි. එනිසාය ඒ කතාව එක්වර මට විශ්වාස කළ නොහැකි වූයේ. ශේන් වැඩ කරන්නේ තරගකාරී ක්ෂේත්‍රයකය. එහි ඉරිසියාකාරයෝ, සතුරෝ බොහෝය. අප අසන දෙයක් තාර බර බේරා පිළිගත යුතුය.

මේ කතාවෙන් ලද සිත් තැවුල ඇතිව වුවද එදා මට තවත් යමක් කරන්ට සිතුණේය. ඒ එදා ස්ට්‍රිපර් කෙනකු ලෙසට ආ ආමි තරුණයන් දෙදෙනාගෙන් එකකු ඩිසෙක්ට් කිරීමය. මේ සමනළයෙකි. මම සමනළයින් ඩිසෙක්ට් කිරීමට කැමැත්තෙමි.

සමනළයින් ඩිසෙක්ට් කිරීම පටන් ගත්තේ රිචඩ් ද සොයිසාය. ඔහු ‘Lepidoptera’ නමින් වූ කවියෙහි මෙසේ ලීවේය. (‘Lepidoptera’ යනු සමනළයින් හා සලබයින් අයත් වන සත්ත්ව කාණ්ඩයයි – ලේඛක)

On broken butterfly wing, your crippled mind
Fluttered into my schoolroom. Failed. And died
I couldn’t do a thing to stir its organs
Of poor maimed sense to life again ….

The heavy footed State, which made a mess
Of your fragility, called this progress,
Should pin you down on cardboard behind glass
Specimen of the educated class.

බිඳුනු සමනළ තටුවෙන් නුඹේ අංග විකල මනස
මගේ පන්ති කාමරයට පාවී ආයේය; වැටුණේය; මැරුණේය
නුඹේ ඉන්ද්‍රියයන් උත්තේජනයට මට යමක් කළ නොහැකි විය
ජීවිතය ලබා දෙන්ට නැවත අබ්බගාත අර්ථයෙන් වත්

නුඹේ බිඳෙන සුළු බව අවුල් කළ, බර සපත්තු පැළැඳි ආණ්ඩුව
ඊට ප්‍රගතියය නමක් දුන්නේය
වීදුරුවට යටින් කාඩ්බෝඩ් එකක අල්පෙනෙත්ති වලින් සවිකළ යුතුය – නුඹේ සිරුර
නුඹ, උගත් පන්තියට දර්ශකයක් වන නිසාම

රිචඩ් මැරුණේය. මරා දමන ලද්දේය. සමහරවිට රිචඩ් සමනළයන් ඩිසෙක්ට් කිරීම ඔහුගේම පන්තියේ ඇත්තන් නොරිස්සුවා විය හැකිය. සමහරවිට රිචඩ් සමනළයින් ඩිසෙක්ට් කිරීමෙන් ඔබ්බට ගියා විය හැකිය. ඩිසෙක්ට් කරන සතාට අනුකම්පා කරන්ට ගියොත් ඩිසෙක්ෂන් එක අබල වේ. බටහිර සමහර වෛද්‍ය විද්‍යාලයන්හීදී වෛද්‍ය සිසුන්ට ඩිසෙක්ට් කරන්ට පෙර තමන් විසින්ම බල්ලකු බළලකු වැනි සතකුට වේදනාත්මක මරණයක් ලබා දෙන්ට උනන්දු කරවන්නේ මේ අනුකම්පාව තුරන් කිරීම පිණිසය.

ඩිසෙක්ට් කරන සමනළයාට මගේ නම් කිසිම අනුකම්පාවක් නොවේ.

සුවිසල් නිවසෙහි උඩු මහලේ කාමරයකදී මම සමනළයා හමුවෙමි. ඔහු සැරසී සිටින්නේ කළු ටී-ෂර්ට් එකකින්, බාගෙට හම ගිය ඩෙනිමකින් හා රෝස පැහැති, ඇඳුමට කිසිසේත් නොගැළපෙන රබර් සෙරෙප්පු කුට්ටමකිනි. කොටට කැපූ කොණ්ඩය හා ඉල්පිණු මස් පිඬු ඔහු අදිසි තන්තූන්ගේන් යුද හමුදාවට බැඳ ඇතිවාක් සේ පෙනේ. ඔහු සුවඳ විලවුන් වර්ගයක නමක් වත් අසා නැති බව මට බොහෝ දුරට සහතිකය. කළු දැවුණු සම. He is a pure raw animal.

“සිසිත…මේ දිනූෂා. එයා කැමැතියිලු ඔයා එක්ක පොඩියක් කතා කරන්න…” උපේක්ෂා මා හඳුන්නා දෙයි. ඔහු බයාදු ලෙස සිනාසෙයි.

“සිසිත…ලස්සන නම…”

ඔහු නැවත සිනාසෙයි. සුදු දත් අතර හිඩැස්.

“Dhinusha, you speak to him darling. I will check the things….” උපේක්ෂා අපෙන් සමුගෙන යයි.

“සිසිත, ඔයා මාත් එක්ක පොඩ්ඩක් කතා කරන්න අකැමැති නෑ නේද..?”

“අනේ නෑ මැඩම්…”

මගේම වයසේ කොල්ලකු මට ‘මැඩම්’ කීම ගැන ඇති වන්නේ සතුටකි. ‘මට මැඩම් කියන්න එපා!’ කියා මේ මොහොතෙහිම මට අප අතර පරතරය බිඳලිය හැක්කේය. එහෙත් මම ඒ පරතරයට කැමැත්තෙමි. එය පවත්වා ගැන්ම මට සතුටකි. එනිසා මම ඔහුට බාධා නොකරමි. චාල්ස් ඩිකන්ස්ගේ Great Expectations හි එස්ටෙලාද පිප්ට නිකම්ම නිකම් ගොඩේ කොල්ලකු සේ සැලකීමෙන් එවන් වින්දනයක් ලබන්ට ඇතැයි සිතමි.

“සිසිත මට ඔයාගෙන් දැන ගන්න කාරණා ටිකක් තියෙනව. මං අහන ප්‍රශ්න වලට ඔයාට තරහ යයිද දන්නෙ නෑ. මං අහන නිසාම ඔයා ප්‍රශ්නෙකට උත්තර දෙන්න ඕනැ නැහැ. උත්තර දෙන්න බැරි නම් කියන්න…”

“හොඳයි මැඩම්…”

“මං ටිකක් කාලය ගනීවි. ඔයාට රෑ වෙන්නෙ නෑ නේද? ඔයා යන්නෙ කොහොමද?”

“නෑ මැඩම් මට තව ටික වෙලාවක් ඉන්න පුළුවන්. බයික් එක තියෙනව…”

“ඔයාගෙමද බයික් එක…?”

“ඔව් මැඩම්…”

මම  ‘උගත් පන්තිය’ වෙනුවෙන් සමනළයා විච්ඡෙදනය කිරීම ආරම්භ කරමි. පාඨකයාගේ පහසුව තකා එය සංවාද ස්වරූපයෙන් ඉදිරිපත් කරමි.

මම: “සිසිත, ඔයාගෙ සම්පූර්ණ නම මොකද්ද?”

ඔහු: “ඩබ්ලිව්. ජී. සිසිත සඳරුවන් පෙරේරා”

මම: “නම ලස්සනයි. ඔයාගෙ ගම…?”

ඔහු: “මම වාරියපොළ මැඩම්…”

මම: “වාරියපොළ කොයි හරියෙද?” (මා වාරියපොළ දන්නා තැනක් නැත. එහෙත් ඔහු මීට දෙන උත්තරය මට වැදගත්ය.)

ඔහු: “වාරියපොළ කිව්වට මැඩම් වාරියපොළින් හැරිලා කිලෝමීටර් දහයක් පහළොවක් විතර ඇතුළට යන්න ඕනැ. ගමේ නම කිව්වට මැඩම් දන්න එකක් නෑ…”

මම: “ඔයා කීයට වෙනකල් ඉගෙන ගත්තද?”

ඔහු: “ඕ-ලෙවල් පාස් කළා මැඩම්…”

මම: “මොන අවුරුද්දෙදිද?”

ඔහු: 2000 දි…

(එකම අවුරුද්ද! මම ඊට කැමැත්තෙමි.)

මම: “මොනවද රිසල්ට්ස්?”

ඔහු: “වැඩ හයයි; සම්මාන දෙකයි…”

මම: “සම්මාන මොනවටද?”

ඔහු: “බුද්ධාගමයි සිංහලයි…”

මම: “English…?”

ඔහු: “පාස් උණේ නෑ මැඩම්…ගණන් මං දෙවැනි සැරේ ගොඩ දාගත්තා”

මම: “ඇයි ඔයා ආමි එකට ජොයින් වෙන්න හිතුවෙ…?”

ඔහු: “හ්ම්ම්ම්ම්ම්…ඉස්කෝලෙ ගමන නැති වුණාට පස්සෙ වෙන කරන්න ලොකුවට දෙයක් ගමේ තිබුණෙ නෑ මැඩම්. ඉතින් මං ඇප්ලිකේෂන් එකක් දාල බැළුව…”

මම: “එතකල් මොනවද කළේ…?”

ඔහු: “ඔය පොඩි පොඩි වැඩ කළා මැඩම්. කුලියට කුඹුරු කෙටුවා. ගොයම් කැපුවා. ටික කාලයක් මේසන් බාස් උන්නැහැ කෙනකුට අත් උදව් දුන්නා. පොළට එළවළු ගෙනිහින් වික්කා. ඔය අතට කීයක් හරි ලැබෙන හැම දෙයක්ම කළා..”

මම: “ඔයා යාපනෙත් හිටියද…?”

ඔහු: “යාපනේම නෙවෙයි මම පුනරින් වල හිටියා මැඩම් අවුරුදු දෙකක් විතර…”

මම: “ළඟකදි නෙවෙයි…?”

ඔහු: “නෑ…”

මම: “ඒ කියන්නෙ, ඉවරද යුද්ද කරපු කාලෙ…?”

ඔහු: “මම ඉන්ජර්ඩ් වුණා මැඩම්…මේ ඔළුව බලන්න. (හිසෙහි තුවාල කැළල් කිහිපයක් පෙන්වයි.) ටෙරාලගෙ වැඩ තමයි. බිම් බෝම්බෙක කොටස් කීපයක් ඔළුව ඇතුළට ගියා…”

මම: “අහ්හ්. දැන් හොඳද?…?”

ඔහු: “ඒ කොටස් සම්පූර්ණයෙන් අරන් දාල නෑ මැඩම්. ටිකක් තාම තියෙනව. සමහර වෙලාවට මට දරන්න බැරි තරම් හිස රදයක් එනව…”

(ඔහු බලා සිටින්නේ මගෙන් අනුකම්පාවක් පළවන තුරු විය යුතුය. මා එවැන්නක් නොකරන බැව් පැහැදිළි වූ නිසාදෝ යළි කතාව පටන් ගනියි.)

ඔහු: “ඇයි මැඩම් මේ ඔක්කොම මගෙන් අහන්නෙ…?”

මම: “නිකම්. මම ආසයි ඔයා ගැන දැන ගන්න. ඒක නෙවෙයි ඔයාට තිබහත් ඇති. මොනව හරි ගේන්නද බොන්න…?”

ඔහු: “හොඳයි…”

මම: “මොනවද බොන්නෙ? බියර් එකක්…?”

ඔහු: “හා…”

මම ශීතකරණය වෙත ගොස් කාල්ස්බර්ග් බියර් දෙකක් රැගෙන එමි. ඔහු එකක් කටේ හළා ගනියි. පව්. කොල්ලා ඉන්ට ඇත්තේ තිබහෙ.

මම: “ඇයි ඔයා මෙහෙම නටන්නෙ සිසිත…?”

ඔහු: “ඇයි එක වැරදිද…?”

මම: “අපෝ නැහැ. මම ඒක වැරදියි කිව්වෙ නෑ…එහෙම නම් මම මෙතැන්ට එන්නෙ නෑනෙ. මාත් ආවෙ ස්ට්‍රිපර්ස්ලා දෙන්නෙක් එනව කිව්වා නිසා… බයි ද වේ, ඔයාගෙ පෆෝමන්ස් නම් ග්‍රේට්…”

ඔහු: “තෑන්ක් යූ මැඩම්…”

මම: “ඔයා තාම මං අහපු එකට උත්තර දුන්නෙ නෑ…”

ඔහු: “මොකටද…?”

මම: “ඇයි ඔයා මෙහෙම නටන්නෙ…?”

ඔහු: “ඒකට එහෙමම කියලා උත්තරයක් නෑ මැඩම්. අපි නටනවා. මැඩම්ලා බලනවා. මට පොඩි ආදායමක් තියෙනවා ඒකෙන්…”

මම: “ඇයි ආමි එකෙන් හම්බවෙන පඩිය මදිද…?”

ඔහු: “මට විතරක් නම් ඇති මැඩම්. පවුල ගැනත් බලන්න එපායැ…”

මම: “තව කවුද පවුලෙ ඉන්නෙ?”

ඔහු: “අම්මයි මල්ලියි නංගියි. තාත්තා නැතිවුණා කාලෙකට ඉස්සර…”

මම: “ඔයා විතරද සල්ලි හම්බ කරන්නෙ…?”

ඔහු: “මල්ලිත් ටිකක් හොයනව. ඒත් ඒක එයාටත් මදි…”

මම: “නංගි තාම ඉගෙන ගන්නවද..?”

ඔහු: “ඔව්. ලබන අවුරුද්දෙ ඕ ලෙවල් කරනව…”

මම: “ආමි එකෙන් දන්නවද ඔයා මෙහෙම නටනව කියල…?”

ඔහු: “අපෝ නෑ මැඩම්. අපට මෙහෙම දේවල් කරන්න තහනම්…අහුවුණොත් ගස් තමයි”

මම: “ඉතින් ඔයා ඇයි ඒ අවදානම අරගෙන මේ වගේ දෙයක් කරන්නෙ…?”

ඔහු: : “මං කලින් කිව්වෙ මැඩම්. අපටත් බඩගිනි වෙනවනෙ…”

මම: “සිසිත ඔයාට කෙල්ලෙක් හෙම නැද්ද…?”

ඔහු: “මැඩම්…?”

මම: “අකමැති නම් කියන්න ඕනැ නෑ. මම නිකම් ඇහුවෙ…”

ඔහු: “එහෙම එකකුත් තියෙනව මැඩම්. හැබැයි, ඉස්සරහට මොනව වෙයිද ෂුවර් නැහැ…”

මම: ” එයා ගමේද…?”

ඔහු: “නැහැ. කොළඹ. කටුනායක ගාමන්ට් එකක වැඩ කරන්නෙ…”

මම: “ඇයි ෂුවර් නැහැ කිව්වෙ…?”

ඔහු: “අපි ඉතින් ඕව සොමියට කරන වැඩනෙ මැඩම්. මොනව වෙයිද කවුද දන්නෙ…?”

මම: “මොකද්ද එයාගෙ නම…?”

ඔහු: “මහේෂි…”

මම: “මහේෂි දැන් ඔයා ගැන සීරියස්ද?”

ඔහු: “ඒ කිව්වෙ මැඩම්…?”

මම: “එයා ඔයා ගැන බලාපොරොත්තු තියාගෙනද ඉන්නෙ…?”

ඔහු: “එහෙම හිතනවා මැඩම්…”

මම: “එහෙම නම් කිසි ප්‍රශ්නයක් නැහැනෙ…”

ඔහු: ” මං කිව්වද මට ප්‍රශ්නයක් තියෙනව කියලා? අපි ඔය එදා දවසෙ ජීවත් වෙනවා…එතකොට ප්‍රශ්න නෑ. ලොකුවට හිතන්න ගියොත් තමයි ප්‍රශ්න”

මම: “සිසිත, ඔයා දාර්ශනිකයෙක් වගේනෙ…”

ඔහු: “ඇයි මැඩම් අපට දාර්ශනිකයින් වෙන්න බැරිද…?”

මම: “අපෝ නැහැ. මම එහෙම කිව්වෙ නෑනෙ ළමයෝ…”

ඔහු: “අපිත් කැම්පස් ගියා නම් උගත්තු තමයි මැඩම්…”

මම: “ඒකෙනෙ. ඇයි ඔයා පස්සෙ වත් ඉහළට ඉගෙන ගන්න නොහිතුවෙ…?”

ඔහු: “මොනවද?”

මම: “මොනවා හරි”

ඔහු: ” දැන් මම මේ රස්සාවට සෙට් වෙලා මැඩම්. තව මොනවද? මාසෙ අන්තිමට පඩියක් ගන්නවා. කාල ඇඳල ඉන්නවා දෙවියනේ කියලා. තව මොනවද ඉගෙන ගන්න තියෙන්නෙ…?”

මම: “ඒ කියන්නෙ සියේට හය දුන්නත් ඔයා එතැනමයි…?”

ඔහු: “මොකද්ද ඒ…?”

මම: “ඇයි ඔයා අහල නැද්ද දළ ජාතික නිෂ්පාදිතයෙන් සියේට හයක් අධ්‍යාපනේට දෙන්න ඕනැ කියන තර්කය…”

ඔහු: නෑ මැඩම්…”

මම: “ඔයා කොහේද ඉන්නෙ ළමයෝ? ඔයා ඉන්ටර්නෙට් බලන්නෙ නැද්ද…?”

ඔහු: “ෆේස්බුක් යන්න විතරයි මැඩම්, ෆෝන් එකෙන්…”

ඔහු මගේ අවසන් නොකළ බියර් එක දෙස බලයි. මම එය ඔහු වෙත පාස් කරමි. ඔහු ඉතිරි බියර් ටික හිස් කරයි.

මම: “ඔය ගොල්ල සන්තෝසෙන්ද ඉන්නෙ ආමි එකේ?”

ඔහු: “ඔව් මැඩම්”

මම: “වෙන ජොබ් එකකට වැඩිය…?”

ඔහු: “වෙන ජොබ් එකක් කරල නැති නිසා මං දන්නෙ නෑ මැඩම්…”

මම: “ඒත් එක ජීවිතේ අවදානමක් ගන්න ඕනැ ජොබ් එකක්…?”

ඔහු: ” ආමි එකට බැඳෙන්නෙ ඒක දැනගෙන තමයි…”

මම: “ඔය ආමි එකේ කට්ටිය හරියට නරක ගෑනු පස්සෙ යනවලු නේද…?”

ඔහු: “මැඩම්…?”

මම: “ඇයි ඔයා අහල නැද්ද…?”

ඔහු: “නරක ගෑනු කිව්වෙ මැඩම්….?”

මම: “මං කිව්වේ ප්‍රොස්ටිටියුට්ස්ලා…ගණිකාවො. ඇයි ආමි එකේ අය එහෙම යන්නෙ නැද්ද?”

ඔහු: “ආමි එකේ කියල මිනිස්සු මැටියෙන් හදල නෑනෙ මැඩම්.රටේ අනික් මිනිස්සු වගේම තමයි අපිත්…”

මම: ” හඃ හඃ හඃ. මොකද සිසිතත් යනවද…?”

ඔහු: “මාත් මැටියෙන් හදල නෑනෙ මැඩම්…”

මම: “ඉන්නකෝ මම මහේෂිට කියන්න…”

ඔහු: “එයත් මැටියෙන් හදල නෑ මැඩම්. එයා දන්නව එයා ඉන්න ඕනැ තැන…”

විච්ඡේදනයෙන් මීට වඩා දුර ගමන් කළ නොහැකිය මට සිතෙයි. අපි එක තැන කැරැකැවෙමින් සිටිමු. මේ කෙසෙල් ගසක් ඩිසෙක්ට් කරන්නාක් වැනි වැඩකි. එක කෙසෙල් පතුරක් ගළවන විට තව එකක් මතුවේ. අවසානයේ හිස් බවට ළඟා වනතුරුම අපි කෙසෙල් පතුරු ගලවමු.

“සිසිත, තෑන්ක් යූ වෙරි මච්, මාත් එක්ක කතා කළාට. මට දැන් යන්න ඕනැ…”

“මැඩම්…?”

“ඔව්..”

“මං දැන් මැඩම්ගෙ ප්‍රශ්න ඔක්කෝටම උත්තර දුන්නනෙ. මගේ එකම ප්‍රශ්නෙකට උත්තර දෙනවද?”

“කියන්න…”

“මැඩම්ගෙ මොබයිල් නම්බර් එක…”

“සිසිත, මගේ මොබයිල් නම්බර් එකෙන් ඔයාට වැඩක් නෑ. එකක් මට කොල්ලෙක් ඉන්නවා. අනෙක එහෙම නැතත් ඔයාට මට ඕනැ ඒව දෙන්න පුළුවන් කමක් නෑ. බොරු හෝප්ස් තියා ගන්න ඕනැ නෑනෙ සිසිත. කොළඹ කෙල්ලො වාරියපොළ ආමි කොල්ලන්ට සෙට් වෙන්නෙ නැති බව අපි දෙන්නම දන්නවනෙ…”

ඔහු මුව අයා මේ බලාපොරොත්තු නොවූ වාග් ප්‍රහාරය දරා සිටියදී, මම ආපසු හැරී නොබලාම ඔහුගෙන් ඈතට ගමන් කරමි.

“වල් බැල්ලි!” ඔහු තමන්ටම කියා ගනු ඇත. මම ඊට කැමැත්තෙමි. ඩිසෙක්ට් කරද්දී සමනළයාට නොරිදුණේ නම් ඒක ඩිසෙක්ට් එකක්යැ!

එස්ටෙලා මා ගැන අඩම්බර වනු ඇතිය මට සිතෙයි.

.

.

(ඉවසන්න………………….සමනළයා යළි පියා සලන තෙක්)

(30) මාලක සිල්වා හා රෙහාන් විජේරත්න මැරයන්ට නෙළුවෙමු || How we beat the thugs Malaka Silva and Rehan Wijeratne

කාලය: 2010, සමාන්තර විශ්වය
ස්ථානය: දකුණු පළාත, ලංකාව

**********(තිසර රාජිත සේනාපති කියන කතාව)**********

Jesse Woodson James (1847-1882) ඇමෙරිකාවේ මිසූරි ප්‍රාන්තයේ විසූ මැරයෙකි; මැර කල්ලි නායකයෙකි; බැංකු කොල්ලකරුවෙකි, දුම්රිය කොල්ලකරුවෙකි, මිනීමරුවෙකි. කොටින්ම නම ඇසූ සැණින් නිලධරයන් බියට පත් කළ දාමරිකයෙකි.

මේ මහා දාමරිකයා මරණයට පත් වූයේ කිසිවකුත් නම අසා නැති සොච්චං තරුණයකු අතිනි.

Brad Pitt රඟන ‘The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford’ ඔහුගේ ඝාතනය ගැන කතාවය.

මේ මැරයන් සාමාන්‍යයෙන් සල්ලං වන හැටිය. මා කියන්ට යන කතාවද ඊට නොවෙනස්ය.

Galle Literary Festival එකට යන්ට ඕනෑ වූයේ චරිත්ටය. ප්‍රධාන කොටම කිරන් දේසායි හා මනුකා විජේසිංහ නිසාය. මනුකාගේ නවකථා වලට මමද කැමැත්තෙමි. එසේ වුවද ඇය මුහුණට මුහුණ හමුවන්ට තරම් දරුණු ආසාවක් නොවේ. කිරන් දේසායි මම කියවා නැත්තෙමි. ඇගේ මව අනිටා දේසායිගේ කෘති වලින් පවා මා කියවා තිබුණේ The Village By The Sea, Bye-bye Blackbird ඇතුළු ප්‍රකට නවකථා කිහිපයක් විතරය. මේ නිසා මේ ගමන ගැන මගේ ලොකු කැමැත්තක් නොතිබුණේය. එසේම අකැමැත්තක්ද තිබුණු බව කියන්ට බැරිය.

චන්න අයියා හා නිරෝෂ් – සවින්ද ජෝඩුව එකතු කර ගත් විට අපේ ගැන්සිය සම්පූර්ණ විය. චන්න අයියා සේම නිරෝෂ්ද රෝයල් එකේ සිට අප දෙදෙනා දන්නවුන්ය. චන්න අයියා අපට වසර තුනකින් හෝ හතරකින් වැඩිමහළුය. විද්‍යාලයේදී ඔහු ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍ය සංගමයේ සැළකිය යුතු භූමිකාවක් රඟපෑවේය. නිරෝෂ් වසරකට බාලය. මේ දෙදෙනා සමඟම අපට දිගටම සම්බන්ධයක් තිබුණේ ඔවුන් චරිත් හා නාට්‍ය කටයුතු වලට ඉඳහිට එකතු වන නිසාය.

චරීගේ දුකට කාරණය වූයේ අරේෂා කැටුව යන්ට බැරි වීමයි. ඇය සිටියේ නිවාඩු ඉල්ලන්ට බැරි තත්ත්වයකය.

“Why d hell u wnt 2 take her?” මම චරීට txt කළෙමි.

“U hv 4gotten she is my bokka” ඔහු පිළිතුරු එව්වේය.

චරිත් කීවේ ඇත්තකි. චරිත් හා අරේෂා අතර අමුතුම ආකාරයේ දැඩි බැඳීමක් ඇති වෙමින් තිබුණේය. කාලයකදී එය ප්‍රේම සම්බන්ධතාවයකැයි සිතුවෝ (එක්තරා මට්ටමකට අරේෂාගේ දෙමාපියන්ද ඇතුළුව) ඉක්මණින් අදහස් වෙනස් කර ගත්තෝය. එය අතිශය අස්වාභාවික මිතුදමක් විය. මිතුරන්ට අරේෂා චරිත්ගේ ‘බොක්ක’ වුණේ එනිසාය. මට මතකයට නැඟෙන කිට්ටුම උදාහරණය Les roseaux sauvages හි Francois හා Maite ය.

හිතුණු හිතුණු වෙලාවට චරිත් අරේෂාගේ ගෙදර නතර වන්ට පටන් ගත්තේය. කොටින්ම චරී අරේෂාගේ පවුලේම කෙනකු මෙන් විය. ඔහුට නිදන්ටම එහි සෙටියක් විය. අරේෂා ගෙදර නැතිනම් ඔහු අරේෂාගේ ඇඳේද නිදා ගත්තේය. අරේෂාගේ ඩෙනිම්, ටී-ෂර්ට් ඇඳගෙන වැඩට ගියේය. අරේෂාගේ ෆේස් බුක් එකවුන්ට් එකට ලොග් වී පිස්සු කෙළියේය. අරේෂාගේ එකම පැමිණිල්ල වූයේ චරී නාන්ට හා ඇඳුම් හෝදා ගන්ට කම්මැලි බවය. (මෙය එක්තරා දුරකට ඇත්තකි.) “ගඳයා” කියා බැන වැදුනද අරේෂා චරීගේ ඇඳුම් සෝදා දුන්නාය.

අරේෂාට ගාළු යන්ට බැරිවීම ගැන මම පුද්ගලිකව සතුටු වීමි. ඇය පරිස්සම් කරන්ට ගිය විට අපේ නිදහසට සීමා පැමිණේ.

අප ගමන සැලසුම් කළේ ප්‍රමාද වීය. මේ නිසා නතර වෙන්ට වූයේ බූස්සේය. නරකම නැත. මේ ස්ථාන දෙක අතර දුර වැඩිය කියා හිතුණේම නැත. චරීගේ අප්පච්චිගේ පරණ ටොයෝටා කොරොල්ලා එක තිබුණු හෙයිනි. අවශ්‍ය නම් චරීට රියැදුරකු සමඟ නිල වාහනයක් ගෙනෙන්ට පුළුවන්කම තිබුණේය. එහෙත් ඔහු මෙවැනි ගමන් වලට, කාලෙකින් ටින්කර් කර නැති මේ පරණ වාහනය භාවිතා කරයි. චරීගේ අප්පච්චි මේ කබල විකුණා නොදමන්නේ මන්ද මම නොදනිමි.

“You know it has a sentimental value. This is the car that brought us to Colombo from Kandy in the middle of 1993 riots…  චරී ඉඳහිට එහි අතීතය මතක් කොට දෙයි.

“Yes, the ideal car for a minister’s son…” මම කියමි.

මේ කාර් එකේ තව වාසියක් ඇත. එය කවදාවත් හයි ස්පීඩ් අල්ලන්නේ නැති වාහනයකි. එතරම් පරණ වාහනයකට හැටකට වඩා හයියෙන් යා නොහැකිය පොලීසිය සිතනවාක් මෙන්ය. එහෙත් පිට පෙනුම කෙසේ වුවද, එන්ජින් එක හොඳට තියා ඇති හෙයින් එයට පහසුවෙන් අසූවකට යා හැකිය. වීල් බැලන්ස් කළොත් සීයක් විතර අමාරුවක් නැතිය සිතේ.

මා කියන්ට ගියේ Galle Literary Festival ගැන නොවේ. වැඩි උනන්දුවක් නොතිබුණු නිසා මා ඊට සහභාගි වූයේ අනිටා දේසායිගේ සැසියට විතරය. ඒත් ඕනැවට එපාවටය. මේ නිසා Galle Literary Festival එක ගැන මගේ හා කල්ලියේ ෆේස්බුක් පින්තූර වලට කතා කරන්නට ඉඩ දී අතුරු කතාවට අවතීර්ණ වෙමි.

උළෙලෙහි දෙවන දවසේ රැය. උණවටුන වෙරළ. රාත්‍රී අටට පමණ වන්ට ඇත. බලාපොරොත්තු නොවූ ලෙස වෙරළ හිස්ය. අප උණවටුනට ආවේ බූස්සේ කුඩා හෝටලයේ කරන්ට දෙයක් නොතිබුණු නිසාය. ඒ එක්කම උණවටුන වෙරළ විනෝද වන්ට වඩා හොඳය.

අප පස්දෙනා වෙරෙළහි හිඳගෙන හිටියේ කණ්ඩායමක් සේ නොවේ. සමහරවිට අප කණ්ඩායමක් සේ සිටියේ නම් මේ සිද්ධිය සිදු නොවන්ට ඉඩ තිබුණේය.

මා සිටියේ චරී සමඟය. ඔහු මනුකාගේ Monsoons and Potholes හි ප්‍රධාන චරිතය මුකුණුවැන්න සම්බෝල සමඟ සැන්ඩ්විචස් පාසලට ගෙන ගිය සැටි විස්තර කරමින් හුන්නේය. නිරෝෂ් හා සවින්ද සිටියේ ඊට ටිකකට එපිටින් ඔවුන්ගේම ලෝකයක තනිව  VSOA බෝතලයක් බෙදා ගනිමිනි. චන්න අයියා කොහේ සිටියේද හරියටම මතක නැත. තරමකට හෝ මත්පැන් පානය කළේ නිරෝෂ් හා සවින්ද පමණෙකි. අප තිදෙනාගේ නහරයන්හි ගමන් කරමින් තිබුණේ කෝක්, ෆැන්ටා හෝ ස්ප්‍රයිට්ය. White Wine එකක් ඕඩර් කරන්ට සිතුවත් චරී ඒ වන විට මත්පැණින් සම්පූර්ණයෙන්ම මිදී සිටි නිසා එය අනුචිතය මම කල්පනා කළෙමි.

කළුවර හා වැඩි ඕනෑකමකින් නොසිටීම නිසා එදින රාත්‍රියේ සිදුවීම් පැහැදිළිව පෙළ ගසා ගන්ට මට කිසිවිටෙකත් නොහැකි විය. මා මේ කියන්නේ මට මතක හැටියට හා මා පසුව අනෙකුන්ගෙන් අසා දැනගත් විදියට සිදුවීම් අනුක්‍රමයයි.

“See that…” චරී මගේ අතින් ඇද්දේය.

අපට ටිකක් එපිටින් සිටි නිරෝෂ් හා සවින්ද සමඟ කවුදෝ උණුසුම් කතාවකට පැටැළවී තිබුණේය. ඔහු හැඳ සිටියේ නාන කඩ පමණෙකි. සමහරවිට ඒ මොහොතෙහිම සයුරෙන් ගොඩට ආ කෙනකු වන්ට ඇත. ඔහුගේ අතින් අලාගෙන සිටියේ පෙම්වතිය වන්ට ඇත. ඇයද සැරසී සිටියේ නාන කඩෙකිනි. ඔවුන් දෙදෙනාම සිටියේ අපට පිටුපා ගෙනය.

ඉන්පසු උස් හඬින් ඇසුණු වචන කිහිපය නොවන්නට අප මේ සිද්ධිය සම්පූර්ණයෙන් අමතක කොට දමන්ට ඉඩ තිබුණේය.

“..Bloody ponnayaa. Do you fucking know whom you are talking to…?”

මේ සමඟම මා දුටුවේ නානකඩින් සැරසී සිටි මැරයා (ඔහු කවුද අපි ඒ අවස්ථාවේ නොදැන සිටියෙමු. එබැවින් මැරයා-1 නමින් හඳුන්වමු.) ඒ වන විට නැඟිට සිටි සවින්දගේ ටී-ෂර්ට් එකෙන් අල්ලා තමන් දෙසට ඇදගන්නා ආකාරයයි.

චරීත් මාත් දෙදෙනාටම පෙර ඔවුන් දෙසට දිව ගියේ චන්න අයියාය. ඔහු වයසින් සේම ඇඟපතින්ද මෝරා ගිය කෙනෙකි. ඔහුගේ අභිප්‍රාය වූයේ ගැටුම සංසිඳුවීමය.

“Come on guys…What’s this? We can settle this…”

මේ වචන වලට යම් බලයක් ඇති බව පෙණුනේය. මැරයා-1 සවින්දගේ ටී-ෂර්ට් එක අතහැර චන්න අයියා දෙසට හැරුණේය. ඔහු යමක් කියන්ට උත්සාහ දරණ බව පෙණුනේය. නමුත් තරහ නිසා හෝ බීමත් කම නිසා වචන කටට නො ආයේය.

මේ අවස්ථාවේ නිරෝෂ් කළ හැකි අන්තිම ගොන් කම නොකරන්ට මේ සිද්ධිය සාමකාමීව එතැනින් නිමා වන්ට තිබුණේය. නමුත් නිරෝෂ් සිටියේද බීමතිනි. එසේම මැරයා-1 සවින්දගේ ටී-ෂර්ට් එකෙන් ඇදීම ඔහු සීරියස්ලි ගෙන තිබුණා වන්ට පිළිවන. එය straight කොල්ලකුට අමනයකු තමන් හා සිටින පෙම්වතියගේ අතින් ඇදීමට සමාන අවමානයට හේතුවකි. ඉන්පසු එය පෞරුෂය සම්බන්ධ ප්‍රශ්නයක් බවට පත් වේ.

නිරෝෂ් බෝතලයේ ඉතිරි වී තිබුණු අරක්කු මැරයාගේ හිස මත වත් කරනු දුටු චරීගේත් මගේත් කටින් “Shit” යන්න පිටවූයේ එකටමය.

මින්පසු ක්‍රියා දාමය උපකල්පනයට කෙනකුට වැඩි පරිකල්පන ශක්තියක් අවශ්‍යය නොසිතමි.

මැරයා-1 එක් වරම “Fuck you bastard…” යි කෑ ගසාගෙන නිරෝෂ් දෙසට පැන්නේය. නමුත් ඔහුගේ පහර දුබල වූයේ පෙම්වතිය අතේ එල්ලුණු නිසාය. මේ සමඟම තවත් මැරයෙක් (මැරයා-2) කොහෙන්දෝ දිව ආවේය. ඔහු සවින්දගේ බෙල්ලෙන් අල්ලාගෙන සවින්දට ගහන්ට පටන් ගත්තේය.

මගේත් චරීගේත් (මට හිතුණු හැටියට) චන්න අයියාගේත් මැදිහත් වීම මුලින් වූයේ ගැටුම සමථයකට පත් කරන්ටය. එහෙත් මැරයා-1 ගේ  හා මැරයා-2 ගේ හැසිරීම අනුව අපට එසේ කරන්ට අවස්ථාවක් තිබුණේ නැත. ඔවුන් නිරෝෂ්ට හා සවින්දට බිම පෙරළාගෙන ගසනු අපට බලා සිටින්ට නුපුළුවන. මොහොතෙකින් සියල්ල ඔවුන් හා අප අතර ගුටි කෙළියක් බවට පත්විය.

පැහැදිළි ලෙසම සටනෙහි සමතුලිතතාව බිඳී තිබිණි. ඔවුන්ගේ පිළෙහි වූයේ තිදෙනෙකි. එකියක කෙල්ලකි. ඇයද ඇතුළුව තිදෙනාම සිටියේ බීමතින් බව පෙණුනේය. අපේ පිළෙහි පස් දෙනාගෙන් කොල්ලන්ම පස් දෙනකු වූ අතර තරමකට හෝ වැදී තිබුණේ දෙදෙනකුට පමණෙකි. මේ නිසා මේ ගැටුමින් අපට වැඩි වාසියක් අත් වන බව මුල පටන්ම පෙනෙන්ට තිබුණේය.

කියනවාට මුල පටන්ම කීවාට මේ සියල්ලට වැඩි වෙලාවක් ගත වූයේ නොවේ. වැඩිම වුණොත් මිනිත්තු පහක් අප ගහ ගන්ට ඇත. මේ පරණ සිංහල චිත්‍රපටයක ගාමිණී ෆොන්සේකා දුෂ්ඨයින්ට නෙළන ජාතියේ දිග ගැටුමක් නොවේ.

මට සීරියස්ලි ගැටුමට මැදිහත් වන්ට වූයේ මැරයා-1 චරිත්ට ගහන්ට පටන් ගැනීමත් සමඟය. චරී කෙනෙක්ය ගහන්ට නොදනී. ඔහු කළේ අනෙකාගෙන් වැදෙන පහර වළකමින් පස්සෙන් පස්සට යන එකය. මා සිටියේ මැරයා-1 ට පසු පසිනි. මගේ මුල් අදහස වූයේ පොල්ලක් ගෙන ඔහුගේ නිරුවත් පිටට නෙළන්ටය. පොල්ලක් සෙවූ මුත් සමහරවිට මගේ වාසනාවට කිසිවක් ළඟක නොවීය. මොහොතෙකින් ඊට වඩා හොඳ අදහසක් මට ආවේය. මම මැරයා-1 පසුපසින් ඔහුගේ දෙකකුල් අතරින් අත දැමීමි. නානකඩට යටින් මට ඔහුගේ වෘෂණ කෝෂය හසුවිය. මම හැකි උපරිම වැර යොදා එය මිරිකුවෙමි. මැරයා-1 වේදනාවෙන් කෑ ගසන හඬ මට ඇසිණි. ඒ ඇසිල්ලෙන් ඔහුගේ ග්‍රහණයෙන් මිදී ගත් චරිත් සවින්දගේ අතින් ඇදගෙන කාර් එක ඇති පැත්තට දුවන්ට විය.

මේ වන විට අපේ ගැටුමට අනෙකුන්ගේ අවධානය යොමුව තිබුණු අතර,  තරමක් ඈතින් වූ හෝටලයෙන් යම් පිරිසක් අප දෙසට එනුද දක්නට ලැබුණේය. තව මිනිත්තු කිහිපයක් ගත වන්නේ නම් ඔවුන් අප අල්ලා ගනු ඇතිය මට සිතිණි.

මැරයා-1 ගේ පෙම්වතිය හෝටලය දෙසට දුවමින් සිටියාය.

මෙතැනින් වහාම පැණ ගත යුතුය මට සිතිණි. වට පිට බැලූ මට පෙණුනේ වෙරළෙහි සිටින්නේ මා පමණක් බවයි. චරීද, චන්න අයියාද අනෙක් දෙදෙනා ඇදගෙන කාර් එක දෙසට දිව ගොස්ය.

මම අවසාන වතාවට මැරයන් දෙදෙනා දෙස බැලුවෙමි. දෙදෙනාම සිටියේ බිම වැටිලාය. එකකු (මා වෘෂණ කෝෂය මිරිකූ එකා) වේදනාවෙන් කකුල් දෙක අතර අත් දෙක ගසා ගෙනය.

චරීට අමුතුවෙන් කියන්ට දෙයක් නැත. අර්බූදයකදී ඔහු තරම් ඥාණාන්විතව හැසිරෙන කෙනකු මා දැක නැත්තෙමි. මා කාර් එකට කිට්ටු වන විටද ඔහු සිටියේ එය ස්ටාර්ට් කරගෙනය. මම ඉදිරිපස අසුනට පැණ ගතිමි. චරී පොල් ගහකට සෙන්ටි මීටර කිහිපයකට මෙහායින්, ගෑවී නොගෑවී ලොකු වංගුවක් ගත්තේය.මොහොතෙකින් අපි පාරේය.

“කාට හරි තුවාලද…?” ඒ චන්න අයියාය.

“Yeap. My leg hurts…” චරී කොඳුරයි.

“Can you drive…?”

“Yes, can manage…”

“No. Stop you idiot. I’ll take the wheel…”

චරී පාර අයිනේ රථය නතර කොට ඉදිරි වම්පස අසුනට මාරු වෙයි. මම සුක්කානම අතට ගනිමි.

“වැදුණ උන් දෙන්නට මදියි නොකියන්න…” බැරි බැරි ගාණේ මේ කියන්නෙ සවින්දය.

“උන්ට වැදුණ එක නෙවෙයි හු***,  තොපි ඩබලට පිස්සුද යන යන තැන වළි දා ගන්න…?”

“අපි මුකුත් කළේ නෑ… ඌයි වළියට ආවේ…”

“පලයන් යන්න, උඹල උගෙ කෑල්ලට මොකක් හරි කියන්න ඇති…”

“නෑ චන්නයියෙ… අපි උගේ කෑල්ල දැක්කෙත් නෑ. ඌ ඇවිල්ල අපෙන් සිගරැට් ඉල්ලුවෙ…”

මේ කියන දේ ඇත්තය මටද සිතෙයි. මෙහෙම ලෑතර කෑලි නොව ඓශ්වර්යා රායි මේ වෙරළට නාවත් මුන් දෙන්නාට නොපෙනෙන්ට තිබුණේය.

“ඉතින් උඹ මොකද කිව්වෙ…?”

“ඉතින් සිගරැට් නෑ කිව්ව. නැත්නං කොහෙන් දෙන්නද…?”

“ඉතින් ඌට තරහ ගියේ…?”

“ඌට තරහ ගියේ මොකද දන්නෙ නෑ. සිගරැට් නැති හින්ද තරහ යන්න ඇති…”

අපි සියළු දෙනාම සිනාසෙමු.

“Now, what are we going to do…?” මම අසමි.

අපි සියළු දෙනාම චන්න අයියාගේ මුහුණ දෙස බලමු. නඩේ වැඩිමහල්ලා හැටියට තීරණ ගත යුත්තේ ඔහුය.

“Let us go and sleep. I don’t think we should take it seriously…”

මගේ ඉහමොළ සීතල වී ගෙන යන්නේ කිසිවකුත් නොදන්නා යමක් මා දන්නා නිසාය. ඒ එකකුගේ වෘෂණ කෝෂය මවිසින් මිරිකූ බවය. ඒකාට අමාරු වෙන්නට පිළිවන.

“Are you sure? Don’t you think we should report to police…?”

“We cannot…”

“We cannot..?”

“Not with one of being the son of a powerful minister…Let us not create stories for the media”

අප නැවත සිනාසෙමු. චන්න අයියා කියන්නේ ඇත්තය. චරී අප අතර සිටිනා තුරු අප පරිස්සම් විය යුතුය. Minister’s son squeezes testicles එසේ නැතිනම් හෙට පුවත්පත් කියනු ඇත. මළ කෙළියයි. පොලීසියට යාම අපට ගැලැවීමක් නොවේ. අපට කළ හැකි එකම දෙය හැකි උපරිමයෙන් සිද්ධිය සිදු නොවීය කීමය. අප කෙතෙක් සාර්ථකවේද මම නොදනිමි.

මම ජීවිතයේ තීරණාත්මකම රාත්‍රියක් නිදිවර්ජිතව ගෙවමි. මගේ එක් පසෙකින් චරී සුව නින්දකය. පැය කිහිපයකට පෙර සිදු වූ කිසිවක් ඔහුට ගාණක් වත් නැතිවා සේය. අනෙක් පසින් චන්න අයියාද ඇඳේ ඒ මේ අතට පෙරළෙන්නේ ම පෙළන චකිතය ඔහු සිත තුළද ඇති හෙයින් විය හැකිය.

අප කැමැත්තෙන් හෝ අකැමැත්තෙන් මාධ්‍යයට නිව්ස් අයිටම් එකක් නිර්මාණය කර ඇති වග තේරුම් ගන්නේ පසු දිනය. අප විසින් පහර දී ඇත්තේ ලංකාවේ අංක එකේ මැරයන් දෙදෙනකු වන මාලක සිල්වාට හා රෙහාන් විජේරත්නටය. මා විසින් වෘෂණ කෝෂ මිරිකා ඇත්තේ මාලක සිල්වාගේය.

දැන අපට පොලීසියට යනවා තියා එළියට බහින්ටවත් බැරිය. මුළු දවසක් අපි බූස්සේ හෝටලයට වී ගත කරමු. අවට ලෝකයේ වන්නේ කුමක්දැයි රූපවාහිනියෙන් නරඹමිනි.

“මාලක සිල්වා මහතා වැඩිදුර ප්‍රතිකාර පිණිස හෙලිකොප්ටරයෙන් කොළඹට”

“මාලක සිල්වා හා රෙහාන් විජේරත්න මහතුන්ට පහර දුන් මැර කල්ලිය ගැන තවමත් ආරංචියක් නෑ”

“හේතුවක් නැතුව අපට පහර දුන්නා! – මාලක සිල්වා මහතාගේ පෙම්වතිය කියයි”

“රෙහාන් විජේරත්නට තුවාල නැහැ. රෝහලින් පිටවෙයි”

“මගෙ අහිංසක පුතාට පහර දුන් මැර කල්ලිය හමු වුවහොත් අඬු කඩනවා! – මර්වින් සිල්වා මහතා ස්වර්ණවාහිනියට කියයි

“මාලක සිල්වා මහතාගේ වෘෂණ කෝෂයට සුළු සැත්කමක්!”

“මැර කල්ලිය ගැන තවම ආරංචියක් නැහැ…”

“තවම ආරංචියක් නැහැ…”

“ආරංචියක් නැහැ…”

“නැහැ…”

මාලක සිල්වා හා රෙහාන් විජේරත්නහේ මැර ක්‍රියා චිර ප්‍රසිද්ධ නිසා සිද්ධියේදී මුල පටන්ම ජනතා අනුකම්පාව ලැබුණේ අපටය. පොලීසියද අප ගැන සොයන්ට වැඩි උවමණාවක් නොගත්තේ එනිසා විය හැකිය. සමහර මාධ්‍ය වලට අප වීරයින් වූ බවක්ද පෙනෙන්ට තිබුණේය. මාලක සිල්වා හා රෙහාන් විජේරත්න ඒ තරමටම රටට එපා කළ චරිත දෙකක් විය. තම පුතා රේහාන් විජේරත්නගේ ක්‍රියා කලාපය ගැන තුර්කියේ ශ්‍රී ලංකා තානාපතිනි වන ඔහුගේ මව භාරතී විජේරත්න ලජ්ජා විය යුතුය කියා සී. ඒ. චන්ද්‍රප්‍රේම The Island එකට ලියා තිබුණේය.

ඇත්තටම අප වාසනාවන්තයින්ය මම සිතමි. මාලක සිල්වාගෙන් හා රෙහාන් විජේරත්නගෙන් මීට පෙර ගුටි කෑ යුද හමුදා මේජර්වරයකුට තමන් තමන්ටම ගසා ගත් බව දිවුරුම් පෙත්සමක් මඟින් අධිකරණයෙහි පිළි ගන්ට වූ අතර ඒ මදිවාට රස්සාව අහිමි කර ගන්ටද සිදු විය. නමුත් කොකාට වාරයක් ඒ නම් තිත්ත්යාටද වාරයක් ඒය කියන්නාක් සේ එදින ඔවුන්ගේ නොව අපේ වාරය විය.

දින තුනකට පසු අපි කලබලයක් නැතිව කොළඹ ආවෙමු. චරී අරේෂාටවත් මේ ගැන txt නොකළ බැව් මා දැනගත්තේ පසුවය.

.

.

(ඉවසන්න……………..සමනළයා යළි පියා සලන තෙක්)

(28) නිරුවතින් දිය නෑ සමනළිය || The Naked Butterfly

කාලය: 2002 අග හරිය, සමාන්තර විශ්වය
ස්ථානය: ලංකාව

**********(නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය වික්ටර් සාලිය බණ්ඩාර කියන කතාව)**********

මෙතෙක් කතාව: වික්ටර් බණ්ඩාර තමන්ම කුඩා විදුලි බලාගාරයක් තැනූ බව කියා ලිපියක් එවූ සිංහල-මුස්ලිම් තරුණියක මුණ ගැසෙන්ට යයි. ඇගේ ආරාධනය අනුව ඔහු ඇගේ නිවසෙහි රැයක් නතර වේ. මේ නතර වීමෙන් පසු ඔහු වෙනස් මිනිසෙක් බවට පත් වේ. එහෙත් ඔහුට තවමත් මහීරා තේරුම් ගත නොහැකිය. ඇය ඔහුට විශ්වාස නොකළ හැකි කතන්දර ගණනාවක් කියා තිබේ. දිනෙක ඇය තමන් පිටසක්වළින් මෙහි එවන ලද නියෝජිතවරියකිය ඔහුට කියයි. මේ ඇගේ ෆැන්ටසියක් පමණක් බව වික්ටර් වටහා ගනී. කොළඹ පැවැති වැඩමුළුවකට ඇය සහභාගි කරවා ගන්නා ඔහු ඇය කාටත් හොරෙන් ඇගේ නවාතැන් ගත් ස්ථානයෙන් රැගෙන යයි. මේ එතැන් සිට කතාවයි.

මහීරා ෂවරය හැර දිය නාන්ට පටන් ගත්තාය. ඇය නාන කාමරයේ දොර වහන්ට කරදර නුවූවාය. ඇගේ සුදු නිරුවත් සිරුර මා සිටින තැනට හොඳින් පෙනෙයි. එය දක්ෂ කැටයම්කරුවකු විසින් කරන ලද කිරිගරුඬ වීනස් ප්‍රතිමාවක් වැන්න. හිස් කෙස් හැරුණු විට ඇගේ ශරීරයේ රෝම කූපයකුදු නැත. සිහින් සිරුර. නුපුළුල් උරහිස්. ගැට තන්. රතට හුරු තද දුඹුරු පැහැ නිපල්ස්. සිහිනිඟ. වට්ටක්කා ගෙඩියක් සිහි ගන්වන නිතඹ, සුදු දිග දෙපා, කුඩා පාද, කුඩා පා ඇඟිලි.

රන් කුඹු සේමැයි දිලෙනා තිසර යුග…
රිය සක සේමැයි වැනෙනා පුළුලුකුළ…

තැන තැන අළුහම් නොවේ නම් මේ පරිපූර්ණ නාරි ශරීරයකි. රජ කෙනකුටම සුදුසු යුවතියකගේ ශරීරයකි. මට මා ගැන ආඩම්බරයක් දැනේ.

අළුහම් වලට ඇයට ක්‍රීම් වර්ගයක් මිළට ගෙන දිය යුතුය. ඕනෑ නම් “පිටසක්වළත් අළුහම් තියේද?” කියා විහිළුවක් කරන්ට පිළිවන. “ඔයා විහිළු කරන්ට එනවා නම් මීට පස්සෙ කිසිම දෙයක් කියන්නෙ නෑ…” ඇය සමහරවිට කියනු ඇත්තේය.

එසේම මතක ඇතිව ඇයට ඔඩෙල් එකෙන් හෝ MC එකෙන් හොඳ තොන්ග්ස් හා G-ස්ට්‍රින්ග්ස් ටිකක්ද අරන් දිය යුතුය. කොළඹ එනවා වෙලාත් ඇය ඇඳගෙන ඇවිත් තිබුණේ චීත්ත රෙදි වලින් මැසූ ජංගියකි. අපේ ගැමි යුවතියන්ගේ ෆැෂන්ස් මේ තරමටම ප්‍රාථමිකද?

ඊයේ මා ජීවිත කාලයටම අත් නොවිඳින ලද ආකාරයේ සොඳුරු රැයක් බව සටහන් විය යුතුය. මේ තාක් සතුටක් මා ලද්දේ නම් ඒ බියට්‍රිස් සමඟ මගේ ප්‍රේම සම්බන්ධය ආරම්භ වූ අවස්ථාවේදීය. එදිනද මා අළුත් මිනිසකු වී ඇතැයි මට සිතුණේය. නමුත් ඒ සතුට පැවතියේ ටික කාලයකි. බියට්‍රිස් හා මා අතර ඇති වූ සුළු ගැටුම් දරුණු සිත් රිදීම් දක්වා දුර ගියේය. ඒ සමඟම අප අතර වූ සෙනෙහසද බිඳ වැටුණේය.

මා ආස්වාදය කළේ මහීරාගෙන් මා උරා බිව් රොන්ම නොවේ. ඉන්ද්‍රියයන් පිනවීම පමණකින්ම ගත්තොත් එක ගැහැණියක ගෙන් ලබන පහස වෙන එකියකගෙන් ලබන පහසින් වෙනස් වන්නේ කලාතුරෙකින්ය. මා පුදුමයට පත් කළේ මහීරා මා සතුටු කරන්ට ගත් උත්සාහයයි. වෙන කිසිම ගැහැණියක එසේ මා සතුටු කරන්ට උත්සාහයක් ගත් වගක් මට මතක නැත. ඇය යමකට මුල පුරන්ට මා කියන තුරු නොසිටියාය. මා සිතැඟි පර චිත්ත විජානන ඥානයෙන් සේ දැන, මා බලපොරොත්තු වූ හැම සුවයක්ම මට දුන්නාය. එසේම මොහොතකට හෝ මේ මා සතුටු කරන්ට දරණ උත්සාහයකැයි මට හැඟෙන්ට ඉඩ නොහැරියාය. ඇය හැසිරුණේ මා හා නිරත වූ හැම ලිංගික අන්තර්-ක්‍රියාවකින්ම ඇය උපරිම තෘප්තියට පත් වූ ලෙසිනි. ඇත්තටම ඇය තෘප්තියක් ලැබුවාද නැද්ද මම නොදනිමි. එසේ නොලැබුවෙහි නම් ඇගේ රඟපෑම ලොව දක්ෂතම නිළියකගේ රඟපෑමට සම වේය සිතමි.

මට තායි වෙසඟනන් සිහිවිය. ඔවුන්ද (වෙනත් බොහෝ රටවල වෙසඟනන් මෙන් නොව) තම අනුග්‍රාහකයාගේ සතුට පිණිස උපරිම ලෙස කැපව සිටිති. කුටියට ඇතුළු වූ වහාම තායි වෙසඟනක කරන්නේ සම්ප්‍රදායික තායි චාරිත්‍රානුකූලව අනුග්‍රාහකයාගේ දෙපා නැමැඳීමය. මේ තමන්ගේ බඩ වියත රැක ගන්ට මස්සක් දෙකක් දීම වෙනුවෙන් දක්වන කෘතඥතාවකි. ඉනික්බිති අනුග්‍රාහකයාගේ ඇඳුම් සීරුවෙන් හා සැලකිල්ලෙන් ඉවත් කොට ඔහුගේ ශරීරය සුමුදු ස්පොන්ජයකින් සෝදා පවිත්‍ර කරනු ලැබේ. රමණය ආරම්භ වන්නේ ඉන්පසුවය. ඒද අනවශ්‍ය ඉක්මන් කිරීම් වලින් තොරව අනුග්‍රාහකයාගේ වේගයටය. අනුග්‍රාහකයකු ඔවුන්ගෙන් තුටු නොවන්නේ නම් එයයි පුදුමය!

“මොනවද බලන්නෙ…?”

“ලස්සන බැලුවා…”

“අනේ යන්න…”

ඇය මට වතුර විසි කරන බවක් අභිනයෙන් දක්වයි. එහෙත් සිය නිරුවත සඟවා ගැන්ට කිසිදු වෑයමක් නොදරයි.

ඊයේ ඇය මට කියා තිබුණේ තමන් කන්‍යාවක බවය. මෙය මා විශ්වාස නොකළත් අවදානමක් ගන්ට අකැමැති වීමි.

“කමක් නැද්ද…?” සයනයෙහි දිගා වන ගමන් මම ඇගෙන් ඇසුවෙමි.

“මොකටද…?”

“මෙහෙම ඉන්න..?”

“ඇයි එහෙම ඇහුවෙ…?”

“ඔයා වර්ජින් කෙනෙක් හින්ද…”

“කමක් නෑ…”

“ඇත්තටම…?”

“ඔව්. ඔයා මගෙ සුදු අයියනේ…”

ඇය කන්‍යාවක වීද නැද්ද මම නොදනිමි. එහෙත් ඇය කන්‍යාවකය සිතන්ට කිසිම ලකුණක් නම් මම නුදුටුවෙමි. විජිතපුර බලකොටුවේ දොර බිඳ දැමුවේ කඩොලැතාය. ඉන්පසු බොහෝ පිරිස් ඒ විවරයෙන් ඇතුළු වන්ට ඇත්තේය. මට හිතුනේ මා මෙසේ පසු ගමන් කළ කෙනකු වන්ට වඩා ඉඩ ඇති බවයි.

මම ඇඳෙන් නැඟිට කවුළුව දෙසට පිය මැන්නෙමි. කණ්නාඩියෙන් මගේ නිරුවත් ශරීරය මට පෙණේ. එය මහීරාගේ නිරුවතෙහි පරස්පරයයි. ඊයේ රාත්‍රියෙහි ඇය මට “අලියා” කීවේ මන්ද මට අවබෝධ විය. (ඇගේ අඩ මුස්ලිම් සම්භවය නිසා නොවේ නම් ඇය මට කියනු ඇත්තේ “ඌරා” කියාය.) මගේ තරුණ කඩවසම් සිරුර මේ වන විට මක් වීද සිතන්ට බැරි තරමට වෙනස් වී තියේ. බිස්නස් කරන කාලයේද ඉදිරියට නෙරා විත් තිබුණු බඩ දැන් පත කළ ගෙඩියක් වැන්න. මට මෙවැනි අලි බඩක් ආවේ කොහොමද හිතා ගන්ට වත් බැරිය. පපුවේ රෝම කූපයන් බාගයට බාගයක් සුදු පැහැයට හැරිලාය. පියකරු තරුණ මුහුණ මටම කැතය සිතන තරමට වැහැරිලාය. එකම සහනය තවමත් තට්ටය පෑදෙන්ට පටන් නොගැනීමයි. ළඟදීම එයද වන්ට පිළිවන. පොඩියක් කෙට්ටු වීම පිණිස හවසට දුවන්ට පටන් ගන්ට ඕනෑය මට සිතුණේය. නැතිනම් මා මහීරා සමඟ ඉන්නා විට අප දෙදෙනා beauty and the beast ලෙස පෙණෙනු ඇත්තේය.

“සර්…”

“ඇයි…”

“නාගන්නෙ නැද්ද…?”

“මාව නාවන්ට බැරිද…?”

“අනේ පුංචි බබා නාවන්න…”

මම නාන කාමරයට ඇතුළු වීමි. ඇය මවක දරුවකු නහවන්නාක් සේ මා නාවා පිරිසිදු කළාය.

අපට ඉක්මණින් අහර ගෙන අහවර කරන්ට වූයේ ඇයට පදනම් ආයතනයේ ඇගේ කාමරය නිදහස් කරන්ට තිබුණු නිසාය. මම පදනම් ආයතනයටම නොයා ඇය නිදහස් චතුරශ්‍රය අසළින් බැස්සුවෙමි. සියල්ල කරදරයකින් තොරව සිදුවුණු බව ඇය පසුව මට දුරකථන කොට දැන්වූවාය.

ඉන් පසු මාස කිහිපය තුළ ජීවිතය ෆාස්ට් ෆෝර්වර්ඩ් කළාක් සේ දිවෙන්ට පටන් ගත්තේය.

මුල්ම සිද්ධිය වූයේ මහීරා ක්ෂුද්‍ර විදුලි බලාගාරය සම්බන්ධ කටයුතු වලින් ඈත් වීමයි. ඊට හේතු වූයේ ඇය අදාළ රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයෙන් වැටුපක් ඉල්ලීම හා ඒ ඉල්ලීමට ඉඩ නොලැබීමය.

“බලන්න අනේ, මං මෙච්චර කාලයක් මේක මගේ දෙයක් වගේ කිසිම පඩියක් නොගෙන කළා. හැමදාමත් එහෙම කරන්න බැහැනෙ. නමුත් ඒ අය සතයක් වත් දෙන්න ලැහැස්ති නැහැ…ඒක ගමට යහපතක් නිසා මට පඩියක් ගෙවන්න ඕනැ ගමෙන්ලු. ඒක හරි කතාවක්නෙ. මේ මිනිස්සුන්ට ඕවට සල්ලි තියෙනවද…?” ඇය මට කථා කළ අවස්ථාවක කීවාය.

මේ ප්‍රවණතාවයේ ලොකු වරදක් මම නුදුටුවෙමි. ඇත්තටම මටත් අවශ්‍ය වූයේ ඇය ගමෙන් එළියට ගන්ටය.

“දැන් මොකද කරන්ට බලාගෙන ඉන්නෙ?” මම ඇසීමි.

“තාම දෙයක් හිතල නැහැ. අනේ ඔයාට බැරිද මට රස්සාවක් හොයල දෙන්න…?”

මේ ඉල්ලීම කවදා හෝ මට එල්ල වෙතැයි මම දැන සිටියෙමි. එ නිසා මා සිටියේ එය එල්ල වූ මොහොතක ඊට පිළිතුරු දීමේ සූදානමිනි. ඇත්තටම ඇයට කළ හැකි රැකියාවක් ගැනද මගේ සිතෙහි යම් අදහසක් තිබුණේය. ඒ මගේ පාසල් සමයේ සගයකුට අයත් සමාගමකය. (මගේ බිස්නස් වලට ඇය ගාවා ගන්ට මම අකැමැති වූයෙමි. හේතූන් කිහිපයක් නිසාය. මම ඥාතීන් හා මිතුරන් බිස්නස් වලට සම්බන්ධ කර නොගනිමි. එය කරදර වැඩකි. අනෙක මට අවශ්‍ය වූයේ ඇයට සැබෑ ලෙස වැඩ ඉගෙන ගන්ට හැකි තැනකි. මා ඇය මගේ යටතට ගතහොත් ඇයට ඒ අවස්ථාව නොලැබේ.)

මම නසීර්ගේ දුරකථන අංකය හා ඉලෙක්ට්‍රොනික තැපැල් ලිපිනය ඇයට දී ඔහුට CV එකක් යවන සේ උපදෙස් දුන්නෙමි. මහීරාගේ අර්ධ මුස්ලිම් සම්භවය ගැන මම නසීර්ට යමක් නොකීවෙමි. ඔහුම සොයා ගත්තාවේ. එසේම පස්සෙන් පන්නන්ටද නොගියෙමි. රස්සාවක් අවශ්‍ය නම් ඊට අවශ්‍ය දේවල් කරන්ට ඇය දැන ගත යුතුය. නසීර් මිතුරකු වූ පළියට බලෙන් ඇයට රස්සාවක් ගෙන දෙන්ට මට අවශ්‍ය වූයේ නැත.

දින කිහිපයකට පසුව නසීර් මට කථා කළේය.

“As-salamu alaykum Nazeer, what’s up…?”

“Salam Victor, you remember the girl you talked about…?”

“Yes…?”

“Well, do you know her closely…?”

මම ඇටෙන්ෂන් මෝඩ් එකට ඇතුළු වූයෙමි.

“Well, not really. Came to know her through a contact. Have met her once or twice…”

“I have interviewed her and we have a problem…”

“Problem…?

“Yes. A bit…”

“Isn’t she experienced…?”

“Not the experience. I am happy about her. She looks good enough…”

“Then…?”

“She asks for an impossible package. I thought you want to know…”

“How much…?”

“She expects hundred and twenty thousand rupees a month…”

“What…?”

නියෝජ්‍ය ඇමැතිවරයකු හැටියට මගේ මාසික වැටුප රුපියල් 40,000 ක් පමණ වේ. දීමනාත් සමඟ සම්පූර්ණ පැකේජය රුපියල් අසූ දහස නොපනී. මාසෙකට රුපියල් 1,20,000 ක පඩියක් ඉල්ලන්ට මැයට පිස්සුද?

“Yes. She said that is what she earns a month by helping her father’s agri-work and part time teaching…”

මේ කිසිවක් ඇය මට කියා නැත. ඇරත් ඒ සියල්ලෙන් වුව මෙතරම් මුදලක් ඉපැයීම තේරුම් ගත නොහැකිය. මේ වන විට ඇගේ බොරු කතා ගැන මම වෙහෙසට පත්ව සිටියෙමි. ඇයට රැකියාවක් සොයා දීමට මම උත්සාහ කළෙමි. ඇයට එය කරන්ට අවශ්‍ය නොවේ නම් මා කුමක් කරන්ටද?

“I don’t think Nazeer, but anyway that is not for us to judge. If she doesn’t want to take what you can realistically offer let us forget this…”

“Yes, Victor. That was what I wanted to tell you. I am sorry that I of little help…”

“No worries Nazeer. I don’t expect you to do miracles…”

මට මහීරාට කතා කොට බනින්ට හිතුණේය. ඇය කතා කරන්නේ රටේ තොටේ කිසිම දෙයක් නොදැනද? උදව් කරන්ට තැත් කළ විට මෙලෙස ඇය මා විහිළුවට ලක් කරන්නේ මන්ද?

මොහොතකට පසු මම මගේ තීරණය වෙනස් කර ගතිමි. රැකියාව අවශ්‍ය වූයේ ඇයටය. මම එය ලබා දෙන්ට අවංකව උත්සාහ ගෙන ඇත්තෙමි. ඇයට එය එපා නම් මා කුමක් කරන්ටද? අනෙක මේ තත්ත්වයන් යටතේ ඇය කොතැනක හෝ රැකියාවක් කරනු ඇතැයි සිතිය හැකිද?

ඉන්පසු දින කිහිපය තුළ මහීරා සමඟ කතා කළත් මේ ගැන කිසිම දෙයක් සඳහන් නොකරන්ට මම පරිස්සම් වීමි. ඇයද කිසිවකුත් නොකීවාය. ඇය කතා කළේ කිසිම සම්බන්ධයක් නැති වෙන දේවල්ය.

මේ නිසා නසීර්ගෙන් දින කිහිපයකට පසුව ලද ඊළඟ දුරකථන ඇමැතුම මා පුදුමයට පත් කළේය.

“Victor, that girl agreed to work for us…”

“What…? How much you pay…?”

“Finally she agreed to work for Rs. 7,000…”

මට එක පාරටම හිනා ගියේය.

“Why are you laughing…?

“It looks you got a real bargain…”

“Yes, I cannot understand it. She just called and said she is ready to work for any salary. So I offered what I can…”

“Strange…”

“Victor, I want to tell you another thing…”

“Yes…”

“Her CV says she is an entrepreneur and set up a micro-hydro project but I know this is an NGO project..”

“Yes. I should tell you this. She has the bad habit of exaggerating things. But other than that she has no problems…”

“True. I don’t find anything wrong with her. No problem Victor. Anyway I am taking her probationary for six months…”

“Thanks Nazeer…”

ඉන්පසු සිද්ධීන් ටික මම නැවත ෆාස්ට් ෆෝවර්ඩ් කරමි. රැකියාවට ඇය කොළඹ පැමිණිය යුතු වූවාය. එසේම නවාතැනක් සොයා ගන්ටද අවශ්‍ය විය. අවශ්‍ය නම් මට නවාතැනක් සොයා දෙන්ට පුළුවන්කම තිබුණේය. නමුත් ඇය නොඉල්ලූ නිසා මම ඊට මැදිහත් නොවීමි. මට අවශ්‍ය වූයේ ඇය කවදා හෝ තනියෙන් නැඟිටිනු දකින්ටය. (මේ මා ඇය විවාහ කර ගන්ට තීරණය කරන්ට බොහෝ කාලයකට පෙරය.) මේ නිසා හැම දෙයක්ම ඇයට තනියෙන් කර ගන්ට දී මම පසෙකට වීමි. මා ඇයට උදව් කළේ අළුත් රැකියාවට අවශ්‍ය ඇඳුම් ටිකක් ගන්ට විතරය.

පුදුමයකට මෙන් ඇයට දෙහිවලින් නවාතැනක් සොයා ගන්ට අපහසු වූයේ නොවේ. එහෙත් එය සොයා ගත්තේ කෙසේද කියා ඇය කෙදිනකවත් පැහැදිළිව නොකීවාය.

“අර ගායකයෙක් ඉන්නෙ ටී. එම්. ජයරත්න කියලා…”

“ආ, එයාද බෝඩිං ප්ලේස් එක හොයලා දුන්නෙ…?”

“නෑ අනේ අයාගෙ පුතාගෙ යාළුවෙක්ගෙ මාර්ගයෙන් හම්බවෙච්චි එකක්. ඒක නෙවෙයි, ඔයා කැමැති නැද්ද ටී. එම්. ජයරත්නගෙ සින්දු අහන්න…?”

මින්පසු නවාතැන ගැන ඇසූ හැම වාරයකදීම කතාව ටී. එම්. ජයරත්න ගෙන් කෙළවර විය. මමද හාරා හාරා අවුස්සන්ට නොගියෙමි.

මා සිතූ හැටියට මේ වන විට අප දෙදෙනා අතර අපේ සම්බන්ධය ගැන අලිඛිත අවබෝධයක් විය. මම වෙනත් ගැහැණුන් ආශ්‍රය කිරීම, අඩු තරමින් රාගාශ්‍රිත විහිළුවක් වත් කිරීම සම්පූර්ණයෙන් අත් හළෙමි. ඇයටද මා ඒ බව කී අතර මා ඇගෙන් බලාපොරොත්තු වූයේද එයමය. කවදාවත් කෙළින්ම ප්‍රකාශයක් නොකළද ඇය වක්‍රව ඒ බව ඇඟෙව්වාය.

“දැන් රස්සාවක් හොයල දුන්නට මොකද්ද මට දෙන්නෙ…?” මම වරෙක ඇගෙන් ඇසුවෙමි.

“තව මොනව දෙන්නද? මගෙ මුළු ජීවිතේම ඔයාට දීල තියෙද්දි…?” ඇය කීවාය.

මේ නිසා මගේ නිගමනය වූයේ අප දෙදෙනාගේ සම්බන්ධය සංවෘත එකක් බවයි. සමහරවිට එය මෝඩ ලෙස විශ්වාස කරන්ට මට අවශ්‍යව තියෙන්ට ඇත.

ඇය කොළඹ ආවායින් පසු අප හමුවීමේ සංඛ්‍යාතය වැඩි වූ බව කිවමනා නොවේ. එසේම මම ඇය මැජෙස්ටික් සිටි, ක්‍රෙස්කැට්, ඔඩෙල් ඇතුළු ඇයට ඉන්පෙර විවෘත නොවූ ලෝකයකට ගෙන ගියෙමි. ඇය හැසිරුණේ නම් උපන්දා සිට ඒවායේ දිවිගෙවූ ලෙසය. එහෙත් හද්දා පිටිසර කෙල්ලකට මේ ගොඩයට මැජික් බව මා නොදැන සිටියා නොවේ.

ඉක්මණින්ම ඇය සිංගප්පුරුවට හෝ බැංකොක් වලට රැගෙන යන්ට මම අදහස් කළෙමි. එහෙත් අනවශ්‍ය පරිදි ඇගේ පවුලේ අවධානය ලක් වන්ටද මට අවශ්‍ය වූයේ නැත.

සතියකට දවසක් විතර ඇය මා සමඟ රැය ගත කළාය. මේ අත්දැකීම් මගේ පොකට් එකට ටිකක් තදින් දැනෙන්ට පටන් ගත් හෙයින් මම ටජ් වෙනුවට රේණුකා එකට ස්ථානය මාරු කළෙමි. එය ඈට ගැටළුවක් නොවීය සිතමි.

මගේ ඇයට වූ ආදරය කවදා පටන් ගත්තේද මට නිශ්චිතව කිව නොහැකිය. සමහරවිට එය ඇය දුටු දවසේ පටන්ම විය හැකිය. සමහරවිට ඇය කොළඹ ආවායින් පසුව විය යුතුය. කෙසේවෙතත් මට ලව්සික් වැළඳී ඇති බව නම් අවබෝධ කොට ගතිමි. ඒ ඇය සමඟ රැයක් ගත කරනවාට වඩා අළුත් සිතුවම් පටයක් බලන්ට ඇය රැගෙන යන්ට මට උනන්දුවක් ඇති වූ නිසාය. ලිංගික සුවය වෙනුවට ඇගෙන් මම ආදරයක් බලාපොරොත්තු වන්ට පටන් ගත්තෙමි.

බියට්‍රිස්ගේ මරණයත් සමඟම, සමහර විට ඊට පෙර සිටම මගේ ජීවිතයේ විශාල හිස් තැනක් ඇති වී තිබුණේය. ඇය විසින් පුරවමින් සිටියේ ඒ හිස් ඉඩය.

මා ඇය විවාහ කර ගත යුතුද නැද්ද යන ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් නම් මගේ හදවත හා බුද්ධිය සිටියේ දෙතැනකය.

මට ඇය විවාහ කර ගන්ට අවශ්‍ය වූ එකම හේතුව ඇය මට අහිමි වේද යන බියයි. නැතිනම් මේ ගෙවන දිවියෙන් මම සෑහීමකට පත්වීමි. නමුත් විවාහ වන වයසේ සිටි මහීරා කොයි මොහොතක හෝ “සර් මට ආදරේ බව දන්නවා, ඒත් සර්ට මාව හැමදාම බලා ගන්න බෑනෙ.මටත් අනාගතයක් තියෙන්ට එපායැ…” කියයිද කියන්ට බැරිය. එවිට මට වන්නේ වහ කන්ටය.

විවාහය ගැන බුද්ධිය තර්ක කළේ මෙසේය.

මම වැන්දඹු පුරුෂයෙක්මි. මැදිවිය ගත කරමි. එනිසා මට නැවත කසාද බඳින්ට කවරකුගේවත් අවසරය අවශ්‍ය නොවේ. මේ නෛතිකවය. සාමාජීය වශයෙන් එය එසේ නොවේ. තවම ජීවතුන් අතර ඉන්නා මගේ අම්මා මා “දහ පඳුරියක” විවාහ කර ගැනීම කොයි ලෙසකින් දකියිද සිතන්ට අමාරු නොවේ. මගේ ඥාති වර්ගයා ගනු ඇත්තේද අම්මාගේ පැත්තය. අනෙක් අතට මට රැක ගන්ට දේශපාලන ජීවිතයක් ඇත. මාත් මගේ පවුලත් අතර බිඳීමක් දේශපාලන විරුද්ධවාදීන් විසින් අනිවාර්යයෙන්ම තමන්ගේ වාසියට හා මගේ අවාසියට යොදා ගනු ඇත්තේය.

අප දෙදෙනා අතර තවත් බෙදීම් තිබුණේය.

මහීරා සිංහල-මුස්ලිම්ය. මට වසර විසි පහකින් පමණ බාලය. ගැමි තරුණියකි. ලොකු උගත්කමක් නැත. දුප්පත් පවුලකය. ඇගේ දෙමාපියෝ දුප්පත්තුය. මා හා සම වයසේය. ඇගේ මව මටද බාලය සිතමි.

මේ වෙනස්කම් මගේ සංකීර්ණ ජීවිතයට කෙසේ බලපානු ඇද්ද?

දේශපාලන ක්ෂේත්‍රයේ කටකතා පැතිර යන්නේ අධි වේගයෙනි. දිනක් පාර්ලිමේන්තු ලොබියේදී ටිරෝන් ප්‍රනාන්දු “Young man…” කියා මගේ කරට අත දමාගෙන මා පැත්තකට ගත්තේය. ඔහු ලලිත් ඇතුලත්මුදලි-ගාමිණී දිසානායක-රන්ජන් විජේරත්න යුගයේ සිටම මා දැන සිටි තවත් පරිනත දේශපාලනඥයෙකි. ජ්‍යෙෂ්ඨයෙකි. ඔහු මට ‘Young man’ කිව්වේ වයස පරතරය නිසාම නොවේ. ඇත්තටම අප දෙදෙනා අතර ලොකු වයස පරතරයක් නැත. මේ ජ්‍යෙෂ්ඨයින් අප සැලකුවේ ආදරයෙන් බලා ගත යුතු දරුවන් විදියටය.

“Victor, what are these stories I hear about you…?”

“What do you hear sir…?”

මම ආයාසයෙන් මුවඟට සිනාවක් මතු කර ගතිමි.

“Nothing serious Victor. But you should be careful. You are no longer young. You are at a critical age. I don’t want to get into your personal life, but be careful. Don’t forget the politicians live in glass houses…”

“Sir, you didn’t tell me what you heard…”

“Not just heard Victor. I saw you with her once. You were so engaged that you didn’t see me. She is beautiful but still too young…”

“Ah…”

“I know you are single Victor, so I don’t really bother seeing you with a lady friend…what worries my friend, is something else…”

“…And that sir…?”

“Don’t pretend Victor. It is written all over your face. I am ready to take any bet that you are in love with that girl…”

.

.

(ඉවසන්න……………සමනළයා යළි පියා සලන තෙක්)

Re-Post: (27) ඇය මගේ ඇඳට ආවාය || She came to my bed

කාලය: 2002 අග හරිය, සමාන්තර විශ්වය
ස්ථානය: ලංකාව

**********(නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය වික්ටර් සාලිය බණ්ඩාර කියන කතාව)**********

මෙතෙක් කතාව: වික්ටර් බණ්ඩාර තමන්ම කුඩා විදුලි බලාගාරයක් තැනූ බව කියා ලිපියක් එවූ සිංහල-මුස්ලිම් තරුණියක මුණ ගැසෙන්ට යයි. ඇගේ ආරාධනය අනුව ඔහු ඇගේ නිවසෙහි රැයක් නතර වේ. මේ නතර වීමෙන් පසු ඔහු වෙනස් මිනිසෙක් බවට පත් වේ. එහෙත් ඔහුට තවමත් මහීරා තේරුම් ගත නොහැකිය. ඇය ඔහුට විශ්වාස නොකළ හැකි කතන්දර ගණනාවක් කියා තිබේ. දිනෙක ඇය තමන් පිටසක්වළින් මෙහි එවන ලද නියෝජිතවරියකිය ඔහුට කියයි. මේ එතැන් සිට කතාවයි.

“ඔයා මං කියන දේවල් විශ්වාස කරන්නෙ නෑ නේද?” ඇය ඇසුවාය.

මට එක එල්ලේ යමක් කියා ගන්ට බැරිවිය. “පිස්සු කතා නොකර ඉන්නවා!” වෙන කෙනෙකු මෙවැන්නක් කීවේ නම් කියන්ට තිබිණි. ඇයට එසේ කියන්ට බැරිය. මා උත්තර දුන්නේ මිනිත්තු කිහිපයකට පසුවය.

“ඔය වගේ දේවල් ගැන මගේ තියෙන්නෙ විවෘත දැක්මක්. මට ඔයා කියන දේ ඇත්ත හරි බොරු හරි කියන්න තරම් සාක්ෂි නැහැ. ඒ හන්ද මම ඒක ගැන තීරණයක් ගන්නෙ නැහැ. මම ඒ ගැන විවෘත මනසකින් ඉන්නෙ…”

“හරි, මං ඔයාට සාක්ෂි ඉදිරිපත් කළොත් ඔයා පිළි ගන්නවද…?”

“ඔව්. සාක්ෂි තියෙනවනම් මම පිළි ගන්නවා…” (මා වෙන මොනවා කියන්ටද?)

“එහෙනම් ඉන්නකෝ, මම මගේ කතාව කියන්න…”

මට විනාඩි පහකින් රැස්වීමක් තිබුණේය. එනිසා කියන දෙයක් කෙටියෙන් කියන ලෙස මම ඇයට කීවෙමි.

“මං පුංචි කාලෙ අනෙක් ළමයි වගේ නෙවෙයි…” ඇය කීවාය. “…මම වයස අවුරුදු දෙකේ තුනේදි කාටවත් නොතේරෙණ භාෂාවකින් කතා කළා කියලා අම්මලා කියනවා…”

මේ පුදුමයක් නොවන බව ඇයට කිව යුතුද? මේ වයසේ දරුවකු හෝ දැරිවියක අනිවාර්යයෙන්ම අවෙශේෂ ලෝකයාට කිසිම තේරුමක් නැති බොහෝ දේ කියවයි. කිසිම මානව භාෂාවකට අයත් යැයි සිතන්ට බැරි අපූරු ශබ්දද නිකුත් කරයි.

මගේ නිහඬතාවය ඇය ඍණාත්මකව ගත්තාක් සේය.

“ඔයා හිතන්නෙ බොරු කියල නේද? බොරු නෙවෙයි අනේ. අපේ අම්මල මං කියපු දේවල් පොතක ලියලත් තියෙනවා…”

මෙය අප නිතර අසා පුරුදු පුනරුප්පත්ති කතාවේම වඩා සංකීර්ණ වර්ෂන් එකක් බව තේරුම් ගන්ට මට අසීරු නොවීය. එක්තරා වයසකදී ළමයි අඩු වැඩි වශයෙන් අමුතු කතා කියන්ට පටන් ගනී. මගේම නංගීද මෙසේ අමුතු කතා කී බව මට මතකය.

“…අපේ ගේ තිබුණේ ලොකු කන්දක් මුදුණේ. අපේ තාත්තයි අම්මයි මැරිලා. මම ආච්චි එක්ක හිටියේ. ආච්චිගෙ නම බටකොළ-ආච්චි. සීයගෙ නම කදිරා…”

“…දවසක් දා රාජ කුමාරයෙක් කැළේ අතරමං වෙලා අපේ ගෙදරට ආවා. ඇවිල්ලා දොර අස්සෙ හැංගිලා හිටියා.  අපි එයාව කාර් එකේ දාගෙන මාළිගාවට ඇරලෙව්වා…”

“…අපේ ගේ ගොඩාරියක් ලොකුයි. රතුපාටයි, කහපාටයි, නිල්පාටයි, දම්පාටයි, තැඹිලි පාටයි තීන්ත ගාලා තිබුණේ. ගේ වටේම පුහුල් වවලා තිබුණා. හරීයට සමනල්ලු හිටියා. පූසොත් හිටියා. සිංහයොත් හිටියා.ලොකුම සිංහයගෙ නම ටාසන්…”

“…මම ඉස්කෝලෙ ගියේ කෝච්චියේ. කෝච්චිය එළෙව්වෙ සුනිල් කියල අන්කල් කෙනෙක්. එයාට ගිරවෙක් හිටියා. ඒ ගිරවගෙ කරේ රත්තරන් පාට මාලයක් බැඳල තිබුණා. කෝච්චියෙදි අපට සුනිල් අන්කල් අයිස් ක්‍රීම් කන්න දෙනවා. ගිරවත් අයිස් ක්‍රීම් කනවා…” (අපේ නිවසට නිතර අත්වැඩ කරන්ට ආ තරුණයකුගේ නමද සුනිල්ය. හැබැයි කෝච්චියක් නම් ඇය තරමක් ලොකු වනතුරුම දැක නොතිබුණාය.)

ඇය මේවා කියනු අසා අපි උඩ පැණ පැණ හිනාවෙමු. “ආ නංගි, සීයගෙ නම කදිරා නේද?” යි පසු දිනයෙක ඇසූ කළ ඒ නම ඇයට මතක හිටී. (‘කදිරා’ යනු එවක ප්‍රකටව තිබුණු මුවන්පැලැස්ස ගුවන් විදුලි නාටකයේ ප්‍රධාන චරිතයකි.) ඉන්පසුව ඇය ගෙදරට එන අමුත්තටද “මගේ සීයගෙ නම කදිරා” කියයි. ඉන්පසු සියල්ලන් සිතන්නේ ඇය ඇත්තටම කදිරා නම් සීයා කෙනෙකු ගැන කියනවා කියාය.

අපේ සමාජ මට්ටමට වඩා අඩු මට්ටමකදී නම් මෙවැනි දරුවකු අනිවාර්යයෙන්ම ‘පුනරුප්පත්ති කතා කියන්නකු’ බවට පත් වේ. දෙමාපියන් සිතන්නේ දරුවන්ට – විශේෂයෙන්ම කුඩා දරුවන්ට කිව හැක්කේ තමන් විසින්ම ඔවුන්ට කියා දෙන කතා විතරකැයි කියාය. විවිධ පුද්ගලයින්ගෙන් අසන කතා කොටස්, සිද්ධීන්, අත්දකින අවස්ථා සිහිනයකදී මෙන් කලවම් කොට තමන්ගේ පරිකල්පනයද අවිඥානකව ඊට එකතු කොට කුඩා දරුවන්ට ඔවුන්ටම සුවිශේෂ වූ අපූරු කතා මවන්ට පුළුවන් බව දෙමාපියන්ට වැටහීමක් නොවේ.

අනෙක් අතට ‘පුනරුප්පත්ති කතාවක්’ හොඳ ආදායම් මාර්ගයකි. මේ නිසා සුලු දෙයක් වුව පෝර දා වගා කර ගන්නා තැනට මිනිස්සු පත්වෙති.

කාලයකට පෙර රණසිංහ ප්‍රේමදාස මහත්තයා නැවත උපන්නේය රාවයක් පැතිරූ හඟුරන්කෙත පියකු තම කුඩා දරුවා විකුණා ගමටම හොද්ද බොර කර ගත්තේය. ගෙදරට වැල නොකැඩී ආ සෙනඟ පවුලට මුදලින් ආධාර කළා පමණක් නොව දරුවාගේ නමින් බැංකු ගිණුමක්ද විවෘත කොට ඊට ලක්ෂ ගණනක මුදලක් රැස් කළේය. එන සෙනඟට කඩල, සරුවත්, අරුමෝසම් බඩු, අයිස් ක්‍රීම් විකුණා තවත් විශාල පිරිසක් දෛනික ආදායමක් උපයා ගත්තෝය.

මේ එස්. බී. දිසානායකගේ මහ ගෙදර කිට්ටුවය. ගමේ ගිය විටෙක එස්. බී. “අනේ බොංඩියෙ, ප්‍රේමදාසට පුළුවන්ද අපේ ගමේ උපදින්න? ඕකා ප්‍රේමදාස නම් ඌ අපේ කොල්ලන්ට කළ දේම ඌටත් කරනවා” කියා දරුවාගේ මවට තගක් දමා තියේ. එදායින් පසුව, යළි ඉපැදුණු ප්‍රේමදාස එක රැයින්ම අතුරුදහන් විය.

“මොනවද ඉතින් ඔයා කියල තියෙන්නෙ…?” මම මහීරාගෙන් අසමි.

“මම කියල තියෙනව මම ආපු ග්‍රහලෝකෙ විස්තර. හැබැයි ඒ ගොල්ල වැඩිය සැලකිල්ලට අරගෙන නැහැ. ඒ හන්ද සටහන් කරගෙන නැහැ. නැත්නම් මට ඔයාට ඒ තොරතුරු ඔක්කෝම කියන්න තිබුණා…”

“දැන් මට මීටිමකට යන්න තියෙනවා. ඉතුරු ටික හෙට කියනවද…?”

“අනේ ඉන්නකෝ. ඔයා හොඳම හරියට එන කොටනෙ දුවන්න හදන්නෙ…”

“තව විනාඩි දෙකක් දෙන්නම්. ඉක්මණට කියන්න…”

“හා. ඔන්න මට වයස පහක් විතර වෙන කොට ඒ ගොල්ල තවත් දෙයක් එව්වා…”

“ඒ මොකද්ද…?”

“උල්කාවක්…”

“උල්කාවක්…?”

“ඔව්. අපේ ගෙදර පිටිපස්සේ වත්තටමයි කෑල්ලක් කඩා ගෙන වැටුණේ…”

“ඒකට මොකද වුණේ…?”

“මම එතකොට පොඩියි. මොකද්ද කියලා දන්නෙ නෑ…හැබැයි මටම තමයි ඒක හම්බ වුණේ. ලොකු කළුපාට ගලක් වගේ එකක්. හැබැයි නිකං කළු ගලක් වගේ නෙවෙයි ඔපදාලා වගේ…”

“ඒක තාම තියෙනවද…?”

“නෑ අපේ තාත්තා ඩොක්ටර් චන්දන ජයරත්නට ඒක ගැන දන්නලා තිබුණා. එයා ඇවිත් ඒක ගෙනිහිල්ලා. ඔයා එයාගෙන් අහලා බලන්නකෝ. ලංකාවෙ හරි ලෝකෙ හරි කොතැනකවත් ඒ තරම් ලොකු, ඔප දාපු උල්කාපාතයක කොටසක් හමු වෙලා නැහැ. ඒක කෝටි ගාණක් වටිනවලු. ඩොක්ටර් චන්දන ජයරත්න ඒක නාසා එකට විකුණුවලු ලොකු ගානකට. නාසා එකේ අයත් පුදුම වුණාලු ඒක දැකලා. නාසා එකෙන් පිරිසක් ඇවිත් අපේ වත්තත් අඟලක් නෑර බැලුවලු තව උල්කා කොටස් තියෙනවද කියලා. හැබැයි හම්බ වෙලා නෑ මොකුත්ම…”

“ඔය වාගෙ දෙයක් වුණා නම ළමයො ඒ කාලෙ පත්තර වලත් යන්න එපායැ…”

“ඔව්. මෙහේ පත්තර වල නෙබෙයි. ඇමෙරිකාවෙ ඒවයෙ මේ ගැන පළ වෙලා තියෙනවා. Times මැගසින් එකේ දිග ලිපියක් පළ වෙලා තියෙනවා. ඩොක්ටර් චන්දන ජයරත්න අපේ තාත්තටත් කොපියක් ගෙනල්ල දීල තිබුණලු.අපේ වත්තෙත් පින්තූරයක් තිබුණලු ඒකෙ…”

“Times නෙවෙයි TIME වෙන්න ඇති. Times කියන්නෙ පත්තරයක්නෙ…”

“ඔව්. ඔව්. TIME මැගසින් එක තමයි…”

“ඒක තාමත් ඇතිනෙ එහෙනම්…?”

“නෑ අනේ, අපේ අම්ම දවසක් ඇඳුම් මදින කොට වැරදිලා ඒක උඩින් ඉස්තිරික්කෙ තියලා ඒක පිච්චිලා…”

“අඩුගාණෙ පුස්තකාලෙකින්වත් හොයා ගන්න පුළුවන් ඇතිනෙ. ඔයාට මතක නැද්ද දවස්…?”

“මට හරියටම මතක නෑ. මම හොයලා කියන්නම්කෝ. මේ ගොඩාක් ඉස්සරනෙ…”

“හරි. දැන් මට යන්න තියෙනව. හෙට කියන්නකෝ ඉතුරු ටික…”

දයාබර පාඨකය, පසු දිනයෙහි ඇය තමන් නතර කළ තැනින් කතාව පටන් ගත්තේය ඔබ සිතන්නේ නම් ඔබ වැරදිය. ඇය මට කතා කළ මුත් මේ මාතෘකාව ගැන වචනයක් වත් නොකීවාය. ඇය කතා කළේ මෙහෙම දෙයක් මට කීවාදැයි අංශුමාත්‍රයක්වත් මතක නැති සේය. කොටින්ම එදින සිට සති දෙකක විතර යනතුරු ඒ ගැන ඇය මට කිසිවක් සඳහන් නොකළාය. ඒ කාලය තුළ ඇය කතා කළේ එදිනෙදා ජීවිතයේ සාමාන්‍ය සිද්ධීන්ය.

ඇය මට එදා එවැනි කතාවක් කීවේ ඇයි? විහිළුවටද? මා රවටන්ටද? මා බයිට් කරන්ටද?

ආචාර්ය චන්දන ජයරත්නට කතා කොට ඇය කී කතාවේ ඇත්ත නැත්ත තහවුරු කර ගන්ට මට කිහිප වාරයක්ම සිතුණේය. ඒත් කරදර වන්නේ කුමටද? ඇයගේ ගම අහලාවත් නැතැයි ඔහු කියන්ට පිළිවන. ඇගේ කතාවක් තහවුරු කර ගන්ට තැත් කළ හැම අවස්ථාවකම මා ගිහින් නතර වුණු dead end එක මෙතැනදී වෙනස් වෙතැයි සිතිය හැක්කේ කෙසේද? මේවා සමාන්තර විශ්වයකදී සිදුවන ක්‍රියාවලි මෙන්ය. ඇගේ සමාන්තර විශ්වයේදී සිදුවී තියෙන්නේ අප ජීවත්වන පොදු විශ්වයේදී වුණු දේවල් නොවේ.

මා මේ සියල්ල අමතක කර දමන්ට ඔන්න මෙන්න කියා තිබියදී ඇය ආපහු දවසක මේ පිටසක්වළ කතාව ඇද ගත්තාය.

“එදා මං ඔයාට කිව්ව නේද අපේ වත්ත පිටිපස්සට උල්කාවක් වැටුණ කියලා…”

“හ්ම්…”

“මං ඉතුරු ටික කිව්වෙ නැහැනෙ…”

“හ්ම්…”

“මොකද අනේ හ්ම් හ්ම් ගාන්නෙ බකමූණෙක් වගේ…”

“හා, කියන්නකො ඉතින්…?”

“ඒ වැටුණයින් පස්සෙ අපේ වත්ත එහෙම පිටින්ම වෙනස් වුණා. වත්තෙ වැවෙන හැම දේම ලොකු වෙන්න පටන් ගත්තා. පොල් ගස් අනෙක් පොල් ගස් වගේ තුන් ගුණයක් විතර උඩට ගියා…”

“කෝ මං එදා එහෙම පොල් ගස් දැක්කෙ නෑනෙ..?”

“ඒ දැන්නෙ. මං මේ කියන්නෙ කොච්චර කාලෙකට ඉස්සෙල්ල කතාවක්ද? දැන් ඒ ගස් මැරිලා ගොඩාක් කල්…”

“දැන් එහෙම වත්තෙ වැවෙන ගස් ලොකු වෙන්නෙ නැද්ද…?”

“දැන් ඒකෙ බල බිඳිලා. ඒ කාලෙ නම් හැම ගහකම වෙනසක් තිබුණා. නාරං ගහක් තිබුණා ඒකෙ ගෙඩි දොඩම් ගෙඩි තරම් ලොකු වෙනවා. බිලිං ගහේ ගෙඩි පිපිඤ්ඤා තරමට ලොකුයි. දැන් ඒ බල නැහැ. ඒ වුණත් ඔයාට පේන්න ඇති තාමත් අපේ වත්තෙ ඕනැ දෙයක් හොඳට වගා කරන්න පුළුවන්. ඵලදාවත් හොඳයි…”

මම කිසිත් නොකියා නිහඬ වූයෙමි.

මින් පසුව ඇය ගැන මතයක් ගොඩ නඟා ගන්ට මම උත්සාහ කළෙමි. මෙහි පහත ඇත්තේ ඒ මතයයි. මා නිවැරදිද නොදනිමි.

මහීරා අතිශයින් බුද්ධිමත් යුවතියකි. විශේෂයෙන්ම ඇය වෙසෙන පරිසරයට සාපේක්ෂව ඇය කැපී පෙණෙන ලෙස දක්ෂය. ස්මාර්ට්ය. බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන් ඇත්තීය. ඇගේ පියා කී ලෙසට විද්‍යාලයේදී ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නායිකාවද වන අතරම වසරේ හොඳම සාමාන්‍ය පෙළ හා උසස් පෙළ ප්‍රතිඵල ගෙන තිබුණේ ඇයයි. එසේ වුවත් ඇය වෙසෙන සමාජය තුළින් ඇගේ දක්ෂතා වලට බුද්ධියට ඇයට යම් පිළිගැනීමක් නොලැබේ. ඒ දක්ෂතා බුද්ධිය තේරුම් ගන්ට තරම් ඒ සමාජය දියුණු වී නොමැතිය. ඔවුන් සිටින්නේ ඇයට බොහෝ පහළිනි. ඇය කියන්නක් ඔවුන්ට නොවැටහේ. එසේම ඇගේ පියා හා මවගේ සාම්ප්‍රදාය විරෝධී සිංහල-මුස්ලිම් සම්බන්ධය නිසා ඇය (පවුලත් සමඟ) සිංහල සමාජයෙන් මෙන්ම මුස්ලිම් සමාජයෙන්ද කොන් වී ඇත. ගමේ ඇයට මිතුරකු මිතුරියකවත් නැත්තේය. ඇය තනියෙකි.

මේ පරිසරයට ඇය ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ කෙසේද? තමාගේම ෆැන්ටසියක් මවා එය තුළ ජීවත් වීමෙනි. සැබෑ ලෝකය තුළ ජීවත් වනවාට වඩා මේ ෆැන්ටසිය තුළ ජීවත් වීම ඇයට සුව දායකය. තමන් සමාජයේ අනෙකුන්ට වඩා විශේෂ නිසා මේ සමාජයට තමන් එවා ඇත්තේ යම් වෙනසක් කිරීම පිණිස පිට සක්වළ ග්‍රහලෝකයකිනැයි ඇය ගේ සිතට අවිඥානකව ඇතුළු වී තියේ.

මේ ලෝකයේ රැකියාවක් හෝ ආදායමක් නැති කාගේවත් අවධානයට බඳුන් නොවන නිකම්ම නිකම් ගොඩේ තරුණියක වනවාට වඩා පිට සක්වළින් ආ නියෝජිතවරියක වීම සිතට මොන තරම් සුවදායී හැඟීමක්ද?

මා කළ තවත් නිරීක්ෂණයක් වූයේ ඇය කියන බොරු ලෙහෙසියෙන්ම බොරු බව සොයා ගත හැකි ඒවා බවය. ඇයට මෙසේ අතේ පැලවෙන බොරු කියන්ට කිසිම අවශ්‍යතාවයක් නොවේ. ටිකක් වෙහෙස ගත්තේ නම් මීට වඩා හොයන්ට අමාරු බොරු ගොතන්ට තරම් ඇය බුද්ධිමත්ය. එසේ නම් ඇය ලෙහෙසියෙන්ම හොයා ගන්ට පුළුවන් බොරු කියන්නේ ඇයි? හුදෙක් අසන්නා රවටන්ට වන්ට බැරිය.

මගේ අදහස නම් මේද ඇයගේ ෆැන්ටසියේම කොටසක් බවයි. සමහරවිට තමන් කියන්නෙ බොරු බව ඇයද නොදන්නවා වන්ට පිළිවන. ඇගේ ෆැන්ටසියට අනුව ඔහේ හිතෙන දෙයක් කියයි. ඊට ගැළපෙන සේ අනෙකුත් කාරණා වෙනස් කරයි.

මේ අවබෝධය ලැබීමෙන් පසුව මම ඇය ගැන සිතූ ආකාරය වෙනස් කර ගතිමි. ඇය කපටියක නොවේ. ඉතාම අහිංසක ලෙස අනුන්ගේ අවධානය අයදින්නියකි. ඇය සිටින ස්ථානය (ගම, අධ්‍යාපන මට්ටම) අනුව මේ අවධානය ලබා ගන්ට ලෙහෙසි නැත. ඇය ඒ වෙනුවෙන් විශේෂ ක්‍රමවේදයක් භාවිතා කරයි. මා හසුව සිටින්නේ ඒ ක්‍රමවේදයටය. ඇත්තටම ඇය මගේ අනුකම්පාවට බඳුන් විය යුතු තැනැත්තියකි.

එකතරා මට්ටමකට මා ආත්මාර්ථකාමී වූ බවද නොසැඟවිය යුතුය. ලොකුවටම නොවුණත් ඇය හා යහන් ගත වන්ට මට අවශ්‍යතාවයක් විය. මීට එක හේතුවක් නම් මා මේ වන විටත් ඇය වෙනුවෙන් සැලකිය යුතු මුදලක් හා කාලයක් වැය කොට තිබීමයි. හිටි හැටියේ ඇය මා සමඟ සන්නිවේදනය නතර කළොත් සියල්ල වාෂ්ප වී යන්ට පිළිවන. ඉක්මණ් විය යුතුය.

ඇය මගේ යහනට ගන්ට අසීරු වූයේ නැත. බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ ශාලාවෙහි මගේ අමාත්‍යාංශය මඟින් වාර්ෂිකව පවත්වන ‘විදුල්කා’ ජාතික විදුලි බල ප්‍රදර්ශනයට සමාන්තරව මම ක්ෂුද්‍ර ජල විදුලි බලාගාර ව්‍යවසායකයින්ට එක් දින වැඩ මුළුවක් සංවිධානය කළෙමි. ලෝක බැංකුව මේ සම්බන්ධ සියළු බරපැණ දැරුවේය. ඇයට මේ වැඩ මුළුවට සහභාගි වන්ට සඳහා රාජකාරි මට්ටමෙන් ආරාධනා කරන්ට කිසිම අපහසුවක් වූයේ නැත. එසේම කළ වහාම ඇය ආරාධනය පිළි ගත්තාය.

අප මේ වැඩ මුළුවට සහභාගි වූවන්ට නවාතැන් පහසුකම් සැපැයූවේ අසළ පදනම් ආයතනයේ හොස්ටල් එකේය. ගැහැණු පස් දෙනකු හා පිරිමි දොළොස් දෙනකු වෙන් වෙන්වය. දෙදෙනෙකුට එක කාමරය ගණනේ බෙදා ගන්ට සිදු විය. ගැහැණු පස් දෙනකු නිසා එක් අයෙකුට තනි කාමරයක් ගන්ට තිබුණේය. මම කිසිම අපහසුවකින් තොරව එය මහීරාට ලබා දුනිමි.

ඇය පැමිණියේ පියාද සමඟය. තම දියණියගේ ආරක්ෂාව ගැන කල්පනා කළ පියෙකි ඔහු. මම නවාතැන හා සම්බන්ධ කිසිම කටයුත්තකට සහභාගි නොවීමි. පදනම් ආයතනය පැත්ත පළාතේ නොගියෙමි. තම දියණිය තවත් යුවතියන් කිහිප දෙනකු සමඟ රැය ගත කරන බව අසා ඇයගේ පියා තෘප්තිමත්ව නික්ම ගියේලු.

වැඩ මුළුවට පෙර රාත්‍රියේ මම ඇයට කරදර නොකළෙමි. වැඩ මුළුව දවසේ උදෑසන මා ආරම්භක උත්සවයේදී ඇය දුටුවද ඇය සමඟ කතා කරන්ට වත් උනන්දු නොවීමි. ඇයද මගේ උපදෙස් මත මා නොදත්තියක මෙන් හැසුරුණාය. (මා හෙඩ් ටේබල් එකේ හිඳගෙන සිටියදී “ටයි එකටයි කෝට් එකටයි ඔයා හරි ස්මාර්ට්” කියා SMS එකක් නම් එව්වාය.)

එදින සවස ඇය මගේ ජංගම දුරකථන පණිවිඩයකට අනුව වැඩ මුළුවෙන් පසුව නිදහස් චතුරශ්‍රය අසළට ආවාය. මා ගියේ මගේ පුද්ගලික රථයෙන් රියැදුරකු නැතිවය. ලොකු සන් ග්ලාස් එකක් පැළඳය. ඇය රාත්‍රියෙහි කාමරයේ නොසිටි බව කවරකු හෝ නිරීක්ෂණය කරනු ඇතැයි මම නොසිතුවෙමි. එසේ කොට ඇය නැති බව දැන ගත්තද කොළඹ නැන්දලාගෙ ගෙදරක නතර වුණාය කියන්ට ඇය බොරුවක් නිර්මාණය කර ගෙන සිටියාය.

සාමාන්‍යයෙන් මා කොළඹදී යුවතියන් කැටුව යන්නේ රේණුකා හෝ ජානකී හෝටල් දෙකින් එකකටය. දෙතැනම ගාණ අඩුය. කළමණාකාරිත්වයෙන් කරදරයක් නැත. විශ්වාස කටයුතුය. නමුත් මෙදින විශේෂ අවස්ථාවක් නිසා මම ටජ් එකේ ඩබල් රූම් එකක් බුක් කළෙමි.

මළ හිරු බසිනා සැන්දෑ යාමයේ මම බෞද්ධාලෝක මාවත ඔස්සේ ඇය සමඟ රිය ධාවනය කරමින් සිටිමි. ඇය හැසිරෙන්නේ සැහැල්ලුවෙනි.

“ඔයාට බය නැද්ද මාත් එක්ක මෙහම යන්න…?” මම අසමි.

“මොනවට බය වෙනවද…?” ඇය කිසිම බරක් පතළක් නැතිව සිනාසෙයි.

“ඇයි ඒ…”

“ඔයා මගේ සුදු අයියනේ…”

.

.

(ඉවසන්න……………..සමනළයා යළි පියා සලන තෙක්)

(27) ඇය මගේ ඇඳට ආවාය || She came to my bed

කාලය: 2002 අග හරිය, සමාන්තර විශ්වය
ස්ථානය: ලංකාව

**********(නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය වික්ටර් සාලිය බණ්ඩාර කියන කතාව)**********

මෙතෙක් කතාව: වික්ටර් බණ්ඩාර තමන්ම කුඩා විදුලි බලාගාරයක් තැනූ බව කියා ලිපියක් එවූ සිංහල-මුස්ලිම් තරුණියක මුණ ගැසෙන්ට යයි. ඇගේ ආරාධනය අනුව ඔහු ඇගේ නිවසෙහි රැයක් නතර වේ. මේ නතර වීමෙන් පසු ඔහු වෙනස් මිනිසෙක් බවට පත් වේ. එහෙත් ඔහුට තවමත් මහීරා තේරුම් ගත නොහැකිය. ඇය ඔහුට විශ්වාස නොකළ හැකි කතන්දර ගණනාවක් කියා තිබේ. දිනෙක ඇය තමන් පිටසක්වළින් මෙහි එවන ලද නියෝජිතවරියකිය ඔහුට කියයි. මේ එතැන් සිට කතාවයි.

“ඔයා මං කියන දේවල් විශ්වාස කරන්නෙ නෑ නේද?” ඇය ඇසුවාය.

මට එක එල්ලේ යමක් කියා ගන්ට බැරිවිය. “පිස්සු කතා නොකර ඉන්නවා!” වෙන කෙනෙකු මෙවැන්නක් කීවේ නම් කියන්ට තිබිණි. ඇයට එසේ කියන්ට බැරිය. මා උත්තර දුන්නේ මිනිත්තු කිහිපයකට පසුවය.

“ඔය වගේ දේවල් ගැන මගේ තියෙන්නෙ විවෘත දැක්මක්. මට ඔයා කියන දේ ඇත්ත හරි බොරු හරි කියන්න තරම් සාක්ෂි නැහැ. ඒ හන්ද මම ඒක ගැන තීරණයක් ගන්නෙ නැහැ. මම ඒ ගැන විවෘත මනසකින් ඉන්නෙ…”

“හරි, මං ඔයාට සාක්ෂි ඉදිරිපත් කළොත් ඔයා පිළි ගන්නවද…?”

“ඔව්. සාක්ෂි තියෙනවනම් මම පිළි ගන්නවා…” (මා වෙන මොනවා කියන්ටද?)

“එහෙනම් ඉන්නකෝ, මම මගේ කතාව කියන්න…”

මට විනාඩි පහකින් රැස්වීමක් තිබුණේය. එනිසා කියන දෙයක් කෙටියෙන් කියන ලෙස මම ඇයට කීවෙමි.

“මං පුංචි කාලෙ අනෙක් ළමයි වගේ නෙවෙයි…” ඇය කීවාය. “…මම වයස අවුරුදු දෙකේ තුනේදි කාටවත් නොතේරෙණ භාෂාවකින් කතා කළා කියලා අම්මලා කියනවා…”

මේ පුදුමයක් නොවන බව ඇයට කිව යුතුද? මේ වයසේ දරුවකු හෝ දැරිවියක අනිවාර්යයෙන්ම අවෙශේෂ ලෝකයාට කිසිම තේරුමක් නැති බොහෝ දේ කියවයි. කිසිම මානව භාෂාවකට අයත් යැයි සිතන්ට බැරි අපූරු ශබ්දද නිකුත් කරයි.

මගේ නිහඬතාවය ඇය ඍණාත්මකව ගත්තාක් සේය.

“ඔයා හිතන්නෙ බොරු කියල නේද? බොරු නෙවෙයි අනේ. අපේ අම්මල මං කියපු දේවල් පොතක ලියලත් තියෙනවා…”

මෙය අප නිතර අසා පුරුදු පුනරුප්පත්ති කතාවේම වඩා සංකීර්ණ වර්ෂන් එකක් බව තේරුම් ගන්ට මට අසීරු නොවීය. එක්තරා වයසකදී ළමයි අඩු වැඩි වශයෙන් අමුතු කතා කියන්ට පටන් ගනී. මගේම නංගීද මෙසේ අමුතු කතා කී බව මට මතකය.

“…අපේ ගේ තිබුණේ ලොකු කන්දක් මුදුණේ. අපේ තාත්තයි අම්මයි මැරිලා. මම ආච්චි එක්ක හිටියේ. ආච්චිගෙ නම බටකොළ-ආච්චි. සීයගෙ නම කදිරා…”

“…දවසක් දා රාජ කුමාරයෙක් කැළේ අතරමං වෙලා අපේ ගෙදරට ආවා. ඇවිල්ලා දොර අස්සෙ හැංගිලා හිටියා.  අපි එයාව කාර් එකේ දාගෙන මාළිගාවට ඇරලෙව්වා…”

“…අපේ ගේ ගොඩාරියක් ලොකුයි. රතුපාටයි, කහපාටයි, නිල්පාටයි, දම්පාටයි, තැඹිලි පාටයි තීන්ත ගාලා තිබුණේ. ගේ වටේම පුහුල් වවලා තිබුණා. හරීයට සමනල්ලු හිටියා. පූසොත් හිටියා. සිංහයොත් හිටියා.ලොකුම සිංහයගෙ නම ටාසන්…”

“…මම ඉස්කෝලෙ ගියේ කෝච්චියේ. කෝච්චිය එළෙව්වෙ සුනිල් කියල අන්කල් කෙනෙක්. එයාට ගිරවෙක් හිටියා. ඒ ගිරවගෙ කරේ රත්තරන් පාට මාලයක් බැඳල තිබුණා. කෝච්චියෙදි අපට සුනිල් අන්කල් අයිස් ක්‍රීම් කන්න දෙනවා. ගිරවත් අයිස් ක්‍රීම් කනවා…” (අපේ නිවසට නිතර අත්වැඩ කරන්ට ආ තරුණයකුගේ නමද සුනිල්ය. හැබැයි කෝච්චියක් නම් ඇය තරමක් ලොකු වනතුරුම දැක නොතිබුණාය.)

ඇය මේවා කියනු අසා අපි උඩ පැණ පැණ හිනාවෙමු. “ආ නංගි, සීයගෙ නම කදිරා නේද?” යි පසු දිනයෙක ඇසූ කළ ඒ නම ඇයට මතක හිටී. (‘කදිරා’ යනු එවක ප්‍රකටව තිබුණු මුවන්පැලැස්ස ගුවන් විදුලි නාටකයේ ප්‍රධාන චරිතයකි.) ඉන්පසුව ඇය ගෙදරට එන අමුත්තටද “මගේ සීයගෙ නම කදිරා” කියයි. ඉන්පසු සියල්ලන් සිතන්නේ ඇය ඇත්තටම කදිරා නම් සීයා කෙනෙකු ගැන කියනවා කියාය.

අපේ සමාජ මට්ටමට වඩා අඩු මට්ටමකදී නම් මෙවැනි දරුවකු අනිවාර්යයෙන්ම ‘පුනරුප්පත්ති කතා කියන්නකු’ බවට පත් වේ. දෙමාපියන් සිතන්නේ දරුවන්ට – විශේෂයෙන්ම කුඩා දරුවන්ට කිව හැක්කේ තමන් විසින්ම ඔවුන්ට කියා දෙන කතා විතරකැයි කියාය. විවිධ පුද්ගලයින්ගෙන් අසන කතා කොටස්, සිද්ධීන්, අත්දකින අවස්ථා සිහිනයකදී මෙන් කලවම් කොට තමන්ගේ පරිකල්පනයද අවිඥානකව ඊට එකතු කොට කුඩා දරුවන්ට ඔවුන්ටම සුවිශේෂ වූ අපූරු කතා මවන්ට පුළුවන් බව දෙමාපියන්ට වැටහීමක් නොවේ.

අනෙක් අතට ‘පුනරුප්පත්ති කතාවක්’ හොඳ ආදායම් මාර්ගයකි. මේ නිසා සුලු දෙයක් වුව පෝර දා වගා කර ගන්නා තැනට මිනිස්සු පත්වෙති.

කාලයකට පෙර රණසිංහ ප්‍රේමදාස මහත්තයා නැවත උපන්නේය රාවයක් පැතිරූ හඟුරන්කෙත පියකු තම කුඩා දරුවා විකුණා ගමටම හොද්ද බොර කර ගත්තේය. ගෙදරට වැල නොකැඩී ආ සෙනඟ පවුලට මුදලින් ආධාර කළා පමණක් නොව දරුවාගේ නමින් බැංකු ගිණුමක්ද විවෘත කොට ඊට ලක්ෂ ගණනක මුදලක් රැස් කළේය. එන සෙනඟට කඩල, සරුවත්, අරුමෝසම් බඩු, අයිස් ක්‍රීම් විකුණා තවත් විශාල පිරිසක් දෛනික ආදායමක් උපයා ගත්තෝය.

මේ එස්. බී. දිසානායකගේ මහ ගෙදර කිට්ටුවය. ගමේ ගිය විටෙක එස්. බී. “අනේ බොංඩියෙ, ප්‍රේමදාසට පුළුවන්ද අපේ ගමේ උපදින්න? ඕකා ප්‍රේමදාස නම් ඌ අපේ කොල්ලන්ට කළ දේම ඌටත් කරනවා” කියා දරුවාගේ මවට තගක් දමා තියේ. එදායින් පසුව, යළි ඉපැදුණු ප්‍රේමදාස එක රැයින්ම අතුරුදහන් විය.

“මොනවද ඉතින් ඔයා කියල තියෙන්නෙ…?” මම මහීරාගෙන් අසමි.

“මම කියල තියෙනව මම ආපු ග්‍රහලෝකෙ විස්තර. හැබැයි ඒ ගොල්ල වැඩිය සැලකිල්ලට අරගෙන නැහැ. ඒ හන්ද සටහන් කරගෙන නැහැ. නැත්නම් මට ඔයාට ඒ තොරතුරු ඔක්කෝම කියන්න තිබුණා…”

“දැන් මට මීටිමකට යන්න තියෙනවා. ඉතුරු ටික හෙට කියනවද…?”

“අනේ ඉන්නකෝ. ඔයා හොඳම හරියට එන කොටනෙ දුවන්න හදන්නෙ…”

“තව විනාඩි දෙකක් දෙන්නම්. ඉක්මණට කියන්න…”

“හා. ඔන්න මට වයස පහක් විතර වෙන කොට ඒ ගොල්ල තවත් දෙයක් එව්වා…”

“ඒ මොකද්ද…?”

“උල්කාවක්…”

“උල්කාවක්…?”

“ඔව්. අපේ ගෙදර පිටිපස්සේ වත්තටමයි කෑල්ලක් කඩා ගෙන වැටුණේ…”

“ඒකට මොකද වුණේ…?”

“මම එතකොට පොඩියි. මොකද්ද කියලා දන්නෙ නෑ…හැබැයි මටම තමයි ඒක හම්බ වුණේ. ලොකු කළුපාට ගලක් වගේ එකක්. හැබැයි නිකං කළු ගලක් වගේ නෙවෙයි ඔපදාලා වගේ…”

“ඒක තාම තියෙනවද…?”

“නෑ අපේ තාත්තා ඩොක්ටර් චන්දන ජයරත්නට ඒක ගැන දන්නලා තිබුණා. එයා ඇවිත් ඒක ගෙනිහිල්ලා. ඔයා එයාගෙන් අහලා බලන්නකෝ. ලංකාවෙ හරි ලෝකෙ හරි කොතැනකවත් ඒ තරම් ලොකු, ඔප දාපු උල්කාපාතයක කොටසක් හමු වෙලා නැහැ. ඒක කෝටි ගාණක් වටිනවලු. ඩොක්ටර් චන්දන ජයරත්න ඒක නාසා එකට විකුණුවලු ලොකු ගානකට. නාසා එකේ අයත් පුදුම වුණාලු ඒක දැකලා. නාසා එකෙන් පිරිසක් ඇවිත් අපේ වත්තත් අඟලක් නෑර බැලුවලු තව උල්කා කොටස් තියෙනවද කියලා. හැබැයි හම්බ වෙලා නෑ මොකුත්ම…”

“ඔය වාගෙ දෙයක් වුණා නම ළමයො ඒ කාලෙ පත්තර වලත් යන්න එපායැ…”

“ඔව්. මෙහේ පත්තර වල නෙබෙයි. ඇමෙරිකාවෙ ඒවයෙ මේ ගැන පළ වෙලා තියෙනවා. Times මැගසින් එකේ දිග ලිපියක් පළ වෙලා තියෙනවා. ඩොක්ටර් චන්දන ජයරත්න අපේ තාත්තටත් කොපියක් ගෙනල්ල දීල තිබුණලු.අපේ වත්තෙත් පින්තූරයක් තිබුණලු ඒකෙ…”

“Times නෙවෙයි TIME වෙන්න ඇති. Times කියන්නෙ පත්තරයක්නෙ…”

“ඔව්. ඔව්. TIME මැගසින් එක තමයි…”

“ඒක තාමත් ඇතිනෙ එහෙනම්…?”

“නෑ අනේ, අපේ අම්ම දවසක් ඇඳුම් මදින කොට වැරදිලා ඒක උඩින් ඉස්තිරික්කෙ තියලා ඒක පිච්චිලා…”

“අඩුගාණෙ පුස්තකාලෙකින්වත් හොයා ගන්න පුළුවන් ඇතිනෙ. ඔයාට මතක නැද්ද දවස්…?”

“මට හරියටම මතක නෑ. මම හොයලා කියන්නම්කෝ. මේ ගොඩාක් ඉස්සරනෙ…”

“හරි. දැන් මට යන්න තියෙනව. හෙට කියන්නකෝ ඉතුරු ටික…”

දයාබර පාඨකය, පසු දිනයෙහි ඇය තමන් නතර කළ තැනින් කතාව පටන් ගත්තේය ඔබ සිතන්නේ නම් ඔබ වැරදිය. ඇය මට කතා කළ මුත් මේ මාතෘකාව ගැන වචනයක් වත් නොකීවාය. ඇය කතා කළේ මෙහෙම දෙයක් මට කීවාදැයි අංශුමාත්‍රයක්වත් මතක නැති සේය. කොටින්ම එදින සිට සති දෙකක විතර යනතුරු ඒ ගැන ඇය මට කිසිවක් සඳහන් නොකළාය. ඒ කාලය තුළ ඇය කතා කළේ එදිනෙදා ජීවිතයේ සාමාන්‍ය සිද්ධීන්ය.

ඇය මට එදා එවැනි කතාවක් කීවේ ඇයි? විහිළුවටද? මා රවටන්ටද? මා බයිට් කරන්ටද?

ආචාර්ය චන්දන ජයරත්නට කතා කොට ඇය කී කතාවේ ඇත්ත නැත්ත තහවුරු කර ගන්ට මට කිහිප වාරයක්ම සිතුණේය. ඒත් කරදර වන්නේ කුමටද? ඇයගේ ගම අහලාවත් නැතැයි ඔහු කියන්ට පිළිවන. ඇගේ කතාවක් තහවුරු කර ගන්ට තැත් කළ හැම අවස්ථාවකම මා ගිහින් නතර වුණු dead end එක මෙතැනදී වෙනස් වෙතැයි සිතිය හැක්කේ කෙසේද? මේවා සමාන්තර විශ්වයකදී සිදුවන ක්‍රියාවලි මෙන්ය. ඇගේ සමාන්තර විශ්වයේදී සිදුවී තියෙන්නේ අප ජීවත්වන පොදු විශ්වයේදී වුණු දේවල් නොවේ.

මා මේ සියල්ල අමතක කර දමන්ට ඔන්න මෙන්න කියා තිබියදී ඇය ආපහු දවසක මේ පිටසක්වළ කතාව ඇද ගත්තාය.

“එදා මං ඔයාට කිව්ව නේද අපේ වත්ත පිටිපස්සට උල්කාවක් වැටුණ කියලා…”

“හ්ම්…”

“මං ඉතුරු ටික කිව්වෙ නැහැනෙ…”

“හ්ම්…”

“මොකද අනේ හ්ම් හ්ම් ගාන්නෙ බකමූණෙක් වගේ…”

“හා, කියන්නකො ඉතින්…?”

“ඒ වැටුණයින් පස්සෙ අපේ වත්ත එහෙම පිටින්ම වෙනස් වුණා. වත්තෙ වැවෙන හැම දේම ලොකු වෙන්න පටන් ගත්තා. පොල් ගස් අනෙක් පොල් ගස් වගේ තුන් ගුණයක් විතර උඩට ගියා…”

“කෝ මං එදා එහෙම පොල් ගස් දැක්කෙ නෑනෙ..?”

“ඒ දැන්නෙ. මං මේ කියන්නෙ කොච්චර කාලෙකට ඉස්සෙල්ල කතාවක්ද? දැන් ඒ ගස් මැරිලා ගොඩාක් කල්…”

“දැන් එහෙම වත්තෙ වැවෙන ගස් ලොකු වෙන්නෙ නැද්ද…?”

“දැන් ඒකෙ බල බිඳිලා. ඒ කාලෙ නම් හැම ගහකම වෙනසක් තිබුණා. නාරං ගහක් තිබුණා ඒකෙ ගෙඩි දොඩම් ගෙඩි තරම් ලොකු වෙනවා. බිලිං ගහේ ගෙඩි පිපිඤ්ඤා තරමට ලොකුයි. දැන් ඒ බල නැහැ. ඒ වුණත් ඔයාට පේන්න ඇති තාමත් අපේ වත්තෙ ඕනැ දෙයක් හොඳට වගා කරන්න පුළුවන්. ඵලදාවත් හොඳයි…”

මම කිසිත් නොකියා නිහඬ වූයෙමි.

මින් පසුව ඇය ගැන මතයක් ගොඩ නඟා ගන්ට මම උත්සාහ කළෙමි. මෙහි පහත ඇත්තේ ඒ මතයයි. මා නිවැරදිද නොදනිමි.

මහීරා අතිශයින් බුද්ධිමත් යුවතියකි. විශේෂයෙන්ම ඇය වෙසෙන පරිසරයට සාපේක්ෂව ඇය කැපී පෙණෙන ලෙස දක්ෂය. ස්මාර්ට්ය. බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන් ඇත්තීය. ඇගේ පියා කී ලෙසට විද්‍යාලයේදී ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නායිකාවද වන අතරම වසරේ හොඳම සාමාන්‍ය පෙළ හා උසස් පෙළ ප්‍රතිඵල ගෙන තිබුණේ ඇයයි. එසේ වුවත් ඇය වෙසෙන සමාජය තුළින් ඇගේ දක්ෂතා වලට බුද්ධියට ඇයට යම් පිළිගැනීමක් නොලැබේ. ඒ දක්ෂතා බුද්ධිය තේරුම් ගන්ට තරම් ඒ සමාජය දියුණු වී නොමැතිය. ඔවුන් සිටින්නේ ඇයට බොහෝ පහළිනි. ඇය කියන්නක් ඔවුන්ට නොවැටහේ. එසේම ඇගේ පියා හා මවගේ සාම්ප්‍රදාය විරෝධී සිංහල-මුස්ලිම් සම්බන්ධය නිසා ඇය (පවුලත් සමඟ) සිංහල සමාජයෙන් මෙන්ම මුස්ලිම් සමාජයෙන්ද කොන් වී ඇත. ගමේ ඇයට මිතුරකු මිතුරියකවත් නැත්තේය. ඇය තනියෙකි.

මේ පරිසරයට ඇය ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ කෙසේද? තමාගේම ෆැන්ටසියක් මවා එය තුළ ජීවත් වීමෙනි. සැබෑ ලෝකය තුළ ජීවත් වනවාට වඩා මේ ෆැන්ටසිය තුළ ජීවත් වීම ඇයට සුව දායකය. තමන් සමාජයේ අනෙකුන්ට වඩා විශේෂ නිසා මේ සමාජයට තමන් එවා ඇත්තේ යම් වෙනසක් කිරීම පිණිස පිට සක්වළ ග්‍රහලෝකයකිනැයි ඇය ගේ සිතට අවිඥානකව ඇතුළු වී තියේ.

මේ ලෝකයේ රැකියාවක් හෝ ආදායමක් නැති කාගේවත් අවධානයට බඳුන් නොවන නිකම්ම නිකම් ගොඩේ තරුණියක වනවාට වඩා පිට සක්වළින් ආ නියෝජිතවරියක වීම සිතට මොන තරම් සුවදායී හැඟීමක්ද?

මා කළ තවත් නිරීක්ෂණයක් වූයේ ඇය කියන බොරු ලෙහෙසියෙන්ම බොරු බව සොයා ගත හැකි ඒවා බවය. ඇයට මෙසේ අතේ පැලවෙන බොරු කියන්ට කිසිම අවශ්‍යතාවයක් නොවේ. ටිකක් වෙහෙස ගත්තේ නම් මීට වඩා හොයන්ට අමාරු බොරු ගොතන්ට තරම් ඇය බුද්ධිමත්ය. එසේ නම් ඇය ලෙහෙසියෙන්ම හොයා ගන්ට පුළුවන් බොරු කියන්නේ ඇයි? හුදෙක් අසන්නා රවටන්ට වන්ට බැරිය.

මගේ අදහස නම් මේද ඇයගේ ෆැන්ටසියේම කොටසක් බවයි. සමහරවිට තමන් කියන්නෙ බොරු බව ඇයද නොදන්නවා වන්ට පිළිවන. ඇගේ ෆැන්ටසියට අනුව ඔහේ හිතෙන දෙයක් කියයි. ඊට ගැළපෙන සේ අනෙකුත් කාරණා වෙනස් කරයි.

මේ අවබෝධය ලැබීමෙන් පසුව මම ඇය ගැන සිතූ ආකාරය වෙනස් කර ගතිමි. ඇය කපටියක නොවේ. ඉතාම අහිංසක ලෙස අනුන්ගේ අවධානය අයදින්නියකි. ඇය සිටින ස්ථානය (ගම, අධ්‍යාපන මට්ටම) අනුව මේ අවධානය ලබා ගන්ට ලෙහෙසි නැත. ඇය ඒ වෙනුවෙන් විශේෂ ක්‍රමවේදයක් භාවිතා කරයි. මා හසුව සිටින්නේ ඒ ක්‍රමවේදයටය. ඇත්තටම ඇය මගේ අනුකම්පාවට බඳුන් විය යුතු තැනැත්තියකි.

එකතරා මට්ටමකට මා ආත්මාර්ථකාමී වූ බවද නොසැඟවිය යුතුය. ලොකුවටම නොවුණත් ඇය හා යහන් ගත වන්ට මට අවශ්‍යතාවයක් විය. මීට එක හේතුවක් නම් මා මේ වන විටත් ඇය වෙනුවෙන් සැලකිය යුතු මුදලක් හා කාලයක් වැය කොට තිබීමයි. හිටි හැටියේ ඇය මා සමඟ සන්නිවේදනය නතර කළොත් සියල්ල වාෂ්ප වී යන්ට පිළිවන. ඉක්මණ් විය යුතුය.

ඇය මගේ යහනට ගන්ට අසීරු වූයේ නැත. බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ ශාලාවෙහි මගේ අමාත්‍යාංශය මඟින් වාර්ෂිකව පවත්වන ‘විදුල්කා’ ජාතික විදුලි බල ප්‍රදර්ශනයට සමාන්තරව මම ක්ෂුද්‍ර ජල විදුලි බලාගාර ව්‍යවසායකයින්ට එක් දින වැඩ මුළුවක් සංවිධානය කළෙමි. ලෝක බැංකුව මේ සම්බන්ධ සියළු බරපැණ දැරුවේය. ඇයට මේ වැඩ මුළුවට සහභාගි වන්ට සඳහා රාජකාරි මට්ටමෙන් ආරාධනා කරන්ට කිසිම අපහසුවක් වූයේ නැත. එසේම කළ වහාම ඇය ආරාධනය පිළි ගත්තාය.

අප මේ වැඩ මුළුවට සහභාගි වූවන්ට නවාතැන් පහසුකම් සැපැයූවේ අසළ පදනම් ආයතනයේ හොස්ටල් එකේය. ගැහැණු පස් දෙනකු හා පිරිමි දොළොස් දෙනකු වෙන් වෙන්වය. දෙදෙනෙකුට එක කාමරය ගණනේ බෙදා ගන්ට සිදු විය. ගැහැණු පස් දෙනකු නිසා එක් අයෙකුට තනි කාමරයක් ගන්ට තිබුණේය. මම කිසිම අපහසුවකින් තොරව එය මහීරාට ලබා දුනිමි.

ඇය පැමිණියේ පියාද සමඟය. තම දියණියගේ ආරක්ෂාව ගැන කල්පනා කළ පියෙකි ඔහු. මම නවාතැන හා සම්බන්ධ කිසිම කටයුත්තකට සහභාගි නොවීමි. පදනම් ආයතනය පැත්ත පළාතේ නොගියෙමි. තම දියණිය තවත් යුවතියන් කිහිප දෙනකු සමඟ රැය ගත කරන බව අසා ඇයගේ පියා තෘප්තිමත්ව නික්ම ගියේලු.

වැඩ මුළුවට පෙර රාත්‍රියේ මම ඇයට කරදර නොකළෙමි. වැඩ මුළුව දවසේ උදෑසන මා ආරම්භක උත්සවයේදී ඇය දුටුවද ඇය සමඟ කතා කරන්ට වත් උනන්දු නොවීමි. ඇයද මගේ උපදෙස් මත මා නොදත්තියක මෙන් හැසුරුණාය. (මා හෙඩ් ටේබල් එකේ හිඳගෙන සිටියදී “ටයි එකටයි කෝට් එකටයි ඔයා හරි ස්මාර්ට්” කියා SMS එකක් නම් එව්වාය.)

එදින සවස ඇය මගේ ජංගම දුරකථන පණිවිඩයකට අනුව වැඩ මුළුවෙන් පසුව නිදහස් චතුරශ්‍රය අසළට ආවාය. මා ගියේ මගේ පුද්ගලික රථයෙන් රියැදුරකු නැතිවය. ලොකු සන් ග්ලාස් එකක් පැළඳය. ඇය රාත්‍රියෙහි කාමරයේ නොසිටි බව කවරකු හෝ නිරීක්ෂණය කරනු ඇතැයි මම නොසිතුවෙමි. එසේ කොට ඇය නැති බව දැන ගත්තද කොළඹ නැන්දලාගෙ ගෙදරක නතර වුණාය කියන්ට ඇය බොරුවක් නිර්මාණය කර ගෙන සිටියාය.

සාමාන්‍යයෙන් මා කොළඹදී යුවතියන් කැටුව යන්නේ රේණුකා හෝ ජානකී හෝටල් දෙකින් එකකටය. දෙතැනම ගාණ අඩුය. කළමණාකාරිත්වයෙන් කරදරයක් නැත. විශ්වාස කටයුතුය. නමුත් මෙදින විශේෂ අවස්ථාවක් නිසා මම ටජ් එකේ ඩබල් රූම් එකක් බුක් කළෙමි.

මළ හිරු බසිනා සැන්දෑ යාමයේ මම බෞද්ධාලෝක මාවත ඔස්සේ ඇය සමඟ රිය ධාවනය කරමින් සිටිමි. ඇය හැසිරෙන්නේ සැහැල්ලුවෙනි.

“ඔයාට බය නැද්ද මාත් එක්ක මෙහම යන්න…?” මම අසමි.

“මොනවට බය වෙනවද…?” ඇය කිසිම බරක් පතළක් නැතිව සිනාසෙයි.

“ඇයි ඒ…”

“ඔයා මගේ සුදු අයියනේ…”

.

.

(ඉවසන්න……………..සමනළයා යළි පියා සලන තෙක්)

(26) මගේ අසම්මත ආදර කතාවේ දෙවන පරිච්ඡේදය || The second chapter of my love story

කාලය: 2002 අග හරිය, සමාන්තර විශ්වය
ස්ථානය: ලංකාව

**********(නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය වික්ටර් සාලිය බණ්ඩාර කියන කතාව)**********

මෙතෙක් කතාව: වික්ටර් සාලිය බණ්ඩාර තමන්ම කුඩා බලාගාරයක් තැනූ බව කියා ලිපියක් එවූ සිංහල-මුස්ලිම් තරුණියක මුණ ගැසෙන්ට යයි. මේ එතැන් සිට කතාවයි.

“සර්ට බැරිද අද ඉඳලා හෙට යන්න…?” ඇය ඇසුවාය. මේ සරල ප්‍රශ්නය මගේ ජීවිතය වෙනස් කරනු ඇතැයි මම ඒ මොහොතේදී සිහිනෙකින්වත් නොසිතුවෙමි.

“කොහේද නතර වෙන්නෙ…?”

“අපේ ගෙදර ඉන්න පුළුවන්. සමහරදාට ඇවිත් නතර වෙන තාත්තගෙ යාළුවෙකුට වෙන් කරපු ඇඳක් තියෙනව වෙනම කාමරේක…”

“ඒත් එහෙම නතර වෙන්න බෑනෙ ළමයො…මම ඇඳුම් ගෙනාවෙත් නෑනෙ…”

” අනේ ඕවත් ප්‍රශ්නද? මං තාත්තගෙ සරමක් ඉල්ලල දෙන්නම්…”

“ඩ්‍රයිවර්…?”

“ඩ්‍රයිවර් යවල ඔයා ඉන්න. අපෝ නියෝජ්‍ය ඇමැති කෙනකුට ඕකවත් කරන්න බැරිද…?”

වෙනත් අවස්ථාවක, වෙනත් කෙනකුගෙන් මේ යෝජනාව කෙරුණේ මම ඊට සිනාසී නිකම් හිඳිමි. එහෙත් පුදුමයකට මෙන් එදා මට ඒ බොළඳ යෝජනාවට කීකරු විය යුතුය සිතුණේය.

මම රියැදුරාට ළඟම ඇති විදුලි බල මණ්ඩල ක්වාටර්ස් වලට රිය ගෙන ගොස් රැය එහි නතර වන්ට උපදෙස් දුනිමි. ඔහු ඊට පුදුම වන බවක් පෙණුනේය. රෑ නතර වන්ට එන බව ඔහු ගෙදරට කියා පැමිණ තිබුණේ නැත. නියෝජ්‍ය ඇමැතිවරුන්ගේ කාල සටහන් වෙනස් විය හැකි බැව් මම ඔහුට කීවෙමි. එසේ වුවද ඔහුගේ මුහුණෙහි අඳුර පහවූයේ රෑට කන්ටය කියා රුපියල් පන්සියයක් අත මිට මෙළෙව්වායින් පසුවය. අප ගැටළුය නොසිතන සමහර දෑ ඔවුන්ගේ මට්ටමේදී විශාල ගැටළුය. සමහරවිට රියැදුරන්ට ගමනක් ගිය විට කන්ටවත් අතේ මුදල් නැත. අඩු පඩි නිසාම නොවේ. අප ඔවුන් ගැන සියල්ල බලා ගනිතැයි අදහසක් ඔවුන්ට වේ. එනිසා ඒ ගැන ඔවුහු කරදර නොවෙති. කාල සටහන වැරදුණු විට පමණක් ඔවුන් කුලප්පු වන්නේ එනිසාය.

මා එදින රැය ඇගේ නිවසෙහි ගත කරන්ට සිතුවේ මන්ද?

මේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දීම අපහසුය. ඒ ඇගේ ක්ෂුද්‍ර ජල විදුලි බලාගාරය නිසා නොවන බව නම් කිව හැකිය. ඇය එම බලාගාරය තනන්ට මුල් වූ බව ඇත්තක් මුත් එහි එතරම් ගන්ට දෙයක් නොවීය. හැම තැනෙකම කෙරෙන්නාක් සේ ගලා හැලෙන දිය පහරෙකින් ටර්බයින් එකක් කැරකැවීම මඟින් ජෙනරේටරයක් ක්‍රියාත්මක කිරීමකි එහිදීද කෙරුණේ. එයින් ගෙවල් හාරසිය ගණනකට විදුලිය සපයන බව ඇය කියූ මුත් ඇත්තටම විදුලිය සපයන්නේ ගෙවල් විස්සකට අඩු ප්‍රමාණයකට බව පෙණුනේය. එයින්ද සමහර සම්බන්ධතා විවිධ හේතූන් නිසා විසන්ධි කොට ඇත. එසේම ඊට වියදම් වූ මුළු මුදල ඇගේ පියාගේය කීම වරදක් විය. මෙවැනි ජල විදුලි බලාගාර ඇති කිරීමට ප්‍රමුඛව කටයුතු කළ රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයකින් ඇයට ආධාර ලැබී තිබුණේය. අවශ්‍ය තාක්ෂණික උපදේශ පවා ලැබී තිබුණේ ඔවුන්ගෙන්ය. ඇයගේ භූමිකාව මෙම ව්‍යාපෘතිය ගම් මට්ටමේදී සම්බන්ධීකරණය කිරීම විය හැකිය.

ඇය මට මෙලෙස බොරු කිව්වේ මන්ද?

“ඔයා කිව්ව නේද මේකෙන් ගෙවල් හාරසීයකට විතර විදුලිය දෙනවා කියලා…?”

“මේක සම්පූර්ණයෙන් සැලසුම් කළේ ඔයා කියලා නේද කිව්වෙ…?”

“ගෙවල් වලට අඩු මිළට විදුලිය දෙන්න විශේෂ වැඩ පිළිවෙලක් තියෙනවා කිව්ව නේද. කෝ ඒක…?”

“ඇයි මේක මේ NGO එකක වැඩක් කියලා මට කිව්වෙ නැත්තේ…?”

මේ කිසිවකට ඇය කෙළින් පිළිතුරක් නුදුන්නාය. ඒ වෙලාවට මොකක් හරි කියයි. නැතිනම් කපටි ලෙස මාතෘකාව වෙනස් කරයි. අනෙක් අතට එළව එළවා ඇගෙන් ප්‍රශ්න ඇසීමේ උවමනාවක් මටද නොතිබුණේය. මට අවශ්‍ය වූයේ වෙනත් දෙයකි. බොහෝ කාලයකට පසු මට අළුත් දෙයක් ගැන උනන්දුවෙන් කතා කළ හැකි, මා කියන දෙයට ඇත්තටම සවන් දෙන, මට මා අති විශේෂ පුද්ගලයකු සේ සිතෙන තරමට මා කෙරෙහි ගෞරවයෙන් ක්‍රියා කරන චරිතයක් හමුවී තියේ. අවිඥානකව හෝ මට අවශ්‍ය වූයේ මේ සම්බන්ධතාව පවත්වා ගන්ටය.

අනෙක් අතට ඇය බලාගාරයේ තත්ත්වය පවත්වා ගන්ට හැකි උපරිම උත්සාහ යොදන බවක් පැහැදිළිව පෙනෙන්ට තිබුණේය. තරමක කැලයක් මැද වුවද එහි යන්ට තිබුණු පාර පුළුවන් තරම් දුරට එළිකොට වැලි අතුරා තියේ. එසේම බලාගාරයේ කුඩා ගොඩනැඟිලි පවා මනාව පින්තාරු කොට තිබිණි. එක බිත්තියක බලාගාරයේ ක්‍රියාකාරිත්වය දැක්වෙන ලැමිනේට් කළ සටහන් රාශියකි. බලාගාරය කුඩා වුව එහි සියළුම කොටස් හා අනු කොටස් සිංහලෙන් හා ඉංගිරිසියෙන් (සමහර විට වැරදි සහිතව) නම් කොට තිබුණේය. අසළ ගස් කිහිපයක නම් පවා ඉංගිරිසියෙන් හා සිංහලෙන් නම් කොට තිබුණේ සමහර පාසල් වල එසේ කරන සම්ප්‍රදාය සිහි ගන්වමිනි. කොටින්ම ක්ෂුද්‍ර බලාගාරයක් යනු මේය තේරුම් ගන්ට උත්සාහ දරණ පාසල් ශිෂ්‍යයකුට නම් මේ අපූරු ආදර්ශකයක් විය. එසේම එය පිහිටා තිබුණේ නිසළ ලස්සන පරිසරයකය. ඉඳහිට මා හමුවන්ට එන විදේශීයයකු කැටුව එන්ට මේ අපූරු තැනෙකයි මට සිතුණේය.

ගහ දන්නා මට කොළ කඩා පෑමක් සේ පෙණුනද ඇය බලාගාරයේ පුරාජේරුව කීමද නතර නොකළාය.

“මේ බලාගාරෙ විශේෂත්වය තමයි මේකෙන් මේ වගෙ වෙන එකකට වඩා ගෙවල් හතරකට විදුලිය දෙන්න පුළුවන් වීම. ඒක කරන්න පුළුවන් වුණේ සැලසුමේ විශේෂ වෙනසක් නිසා. මේ වෙනස දන්න තුන් දෙනයි ඉන්නෙ. අපි පේටන්ට් එකක්වත් ගන්න උත්සාහ නොකළේ කවුරු හරි ඒක හොරකම් කරයි කියලා. අපි මේ විශේෂ රහස රැක ගන්න විශේෂ වැඩ පිළිවෙලක් යොදල තියෙනවා. හැමදාම උදේට අපි එක්කෙනෙක්ගෙ මොබයිල් එකෙන් අනික් දෙන්නගෙ මොබයිල්ස් වලට SMS මැසේජ් එකක් යනවා. ඒ නිසා මේ රහස ගන්න කවුරු හරි අපි තුන්දෙනාගෙන් කෙනෙක් පැහැර ගත්තොත් අනික් දෙන්නට ඒක එදාම දැන ගන්න පුළුවන්. එහෙම වුණොත් ඉතුරු වෙලා ඉන්න දෙන්න කලින් කතා කර ගත්තු තැනකට එකතු වෙලා ඊළඟට ගන්න පියවර ගැන කතා කර ගන්නවා…”

“දැන් මොනවද ඔය විශේෂ සැලසුම් රහස්…?”

“ඒක එහෙම ඔයාට කියන්න බැහැ. ඒක දැන ගන්න එක ඔයාගෙ ජීවිතයටත් තර්ජනයක් වෙන්න පුළුවන්…”

“කවුද ඉතින් ඔය රහස් දන්න අනික් දෙන්නා…?”

“ඒකත් ඔයාට කියන්න බැහැ. ඒක අපේ සංවිධානයේ තීරණයක්…”

කොළඹින් කිලෝමීටර සිය ගණනක් එපිට හද්දා පිටිසර ගම්මානයක මා මේ කරන්නේ කුමක්දැයි මම කල්පනා කරමි. මෙය හුදෙක් මගේ වටිනා කාලය නාස්ති කිරීමක්ම නොවේද? මා ඇගෙන් ලබන්නේ කුමක්ද මම කල්පනා කරමි. ඇය තරුණ බව ඇත්තය. රූමත් බවත් ඇත්තය. නමුත් තරුණ හා රූමත් යුවතියක සමඟ යහන් ගත වන්ට මේ තරම් කරදර විය යුත්තේද?

නමුත් මම දැනටමත් රියැදුරා පිටත් කර යවා හමාරය. එන දේකට මුහුණ දිය යුතුය.

ආපසු එන ගමනේදී මා ඇගේ පියා මුණ ගැසුණු බවද කිව යුතුය. ඔහු වැඩි සද්දයක් නැති සාමාන්‍ය මිනිසෙකි. මා සිතුවාට වඩා වයසය. මහීරා අසළ සිටින විට ඇගේ සීයා සේ පෙනෙන තරමට වයසය. ඔහුද මහීරාගේ මවද අතර සැලකිය යුතු වයස් පරතරයක් ඇතිය මම සිතමි. තම දියණියගේ හපන්කම් ගැන ඔහු ආඩම්බරයෙන් කතා කරයි.

“ඕනැම දේකට උනන්දුවක් තියෙන ගෑනු ළමයෙක් මහත්තයා. මගේ දුව නිසා කියනවා නෙවෙයි. ඔය බලාගාරෙ හැදුවෙ එයාගෙම උවමනාව හින්ද. නැත්නම් ඕක කවදාවත් කෙරෙන වැඩක් නෙවෙයි…”

“ඔව්. මට පෙණුන ඒක…”

“මෙහේ එන හැම මහත්තයෙක්ම කියන්නෙ ඕකම තමයි. මාස දෙකකට විතර කලියෙන් ඉංජිනේරු මහත්තයෙක් ඇවිලා පුදුම වුණා මේ බලාගාරෙ දැකලා…”

“ඉංජිනේරු මහත්තයෙක්…?”

“ඔව්. විදුලි බල මණ්ඩලෙන්. එයා තමයි අර බලාගාරෙ ගාව ගහල තියෙන පෝස්ටර්, සටහන් ටික හෙම හදල දුන්නෙ. අපේ ගෙදර රෑ නතර වෙලත් ගියේ. මේ වගේ ගමක මේ වගේ දෙයක් තියෙන එක ලොකු දෙයක් කියල කිව්ව එයත්. හොඳම තමයි කිව්වෙ…”

දැන් මට ඇගේ ගේම්-ප්ලෑන් එක තරමක් දුරට වැටහෙයි. මේ බලාගාරය ඇයට ඇමකි. ඒ ඇම සමඟ හවුලේ ඇය තම රූපයද, ශරීරයද, මාකටින් කතාවද ටෝක් එකද අනුපානු ඇතිව අනා ග්‍රාහකයින් දිනා ගනියි. හොඳ බිස්නස් මොඩ්ල් එකකි. දශක ගණනාවක් බිස්නස් සේම දේශපාලනයද කළ මා පවා ඇද ගන්ට තරම් හොඳ බිස්නස් මොඩ්ල් එකකි. එහෙත් ඇය බලාපොරොත්තු වන්නේ කුමක්ද? ඇය මුදල් බලාපොරොත්තු වන බවක් මට නොකීවාය. නොපෙණුනේය. අනෙක මට පෙර මෙසේ පැමිණි ඇත්තන්ද (ඇය ඔවුන්ටද ලිංගික සේවා සපයන ලද බවට සැක නැත.) ඇයට මුදල් දී ඇති බවට සාක්ෂි පෙනෙන්ට නොතිබුණේය. ඇගේ නිවස දුප්පත්ය. රූපවාහිනියක් හැරුණු විට වෙනත් අරුමෝසම් බඩු කිසිවක් නැත. ඇරත් ඇය මගෙන් දිගින් දිගටම බලාපොරොත්තු වූයේ බලාගාරය දියුණු කිරීමට නව අදහස්ය. මා කී සුළු දේවල් පවා ඇය සටහන් කර ගන්නා සෙයක් පෙණිනි. ඇත්තටම ඉතාම සුළු දේවල් පවා වටකුරු අකුරින් සටහන් කර ගත් පොතක් ඈ සතු විය. එහි “අදහස්” හයසිය ගණනක් තිබුණේය. (සමහර ඒවා බලාගාරය නැරැඹීමට එන්නන්ගෙන් මුදලක් අය කළ යුතුය වැනි සරල ඒවාය.) ඇය අනෙකුන්ගෙන්ද බලාපොරොත්තු වී තිබුණේ මෙවැනිම අදහස් වැන්න.

පුදුමයකට මෙන් මේ නිසා ඇය ගැන මට පිළිකුළක් වෙනුවට පැහැදීමක් ඇති විය. ඇයට යම් අරමුණක් තියේ. එසේම ඒ අරමුණ කරා ළඟා වන්ට ප්ලෑන් එකක්ද තියේ. ඇය ඊට ලඟා වන්නේද පියවරින් පියවරය. ඇය එක්වරම බලාගාරය ගැන මට නොලීවේය. මට වඩා පහළ ඇත්තන්ගෙන් උදව් ලබා යම් තැනකට එය ගෙනා පසුය ඇය මට ලීවේ. එසේම අස්වාභාවික වුවද ඇයගේ මාකටිං ක්‍රමවේදයද මගේ සිත් ගත්තේය.

රාත්‍රිය ගැනද මා සඳහන් කළ යුතුය. ඔවුන් මගේ රාත්‍රී ආහාරය ගැන උපරිම වෙහෙස දරා ඇති සෙයක් පෙණුනේය. ගම්බදව මිස නගරබදව අප කිසිසේත් නොදකින වෑංජන කිහිපයක්ම විය. මුස්ලිම් ඌරුවට හරක් මස් පිස තිබුණද මා ඉන් කෑවේ ටිකක් පමණය.

සාමාන්‍යයෙන් මා මුණ ගැසෙන බොහෝ දෙනකු මා සමඟ කතා කරන්නේ දේශපාලනයයි. එහෙත් මේ මිනිස්සු දේශපාලනය ගැන සඳහනක් වත් නොකළහ. ඔවුන් කතා කළේ ඔවුන්ගේ එදිනෙදා ජීවිතය ගැනය. (“පහුගිය ටිකේ අමු මිරිස් වලට ලොකු ඉල්ලුමක් තිබුනා”) නැතිනම් පරණ කතාය. (“දෙමෝදර කෝච්චි පාර හැදුවෙ දෙමළ කම්කරුවෙකුගෙ ජටාව බැඳපු හැටි බලාගෙන කියනවනෙ.”) දේශපාලනය ගැන කතා කොට හෙම්බත් වී සිටි මගේ මනසට එය අපූරු විවේකයක් විය.

වෙනම කාමරයක් කීවාට මගේ ඇඳද තිබුණේ ඇගේ පියාගේ කාමරයෙහිමය. මා පුදුමයට පත් කරමින් ඔහු රාත්‍රිය මුළුල්ලේ යම් FM සේවයක ප්‍රචාරය වන පිරිත් දමා තිබුණේය. මෙය නින්දට බාධාවක් වේය සිතූ මුත් මම වෙනදාටත් වඩා හොඳින් නිදා ගතිමි. රෑ නින්ද කැඩුණු හැම විටෙකම මට ඇසෙමින් පැවතියේ පිරිත්ය. මා අවදි වූයේ ප්‍රබෝධජනක මිනිසකු ලෙසිනි.

රියැදුරාට උදේම එන්ට කියා තිබුණු හෙයින් මට උදෑසන ආහරයෙන් පසු ඔවුන්ගෙන් සමු ගන්ට සිදුවිය. මහීරා මේ වන විට මට අතිශයින් සමීපව සිටියාය. ඇගේ ජංගමයේ මගේ අංකය නම් කොට තිබුණේ ‘අපේ සර්’ හැටියටය. මම නිකමට ජංගමය ඉල්ලාගෙන බැලුවෙමි. ‘ගාල්ලෙ සර්’, ‘ඉන්ජිනියර් සර්’, ‘බැංකුවෙ සර්’ වැනි තවත් සර්ලා කිහිප දෙනකුගේම අංක එහි විය.

විශේෂයෙන් සඳහන් කළ යුත්තේ මේ දින දෙක තුළදී අප අතර මොනම ආකාරයකවත් ශාරීරික සම්බන්ධතාවයක් නුවූ බවයි. අඩු ගණනේ මම ඇගේ අතින් වත් නෑල්ලුවෙමි. එවැන්නකට අවසර තිබුණේද නැත. අනෙක මුල පටන්ම අනා ගන්ටද මට අවශ්‍ය නොවීය. සියල්ලටම වඩා ප්‍රමුඛ කාරණාව වූයේ මා ඇගෙන් බලපොරොත්තු වූයේ ලිංගික සුවයක් නොවීමය. මා තුළ මටත් නොදැනීම විශාල හිඩැසක් විය. ඇය පිරවූයේ ඒ හිඩැසය.

මේ හමුවෙන් පසු මා තුළ පෙර නොවූ විරූ ජවයක් ඇති බව මට වැටහිණි. මා රාජකාරි කටයුතු කළේ කවදාවත් නැති තරම් ප්‍රබෝධයෙනි. මිනිසුන්ගේ ප්‍රශ්න විසඳුවේ විසඳන්ට ඕනෑ නිසා නොව මා එසේ කිරීමෙන් තෘප්තියක් ලද නිසාය. පාර්ලිමේන්තු රැස්වීම් වලට සහභාගි වීම බඳු අන්තිම නීරස ක්‍රියාවන්හි නිරත වීමෙන් පවා මට තෘප්තියක් ලැබුණේය. කොටින්ම අන් කවදාවත් නැති විදියට මගේ වැදගත්කම මට ඒත්තු ගියේය. මා මෙතැන සිටින්නේ අන් කිසිවකුට නොහැකි යම් දෙයක් කරන්ටය. එය කිරීම මගේ තෘප්තිය විය යුතුය. මා ඉන් ආස්වාදයක් ලැබිය යුතුය.

මම විදුලි බල ක්ෂේත්‍රය ගැන ගැඹුරින් හදාරන්ටද පටන් ගතිමි. මා පටන් ගත්තේ ක්ෂුද්‍ර විදුලි බලාගාර වලිනි. ටික කලකින්ම මා එම ක්ෂේත්‍රයේ විශේෂඥයකු වනු මටම දැනුනේය. ඉන්පසු මම රටේ ප්‍රමුඛ විදුලිබල ප්‍රශ්න අධ්‍යයනයට නැඹුරු වීමි. දේශපාලකයකුගේ ඇසින් බලන විට මහා වියවුල් සේ පෙනෙන මේ ගැටළු අප හිතනවාට වඩා බෙහෙවින් සරල ඒවා බව මට අවබෝධ විය. මේවා අවුල් කරන්නේ නිලධරයින් හා ඉංජිනේරුවන්ය. හේතු කිහිපයක් නිසාය. එක- ප්‍රශ්න ප්‍රශ්න හැටියට තිබීම ඔවුන්ට වාසිය. එවිට ඔවුන්ගේ අගය වැඩි වේ. ඇමැතිවරයාට ඔවුන් නැතිවම බැරිවේ. දෙක – නිලධර පැලැන්තිය කොහොමටත් වෙනස් ලෙස සිතන්ට ඇකැමැත්තෝය. සුද්දාගේ කාලයේ සිට පවත්වාගෙන ආ රෙකුලාසි, ක්‍රමවේද එසේම පවත්වා ගන්ට ඔවුන් වඩා කැමැතිය. තුන – අවශ්‍ය නැතිකම. ප්‍රශ්නයක් විසඳනවාට නිලධරයකුට අමුතුවෙන් කිසිවක් නොලැබේ. මගේ අළුත් දැනුම මම වසර ගණන් නොවිසඳී තිබුණු ගැටළු විසඳීමට යොදා ගතිමි. මේ නිසා මම සේවක පිරිස – විශේෂයෙන්ම පහළ මට්ටම් වල සේවක පිරිස අතර යම් ගෞරවයක් දිනා ගතිමි.

මගේ මේ වෙනසෙහි උල්පත මහීරාය කියන්ට මම මොහොතකුදු මැළි නොවෙමි.

අපේ මුල් හමුවෙන් පසු ඉදිරිය ගැන මට ලොකු ප්ලෑන් එකක් නොවීය. මා වෙනත් තරුණියන් සම්බන්ධයෙන් අනුගමනය කළ ප්‍රතිපත්තියම මහීරා සම්බන්ධයෙන්ද අනුගමනය කළේ නම් ඇය කොහේ හෝ රෙස්ට් හවුසියකට ඇය උස්සා ගෙන යාමෙන් අපේ සම්බන්ධය අවසාන වන්ට ඉඩ තිබුණේය.

එහෙත් මහීරාම කථා පිටපත වෙනස් කළාය.

ඇය මට දවස ගණනේ දුරකථන කරන්ට පටන් ගත්තාය. මේ ඇමැතුම් ආවේ සවස පහට පමණය. පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩක් නැතිනම් මේ මට සාපේක්ෂව විවේකී කාලයකි. මේ නිසා ඇය සමඟ පැය භාගයක් විතර කතා කිරීමේ නිදහස ලැබුණේය. යම් කලකට පසු මම මේ දුරකථන ඇමැතුම් ලැබෙන තුරු බලා සිටින්ට පුරුදු වීමි.

මේ ඇමැතුම් වලදී අප කතා කළේද වල්පල්ය. වැඩකට ඇති මාතෘකා නොවේ. ඇය නිතර බලාගාරය ගැන කතා කළාය. අනෙක් තැන්වල බලාගාර ක්‍රියාත්මක වන්නේ කෙසේදැයි බලන්ට ගිය ගමන් ගැන කීවාය. පස්සෙන් එන්ට දඟලන මුස්ලිම් කොල්ලන් දෙදෙනකු ගැනද ඉඳහිට සඳහන් කළාය. මම මගේ දෛනික චර්යාවේ යම් දෙයක් හෝ දේශපාලන ඕපාදූපයක් ඇයට කීමි. සමහර දේශපාලන ඕපාදූප අපට කතා කරන්ට වන්නේ මෙවන් අවස්ථාවක විතරය. ඇමැති හෝ මන්ත්‍රී සගයින්ට අප අසන ඕපාදූප කීම භයානක ඒවා කොතැනින් කෙළවරවේද නොදන්නා නිසාය. උන් එකෙක්ම ‘වික්ටර් මෙහෙම කිව්වා” කියා ගොස් රනිල්ගේ කණේ තියන්ට පිළිවන. නිලධරයන්ට කීම ඊටත් භයානකය. මේ නිසා එක අතකට මේ දුරකථන පණිවිඩ මගේ ආතතිය අඩු කරන මාර්ගයක්ද විය.

බොහෝ විට මට කතා කළේ ඇයයි. මම ඇගේ දුරකථන බිල ගෙවන්ට ලැහැස්ති වීමි. ඇය හැම විටෙකම එය කාරුණිකව ප්‍රතික්ෂේප කළාය.

“ඒ මොකටද ඔයා මගේ බිල ගෙවන්නෙ?” ඇය ඇසුවාය.

ඒ සමඟම මොනයම්ම හෝ කාරණාවක් පිණිස ඇය මගෙන් සත පහක් වත් ඉල්ලු බව මට මතක නැත.

ඇය සැබැවින්ම too good to be true මිතුරියක වූවාය.

“ඔය අද කතා කළාට තව ටික කාලෙකින් ඔයාට මාව අමතක වෙයි…” මම දවසක් ඇයට කීමි.

“එහෙම වෙන්නෙ නෑ සමහන් බොනවනෙ…” ඇය වහා කීවාය.

ඇය කියූ සමහර දේවල් මම නිකමට වගේ cross-check කළෙමි. ඇමෙරිකානු තානාපති කාර්යාලයේ ඇය සඳහන් කළ නමින් නිලධරයකු නොවූයේය. එසේම ඇය සඳහන් කළ පොලීසියේ ස්ථානාධිපතිවරයා කීවේ උසස් පෙළ සිසුවියකගේ ව්‍යාපෘතියකට මොනම අවස්ථාවකදීවත් පොලීසියේ ලොකු සම්මාදමක් කෙරුණු අවස්ථාවක් ඔහුට මතක නැති බවය. බොහෝ විට පාසල් ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවෝ යම් යම් කරුණු සොයා පොලීසියට එති. ඔවුන්ට හැකි තොරතුරක් සැපයේ. ඒවා විශේෂ දේවල් නොව හැම දෙනාම දන්නා සුලබ කාරණාය. (උදාහරණයක් හැටියට ඇඟිලි සලකුණු ගන්නා ආකාරය) මා කියන්නේද එසේ යම් අවස්ථාවක පොලීසියෙන් සුළු කරුණු කිහිපයක් අසා දැනගත් සිසුවියක බවය ඔහුගේ අදහස වූයේ.

මහීරා මට බොරු කීවේ මන්ද?

මේ අතර දුරකථන සංවාදයකදී ඇගෙන් කියැවුණු යමක් ඇය ගැන මගේ සිතේ ඇඳී තිබුණු ප්‍රතිරූපය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කරන්ට සමත් විය.

“මං මේක ලෝකෙ වෙන කාටවත්ම කියල නෑ. ඔයාට විතරයි කියන්නෙ. ඔයාට ඒක රහසක් හැටියට තියා ගන්න පුළුවන්ද…?”

ඇය දිනෙක මගෙන් ඇසුවාය.

මේ වඳින්ට ගිය දේවාලය ඉහේ කඩා වැටීමක්ද? ඇය ගැබ්බර වෙලා වත්ද? මට එහි වරද භාර ගන්ට වේද?

“කියන්නකො…”

“ඔයා කාටවත්ම කියන්නෙ නෑ නේද..?”

“නෑ ළමයො. කියන්නෙ නෑ. මම පොරොන්දු වෙන්නම්කො…”

“මේක ඔයාට විතරමයි කියන්නෙ. ඔයා විතරමයි ඒක දන්නෙ. මම මේ ලෝකෙ කෙනෙක් නෙවෙයි…”

“මොකක්…?”

“අනේ ඔයා භවත්‍රා බලල නැද්ද? අර පිටසක්වලින් පිරිසක් ලෝකෙට එන ටෙලි ඩ්‍රාමා එක…?”

“නෑ…”

“අනේ ඇමැති කෙනෙක් වුණාට ඔයා මොනවද දන්නෙ. අපි මේ විශ්වයේ ඉන්නෙ තනියම නෙවෙයි. තවත් බුද්ධිමත් ජීවීන් ඉන්නවා වෙනත් ග්‍රහලෝක වල…”

“ඉතින්..?”

“මාත් ඒ වගේ වෙනත් ග්‍රහ ලෝකෙකින් මෙහාට නියෝජිතවරියක් හැටියට එවපු පිට සක්වළ ජීවියෙක්…”

මම නිහඬව සිටියෙමි. මීට මම කෙසේ නම් ප්‍රතිචාර දක්වන්නෙම්ද?

“අනේ ඔයා කිව්වට විශ්වාස කරන්නෙ නෑ නේද? මේ ලෝකෙ විනාශ වෙන්නයි යන්නෙ. මාව ඒ ග්‍රහලෝකෙන් මෙහාට එවල තියෙන්නේ මේ ලෝකෙ බේර ගන්න…”

.

.

(ඉවසන්න……………සමනළයා යළි පියා සලන තුරු)

(25) අසම්මතයේ පෙම්වතුන් අපි || The illicit lovers

කාලය: 2002 අග හරිය, සමාන්තර විශ්වය (මේ පෝස්ට් එකෙන් මාස කිහිපයකට පසුව)
ස්ථානය: ලංකාව

**********(නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය වික්ටර් සාලිය බණ්ඩාර කියන කතාව)**********

සංසාර සාගරේ ජීවිතේ යාත්‍රාව
ඔබ සොයා පදවන්නෙමී…
ඔබ නිසා පදවන්නෙමී…

ප්‍රදීපාගාරයක ආලෝක වළල්ලක් එවාලා
ඔබ සිටින ගොඩබිමෙහි මං ලකුණු දක්වන්න…
නැංඟුරම් ලන තැනට පෙනෙන සේ ඔබ ඉන්න…

වෙරළ වෙත සැපත් මා දෝතපා පිළිගන්න සිනාසී
දුර්ඝ වූ ගමන් මග විඩා ගිනි දුරළන්න
යාත්‍රාව පදවන්න මා සමග එක්වන්න…

වයස අවුරුදු හතළිස් හතේදී ප්‍රේමය මගේ ජීවිතයට එබිකම් කරමින් සිටියි. මෙය නව යොවුන් නොමේරූ ගැටවර ප්‍රේමයෙන් ඉඳුරා වෙනස් හැඟීමකි.

මේ මා මුළු ජීවිත කාලයටම ප්‍රේමයෙන් වෙළුණු පළමු හෝ දෙවන අවස්ථාවය. හරිහැටි කිව නොහැක්කේ බියට්‍රිස් කෙරෙහි මගේ සිත තුළ වූ හැඟීම ප්‍රේමයක්දැයි මා තවමත් නොදන්නා නිසාය. මම එය විශ්ලේෂණයට නොයමි. එහෙත් එය මා සිත දැනට පිරී ඇති ප්‍රේමයට කිසිසේත් සමාන නොවූ බව නම් මට ඉඳුරා කිව හැකිය. මෙබඳු සුවබර හැඟීමක් මම ජීවිතයේ කිසිදිනෙක ආස්වාදනය කොට නැත්තෙමි. එය මගේ දෙපා වල බැඳි යගුලීන්ගෙන් මා මුදා ඈත අහසේ වළාකුළු මත මා පා කිරීමෙහි සමත්ය. මුළු මහත් ලෝකයම මගේ මනසින් බැහැර කොට එතෙක් පවතින්නේය මා හාංකවිසියක් දැන නොසිටි අසිරිමත් විශ්වයකට මා රැගෙන යාමේ සමත්ය. මේ මා කුඩා කළ ධර්ම දේශනාවන්හීදී අසා ඇති තාවතිංසයද?

බියට්‍රිස් ගේ මරණයෙන් පසුව මා (n+1) ගණනක් ගැහැණු ඇසුරු කළ බවත් අඩු තරමින් ඉන් අඩක් සමඟ යහන් ගත වූ බවත් සැබෑවකි. මේ හුදෙක් ලිංගික සුවය පතා කළ එක්වීම්ය. සමහර කාලවලදී නාඬි වැටේ නම් තම්පලා මිටියක් සමඟ වුව යහන් ගත වන්ට තරම් මගේ ලිංගික පිපාසය දැඩි විය. මා සමඟ සයනයට නඟින ගැහැණියක් සිසිල් දිය පොදකින් මගේ තිබහ කාලයකට නිවයි. ඇගේ තිබහ නිවුණාද නැද්ද සොයන්ට මම කරදර නොවෙමි. කලාතුරෙකින් ගැහැණියක දෙදෙනක හැරෙන්නට මට මේ කිසිවක් one night stand එකකින් ඔබ්බට ගෙන යන්ට අවශ්‍ය වුයේ නොවේ. දෙතුන් වර රමණයට ආවෝද, ඉන්පසු හේතුවක් ඇතිව හෝ නැතිව මා මඟ හැරියහ. නැත්නම් කාර්යබහුලත්වය විසින් අපේ සම්බන්ධතා බිඳින ලද්දේය.  මේ ගැහැණුන්ට අවශ්‍ය වූයේද එක්කෝ මුදල්ය; නැතිනම් රස්සාවක් බඳු උදව්වකි. මට හැකි පමණින් මම ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතා ඉටු කළෙමි. ගනුදෙනුකාරියන් රැවටීම මගේ සිරිත නොවේ. රමණය තුළින් යමක් ලැබුණාය ඔවුන්ට සිතන්ට පුළුවන් මට්ටමට මම සාධාරණ වීමි. එනිසාම රැකියා ලද කිහිප දෙනකුගේ ජීවිත වෙනස් වූ බවද මම දනිමි.

මා හා යහන් ගත වූ තරුණියක ඉඳ හිට මඟ තොටේදී, කාර්යාලයකදී, සුපර් මාර්කට් එකකදී මට මුණ ගැසෙයි. සමහරවිට තනිවය. සමහරවිට පෙම්වතා/සැමියා සමඟය. සමහරවිට සැමියා ඇතිව හෝ නැතිව දරුවන් සමඟය. මා දුටු කළ ඔවුන්ගේ ප්‍රතිචාර විවිධය. සමහරු නොදක්කා සේ වහා සැඟව යති. සමහරු අසළට විත් “සර්…” කියා කතා කොට ඉන්පසු ගොළු වෙති. එකියකට තම පෙම්වතා මට හඳුන්නා දී කොමළ කරන්ට තරම් නිර්භීතකමක්ද තිබුණේය. මම මේ සියල්ලට උපේක්ෂාවෙන් මුහුණ දෙමි. මා හා ඔවුන් අතර වූ සම්බන්ධය ශාරීරිකය. ප්‍රාථමිකය. තිරිසන්ය. ඔවුනොවුන් අතර සම්බන්ධතා ඊට වඩා උසස්ය. මම අපේ තිරිසන් සම්බන්ධතා නිසා ඒ උසස් සම්බන්ධතා බිඳෙන්ට ඉඩ නොදෙමි.

මහීරා මගේ ලෝකයට ඇතුළු වූයේ ගැහැණියක සමඟ තිරිසන් සම්බන්ධතාවයක් හැර වෙනෙකක් පවත්වා ගත නොහැකිය මා අත්දැකීමෙන්ම අවබෝධ කොට දශක ගණනාවකට පසුය. ඇය මේ අවබෝධය වෙනස් කරන්ට සමත් වූවාය.

එසේම ඇය මා එතෙක් දැන සිටි සියළු ගැහැණුන්ගෙන් වෙනස් වූවාය. ඇය වැන්නියක මට යළි කවදා හෝ හමුවේද මම නොදනිමි.

‘පෞද්ගලිකයි’ කියා ලියුම් කවරයේ දකුණු පස උඩු කෙළවරෙහි වටකුරු සිංහල අකුරින් ලියැවුණු ඇගේ ලිපිය ලැබුණු දිනය මට තවම මතකය.

සාමාන්‍යයෙන් මගේ ලියුම් කඩන්නේ කාර්ය මණ්ඩලයයි. එසේම ඉන් 99%කට මගේ කිසිම මැදිහත්වීමකින් තොරව උත්තර බඳින්නේද ඔවුන්ය. එහෙත් ‘පෞද්ගලිකයි’ (Personal) හෝ ‘රහසිගතයි’ (Confidential) ලෙස සලකුණු කරනු ලැබූ ලියුමක් නොකඩා මා අතට පත්වේ. මේ ලියුම මා අතට පත් වූයේ එලෙසය.

එය පෙම් ලියුමකැයි ඔබ උපකල්පනය කළේ නම් මට කියන්ට ඇත්තේ එසේ නොවූ බවයි.

එය ගම්බද ප්‍රදේශයක යුවතියක තමන් විසින් ස්ථාපනය කරනු ලදුව ක්‍රියාත්මක කරගෙන යනු ලබන ක්ෂුද්‍ර ජල විදුලි බලාගාරයක් ගැන රටේ විදුලි බල නියෝජ්‍ය අමාත්‍යතුමන්ට ලියූ දීර්ඝ ලිපියකි. ඇය සඳහන් කර තිබූ සමහර කාරණා මට තවමත් මතකය.

“සර්, මේ බලාගාරෙ සැලසුම් කළේ මම තනියම. ඒත් මට කවදාවත් මේ ගැන විධිමත් පුහුණුවක් ලබන්න අවස්ථාවක් නම් ලැබිල නැහැ.”

“මං පොඩිකාලෙ ඉඳන් අනෙක් ළමයින්ට වඩා දක්ෂයි. කැම්පස් ගියා නම් අනිවාර්යයෙන්ම ලොකු තැනකට යන්න තිබුණා.”

“ගමේ කවුරුත් මට උදව් කළේ නැහැ. ගමේ අය අපි එක්ක ඉරිසියයි. තාත්තා තමයි මේ ප්‍රොජෙක්ට් එකට සියළු වියදම් දැරුවේ.”

“දැන් මම මෙයින් ගමේ ගෙවල් හාරසීයකට විදුලිය දෙනවා. විදුලි බල මණ්ඩලේ ලයිට් කපපු ගෙවල් වලටත් අපි විදුලිය දෙනවා”

“මේ බලාගාරයෙන් සාමාන්‍ය ගෙදරකට විදුලිය දෙන්න වැය වෙන්නේ මාසෙකට රුපියල් 200ක් විතරයි. අපි අය කරන්නෙත් ඒකෙන් කොටසක් විතරයි”

“හැමෝම මගෙන් අහන්නේ මේ තරම් ලොකු වැඩක් තනිවම කළේ කොහොමද කියලයි.”

මේ දීර්ඝ විස්තරය අවසානයේ මම ආධාර ඉල්ලීමක් බලාපොරොත්තු වූයෙමි. රටේ පුරවැසියකු දේශපාලකයකුට ලියන්නේ ඒකටය. පුදුමයකට මෙන් ඇය ඉල්ලා තිබුණේ මුදල් නොවේ.

“සර් මට එකම උදව්වක් කරන්න. මට සල්ලි අවශ්‍ය නෑ. මේ සල්ලි බලාගෙන කරන වැඩක් නෙවෙයි. මට මේ බලාගාරය දියුණු කර ගන්න පුළුවන් නම් ideas ටිකක් දෙන්න”

ඇය මෙන් සියළු දෙනා අපෙන් ideas පමණක් නොඉල්ලන්නේ මන්ද? ඒවා දීම පහසුය. මුදල් වියදම් නොවේ.

ලියුමේ අග ඇගේ දුරකථන අංකය විය. එදින උදෑසන වැඩි වැඩක් නොතිබුණු හෙයින් මම ඇයට කතා කළෙමි.

මහීරාට තිබුණේ මිහිරි සීනු නාදයක් බඳු කටහඬකි. මම ඊට වශී වීමි. ඇය ලියුමෙහි වූ දීර්ඝ විස්තරය මා වෙනුවෙන් යළි කරනු මම අසා සිටියෙමි. මගේ නිලධාරියකු යමක් ගැන මේ තරම් උනන්දුවකින් කතා කරනු මම කිසිදිනෙක අසා නැත්තෙමි. ඇය කථා කළේ මේ බලාගාරයෙන් තොර ජීවිතයක් ඇයට නැත්තාක් සේය.

මිනිත්තු තිහක පමණ දුරකථන කතාබහ අවසානයේ මම ඇය හමුවීමට රත්නපුර, බදුල්ල හා මොණරාගල දිස්ත්‍රික්ක තුන භූගෝලීයව මුණ ගැසෙන ලක්ෂ්‍යයට ආසන්නයේ වූ ඇගේ ගමට යන්ට පොරොන්දු වී සිටියෙමි. එය දේශපාලකයකුගේ නොව අවංක මිනිසකුගේ පොරොන්දුවකි.

සතියකට පමණ පසු දිනෙක මා ඇය හමුවන්ට ගියේ වාහනයේ රියැදුරා පමණක් සමඟය. ඇය දිගින් දිගටම කීවේ ඇයට මුණ ගැසෙන්ට අවශ්‍ය මා පමණක් බවත් වැඩකට නැති නිලධාරීන් පිරිසක් නොවන බවත්ය.

මා මේ ගමනින් ලබන දෙයක් ගැන මට නිශ්චිත හැඟීමක් නොවීය. සමහර විට එය නිකරුණේ කාලය නාස්ති වීමක් වන්ටද පිළිවන් බව මම දැන සිටියෙමි. එක මයික්‍රොහයිඩ්‍රෝ ප්‍රොජෙක්ට් එකක් යනු මහ දෙයක් නොවේ. රට පුරා එවැනි ව්‍යාපෘති සිය ගණනක් වෙයි. එහෙත් දවසේ පැය විසි හතරක් නගරයේ කොන්ක්‍රීට් මැද සිරව සිටින අපි ඉඳ හිට හෝ හරිත වර්ණ ස්වභාවික පරිසරය විඳින්ට ලබන අවස්ථාවක් අගය කරමු. “අපේ ගම හරීම ලස්සන පළාතක්” කියා ඈ කී බවද මතකයේ කොණක තිබුණේය.

මා ගියේ ඇගේ නිවසටය. පියා නිවසින් බැහැරව සිටි නිසා ඒ අවස්ථාවේ නිවසෙහි සිටියේ ඇය හා මෑණියන් පමණය.

මහීරා මා එතෙක් දැන සිටි හැම යුවතියකගෙන්ම වෙනස් වූවාය. ඇය බොහෝ කාලයකින් දැන සිටි මිතුරකු ලෙසින් මා සමඟ සල්ලාපයේ යෙදුණාය. අප අතර වූ වයස් පරතරය සේම රාජකාරිමය පරතරයද ඉවත් වී ඇත්තාක් සේ මට සිතුණේය.

මහීරා! මම කෙසේ නම් ඇය විස්තර කරන්නෙම්ද!

ඇයගේ පියා සිංහල බෞද්ධය. මව මුස්ලිම්ය. විවාහය විසින් මේ ඇදැහීම් දෙකින් එකක් වත් වෙනස් කොට නොතිබුණේය. ඇගේ පියාට කෘෂිකර්ම උපදේශකවරයකු සේ ‘ආණ්ඩුවේ රස්සාවක්’ තිබුණේය. එනිසා නෑදෑයින් හෝ යාළු මිත්‍රාදීන් මත රඳා පැවැත්ම අනිවාර්ය නොවීය. මහීරාගේ දෙමාපියෝ දෙපසෙහිම නෑදෑයින්ගෙන් මෑත්ව තනිව ජීවත් වන්ට තීරණය කළෝය. ඔවුන් දැනට ජීවත් වන නිවස, විවාහයෙන් පසු තනා, පදිංචියට ආ එකකි. ගෙවත්ත බිම් අඟලක් අත නොහැර එළවළු වගා කොට තිබුණේය. මේ වගාව ඔවුන්ගේ දෛනික ආදායමට සැලකිය යුතු තරමින් යමක් එක් කරනවා ඇතිය මට සිතිණි.

ඇයට වයස දෙකකින් වැඩිමහළු අක්කා විවාපත්ය. ඇය මහනුවර වාසය කරයි. විසි දෙහැවිරිදි මහීරා එතෙක් විවාපත් නොවූයේ ඇය මුස්ලිම් ප්‍රජාවෙන් වෙන්ව ජීවත්වූ හෙයින් විය හැකිය මම උපකල්පනය කළෙමි. ඇය පැහැපත්ය. අතිශයින් රූමත්ය. කුඩා සිහින් සිරුරකින් යුක්තය. අඩුවෙන් දෙමළද, වැඩියෙන් සිංහලද කතා කරයි. අ.පො.ස. (සාමාන්‍ය පෙළ) සමත්ය. උසස් පෙළ කලා විෂයයන් හැදෑරීය. සිංහලට B සාමාර්ථයක්ද, ආර්ථික විද්‍යාවට C සාමර්ථයක්ද ලැබුවාය. ඉංගිසි සාහිත්‍යය අසමත් වූවාය. පාසලේ එම විෂය උගන්වන්ට ගුරුවරයකු නොවූ හෙයිනි.

මේ ගම්බද පාසල් වල ඉංගිරිසි සාහිත්‍යය විෂයක් සේ තෝරා ගන්ට පහසුකම් තිබේද? මා දන්නා තරමින් නම් කොළඹ ඉස්කෝලයක සිසුවකුට සිසුවියකට පවා උසස් පෙළ ඉංගිරිසි සාහිත්‍යය හැදෑරීම අභියෝගයකි.

“ටීචර් කෙනෙකුත් නැතුව මොකටද ඉන්ග්ලිෂ් ලිට්‍රේචර් කරන්න ගියේ?” මම අසමි.

“තෝර ගන්න කොට දන්නෙ නෑනෙ ටීචර් කෙනෙක් නෑ කියල…”

“ඉතින් දෙවෙනි සැරේට වෙනත් විෂයයක් කරන්න තිබුණනෙ…”

මගේ ප්‍රශ්නයට ඈ කෙළින් පිළිතුරක් නොදෙයි. ඒ වෙනුවට කථාව වෙනතක හරවයි.

“මම ඒ-ලෙවෙල් ප්‍රොජෙක්ට් එකට කළේ අපරාධ පරීක්ෂණ විද්‍යාව ගැන එකක්…”

“මොකද්ද ඒ…?”

“මට තිබුණේ පොලීසියට උදව් වෙන්න අපරාධයක් විසඳන්න…”

“ඉතින්…?”

ඇය මිනීමැරුමක් ගැන දීර්ඝ විස්තරයක් කරයි. ඉන් කොපමණ ප්‍රමාණයද ඇත්තද කොපමණ ප්‍රමාණයක් ඇගේ පරිකල්පනයද මම නොදනිමි. මට හැඟෙන එකම කාරණාව වෙන කිසිම කෙනෙක් මේ තරම් සැහැල්ලුවෙන් මේ තරම් රසවත් විෂයයක් ගැන බොහෝ කාලයකින් මා සමඟ කතා නොකළ බවය.

“මං කිව්වෙ අර එක වගේ ඇඟිලි සලකුණු දෙකක් හම්බ වුණාය කියලා…ඒ අනුව මට තීරණය කරන්න පුළුවන් වුණා මේ මිනීමැරුමට නිවුන් සහෝදරයින් දෙන්නෙක් සම්බන්ධයි කියලා. පොලීසිය ඒ අනුව මිනීමරුවා හොයා ගත්තා…”

මා ඇය විශ්වාස කළ යුතුද? පොලීසිය උසස් පෙළ සිසුවියන්ගෙන් මිනීමැරුම් විසඳන්ට උපකාර ලබා ගන්නේද?

මට තවත් ගැටළුවක් වූයේ ඇගේ මවගේ හැසිරීමයි. (ඇය මට වඩා බාලය සිතමි. මුස්ලිම් ගැහැණු ඉක්මණින් විවාපත් වෙති.) තම අවිවාහක, තරුණ දියණිය මුණ ගැසෙන්ට මැදිවියේ පිරිමියකු තනිව ආ කල්හි ඇගේ මෑණියන්ගේ බලාපොරොත්තු විය හැකි හැසිරීමව තිබුණේ දියණිය ආරක්ෂා කරමින්, සමහරවිට ඇණයක් වෙමින්, හැමවිටම ඇය පස්සෙන් සිටීමය. එහෙත් පුදුමයකට මෙන් මුස්ලිම් කාන්තාවකද වූ ඇගේ මව මහීරා ගැන මොහොතක්වත් කරදර වන වගක් නොපෙන්නුවාය. ඇය හැසිරුණේ දියණියගේ සේවිකාවට වඩා කිට්ටු භූමිකාවකි.

“අම්මේ මොනවා කරනවද? ඔය තේ එක ගේන්නකෝ…” මහීරා කෑ ගසයි.

ඇගේ මව බයාදු ලෙසින් තැටියක තැබූ තේ දෙකක් අරගෙන එයි.

“ඔය..මම තේ කිව්වෙ තේ විතරක් නෙවෙයිනෙ. අර බිස්කට් ටිකයි චීස් ටිකයි ගේන්නකෝ ඉස්සෙල්ලා…”

මව යළි ගෙතුළට යයි. ඉන්පසු ඇය බිස්කට් හා චීස් රැගෙන එයි. මෙතැන පාලිකාව කවුද පාලිතයා කවුද තේරුම් ගන්ට ලොකු දැනුමක් අවශ්‍ය නොවේ.

“මට තවත් හුඟාක් දෙනෙක් උදව් කළා මේ ප්‍රොජෙක්ට් එකට. කොළඹ ඇමෙරිකන් එම්බසි එකේ එක්ස්පර්ට් කෙනෙක් මට උදව් කළා තොරතුරු හොයා ගන්න…” මහීරා ඒ අතර කියයි.

“කවුද ඒ? මොකද්ද එයාගෙ නම?”

“ස්මිත්…ජේම්ස් රොජර්ස් ස්මිත්”

“හ්ම්…”

“ඒ ගොල්ල මට හුඟාක් කන්ෆිඩෙන්ෂල් ඉන්ෆොර්මේෂන් දුන්නා. සාමාන්‍යයෙන් වෙන කෙනෙකුට නොදෙන දේවල්. තව තොරතුරු දෙන්න නම් මට ඇමෙරිකන් සිටිසන්ෂිප් එක ගන්න ඕනැ කිව්වා. ඒකත් අමාරුවක් නැතුව ගන්න තිබුණා. ෆොටෝස් හෙමත් අරගෙන තිබ්බේ. ඒත් තාත්තා කැමැති වුණේ නැහැ…”

“හ්ම්…”

“සමහර තොරතුරු කොයිතරම් රහසිගතද කියනව නම් ඒවා එම්බසි එකෙන් එළියට ගේන්න දෙන්නෙ නෑ. ඉතින් මට එම්බසි එකේ නතර වෙන්න වුණා සමහර දවස් වලට…”

“හ්ම්…”

“මොකෝ බකමූණෙක් වගේ හ්ම්…හ්ම්ම් ගාන්නෙ?”

“මං ඉතින් තාම දැක්කෙ නෑනෙ ඔයාගෙ මයික්‍රො හයිඩ්‍රො ප්‍රොජෙක්ට් එක…”

“අපෝ එක තියෙන්නෙ ටිකක් දුර… ගේ පිටිපස්සෙන් යන්න ඕනැ. කාල ඉවර වෙලා යමුකෝ”

මා කල්පනා කළේ ඇගේ මුස්ලිම් පසුබිම මත නිවසින් කවුරු හෝ අප සමඟ ගමනට එක් වේය කියාය. නමුත් ඇය මා සමඟ ආවේ තනිවය. අපට ඇයගේ නිවස පසුපස පොඩි කන්දක් නඟින්ට විය. තැන තැන නිවෙසක් දෙකක් තිබුණද මේ කැලෑ ප්‍රදේශයකි.

අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගත යුතුය මට සිතුණේය.

“දැන් මේ මැරීගෙන කැලේ යනවට මට මොනවද හම්බ වෙන්නෙ…”

“සර් කැමැති ඕනැම දෙයක්..!” ඇය මා බලාපොරොත්තු නොවූ පිළිතුරක් දුන්නාය.

“ඕනෑම දෙයක්ය කියන්න විවෘත උත්තරයක්නෙ…”

ඇය බැරෑරුම් පෙණුමක් මුහුණට ආරූඪ කර ගත්තාය.

“මං කෙළින්ම කියන්නම්කො. සර්ට ඕනැ නම් මාත් එක්ක නිදා ගන්න, ඒකට කමක් නෑ. හැබැයි මට මේ බලාගාරය දියුණු කරන්න ideas ටිකක් දෙන්න. මේක තමයි මගේ ජීවිතේ…”

.

.

(ඉවසන්න……….සමනළයා යළි පියා සලන තෙක්)

(24) උපේක්ෂාගේ උපන් දින සාදයට ස්ට්‍රිපර්ස්ලා || Upeksha brings male strippers to her birthday party

**********(දිනූෂා සංජීවනී දෙබරවැව කියන කතාව )**********

ආවොත් යා යුතුමය.
නොගියොත් නැවත ඊමක් නැත.
නාවොත් යන්ට බැරිය.
නොගොස් එන්ට බැරිය.

මගේ පළමු පෙම්වතා ශේන් මගේ ජීවිතයෙන් පියඹා ගියේය. වැහි ලිහිණියකු සේය. ඔහු කවදා හෝ මා හැර යනු ඇතැයි මට අපැහැදිළි අදහසක් විය. එහෙත් එය මෙතෙක් ඉක්මණින් වෙතැයි මම නොසිතුවෙමි.

ඇත්තටම ඔහු මා හැර ගියා කීම වැරදිය. අප දෙදෙනා එක මඟෙක ගමන් කිරීම නතර කළ බව කීම වඩා නිවැරදිය. මානව සම්බන්ධතා සංකීර්ණය. ආදරයක් බිඳීම හුදෙක් එක් පාර්ශ්වයක වරදක් සේ දකින්ට බැරිය. ඇරත් සිදු වූ සියල්ල සිදු වී හමාරය. කවුරු වැරදිද කවුරු හරිද කියා සෙවීමෙන් ඇති ඵලය කිමද?

මේ සියල්ලෙහි ආරම්භය උපේක්ෂාගේ උපන් දින සාදයය සිතමි.

උපේක්ෂා මා සාමාන්‍ය පෙළ කාලයේ එකට ටියුෂන් ගිය යෙහෙළියකි. අප අතර එවක ලොකු මිතුරුකමක් නොතිබිණි. කොටින්ම ඇය මගේ ෆේස් බුක් එකේ වත් නොසිටියාය. එහෙත් මෑතකදී Odel එකට ශොපිං ගිය දවසක ඇය යළි හමුවීමෙන් අපේ මිතු දම අළුත් විය. මා ගියේ සපත්තු දෙකක් ගන්ට විතරය. එනිසා කා දමන්ට ඕනැ තරම් කාලය තිබුණේය. ඇය ඉදිරියේ පැවැත්වෙන උපන් දින සාදයට අවශ්‍ය කළමනා ගැනීමටය, පැමිණ සිටියේ. මම ඇයට අවශ්‍ය දේ තේරීමට හා මිළට ගන්ට සහාය වීමි. ඇත්තටම ඇයට යම් යම් ප්‍රයෝජනවත් උපදෙස් දෙන්ට මට පුළුවන් විය. මෙනිසා කලින් සැලසුමක් නොතිබුණද, මට උපන් දින සාදයට ඇරැයුම් නොකර සිටින්ට ඇයට නොහැකි වූයේය සිතමි.

Odel එක ඉදිරිපස බුලවාඩයෙහි අසුන් ගෙන Roots එකෙන් ගත් මිල්ක් ශේක්ස් දෙකක් රස බලමිනි සිටියදීය, උපේක්ෂා ඇගේ උපන් දින සාදය පිළිබඳ රස වෑහෙන කාරණා දෙකක් මා සමඟ බෙදා ගත්තේ. පළමුවැන්න එය all-girls-party එකක් බවය. මම එහි වරදක් නොදකිමි. මේ ෆේස්බුක් යුගයේ වුවද, කොල්ලන්ට සම්පූර්ණයෙන් නිරාවරණය කළ නොහැකි පෞද්ගලිකත්වයක් අපට තියේ. ඉඳහිට වුව අපට එය විඳින්ට අවස්ථා ඕනෑය. දෙවැන්න ඇය ඒ පිණිස male strippers ලා දෙදෙනකු ගෙන්වන්ට සැලසුම් කොට ඇති බවය.

සියවස් ගණනාවක් තිස්සේ පිරිමි නාටිකාංගනාවන් නිරුවත් කොට ඔවුන්ගේ සිරුරු දෙස බලා වින්දනයක් ලැබුවෝය. දැන් සමතැන සමඟ අපටද ඒ අවස්ථාව ලැබී තියේ.

Male stripperලා හොරොව්පතානේ ගාමන්ට් කෙල්ලන්ට මිසක් කොළඹ අපට නම් අළුත් දේවල් නොවේ. මා මුලින්ම එවැන්නක් ගැන කියැවූයේ වසර කිහිපයකට පෙරදීය. අපේ පන්තියේ පත්තරය සේ සැලකිය හැකි Sunday Leader එකෙනි. ඉන් පසු රස්සාවට මේවා කරන කොල්ලන් ගැන නිතර අසන්ට ලැබුණේය. එක් වරෙක සාදයකදී මම male strip show එකක් දුටුවෙමි. එහි නම් කිසිම කොල්ලකුගේ ගන්ට දෙයක් නොතිබුණේය. උන්ගේ සිරුරු එක්කෝ ඉතියෝපියාවෙන් ගෙනාවා වැනිය. නැත්නම් මහ බඩවල් වලින් කැත වූ ඒවාය. කැළණිය වැන්දායින් පසුව ගමේ පන්සලෙන් වැඩක් නැතිය කියන්නාක් සේ මට නම් තවදුරටත් ඒවා පසුපස එල්ලෙමින් යන්ට ඕනෑකමක් නොවීය. අනෙක් අතට නිකම් පෙන්නනවා නම් බලන්ට අකැමැත්තක්ද තිබුණේ නැත.

මගේ කුහුල ටිකක් ඇවිස්සුනේ උපේක්ෂා ගෙනෙන්ට සැලසුම් කරන්නේ ආමි එකේ කොල්ලන් දෙදෙනකුය ඇසීමෙනි.

කොළඹ කෙල්ලන්ට ආමි කොල්ලන් ගැන පිස්සුවල් ඇති වුණේ මෑතකදීය. එය යුද්ධයට සමාන්තර වූ සංසිද්ධියකැයි සිතමි.

චිරාත් කාලයක් තිස්සේ කොළඹ කෙල්ලෝ වචනයේ පරිසමාප්තාර්ථයෙන්ම කොළඹ කොල්ලන්ගෙන් සන්තෘප්තව සිටියහ. බිෂොප්ස්, මෙතඩිස්ට්, ලේඩීස් ගිය කෙල්ලෝ රෝයල්, සෙන්ට් තෝමස්, සෙන්ට් පීටර්ස් කොල්ලන්ට සෙට් වූහ. පසුව විශාකා, දේවි බාලිකා කෙල්ලෝ ආනන්ද, නාලන්ද, මහානාම, ඩී. එස්. කොල්ලන්ට සෙට් වූහ. ගෝතමී, ආනන්ද බාලිකා කෑලිද ලුම්බිනි, අසෝක හෝ රාජගිරියේ ජනාධිපති කොල්ලන්ට වත් සෙට් වන්ට ඇත. ඉන්ටර්නැෂනල් ස්කූල්ස් පටන් ගත්තායින් පසු ඒවායේ කෙල්ලෝ ලොක්කෝ වෙනමම බන්ධන ඇති කර ගත්හ. මේ කිසිවකුට හොරොව්පතානේ කොල්ලකු ගැන උනන්දු වන්ට අවශ්‍ය නොවීය.

යුද්ධය මේ සියල්ල වෙනස් කළේය.

දීර්ඝ කාලයක් ඇදී ගිය යුද්ධය ගම්බද කොල්ලන්ට අමුතුම වීරත්වයක් ගෙනාවේය. නිව්ස් වල මුල් තැනක් ලැබුණේ ඔවුන්ටය. ඊට අමතරව ‘රණවිරු’ ලේබලයට මුවා වී බොහෝ දේ කළ හැකි විය. කෙල්ලකුට වුව යුද භටයකුගේ ඡායාරූපයක් කරදරයකින් තොරව පොතක් අස්සේ, හෑන්ඩ් බෑග් එකේ ගෙනයන්ට පිළිවන් විය. සාමාන්‍යෙන් කොල්ලන්ට ඇතුළු වෙන්ට ඉතාම අසීරු බාලිකා විද්‍යාලයකට පවා ‘රණවිරුවන්ට’ කිසිම කරදරයකින් තොරව ඇතුළු වෙන්ට ලැබුණේය. ‘රණවිරු සුභසාධක ව්‍යාපෘති’ ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී අතිශය සාම්ප්‍රදායික කොළඹ බාලිකා විද්‍යාල වල යුවතියන්ට පවා මේ කොල්ලන් සමඟ නිදහසේ ගැවසෙන්ට ඉඩ ලැබුනේය. හරියට ඔවුන් කොල්ලන් නෙවෙයි වගේය.

මේ නිසා පශ්චාත් සහශ්‍රක යුගයේදී, කොළඹ ඉස්කෝලවල කෙල්ලන් අතර කොළඹ කොල්ලන්ට අන් කිසිදු ආකාරයකින් තරගයක් දෙන්ට නුසුදුසු වූ ගමේ බයියන්ටත් ‘රණ විරු’ ලේබලය යටතේ ලොකු ඉල්ලුමක් ඇතිවිය. ලේඩීස් එකට ගිය මගේ මිතුරියක සෙන්ට් තෝමස් එකේ ෆස්ට් එලවන් ගැසූ හොඳ පවුලක කොල්ලකු අතහැර එයා ෆෝර්ස් එකේ නිකම්ම නිකං ගොඩයකුගේ කරේ එල්ලුණේ නොබෝදාය. මම නම් පෞද්ගලිකව මේ ප්‍රවණතාවයට කැමැති වීමි. කොළඹ ඉස්කෝල වල ඩීසන්ට් කොල්ලන්ට වූ තරගය අඩු වූ නිසාය.

උපෙක්ෂා තම උපන්දින සාදයට male strippers ලා හැටියට ආමි එකේ කොල්ලන් ගෙන්වීමද මේ පිස්සුවේම වෙනත් පැති කඩෙකි. කොයි තරම් ගොන් පාට් එකක වුණත් ආමි එකේ කී පමණින් කෙල්ලන් අතර උත්තේජයක් ඇතිවන බව ඇය දනී. එය බලය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක්ද වේ. මේ නිරුවත් වන්නේ නිකම්ම නිකම් කොල්ලන් දෙදෙනකු නොව බලයේ සංකේතය. කෙල්ලෝ එවැන්නකින් ලැබෙන බලය පිළිබඳ හැඟීමට ආදරය කරති.

I have seen better. මේ මට එදා රෑ strip show ගැන කිව හැකි එකම දෙයයි. එවැන්නක් නොදුටු කෙල්ලකට නම් නරකම නැත. සමහරු නම් අන්තිම හරියේදී බැරි බැරි ගාතේ විස්ල්ද ගැසුවෝය. එසේම කොයිතරම් කෑ ගැසුවත් කොල්ලන් දෙදෙනාගෙන් එකකු හෝ ලවා ඉණ කඩ ගලවා ගන්ට නම් කෙල්ලන්ට අවස්ථාව නොලැබුණේය. ආමි කොල්ලන් දෙදෙනා බයියන්ම නොවෙතැයි මට සිතුනේ ඒ අවස්ථාවේය. යම් යෙහෙකින් එසේ කළේ නම් උන් strip show එක සම්පූර්ණයෙන්ම වනසා ගනු ඇත. එසේ නොකළ නිසා professionalism එක රැකුණේය.

කොල්ලන් දෙදෙනා තම ගාස්තුවට අමතර හොඳ ගණනක් සොයා ගන්ට ඇතැයි සිතමි. උන්ගේ ඉණකඩෙහි දාහේ දෙදාහේ නෝට්ටු ඔබන්ට අපගේ යෙහෙළියන් පොර කෑ බැවිණි. මේ සල්ලි strip show එකේ ගාස්තුවට අමතරව ඔවුන්ට රැගෙන යන්ට ඉඩ ලැබේ.

මට එච්චර විසයක් නොවූ නිසා සමුද්‍රා සමඟ වයින් වීදුරුවක් තොළ ගාමින් හිඳ ගෙන සිටියෙමි. සමුද්‍රා මා එදින හඳුනා ගත් මිතුරියකි. ඇයටද strip show එක ගැන වැඩි උනන්දුවක් නොවූ හෙයින් උනන්දුවියන්ට කරන මළ දානයක් කර ගන්ට දී අපි පසෙකට වී හුන්නෙමු. ඇය සේවය කළේ ශ්‍රී ලංකන් එයා ලයින්ස් වලය. ශේන් ගැන මම ඇයට නොකීවෙමි. මා අදහස් කළේ පසුව ස’ප්‍රයිස් එකක් දෙන්ටය.

මධුවිත් එකින් එක හිස් වෙද්දී ඇය වඩ වඩා දොඩමළු වෙයි.

ශ්‍රී ලංකන් එයා ලයින්ස් යනු ඕපාදූප ආකරයකි. එහි සේවය කරන බොහෝ දෙනකු, විශේෂයෙන්ම කැබින් කෲ සාමාජික සාමාජිකාවන් ගැන ඇසෙන කට කතා රාශියකි.  ඒවායින් කොයිතරම් ඇත්තද, කොයි තරම් බොරුද කිසිවකුත් නොදනිති. නමුත් ඉඳහිට ගුවන් සේවකයකු/ගුවන් සේවිකාවක කුඩු වික්කා හෝ කටුගෙයි කඩු සොරකම් කළාය මාධ්‍යයන්හි පළ වන විට මේ කතා වලටද තටු ලැබේ. ඉන් සමහරක් ශේන් විටින් විට මට කියයි.

ශ්‍රී ලංකන් එයා ලයින්ස් විසින් තම සේවක සේවිකාවන් පිණිස මෙහය වූ ස්වේච්ඡා වෛද්‍ය පරීක්ෂණයකදී HIV ආසාදිතයකු හමුවීය ශේන් මට කියා තිබුණේය. මම ඒ ගැන සමුද්‍රාගෙන් අසමි.

“…Oh, yeah. But that wasn’t as unusual as it sounds. Any large employer has to face such situations these days…”

“I thought it was a nightmare…”

“No, not at all. We have our standards and we don’t discriminate over such issues. But it was too risky to have him as cabin crew. The company offered two options. He could either join the ground staff or voluntary retire with sufficient compensation. He opted for the second. The company had a golden handshake and I heard he started his own business with the money…so no issues for him or for us…”

ලෝකයේ සෑම සංකීර්ණ ප්‍රශ්නයකටම මෙවැනි යහපත් අවසානයක් ඇත්තේ නම් කොයි තරම් හොඳද මට සිතේ.

“But there was more…”

සමුද්‍රා කට හදන හැටියෙන්ම ඇය කියන්ට සැරසෙන්නේ ලොකු ඕපාදූපයක් බව මට වැටහේ. මෙය ශේන් ගෙන් මා නොඇසූ කතාවකි. මම ඇය දෙසට හැරෙමි.

“What’s that…?”

“About a month after that, a girl committed suicide. There was no apparent reason, like financial issues or a broken affair…”

“And…?”

“The rumor was that this guy had sex with her…”

“Oh, Gosh. She was probably not infected…”

“Well, we will never know. It is the life…”

“Is office sex that common there…?

“It is not office sex darling. Anybody in cabin crew does a difficult job. It is not easy to smile and politely call every arsehole ‘sir’. They need to relive their stress. And when you are in a different city with enough money and free time in your hand, anything can happen…”

ශේන් සේවය කරන්නේද කැබින් කෲ එකේය. මේ අමාරු ජීවිතය ගැන ඔහු මට කියා ඇත්තේය. සමුද්‍රා ඔහු ගැන මොනවා දන්නවා ඇත්ද? මේ ශෙන්ව සාකච්ඡාවට ගෙන එන්ට හොඳම අවස්ථාවය සිතේ.

“Yeah. I too have heard. Have few friends there. Probably you know Shane…?”

“Shane who?”

“Shane Andrews…?”

“Shane Andrews…Why that names rings a bell? Ah, yes. Shane Andrews, I know. That tall guy. An old Josephian, I think…”

“Yeah, that’s him…he is..”

මා වාක්‍යය අවසාන කරන්ට පළමුව ඇය කතා කරයි. මගේ ස’ප්‍රයිස් එක කල් දැමිය යුතුය.

“…Is he a good friend of yours?”

“Not really. Actually someone I know through my friends…” මම බොරු කියමි. වින්දනය ඇත්තේ ස’ප්‍රයිස් එක කල් දැමූ තරමටය.

“That’s good. I was about to warn you…”

“Warn me…?”

“Yes. He is bit of a crackpot. I think he is mentally unstable. His recent behavior has been violent and unusual…”

“Like…?” මත්ව ඉන්නා සමුද්‍රා මගේ කට හඬෙහි වෙනස නිරීක්ෂණය නොකරතැයි මම සිතමි.

“Last week this animal has burned a girl with a cigarette butt so severely that she had to be hospitalized…”

.

.

(ඉවසන්න,……………. සමනලයා යළි පියා සලන තෙක්)

(21) නිරුවත් වෙරළකට ගිය ඇමැතිවරයකුගේ දින සටහන් || Ministerial diaries…from a Nude Beach

  • කාලය: 2001/2, සමාන්තර විශ්වය
  • ස්ථාන: කොළඹ, ලංකාව/අහස/මෙල්බන්, ඕස්ට්‍රේලියාව

**********(නියෝජ්‍ය ඇමැති වික්ටර් සාලිය බණ්ඩාර කියන කතාව)**********

[මේ තෝරාගත් දින සටහන් උපුටාගෙන ඇත්තේ නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරයාගේ දින පොතිනි. පාඨකයාට පහසුවක් වනු පිණිස ඒවා සිංහලයට පෙරළා තියේ.]

දෙසැම්බර් 21, 2001 – සිකුරාදා

අද දවල් රනිල් වික්‍රමසිංහ මට දුරකථන කොට වහාම අරලියගහ මන්දිරයට එන්ටය කීවේය. මන්දැයි ඇසූ විට ඔහු දුන්නේ කැත පිළිතුරකි. “Victor, the Prime Minister of Sri Lanka doesn’t ask you to come if it is not important. So hereafter don’t ask why”

රනිල් මට වඩා වැඩිමහළු වසර හය හතෙකිනි. වසර ගණනින් පක්ෂයේ ජ්‍යෙෂ්ඨත්වය ගණන් බැලූ විට අප දෙදෙනා අතර වෙනසක් නැති තරම්ය. කලෙක ඔහු කොළඹත් මම පේරාදෙණියේත් සමවාදී ශිෂ්‍ය සංගම් නායකත්වය දැරීමු. එහෙත් අද ඔහු ලංකාවේ අග්‍රාමාත්‍යවරයාය. මම ඔහුගේ ආණ්ඩුවේ නියෝජ්‍ය ඇමැතිවරයෙක්මි. එනිසා හේතුවක් හෝ නොදැන සවස් කාලයෙහි මට නියමිතව තිබූ සියළු වැඩ කටයුතු අවලංගු කරන ලෙස දන්නා සුභද්‍රාට (මගේ පෞද්ගලික ලේකම්වරිය) SMS එකක් යවා අරලිය ගහ මන්දිරයට ඉගිලෙන්ට මට සිදුවිය. මා සිටියේ කාර්යාලයෙන් පිටත වෙනත් රැස්වීමක හෙයින් අඩු තරමින් මගේ දෛනික කාලසටහන පිරික්සා බලා ඇපොයින්ට්මන්ට් එකින් එකට කරන්නේ මන්දැයි උපදෙස් දෙන්ටවත් අවකාශයක් නොවීය.

හදිසියේ මා කැඳවූවාට රනිල් එක්වර මා ඇතුළට ගන්ටවත් කාරුණික නොවූයේය. ඔහු පැය දෙකකට ආසන්න කාලයක්, ඒ වන විට දිවා ආහාරයවත් නොගෙන සිටි මා අමුත්තන්ගේ ලොබියෙහි රස්තියාදු කරවූයේ ඕනෑකමින්ය සිතමි. මම රනිල්ගේ good chaps’ list එකට පිටින් සිටින්නෙක්මි. මගේ සම්බන්ධතා වූයේ ගාමිණී දිසානායක, ලලිත් ඇතුළත්මුදලි, රංජන් විජේරත්න බඳු ඔහුට වඩා ජ්‍යෙෂ්ඨ හා අනිවාර්යයෙන්ම දක්ෂ පැරණි නායකයින් සමඟය. තමන්ට ‘සර්’ නොකියන්නන්ට රනිල් සමාවක් නොදෙන බවද මම දනිමි. ඒත් මේ පරයාට ‘සර්’ කියන්ට මගේ දිව නොනැමෙන්නේය.

රනිල් මා කැඳවා තිබුණේද මහ ලොකු දෙයකට නොවේ. ඕස්ට්‍රේලියාවේ පැවැත්වෙන ‘දිළිඳුකම දුරැලීම’ (poverty alleviation) පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර සමුළුවකට ඔහු ලද ආරාධනයකට මට ඔහු නියෝජනය කළ හැකි දැයි අසන්ටය. ‘දිළිඳුකම දුරැලීම’ ගැන රනිල් සේම මාද දන්නා කෙංගෙඩියක් නැත. මගේ අමාත්‍යාංශයේ විෂය පථය විදුලි බලයයි. මා ධනවත් පවුලක උපන් හෙයින් කවදාවත් දිළිඳුකම ගැන හිතන්ටද මට උවමනාවක් නොවීය. නමුත් මා ඕස්ට්‍රේලියාවට ගොස් ඇත්තේ එක් වතාවකි. ඒ ද මෙල්බන් නුවරට නොවේ. එසේම රටතොට බලා කියා ගන්ටද එවර අවකාශයක් නොවීය. එබැවින් මේ ඇරැයුම පිළිගන්ට මම තීරණය කළෙමි. ගමන යන්ට තව කල් තියේ. ඒ අතර මා දිළිඳුකම ගැන අනෙක් ජාතීන්ට උපදෙස් දෙන තරමට යමක් ඉගෙන ගන්ට අධිෂ්ඨාන කර ගතිමි. අද උදෑසන ඉගෙන ගත් දෙයක් ජීවිත කාලයක් ප්‍රගුණකළ ශාස්ත්‍රයක් සේ සවස් කාලයේ වැමරීමේ හැකියාව මම මේ වන විට ප්‍රගුණ කර සිටියෙමි.

මේ කාලකණ්නියා නිසා මා සමාව දිය නොහැකි වරදක් කර ඇති බව දැනගත්තේ සවස නැවත කාර්යාලයට පැමිණි පසුය. මම ප්‍රධාන අමුත්තා හැටියට රාජකීය විද්‍යාලයේ English Day එකට සහභාගි වන්ට නියමිතව සිටියෙමි. පුතා චරිත්ද එහි නාට්‍යයක ප්‍රධාන චරිතයක් රඟපාන්ට නියමිත විය. දැන් කරන්ට දෙයක් නැත. චරිත්ට පසුව කතා කර පැහැදිළි කරමි. ඇරත් ඕනෑත් නැත. මේ මා චරිත් සහභාගි වූ ප්‍රසංගයක් මඟ හැරිය පළමු වතාව නොවේ.

.

මැයි 12, 2002 – ඉරිදා

කටුනායකදීය.

තව සුළු මොහොතෙකින් මම ක්වාලා ලම්පූර් හරහා මෙල්බන් බලා පිටත් වන්ට සූදානම්ව සිටිමි. තවමත් පොඩ්ඩකු නිසා මට යන්ට සිදුවූයේ තනිවමය. පරිවාර සේනා සමඟ යන්නේ නියෝජ්‍ය ඇමැතිවරුන්ට වඩා ලොක්කන්ය.

සිංගප්පුරුව හරහා යන්ට මම වඩාත් කැමැති වූයෙමි. එසේ වී නම් දින කිහිපයක් සිංගප්පුරුවේ රැඳෙන්ටද තිබුණේය. Singapore Airlines මඟී සේවාව මා අත්විඳ ඇති හොඳම මඟී සේවාව වූ අතර Singapore girlsලාද ලිප්ස්ටික්, පවුඩර් පදාස ගණනින් උලාගත් අපේ හුචක්කුවලට වඩා සෙක්සිය. ඔවුහු දීර්ඝ ගුවන් ගමනෙක වෙහෙස මොහොතෙකින් මඟ හැරලන්නේ නෙතට රසඳුනක් වෙමිනි. Singapore Airlines වල මත්පැන්ද වඩා හොඳය. මේ සියල්ලට හරස් වූයේ අපේම නායකයකු විසින් පනවා තිබුණු පැරැණි රෙගුලාසියකි. එයාර් ලංකා පිහිටුවීමේදී එවක ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන විසින් පැණවූ එක් නීතියක් නම් හැම රාජ්‍ය සේවකයකුම හැකි හැම අවස්ථාවකදීම රාජ්‍ය ගුවන් සේවය භාවිතා කළ යුතු බවයි. රාජ්‍ය ගුවන් සේවයට මෙල්බන් නුවරට කෝඩ් ෂෙයාරිං තිබුණේ Malaysia Airlines සමඟ ක්වාලා ලම්පූර් හරහාය. එනිසා නොකැමැත්තෙන් වුව ඒ මාර්ගය තෝරා ගන්ට මට සිදුවිය.

මොහොතකට පෙර මා හඳුනා ගත් වැදගත් පුද්ගලයකු නම් ‘සන්ඩේ ලීඩර්’ කර්තෘ ලසන්ත වික්‍රමතුංගය. දුරකථනයෙන් කතා බස් කොට තිබුණද, මා ඔහු මුහුණට මුහුණ හමුවූ මුල් වතාවයි මේ. ට්‍රාන්සිට් ඒරියා එකේදී, Dilmah ෂොප් එකෙන් මා තේ පැකට් කිහිපයක් මිළදී ගනිමින් සිටියදී, ඔහුම විත් තමන් හඳුන්නා දී මට කතා කළේය. ලසන්තද සිය බිරිඳ හා දරු තිදෙනා සමඟ යමින් සිටියේ මෙල්බන් වෙතයි. නිවාඩුවක් පිණිසය. ඔහු මෙල්බන් ගැන හොඳින් දන්නා බවක් පෙණුනු නිසා මම උපදෙස් කිහිපයක් ලබා ගන්ට අදහස් කළෙමි. මා අදහස් කර සිටියේ සමුළුව අවසානයේ මගේ වියදමින් දින කිහිපයක් රැඳී සිට රටතොට බලා කියා ගන්ටයි.  Federation Square, Melbourne Museum, Melbourne Cricket Ground, Melbourne Observation Deck වැනි ප්‍රකට සංචාරක ආකර්ෂණ කිහිපයක් ඔහු යෝජනා කළේය. Great Ocean Road එක දිගේ ටික දුරක් හෝ ගමන් කරන්ට පුළුවන් නම් හොඳය කියාද කීවේය. ඊට අමතරව මට මෙල්බන් හි සුප්‍රකට වෙරළකට යන්ට අවශ්‍ය විය. ලසන්ත ඒ ගැන වැඩිපුර නොදැන සිටි හෙයින් රාණිගෙන් විමසීමෙන් අනතුරුව මට ටිප්ස් කිහිපයක් දුන්නේය. ලසන්තට දේශපාලන කාරණා කිහිපයක්ද දැන ගන්ට අවශ්‍යව තිබුණු මුත් Final Call එක නිකුත් වී තිබුණු නිසා අපට ඉක්මණින් ගුවන් යානය වෙතට යන්ට සිදුවිය.

මා යන එන තැන් ගැන මේ සියළු තොරතුරු ස්වේච්ඡාවෙන්ම දුන්නේ පැපරාසියකුට බව මතක් වූයේ පසුවයි.

.

මැයි 13, 2002 – සඳුදා

මම ක්වාලා ලම්පූර් සිට මෙල්බන් බලා පොළෝ මට්ටමේ සිට අඩි 30,000ක් ඉහළින් පියාසර කරමින් සිටිමි.

ලසන්ත ක්වාලා ලම්පූර් හිදීද මා සමඟ කතා බහට පැටළෙන්ට ආයේය. වෙහෙස බව කියා මම VIP ලොන්ජ් එකට ගොස් විස්කි එකක් මත ඇළවීමි. මේ කෙටි නින්ද තුළදී මට බොහෝ කාලයකට පසුව බියට්‍රිස් සිහිනෙන් පෙණුනේය. මෑතදී ජනප්‍රිය වූ ඉන්දියානු නිළියකට බියට්‍රිස්ගේම පෙනුම ඇති බව දවසක කිව්වේ අම්මාය. මම ඒ ගැන කරදර නොවීමි. බියට්‍රිස් මිය ගොස්ය. චරිත් නිසා නොවේ නම් ගෙදර ඇති ඇගේ පින්තූර පවා මා ඉවත් කොට බොහෝ කල්ය.

පොතක් කියවන්ට කම්මැලි හිතුණු බැවින් මම සරල වින්දනයක් පිණිස Finding Nemo බලන්ට තීරණය කළෙමි. මම කාටූන් සිතුවම්පට වලට අකැමැත්තෙමි. නමුත් ගුවන් ගමනෙකදී ඒවා නරකම නැත.

වෝල්ට් ඩිස්නි චිත්‍රපටයක් වූ Finding Nemo මාලින් නැමැති clown fish කෙනකු හා ඔහුගේ පුතා නිමෝ ගැනය. මාලින්ගේ බිරිය කොරල්, මහා බාධක කොරල් පරයෙහි දමන බිත්තර දහස් ගණනක් සමඟින්ම බැරකූඩාවකුට ගොදුරු වේ. ඉතිරි වන්නේ එකම එක බිත්තරයකි. ඒ නිමෝය. මාලින් ඔහු රැක බලා ගන්නේ දෙඇස මෙනි. පාසල් යන වයසට පැමිණි නිමෝ හිතුවක්කාරකම නිසා කිමිදුම්කරුවකුගේ දැළට හසුවෙයි. කිමිදුම්කරුවාගේ ගිලී වැටෙන ගෝග්ල් එකක Sydney යන වචනය දකින මාලින් කවර හෝ බාධක මැද නිමෝ සොයා යන්ට තීරණය කරයි. Finding Nemo ඔහු එසේ සිය දරුවා සොයා යන කතාවය.

මේ කියන්නේ මගේම කතාවය මට සිතුණේ වරක් දෙවරක් නොවේ. චරිත්ද මාද බියට්‍රිස් නැතිව මෙලොව තනිව සිටිමු. වෙනස චරිත් හා මා අතර මාලින් හා නිමෝ අතර බඳු කිට්ටු සම්බන්ධතාවයක් නොතිබීමය. එහි වගකීම මා සම්පූර්ණයෙන් ගත යුතුද මම නොදනිමි. චරිත්ට අම්මාගෙන් නොලැබුණු ආදර අප්සරාගෙන් ලැබුණේය. ඔහුගේ සියළු කටයුතු පිණිස මම වියදම් කළෙමි. නිහඬ චරිතයක් වුව චරිත් ඉගෙනීමට අදක්ෂ බවක් කවදාවත් නොපෙන්නුවේය. දැන් ඔහු ලංකාවේ හොඳම පාසලෙහි අධ්‍යාපනය ලබයි. වෙනත් බොහෝ දරුවන්ට වන ප්‍රශ්න ඔහුට නොවීය. මම එයින් සතුටු වීමි. මව්පියන් අහිමි වන දරුවෝ කාලයාත් සමඟ පරිසරයට හුරු වෙති. මේ මා හිත හදා ගන්ට කරන කල්පනා නොවේ. ඇත්තය.

චරිත්ද කිමිදුම්කරුවකුගේ දැළකට හසු වුවහොත් මා මාලින්ගේ භූමිකාව රඟපානු ඇතිද? එසේය මම සිතමි. 1993 ජූලි කලබල මැද, අන්තරාදායක මොහොතක සියල්ලට පළමු මම ඔහු ගැන සිතුවෙමි. මේ තාත්තලාගේ හැටිය. චරිත් පිළි ගත්තද නැතද මම චරිත්ට හොඳ පියකු වීය මම අවංකව සිතමි.

.

මැයි 15, 2002 – බදාදා

අද සමුළුවෙහි දෙවන දිනයයි. මගේ කෙටි දේශනය නියමිතව තිබුණේ අද උදෑසනටය. එයද සමුළුවේ වෙනත් දේශන වලට වඩා වෙනස් නුවූයේය. මම ලංකාවේ ඓතිහාසික දුප්පත්කම ගැනද, නිදහසින් පසු දුප්පත්කම මැඬීමට විවිධ රජයන් යටතේ ගෙන ඇති පියවරද විස්තර කළෙමි. විශේෂයෙන් 1977 දී අපේ ආණ්ඩුවක් යටතේ විවෘත ආර්ථිකය හඳුන්නා දීමෙන් පසු දුප්පත්කම අඩු වූ හැටි මම විස්තර කළෙමි. වර්තමානයේ දුප්පත්කම දුරලීමට ඇති බාධා ගැන කථා කළ මා ඉන්පසු යොමුවූයේ ජනවාර්ගික අර්බූදය හා සිවිල් යුද්ධය මේ තත්ත්වය තවත් උග්‍ර කරන ලද්දේ කෙසේද පැහැදිළි කරන්ටය. සාම සාකච්ඡාවල සුභවාදී ආරම්භයෙන් මම දේශනය නිම කළෙමි. රනිල්ට මා ලවා කියවා ගන්ට අවශ්‍ය වූයේත් ඒ ටිකය.

මගේ දේශනයට මිශ්‍ර ප්‍රතිචාර ලැබුණේය. ලෝක බැංකු හා එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවර්ධන වැඩ පිළිවෙල නියෝජිතයෝ මා කියූ දේවල් අගය කරමින් අදහස් දැක්වූහ. යුරෝපීයයන් හා ඕස්ට්‍රේලියානුන් කිහිපදෙනකුට සාම ක්‍රියා දාමයේ ඉදිරි මඟ ගැන දැන ගන්ට අවශ්‍ය විය. (මේ නම් මා අමාරුවේ වැටුණු තැනක් විය. සාම ක්‍රියාදාමයේ තොරතුරු රනිල් අප සමඟ වත් බෙදා නොගත්තේ එය තමන්ගේ පෞද්ගලික බූදලයක් සේ සලකමිනි. එය බාරව සිටියේ මිලින්ද හා ළඟදී අපට එක්වූ ජී. එල්. පප්පාය. ජී. එල්. නම් මම කොහොමටත් නොදත්තෙමි. මිලින්ද සමඟ වුව මගේ වැඩි සමාගමක් නොවීය. ඒ නිසා මා මේ සියල්ලක් ගැන දැන සිටියේ යන්තමිනි. මගේ ප්‍රශ්න විචාරකයන් ඒ ගැන මට වඩා දන්නා බව පෙණුනේය.)

ඉන්දියාවෙන් පැමිණි, open economy, neo liberal , capitalism වැනි යෙදුම් ඇහෙන විටම සර්පයකුට බූමිතෙල් ගැසුවාක් මෙන් කුලප්පු වන වාමාංශික උගතකු මා සමඟ දීර්ඝ වාදයකට පැටළෙන්ට හැදුවේය. මා එයින් ගැළවුණේ මුලසුනේ සිටි ලෝක බැංකු නියෝජිතයාගෙන් ඔහුට අනුකම්පාවක් නොලැබුණු නිසාය.

මම රනිල්ට සාධාරණය ඉටු කළාය සිතමි. කෙටි විස්තරයක් අතින් ලියා සවස ඔහුට ෆැක්ස් කළෙමි. ඔහු ලැබුණු බව වත් දන්වන්ට උනන්දු නොවූයේය.

.

මැයි 16, 2002 – බ්‍රහස්පතින්දා

අද සමුළුවේ තෙවන දිනයයි. මගේ දේශනය බොහෝ පුවත්පත් නොසලකා හැර දමා තිබුණේය. ප්‍රධාන කොටම වික්ටෝරියා ප්‍රාන්තයට, ටස්මේනියාවට, හා නිව් සවුත් වේල්සයට සීමා වූ ටැබ්ලොයිඩයක් වන Herald Sun පමණක් කෙටි නිව්ස් අයිටම් එකක් පළ කොට තිබුණේ මා අවසානයට කියූ සාම සාකච්ඡා ගැන පමණක් අවධානය යොමු කරමිනි. රනිල් හා සාම සාකච්ඡා ගැන මා නොකී කොටසක්ද වාර්තාකාරිනිය අතින් දමා තිබීම මට වාසියක් විය. මම එයද කපා රනිල්ගේ ඔෆිස් එකට ෆැක්ස් කළෙමි.

.

මැයි 17, 2002 – සිකුරාදා

සමුළුවේ අවසාන දිනයයි. බොහෝ දුරට විවේකී දිනයකි. දිවා ආහාරය සමඟ සමුළුව නිමාවන්ට නියමිත වූ අතර සවස සංවිධායකයින් විසින් අප වෙනුවෙන් නගර සංචාරයක්ද සූදානම් කොට තිබුණේය. ඊට සහභාගි වනවාද තීරණය කිරීම මම පසුවට කල් දැමීමි.

උදෑසන මා සමුළුවෙන් ටික වේලාවකට සමු ගත්තේ අංජලීට දී තුබුණු ඇපොයින්ට්මන්ට් එක නිසාය. ඇය ලාංකීය දෙමළ සම්භවයක් ඇති ඕස්ට්‍රේලියානු නීති ශිෂ්‍යාවකි. ඇගේ දෙමාපියන් ඕස්ට්‍රේලියාවට සංක්‍රමණයව තිබුණේ 1956හි සිංහල රාජ්‍ය භාෂාව කරද්දී සිංහල නොදත්තවුන්ට සිය රැකියාවෙන් වන්දියක් සහිතව විශ්‍රාම ගැනීමට ලැබුණු අවකාශය ප්‍රයෝජනයට ගනිමිනි. ඈ මට කථා කළේ පෙරදින Herald Sun පුවත්පතෙහි වූ වාර්තාව දැක්කායින් පසුවය. ලංකාවේ ජනවාර්ගික ගැටළුව හා සාම සාකච්ඡා ගැන දැන ගන්ට ඇයට අවශ්‍ය විය.

අංජලී හමුව පළමු මිනිත්තු පහ තුළ මා කාරණා තුනක් නිරීක්ෂණය කළෙමි. එකක් ඇය මා සිතුවාට වඩා ලාබාල විය හැකි බවයි. මගේ ඇස්තමේන්තුව වයස 20-22 අතරය. දෙවැන්න ඇය අතිශයින් රූමත් බවය. ඕනෑවට වඩා විශාලව පෙණුනු ඇගේ පියොවුරු සිරුරෙහි අනෙක් මිනුම් වලට නොගැළපුනද මම ඊට ආසා කළෙමි. තෙවැන්න ඇය ආන්තිකව දෙමළ කොටි සංවිධානයට අනුකම්පා පාන්නියක බවයි. තෙවැන්න සිහියට ගැනීම වැදගත් වුවද මට ඒ අවස්ථාවෙහි කාරණා  එක හා දෙක ඊට වඩා වැදගත් විය. අපි පැය දෙක හමාරක් පමණ ලංකාවේ ජනවාර්ගික ගැටළුව හා වර්තමාන දේශපාලනය ගැන කතා කළෙමු. මගේ භූමිකාව අවසන්ව තිබුණු හෙයින් සමුළුවට සහභාගි වීම අත්‍යාවශ්‍ය කටයුත්තක් වූයේ නැත.

මේ සංවාදය අවසානයේ අපි එකිනෙකාට පෞද්ගලික වශයෙන් කිට්ටුව සිටියෙමු. මා මගේ පවුල ගැනද තනිකඩ ජීවිතය ගැනද ඇයට කී මුත් පුතා ගැන නොකියන්ට පරිස්සම් වීමි. ඇය මෑතදී බිඳුනු තම ප්‍රේම සම්බන්ධයක් ගැන කීවාය. තම හිටපු පෙම්වතා දැඩි ලෙස මත්ද්‍රව්‍යවලට ඇබ්බැහි වූවකු බව ඇය කීවාය. ‘කවුරුත් කරන’ එක්තරා මට්ටමකට මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතය ඇය හෙළා නොදකින මුත් එය සීමාව ඉක්මවා කිරීම ඇය නොරිස්සුවාය. අද ප්‍රේම සම්බන්ධතා බිඳෙන කාරණා අපේ කාලයේ ප්‍රේම සම්බන්ධතා බිඳෙන කාරණා වලින් කොයිතරම් වෙනස්දැයි මම කල්පනා කළෙමි.

අවදානමක් රැගෙන මම ඇයට රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රයකට ඇරැයුම් කළෙමි. මඳක් සිතා බැලීමෙන් පසුව ඇය එය පිළි ගත්තාය.

ඉතාලි අවන්හළෙක අපේ රාත්‍රි භෝජනය බොහෝ කාලයකට පසු මා අත්විඳි රෝමෑන්තික අත්දැකීමකි. පසුගිය වසර කිහිපය තුළ මගේ කාන්තා සම්බන්ධතා සෙක්ස් වලට පමණක් සීමා විය. පසුගිය අමිහිරි අත්දැකීම් වලින් පසු නැවත ආදරයක පැටලෙන්ට මට අවශ්‍යතාවයක් නුවූ අතර මට හමුවූ ගැහැණුද දකින දකින පිරිමියා ඉදිරියේ සළුව ඔසවන්නියන් මිස භාවාතිශය සම්බන්ධයකට සුදුස්සෝ නුවූහ. ඔවුන්ට අවශ්‍ය වූයේ සල්ලිය. නැතිනම් රැකියාවකි. මට අවශ්‍ය වූයේ සෙක්ස්ය. මේ ඉල්ලුම හා සැපැයුම මනාව සමතුලිත වී අපේ ගනුදෙනු අවසන් විය. කොටින්ම මා ලිංගික සම්බන්ධතා පැවැත්වූ සමහර ගැහැණු ඉඹින්ට පවා මම පැකිළුණෙමි.  අපි ඒ තරමටම යන්ත්‍ර වී සිටියෙමු.

අංජලී වෙනස්ය. ඇය මා හා හරවත් දෙයක් කතා කරන්ට, මා කියන දේවල් ප්‍රශ්න කරන්ට, මා දැනමුත්තකු බව අයත්නයෙන්ම මට ඒත්තු ගන්වා මට ego boost එකක් දෙන්ට සමත් වූවාය. ඇය මා කියන දේවල් ලියා ගත්තා පමණක් නොව නැවත ඒවා ගැන සඳහන් කරමින් මා ප්‍රශ්න කළාය. බියට්‍රිස්ද මා හා වාද කරන්ට තරම් දැන උගත්තියක වූ මුත් මෙසේ මා කියන හැම දෙයක්ම වැදගත්ය යන හැඟීම මට දෙන්ට සමත් වූයේ නැත. එසේම බියට්‍රිස්ගේ උගත්කම හමුවේ මට සමහරවිට පහළ වූයේ හීනමානයකි. අංජලී සමඟ මගේ අත්දැකීම ඊට වෙනස් විය සමහර විට අංජලී හා මා අතර වූ වයසෙහි හා වෘත්තීමය වෙනස මීට හේතු වන්ට ඇත.

වැඩි විස්තර නැතිව, මේ හමුව මගේ හෝටල් කාමරයේදී කායික සම්බන්ධයකින් අවසන් වූ බව ලියමි. ඒ මා වසර ගණනාවකින් ලද හොඳම ලිංගික අත්දැකීම බව සටහන් විය යුතුය.

.

මැයි 19, 2002 – ඉරිදා

සමුළුව අවසන් වූයේ පෙරේදාය. ඊයේ මම මෙල්බන් නුවර බලා කියා ගතිමි. කිහිප දෙනකුට තෑගිද ගතිමි. අම්මා නම් මගෙන් යමක් බලාපොරොත්තු නුවූවාය. දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ ලෙඩ ඇඳේ ඉන්නා ඇයට දෙන්ට සුදුසු යමක්ද නොවේ. මම මගේ කාර්ය මණ්ඩලයේ හැම දෙනාටම මොන මොනවා හෝ ගතිමි. එසේම ඉඳහිට හෝටලයකට උස්සාගෙන යන ගෑනු කිහිප දෙනාටද වැඩකට ඇති දෙයක් ගන්ට අවශ්‍ය විය. (ප්‍රතිපත්තියක් ලෙස මම මගේ කාර්ය මණ්ඩලයේ කිසිවකු සමඟ පුද්ගලික සම්බන්ධතා නොපවත්වමි. එය දේශපාලකයකු හෝ ව්‍යාපාරිකයකු විසින් කළ හැකි දරුණුම ප්‍රමාදයක් බැව් මට වරෙක නොකියා කීවේ ගාමිණී දිසානායක ඇමැතිතුමාය.)

බටහිර රටක නිරුවත් වෙරළකට යන්ට මට බොහෝ කාලයක් තිස්සේ ආසාවක් විය. එය එක්තරා ආකාරයක කුතුහලයකි. වසර ගණනාවකට පෙර දිවයින පුවත්පතෙහි පළ වූ, භද්‍රජී මහින්ද ජයතිලක නිරුවත් කඳවුරකට ගිය ගමනක් පාදක කොට ගෙන ලියූ ලිපියක් මීට බොහෝ සෙයින් පාදක විය. මේ කාලය තුළ බටහිර රටවල් කිහිපයකම සරන්නට ලැබුනද විවිධ හේතූන් නිසා මේ අත්දැකීම ලබා ගන්ට නොලැබුණේය.

මම නිකමට මේ ගැන සඳහන් කළ අවස්ථාවේ අංජලී මා සමඟ එන්ට කැමැති වූවාය. ඈ දැමූ එකම කොන්දේසිය ඇයට මුළුමණින් නිරුවත් වන්ට බැරි බවයි. වෙරළ clothing optional මිස nude නොවූ නිසා මට ඒ ගැන ගැටළුවක් නොවීය. අනෙක මටද මුළුමණින් ප්‍රසිද්ධියේ නිරුවත් වෙන්ට අවශ්‍යතාවයක් නොවීය. මට අවශ්‍යවූයේ peeping tom කෙනක් වෙන්ට විතරය.

නිරුවත් වෙරළ ගැන මගේ ඇගැයීම මිශ්‍රය. නිරුවත් නාරි දේහ එහි නොවුණා නොවේ. එහෙත් අප බලාපොරොත්තු වන්නාක් සේ එලිසබෙත් ටේලර්ලා, සොෆියා ලොරේන්ලා, ජූලියා රොබර්ට්ස්ලා, කේට් වින්ස්ලෙට්ලා, අව්ව තපින්ට නිරුවත් වෙරළ තීරයන්ට නො එති.

මෙහි නාන්නට අව්ව තපින්ට එන බොහෝ ගෑණු මැක්ඩොනල්ඩ්ස් වලින්, KFC වලින් සෞඛ්‍යයට අහිතකර Fast Foods කා තරවූ එල්ලෙන මස් වැදලිවලින් යුතු working class එළදෙනුන්ය. නැතිනම් වැල මදුලු සේ එල්ලන තන් ඇති නාකිච්චියන්ය. තරුණ වියෙහි වූ යුවතියන් කිහිප දෙනකුද නොසිටියා නොවේ. එහෙත් ඔවුන් සිටියේ පෙම්වතුන් සමඟ නිසා කතා කරන්ට වත් බැරිවිය. නිරුවත් ආච්චිලා නම් මඳ සිනාවක් පෑවත් එල්ලී කතාවට එයි. මුන්ට ඇත්තේ පුදුම විසයක් විය යුතුය. නමුත් මට ඒ සමඟම අනුකම්පාවක්ද ඇතිවිය. මේ ජීවිතකාලය පුරාවට කිසිම ආදරයක් නොලද මහළු විය හෝ මැදිවිය තනිව ගත කරන ගැහැණු විය යුතුය. බටහිර රටවල එවන් ගැහැණු සුලබය. බටහිර වියපත් බඹරෝ මේ ගැහැණු වෙනුවට නෑඹුල් තරුණ මල් සොයා යති. එනිසා මොවුන් ගැන බලන්ට කෙනෙක් නැත. ඔවුන්ට අවශ්‍ය වයස මොක වුණත් පිරිමි පරාණයකි. අපේ කොල්ලන්ට මෙහි එන්ට විදියක් හොයා දෙන්ට පුළුවන් නම් මට ඊළඟ ඡන්දයත් නිසැකවම දිනිය හැකි වනු ඇත්තේය.

අංජලී තනපට ඉවත් කොට topless අව්ව තැප්පද මොනම හෝ අවස්ථාවක, ඇඳුම් මාරු කරද්දී පවා නිරුවත් නොවන්ට මම පරිස්සම් වීමි. එසේම මගේ උකුසු ඇස් ever vigilant පැවතියේ වැරදිලාවත් මා දන්නා අඳුනන කෙනෙක් – විශේෂයෙන්ම ලාංකිකයකු – මෙහි වේද නොදත් හෙයිනි. වාසනාවකට එවැනි අබග්ගයක් වූයේ නොවේ.

මගේ අවසාන දොම්නස වූයේ, හිර ඇඳුමින් නිදහස් වූ හා  මුහුදු වතුරින් මේකප් සේදී ගිය අංජලී මා සිතූ තරම් තරුණ හෝ රූමත් නොවන බවට වූ අවබෝධයයි. ඇයට වයස 26-28ක්ය මම සිතමි. එසේම ඇය සැබැවින්ම නීති ශිෂ්‍යාවක්ද යන්න මම සැක කරමි. එහෙත් ඇය මට බොරුවක් කීවේ මන්ද?

.

.

(ඉවසන්න………………සමනළයා යළි පියා සලන තෙක්)