(43) ලසන්ත වික්‍රමතුංග මැරුවේ කවුද? || Who killed Lasantha Wickrematunge?

**********(චරිත් කාලිංග බණ්ඩාර කියන කතාව )**********

beautifulthing

ලසන්ත වික්‍රමතුංග ඝාතනය කොට තියේ. මේ මොහොතෙහි රටේ ප්‍රධාන ප්‍රවෘත්තිය එයයි. වර්තමාන ආණ්ඩුව අතිශය අසීරු තත්ත්වයකට මුහුණ දී සිටියි. මේ තනි සිද්ධිය 1994 දී චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග ජනාධිපතිනිය බලයට පත් වූ තැන් පටන් ඇය මුහුණ දුන් දරුණුතම අර්බූද වලින් එකකට ඇගේ ආණ්ඩුව තල්ලු කර දැමිය හැකි බැව් දේශපාලන විචාරකයින්ගේ මතයයි.

ඉතින් මට පාන්යැ?

මට එසේ අසා නිහඬ විය නොහැකිය. මේ නාටකයේ මා ප්‍රමුඛ භූමිකාවක් රඟ පා ඇති නිසාය.

පඳුර වටේ නොතලා කෙළින්ම ප්‍රස්තුතයට බසිමි. ලසන්ත වික්‍රමතුංග ඝාතනයේ ඇඟිල්ල දිගුවී ඇත්තේ අප්පච්චි දෙසටය.

අප්පච්චි ඔහු මරා දැමුවේද? කොයිතරම් බල ලෝභියකු වුවද අප්පච්චිට මිනිසකු මරා දමන්ට තරම් දරුණු විය හැක්කේද? මම මේ ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු සොයන්ට නොයමි. එහෙත් එකක් මට කිව හැකිය. අප්පච්චිට ලසන්ත මරා දමන්ට තරම්ම දරුණු හේතු තිබුණු බවය.

Sunday Leader එක අප්පච්චි ගැන මඩ ප්‍රවෘත්ති (මඩ කීවාට මේවා ඇත්ත විය හැකිය.) එකක් පස්සේ එකක් පළ කරන්ට ගත්තේ වසර හතකට පමණ ඉහතදී ඔහු එක්සත් ජාතික පක්ෂ රජයේ නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරයකුව සිටියදීය. මට මතක හැටියට එය ඔහු විදෙස් එල්.ටී.ටී. ඊ. ක්‍රියාකාරිනියක සමඟ ඕස්ට්‍රේලියාවේ නිරුවත් වෙරළකට ගිය සිද්ධියක් ගැන නම නොකියා වාර්තා කොට තිබුණේය. නම නොකියැවුණු නිසා එය අප්පච්චිට ලොකු ගැටළුවක් නුවූයේය. නමුත් මේ සිද්ධිය ඔහු කුපිත කළ බව මම දනිමි. අප්පච්චිට වැඩියෙන්ම තරහ ගොස් තිබුණේ කටුනායක ගුවන් තොටුපළේදී ඔහුට හමුවූ ලසන්ත මිතුරකු ලෙසින් සියළු තොරතුරු අසාගෙන පසුව ඒවා Sunday Leader හි පළකළ නිසාය. මේ මා අප්පච්චිගෙන් දැනගත් කාරණා නොවේ. නමුත් පවුලේ ගොසිප් කොහෙන් කොහෙන් හෝ මගේ කණටද වැටෙයි.

දෙවැනිව මහීරා පිළිබඳ ප්‍රශ්නය. මේ ගැන මා දන්නේ යන්තමිනි. අප්පච්චි ඇය විවාහ කර ගන්ට සූදානමින් සිටි බැව් මම දනිමි. එහෙත් ඔහු ඇය නීත්‍යානුකූලව විවාපත් කර ගත් බව මම නොදැන සිටියෙමි. යම් මොහොතක මේ සම්බන්ධය බිඳුනේය. ඉන්පසු මම ඇය ගැන නොඇසුවෙමි. ඇය ගැන නැවත ඇසුවේ ඇය වසර කිහිපයකට පසුව හිටි හැටියේම අභිරහස් ආකාරයෙන් අතුරුදහන් වූ පසුවය. තවමත් කිසිවෙක් ඇයට කුමක් වීද නොදනිති. එහෙත් අප්පච්චි ඇය හා විවාහ වී සිටීම (මේ විවාහය ගැන මා මුල් වරට දැන ගත්තේද Sunday Leader එකෙනි.) ඔහුට අවාසියක් විය. Sunday Leader එක මේ සිද්ධිය සති ගණනාවක් වවාගෙන කෑවේය. කොටින්ම කොටින්ගේ ග්‍රහණයට නතුව සිටි දඹර අමිල හිමි ඉන් මුදාගෙන නැවත ගෙන එමින් රටේ ජනප්‍රියතාවයක් දිනා ගන්ට අදහස් කර ගෙන සිටි ඔහුගේ අභිප්‍රාය මේ පළකිරීම නිසා යම් මට්ටමකට බිඳුනේය. අප්පච්චි කෝප නොගත්තේ නම් එයයි පුදුමය!

ඉතාම අවාසනාවන්ත ආකාරයෙන් තෙවන වර Sunday Leader එකට අප්පච්චි අපහසුවට පත් කරන්ට හේතුවක් හදා දුන්නේ මාය. සමහරවිට මෙය අන්තිම පිදුරු ගහ විය හැකිය.

මම තිසූට ආදරය කළෙමි. ඔහු මගේ හොඳම මිතුරා පමණක් නොව ආදරවන්තයාද විය. වසර ගණනාවක් එය ලොවින් සඟවා ගෙන තබන්ට අප දෙදෙනාට හැකිවිය. එහෙත් තීරණාත්මක මොහොතක එය ලෝකයටම හෙළි වූයේය. ඒ අප දෙදෙනා පමණක් නොව අපේ පවුල්ද දැඩි අසීරුතාවයකට පත් කරමිනි.

මම තිසූට ආදරය කරන්ට පටන් ගත්තේ කවදාදැයි මට නිශ්චිතව කිව නොහැකිය. සමහරවිට ඒ ඔහු මට මුණ ගැසුණු පළමු දිනයේ පටන් විය හැකිය. අප දෙදෙනාම ඒ වන විට කුඩා දරුවන්ය. නමුත් සංසාර සම්බන්ධතා ඇරැඹෙන්නේ අප හිනතවාට කලින්ය.

කුඩා කළ පටන්ම මා මගේ වයසේ අනෙක් ළමයින්ගෙන් වෙනස් බව මම නිශ්චිතව දැන සිටියෙමි. ඔවුහු කෙළි බිමට ඇළුම් කළහ. මම පොතේම ගැළුනෙමි. ඔවුහු සමාජ ආශ්‍රය ප්‍රිය කළහ. මම තනියකු වීමි. ඔවුහු රළු පිරිමි ප්‍රතිරූප වන්දනා කළහ. මම සියුමැළි ගැහැණු ප්‍රතිරූප වලට කැමැති වීමි. මා නොදැන සිටියේ මේ කිසිවකට හේතුවයි. මා සිතූයේ මගේ වෙනස් පසුබිම ඊට හේතුවන්ට ඇති බවයි. මගේ මිතුරන්ට අම්මලා සිටියහ. ඔවුන්ගේ තාත්තලා ඔවුන්ට සමීප වූවෝය. මා පාසල ඇරී ගෙදර එනතුරු බලා සිටින්නට අම්මකු නොවීය. මගේ අප්පච්චිට මා ගැන වූයේ අවම උනන්දුවකි. මා සමාජ ආශ්‍රයෙන් ඈත්ව, ඉතා අවම මිතුරන් ගණනක් තනා ගනිමින් පතපොතට නැඹුරු වන්ට හේතුව සේ මා දුටුවේ එයයි.

මා වැනි බොහෝ දෙනකු සේම මට මා අවබෝධ කර ගත හැකි වූයේ බොහෝ කාලයකට පසුවය. ඒ වන විට තිසූ මගේ ලෝකයේ වූ රික්තය පුරවා තිබුණේය. අප දෙදෙනා දෙදෙනාටම නැතිවම බැරි තත්ත්වයට පත්ව සිටියෙමු.

මම බිය වීමි. සමහරවිට එක්වර තීරණයක් ගන්ට තිබුණේ නම් අප දෙදෙනාම ඊට බියව දෙපසට වනු ඇත්තේය. නමුත් සියල්ල සිදුවූයේ සෙමෙනි. අපේ ජීවිතයට සුන්දරත්වයක් එක් කරමිනි. අප එතෙක් පිය නොතැබූ ප්‍රසන්න ලෝකයකට අප කැඳවාගෙන යමිනි.

යම් අවස්ථාවෙක අප දෙදෙනාට එක ළඟ වාඩිවෙන්ට ලැබුණොත් මගේ හිසකේ අතරින් ඇඟිලි යවා සුමුදුව හා සෙමෙන් හිස පිරි මදින්ට තිසූ පුරුදුව සිටියේය. මෙය පූසකුගේ හිස පිරිමදිද්දී ඌට දැනෙන සනීපය බඳු සනීපයක් දනවයි. මමද ටික කලෙකින් මේ ක්‍රියාව ප්‍රත්‍යාවර්තනය කරන්ට පෙළඹුනෙමි.

පන්තියේදී අප එකිනෙකාගේ හිස පිරිමදින්ට ගොස් අනෙකුන්ගේ නිරීක්ෂණයට බඳුන් වූ බව මතකය. අප ඔවුන්ගේ විහිළුවට බඳුන් වූ බවත් මතකය.

ඉතින් අපට පාන්යැ! රෝයල් එක යනු මොරගහහේන මහා විද්‍යාලය නොවේ. එයින් අපි තවත් ධෛර්යමත් වීමු.

ඉඳහිට තිසූගේ නිවසෙහි නිදාගන්ට යෑමේ පුරුද්දක් මට විය. අප දෙදෙනා නිදා ගත්තේ එක ඇඳේය. එකිනෙකාට තුරුළුව නිදන්ට අප පුරුදු වූයේ මේ කාලයේදීය. ජීවිතයේ කිසි දවසෙක මවකගේ උණුසුම නොදැන සිටි මා පළමු වරට උණුසුම උගත්තේ තිසූගෙනි.

තිසූ මා සමඟ නිවාඩුවට මීගමුවට ආයේය. ඒ අප දෙදෙනා අතර මිතුදම ක්‍රමයෙන් ආදරයකට පරිවර්තනය වෙමින් පැවැති සමයයි. සාමාන්‍යයෙන් මට ඕනෑවටත් වඩා කාරුණික වන මීගමුවේ සීයා මා තිසූ කැන්දා එනවාට වැඩි කැමැත්තක් නොදැක්වූයේ මන්දැයි මම නොදනිමි. අප දෙදෙනා කරන්නේ මොනවාදැයි බලන්ටත් කවදාවත් නැතුව ඔහු විමසිලිමත් විය. මෙය තිසූට දැනුනාද නැද්ද මම නොදනිමි.

එකිනෙකාට ප්‍රකාශ කර නොගත්තද, අප දෙදෙනා තුළම අනෙකා කෙරෙහි තුනීව ආදරයක් මෝදු වෙමින් පැවැතුණේය.

සංසාර සාගරේ – ජීවිතේ යාත්‍රාව
ඔබ සොයා පදවන්නෙමි..
ඔබ නිසා පදවන්නෙමි..

ප්‍රදීපාගාරයක ආලෝක වළල්ලක් එවාලා
ඔබ සිටින ගොඩ බිමෙහි – මං ලකුණූ දන්වන්න
නැංගුරම් ලන තැනට – පෙනෙන සේ ඔබ ඉන්න…

වෙරළවෙත සැපත් මා දෝත පා පිළිගන්න සිනාසී…
දුර්ග වූ ගමන්මඟ – විඩාගිනි දුරලන්න
යාත්‍රාව පදවන්න – මා සමඟ එක්වන්න

අවාරයේ සිරීපාදය වන්දනා කරන්ට ගිය ගමන අපේ ආදරය නොබිඳෙන සේ තහවුරු කළේය මම සිතමි. අපොස උසස්පෙළ විභාගයෙන් පසුව ඊට එක් වූයේ පන්තියේ පාසල් මිතුරන් හය හත් දෙනෙකි. තිසූ හිටියේ අපේ උසස්පෙළ පන්තියේ නොවේ. ඔහු හදෑරුවේ ජීව විද්‍යා විෂයන්ය. ඔහු මීට සම්බන්ධ වූයේ ප්‍රමුඛවම මගේ සම්බන්ධය නිසාය.

අපට අවශ්‍ය වූයේ රියල් ඇඩ්වෙන්චර් එකකකි. සිරිපා කරුණා කරන්ට අවාරයම අප තෝරා ගත්තේ එනිසාය. ගමන තවත් අමාරු කරන්ට අප ඕනෑකමින්ම රත්නපුර මාර්ගය තෝරා ගත්තෙමු. මේ සිරිපා කරුණා කරන්ට ඇති අපහසුම මාර්ගයයි. නල්ලතන්නියේ (හැටන්) වල සිට සිරිපා නඟින්ට පටන් ගැන්මේදී ඔබ සිටින්නේ උස් බිමෙකය. ඔබට ඇත්තේ කන්ද නඟින්ට නොව කඳු ගැටය නඟින්ටය. රත්නපුර මාර්ගයේදී ඔබ බිම් මට්ටමේ සිටම කන්ද නැඟිය යුතු වේ.  මාර්ගයේ මුළු දිග කිලෝ මීටර විස්සකට කිට්ටුය. කන්ද නැඟීමටද ඇති හෙයින් මෙය මෙසේ කිහිප ගුණයක් සේ දැනේ.

අප සිරිපා තරණය ආරම්භ කළේ මහ වැසි මැදය. නව යොවුන් වියේ අප කවර හෝ වැස්සෙකින් නතර කළ හැක්කේද? වැහි කබා පොරවාගෙන මම සීතලට තිසූට තුරුළු වී සිටියෙමි. කබාය පසාරු කොට මට ඔහුගේ උණුසුම දැණුනේය.

පිටාර ගැලූ සීත ගඟුල අපේ ගමන දින දෙකකින් ප්‍රමාද කරන්ට සමත් විය. අප ඒ අසළ බාගෙට ඉදිකළ ගොඩනැඟිල්ලෙක තාවකාලිකව නවාතැන් ගතිමු.

මේ සිරිපා ගමන ගැන මට ලෙහෙසියෙන්ම පොතක් ලියන්ට අත්දැකීම් තියේ. මේ එයට අවස්ථාව නොවේ. මම ප්‍රමුඛ මතක දෙකකට ඉඩ දෙමි.

අවාරයේ බල්ලකු වත් සිරිපා තරණය නොකරයි. මෙනිසා අපට අපේ හිතුමතයට ඕනෑම දෙයක් කරන්ට නිදහස තිබුණේය. ලිහිණි හෙළට ආසන්න ස්ථානයකදී මහ කැළය මැදට වැදුණු අප ගලා යන දොළ පහරෙකින් කිටිකිටියේ ගැහෙමින් නෑම මගේ එක් සොඳුරු මතකයකි. (මේ සීත ගඟුළෙහි අතු ගංගාවක් විය හැකිය.) අමතර ඇඳුම් නොවූ නිසා අපට නාන්ට වූයේ නිරුවතිනි. මේ මා තිසූගේ නිරුවත් සිරුර පළමු වතාවට දුටු දිනයයි. එතැන් පටන් මට ආපසු හැරීමක් නුවූයේය.

මේ ගමන පිළිබඳ මගේ දෙවන සුන්දර මතකය රෑ කළුවර වැටෙමින් ඇති මොහොතක මහ ගිරි දඹෙහි අවසන් අදියර පසු කරමින් මහ මළුවට පිවිසීමයි. මේ වන විට අප සිටියේ දින කිහිපයක ගමනින් දැඩි වෙහෙසකින් යුතුවය. එහෙත් ඒ අපූර්ව දර්ශනය අපේ සියළු වෙහෙස නිවන්ට සමත් වන්නකි. මඳ අඳුර ටිකෙන් ටික හාත්පස පරිසරය ගිල ගනියි. සීත සුදු වළාකුළු අපේ අතේ ගෑවෙන නොගෑවෙන මානයෙන් පාව යයි. මා දුබල හා විඩා බර වූ හෙයින් මේ වන විට මා ගමන් ගත්තේ තිසූට තුරුළුව ඔහුගේ වාරුවෙනි. අවාරයේ වුවද මහ මළුවෙහි විදුලි පහනක් දැල්වෙනු අපට පෙණුනේය.

“Crash…you know what I think in this very moment…”

තිසූ මට කෙඳිරුවේය.

“I know Eddie…You don’t have to tell…”

මම පිළිවදන් දිනිමි. Crash හා Eddie යනු අප දෙදෙනා කුඩා කල පටන් විශේෂ අවස්ථාවලදී එකිනෙකා ආමන්ත්‍රණය කරන්ට යොදා ගත් සුරතල් නාමයන්ය.  අපට මෙවැනි අපේම වචන කිහිපයක් තිබුණේය. ‘Sorry’ වෙනුවට ‘Thowy’ කීමද ඉන් එකකි.

ඔහු අනෙකුන්ට නොපෙනෙන්ට මගේ නළල සිප ගත්තේය. මඳ අඳුරේ මගේ නහය දිගේ ලිස්සා ආ ඔහුගේ උනුසුම් දෙතොල් මගේ තොල් මත නතර විය. මම ඊට ඉඩ දී නිරාමිස සතුට විඳිමින් ඇස් පියා ගතිමි. ඔහු ඉක්මණින් මුහුණ ඉවතට ගත්තේ අනෙකුන් දකීය සිතා විය යුතුය.

තිසූ හා මගේ ආදරය සුරංගනා කතාවක් සේ මෙසේ ගලා ගියේ නම් මා කැමැතිය. නමුත් අප දෙදෙනාටම එසේ කරන්ට පුළුවන්කමක් නොවීය. මෙනිසා අපට එය කරන්ට වූයේ රහසේය. ලොවට වසන් වෙමිනි.

සැබෑව වසන් කරන්ට අපට බොහෝ දේ කරන්ට සිදුවිය. සමහරවිට ඒ තුන්වන පාර්ශ්වයන්හි ජීවිත සමඟ ක්‍රීඩා කරමිනි. අප දෙදෙනාම යම් යම් අවස්ථාවන්හි ‘කවර්’ පෙම්වතියෝ සිටියහ. මේ අපේ උනන්දුවෙන්ම සිදු වූ දේ නොවේ. මම දිනූෂා පසුපස නොගියෙමි. මා පසුපස ආවේ ඇයයි. නමුත් යම් මොහොතෙක ඇයට ඉඩ දිය යුතුය මම සිතුවෙමි. ඒ කවර් එකටම නොවේ, මගේ සිතෙහි යම් කොටසක් මට ඇය සමඟ අනාගතයක් ඇතැයි හැමදාමක් තරයේ විශ්වාස කළේය. එය එසේ නොවූ බව පසුව පසක් කළෙමි.

මම දිනූෂා රැවටුවේය මම නොසිතමි. දැඩි මනෝ ව්‍යාධීන්ට මැදිව වුවද මම හැකි ඉක්මණින් ඇයට ඇත්ත කීවෙමි. ඇය මා කෙරෙහි සානුකම්පික වූවාය. යම් කාලයක් ඇය මා වෙනස් කරන්ට උත්සාහ ගත් බව දනිමි. නමුත් ඇයට එය නොකළ හැකි විය. අපි වෙන්වීමු. තිසූටද මෙසේ කෙටි කළෙකින්ම අසාර්ථක වූ ප්‍රේම සම්බන්ධතා ගණනාවක් වූයේය. අවසානයේ අපි දෙදෙනාම ආරම්භක කොටුවට පැමිණියෙමු.

මට මගේ ආත්මය සමඟ කරන්ට වූ සටන කිසිසේත් සරල නොවීය. කිහිප අවස්ථාවකම මම තිසූ අමතක කොට ‘සාමාන්‍ය තරුණයකු’ වන්ට උත්සාහ ගතිමි. නමුත් එය කරන්ට තරම් මම ශක්තිමත් නුවූයෙමි. විශාදයෙන් පෙළීම් හා සිය දිවි නසා ගන්ට කළ අසාර්ථක උත්සාහ කිහිපයක් හමුවේ මම අරේෂාගේ මඟ පෙන්වීම යටතේ මනෝ ප්‍රතිකාර ලද්දෙමි. මගේ මනෝ විශ්ලේෂකයාගේ උවදෙස වූයේ මේ සාමාන්‍ය තත්ත්වයක් බවය. මට මගේ අනාගතය ගැන තීරණයක් ගන්ට ඔහු ඉඩ දුන්නේය. මම ‘පාරිශුද්ධත්වයේ සුදු රකුසා’ (‘the white demon of purity’) පරාජය කළෙමි.

මට තිසූගෙන් වෙන් වන්ට අවශ්‍ය විය. නමුත් මට කවදාවත් එය නොකළ හැකි විය. බූමරංගයක් සේ නැවත නැවතද මම තිසූ වෙතටම ඇදී ගියෙමි.

මා උසස් අධ්‍යාපනය පිණිස පිටරට යැවිය යුතුය යන්න අප්පච්චිගේ අදහසක් වුවද මම විරුද්ධත්වයක් නොපා ඊට අවනත වීමි. ඒ අසා අප්පච්චි පවා විස්මය පත් වූ බැව් මම දනිමි. මේ මතක හැටියට ප්‍රධාන තීරණයකට මා ප්‍රශ්නයක් නොනඟා ඔහුට අවනත වූ පළමු වතාවයි. රටින් පිට යෑමෙන් තිසූ ගෙන් වෙන් විය හැකිය මම සිතුවෙමි. අප වෙන්ව යන්ට පෙර රාත්‍රිය අතිශයින් හැඟීම්බර වුවද හිත හදාගෙන තිසූගෙන් සමුගන්ට මට හැකිවිය.

මැලේසියාවේදී මම අමුතුම ලෝකයකට අවතීර්ණ වීමි. නමුත් මට තිසූ අමතක කළ නොහැකි විය. සන්නිවේදන තාක්ෂණයේ දියුණුව නිසා අප කයින් කෙසේ වුවද සිතින් එක් වූයෙමු. අනෙක මට හැම නිවාඩුවකටම ගෙදර එන්ට ලැබුණේය. මා මගේ නිවාඩුව වැඩි හරියක් ගත කළේ තිසූ හෝ අරේෂා සමඟය. අරේෂා මගේ ආදරයට බාධා නොකළාය. අඬන්ට අවශ්‍ය වූ විටෙක සොහොයුරියක සේ උරහිස දුන්නාය. ඇය මට වැඩිමහළු නොවී නම් ඒ අම්මාගේ පුනරුප්පත්තියය සිතන තරමට මම ඇයට ළංවීමි. එසේ සිතන්ට ඉඩ නොදුන් එකම හේතුව අම්මා මිය ගොස් තිබුණේ (එනම් මා උපත ලද්දේ) ඇය උපත ලබා මාස කිහිපයකට පසුව වීමයි.

එක්තරා කාලයක වෙයි මට ට්‍රයි කළේය. මාද ඊට එක්තරා මට්ටමක දිරි ගැන්වීමක් සැපයීමි. නමුත් එය දිගු කාලයක් නොපැවතියේය. මට තිසූගෙන් වෙන් විය නොහැකි විය. අප දෙදෙනා බැඳී සිටියේ එතරම් තදිනි. අවසානයේ වෙයි පරාජය පිළිගෙන ඉවත් විය. එහෙත් අපි තව දුරටත් හොඳ මිතුරන් වීමු.  පසුව වෙයි අපට වඩා පහළ බැච් එකක ඉන්දියානු ශිෂ්‍යයකු සමඟ මැච් විය. වෙයි හා පියූෂ් අද සතුටින් දිවි ගෙවන බැව් මම දනිමි.

මා ඔහුගෙන් ඈත් වන්ට දැරූ වෑයමම තිසූ මගෙන් ඈත්වන්ට දැරුවේය. සමහරවිට මා වැරදි පාරවල යවා හෝ ඊට උත්සාහ කළේය. එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව පෙරළුණු දින රාත්‍රියේ, ඡන්ද ප්‍රතිඵල මට SMS කරන අතරතුර ඉතාම කැෂුවල් ලෙස තමන් අන් පෙම්වතකු සොයා ගත් බව කියා මා නොමඟ හරින්ට ඔහු ගත් උත්සාහය කෙළවර වූයේ මගේ තවත් සිය දිවි නසා ගැන්මේ උත්සාහයෙකිනි. තිසූ කීවේ බොරුවක්ම නොවේ. ඔහු ඇත්තටම තවත් පෙම්වතකු සොයා ගත්තේය. සඳරු දෙවන පෙළ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. නමුත් ඔහු සොයා ගත් පෙම්වතියන් සේම සඳරුද වැඩි කල් තමන් ළඟින් තබා ගන්ට ඔහුට නුපුළුවන් විය. ඔහුට චරීව ඕනැ විය. අපි නැවත පළමු තැනට ආවෙමු.

අපේ අවාසනාව පියඹා ආයේ රිවර්ස්ටන් හීදීය.

අප නුවර ගියේ නිරෝෂ් හා සවින්ද සමඟය. රිවස්ටන් හීදී උන් දෙන්නාට ඕනැ දෙයක් කර ගන්ට කියා අපි වෙන් වූයෙමු. මේ වන විට අප මහ පාරේ සිට කිලෝමීටරයකට දෙකකට වැඩි දුර ප්‍රමාණයක් ඇතුළට ගොස් සිටියෙමු. සවස් කාලය වූ හෙයින් වැඩි පිරිසක්ද නොවීය.

ප්‍රසිද්ධියේ ආදරය කිරීම තිසූගේ හෝ මගේ හෝ සිරිත නොවේ. නිරෝෂ් හා සවින්ද මෙන් නොව අප දෙදෙනා හැම විටම අවට පරිසරය ගැන විමසිලිමත් වීමු.  අපට අපේ ආදරය හැම දෙනාගෙන්ම රහසක්ව තබා ගන්ට හැකි වූයේද එනිසාය. එහෙත් මේ අවස්ථාවෙහි කිසිවකු අප අසළ නොවූ හෙයින් අපි නිර්භීත වූයෙමු. මම ඔහුගේ මුව සිප ගතිමි. මේ ආරම්භයයි. අපි තව බොහෝ දුර ගියෙමු. එය ආන්තික නුවූවත් පිටතින් බලන්නකුට අප අතර ඇති සියළු දේ තේරුම් ගන්ට තරම් ප්‍රමාණවත්ය.

“Erotica of minister’s son” ලෙසින් පසු සතියෙහි Sunday Leader පුවත්පතෙහි පළ වූයේ මේ එක්වීමේ ඡායාරූපය. අපේ පෞද්ගලිකත්වයට ඇඟිලි ගසන්ට ඔවුන්ට අයිතියක් නැති බැව් සැබෑය. එහෙත් රිවස්ටන් යනු පොදු බිමකි. එසේම මෙවැනි අවස්ථාවක අපේ සමාජයේ කිසිවකුත් තමන්ගේ අයිතීන් ගැන කතා කරන්ට නො එන බව ලසන්ත හොඳින්ම දැන සිටියා විය හැකිය.

ඇත්තටම මේ ඡායාරූප ගත්තේ කවුදැයි මම තවම නොදනිමි. මෙතරම් අමාරුවෙන් අප ෆලෝ කරන්ට ලසන්තට අවශ්‍ය වූයේය මම නොසිතමි. ඔහුගේ සිතෙහි අප්පච්චි ගැන වෛරයක් වීය මම නොසිතමි. ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ පත්තරය විකුණා ගන්ට උණු උණු ගොසිප් පුවත් ටිකක් විය හැකිය. ඒ ගොසිප් පළ කළේ කවරකු හෝ ගැන ඔහුට තිබුණු වෛරයක් නිසා විය නොහැකිය.

එවන් තත්ත්වයක් තුළ මට හිතන්ට ඇත්තේ එක් දෙයකි. ඒ කලකට පෙර අපෙන් ඇති වෙන්ට කෑ මාලක සිල්වාගේ මීට සම්බන්ධයක් ඇති බවය. ඔහුට නම් අප දෙදෙනාට වෛර කරන්ට හේතුවක් තිබුණේය. නමුත් මාලක අප ගැන දැන ගත්තේ කෙසේද? මේ අයුරින්ම පළි ගන්ට ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ මන්ද? මම නොදනිමි.

අපේ පින්තූර Sunday Leader එකේ පළවීම  දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ පිපිරෙන්ට නියමිතව තිබූ කාල බෝම්බයක් එකවර පිපිරුණාක් වැනි විය. එය අප දෙදෙනාගේ හා අපේ පවුල් වල අනෙකුන්ගේ ජීවිත වලට කළ බලපෑම විස්තර කරන්ට වචන නාස්ති කළ යුතු නොවේ. අප්පච්චි යක්ෂාවේශව සිටියේය. මගේ බොහෝ නෑදෑයෝ කෝප ගත්හ. මා දෙස යම් පමණෙකට හෝ අනුකම්පා සහගත වූයේ මීගමුවේ සීයා පමණෙකි. මම මාස කිහිපයක් මීගමුවේ ඔහුගේ ගෙදර නතරව සිටියෙමි. මට කරමින් සිටි රැකියාව අහිමි විය. පෙර නොදන්වා නික්මීම වෙනුවෙන් ඔවුහු මගේ මාසයක වැටුප කපා ගත්තෝය.

තිසරගේ පවුලේ ප්‍රතිචාරයද මෙසේමය මට කිව හැකිය. ඔහු මගේ ඇමැතුම් වලට කතා කිරීම අත හැරියේය. ටික දිනෙකින්ම ‘This number is not in use’ පණිවිඩය මට ලැබුණේය. ඒ තාක් අප කිසිවකට වෙන්කළ නොහැකි වූ අප මේ සිද්ධිය නිසා බිඳුනෙමු. මටද තිසර පස්සේ යන්ට තරම් ධෛර්යයක් නොවීය. මාස කිහිපයකට පසු ඔහු වැඩිදුර අධ්‍යාපනය පිණිස විදේශ ගත වූ බව මිතුරන්ගෙන් ඇසුවෙමි.

පෙර සේම මේ අවස්ථාවේදීම මගේ දිවි රැකුණේ නම් ඒ අරේෂා නිසාය. නමුත් මා නිසා ඇයට කරදරයක් වී ඇති බැව් මම පසුව තේරුම් ගතිමි. ඇගේ අළුත් පෙම්වතා අපේ ඇසුරට කැමැති නොවීය. මට තව දුරටත් අරේෂාට වදයක් වන්ට අවශ්‍ය නොවූ නිසා මම ඇගෙන් ඈත්වීමි. ඇය ලබන අවුරුද්දේ විවාහ වන්ට යන බව ළඟදී මට ලියා එවා තිබුණාය.

මේ සිද්ධියට පසු දිනම මම ලසන්ත වික්‍රමතුංගට කතා කොට මගේ පෞද්ගලික ජීවිතයට ඇඟිලි නොගසන ලෙස බැගෑපත්ව ආයාචනා කළෙමි. දීර්ඝ කරුණු පැහැදිළි කිරීමකට පසුව ඔහු ඊට එකඟ වුණා පමණක් නොව මගෙන් සමාවද ඇයැදියේය. නමුත් විනාශය වී හමාරය. ගිය නුවණ ඇතුන් ලවා වත් ඇද්දවිය නොහැකිය. මේ මාස කිහිපයකට පෙරය.

පසුගිය සතියේදී ලසන්ත වික්‍රමතුංග නාඳුනන කල්ලියක් විසින් දෙහිවලදී ඝාතනය කොට තියේ. ඔහුගේ ඝාතකයින් තවම හඳුනා ගෙන නොමැත.

.

.

(ඉවසන්න……………………….සමනලයා යළි පියා සලන තෙක්)

(40) පාළු අඳුරු නිල් අහස මමයි || The forsaken days of white dreams

**********(චරිත් කාලිංග බණ්ඩාර කියන කතාව )**********

543568_398739280179792_127760551_n

ආවොත් යා යුතුමය.
නොගියොත් නැවත ඊමක් නැත.
නාවොත් යන්ට බැරිය.
නොගොස් එන්ට බැරිය.

දිනූෂා මගේ ජීවිතයෙන් පියඹා ගියාය. වැහි ලිහිණියක සේය. ඇය කවදා හෝ මා හැර යනු ඇතැයි මට අපැහැදිළි අදහසක් විය. එහෙත් එය මෙතෙක් ඉක්මණින් වෙතැයි මම නොසිතුවෙමි. ලෝකයේ සාමාන්‍යයෙන් සිදු වන්නේ අප නොසිතන දේ මිස සිතන දේ නොවේ.

ඇත්තටම ඇය මා හැර ගියා කීම වැරදිය. අප දෙදෙනා එක මඟෙක ගමන් කිරීම නතර කළ බව කීම වඩා නිවැරදිය. මානව සම්බන්ධතා සංකීර්ණය. ආදරයක් බිඳීම හුදෙක් එක් පාර්ශ්වයක වරදක් සේ දකින්ට බැරිය. ඇරත් සිදු වූ සියල්ල සිදු වී හමාරය. කවුරු වැරදිද කවුරු හරිද කියා සෙවීමෙන් ඇති ඵලය කිමද?

එසේම අපේ ආදරය බිඳීමට හේතුව ශේන්ද නොවේ. දිනූෂා ශේන් ගැන සියල්ල මට කීවාය. ඔවුන් අතර සම්බන්ධය බිඳී තුබුණේය. ඊට හේතුව මා නොවේ. එය අපේ ආදරය (එය එසේ හැඳින්විය හැකි නම්) ඇතිවන්ට පෙර වූ සිද්ධි දාමයක ප්‍රතිඵලයකි. ශේන් ගුවන් ගමනෙකදී ඔහුට මුණ ගැසුණු ජාතික බැඩ්මින්ටන් ක්‍රීඩිකාවක හා මිතුරු වී ඉන්නා බවද මට කීවේ දිනූෂාය.

අප දෙදෙනා අතර කවදා හෝ ආදරයක් විණිද මම නොදනිමි. අප හොඳ මිතුරන් වූ බව ඇත්තෙකි. ඇය මා ප්‍රිය කළ බවද මා ඇය ප්‍රිය කළ බවද ඇත්තෙකි. අප දෙදෙනාගෙන් එකකුට හෝ අනෙකා නුරුස්සන්ට තරම් ප්‍රබල හේතුවක් නොවීය.  එහෙත් ප්‍රත්‍යවේක්ෂණයේදී මට සිතෙන්නේ ආදරයක් යනු ඒ කිසිවක් නොවන බවයි. එය ඊට වඩා සංකීර්ණ, ගැඹුරු දෙයකි. එවන් දැඩි බැඳීමක් අප දෙදෙනා අතර කවරදාකවත් විණිය මට නොසිතෙයි. ඉබේ ඇති නොවන ආදරයක් කෘත්‍රිමව නිර්මාණය කර ගත නොහැකිය. තව දුරටත් එකිනෙකා රවටා ගැනීමෙකින් තොරව වෙන් වන්ට අප කල්පනා කළේ එනිසාය. මේ මගේ වර්ශන් එකයි. ඇයට මීට වඩා වෙනස් වර්ශන් එකක් ඇතිවා වන්ට පිළිවන. මම එය ප්‍රශ්න නොකරමි.

මේ කාලයේදී මා ගීතයකට කන් දුන්නා නම් ඒ මහගමසේකර ලියූ අමරදේව ගයන ‘මා මළ පසු…” ගීතයට පමණක් විය හැකිය. මා එය කී සැරයක් නැවත නැවත ශ්‍රවණය කළේද නොදනිමි.

මා මළ පසු සොහොන් කොතේ
දුක්‌ ගීයක්‌ ලියනු මැනව
දුක්‌ ගීයක්‌ ලියනු මැනව
දුක්‌ ගීයක්‌ ලියනු මැනව

නන්නාදුණනා ඔබගේ
අත් අකුරින් ලියනු මැනව
දුක්‌ ගීයක්‌ ලියනු මැනව
දුක්‌ ගීයක්‌ ලියනු මැනව

අඩ සඳ බැසගෙන යන සඳ
සීතල අඳුරු රැයක
අඩ සඳ බැසගෙන යන සඳ
රෑහී හඬන රැව් අතරින්
එතකොට ඒ ගී රාවය
යාන්තමින් මට ඇසේවී

මේ ලොව යම් කිසිවකු
මා හට පෙම්කල බව
එතකොට ඒ ගී රාවය
හීන් හඬින් මට කියාවී

මේ අසුන්දර සමය ගැන මම දිගින් දිගටම ලියන්ට නොයමි. එක හේතුවක් මේ සිද්ධීන් කිසිවක ආවර්ජනය කරමින් විඳින්ට තරම් අපූර්වත්වයක් නැති වීමයි. දෙවැනි හා ප්‍රධාන හේතුව මා එවක සිටි මානසික තත්ත්වය අනුව ඒ සියල්ල නිවැරදිව මතක ඇත්දැයි මට නිශ්චිතව නොකිව හැකිවීමයි.

ඇත්තටම මේ කථාන්තරය ආරම්භ වන්නේ අප දෙදෙනා වෙන් වන්ට මාසයකට පමණ කලිනි. විශාදය (Depression) ලෙස පසුව රෝග විනිශ්චය කරනු ලැබූ මානසික රෝගයක ප්‍රාථමික ලක්ෂණ මා ප්‍රදර්ශනය කරන්ට පටන් ගත්තේ මීට සමගාමීවය.

විශාදය පිළිබඳව විකිපීඩියාව මෙසේ කියයි.

Depression is a state of low mood and aversion to activity that can have a negative effect on a person’s thoughts, behavior, feelings, world view and physical well-being. Depressed people may feel sad, anxious, empty, hopeless, worried, helpless, worthless, guilty, irritable, hurt or restless. They may lose interest in activities that once were pleasurable, experience loss of appetite or overeating, have problems concentrating, remembering details, or making decisions and may contemplate or attempt suicide. Insomnia, excessive sleeping, fatigue, loss of energy, or aches, pains or digestive problems that are resistant to treatment may also be present.

විශාදය පිළිබඳ කෙනකුගේ සැබෑ අත්දැකීම මේ වචන වලට වඩා අතිශයින් රුදුරුය. ඔබ නිදන්ට සැරසී සිටියි. ඔබ නින්දට බියවෙයි. නින්දෙහි හැම මොහොතක්ම අපායක ජීවත් වීමක් හෙයිනි. එහෙත් ඔබ නිදන්ට යායුතුය. වෙනදා ජීවිතයෙහි සරතැස නිවන සුව නින්ද විශාදයෙහිදී කුරිරු වධකාගාරයක් වේ. ඉඳිකටුවෙකින් ඔබේ හිසට ඇනීමේදී දැනෙන වේදනාව සිහියට නඟා ගන්න. එවන් ඉඳිකටු මිලියනයකින් ඔබේ මස්තිෂ්කයෙහි හැම සෛලයකටම අනින වේදනාව ඔබ අරුත් දක්වන්නේ කෙලෙසද? ඔබ ජීවිතයට වෛර කරන්ට පටන් ගනියි. ඔබ ජීවත්වීමට වෛර කරන්ට පටන් ගනියි.

ස්වනාශක සිතිවිලි විශාදයෙහි එක් අනිවාර්ය අංගයකි. කිහිප විටෙකම මම ජීවිතය නැති කර ගන්ට උත්සාහ ගත්තෙමි. මා නොමැරුණේ නම් ඒ සිය දිවි නසා ගන්නා නිවැරදි ක්‍රමය මා නොදැන සිටි නිසා විය යුතුය සිතමි.

හුස්ම හිරවීමෙන් කෙනකුගේ මරණය සිදු වෙතැයි මම උපකල්පනය කළෙමි. මා ඇඳ ඇතිරිල්ලෙන් ගෙළ සිර නොකැර ගන්නේ මක් නිසාද? මම එයින් මගේ ගෙළ තදින් සිර කැර ගනිමි. හුස්ම ගැනීම අපහසු වන තෙක් සිර කර ගනිමි. වාතය පෙනහළුවල සිරවෙයි. තව මිනිත්තු කිහිපයකින් මගේ මොළයට ඔක්සිජන් නොලැබී මා මිය යනු ඇත්තේය. ඉන්පසු සිද්ධි දාමය මගේ මනසෙහි ෆාස්ට් ෆෝර්වර්ඩ් වෙයි. කවරකු විසින් හෝ මගේ මළ සිරුර සොයා ගනු ඇත. සමහරවිට මෙහිදීම මරණ පරීක්ෂණය පැවැත්වෙනවා ඇත්තේය. හේරත්හාමි ඔහුගේ නැඟණියගේ මළ සිරුර කැපුවේය. මගේ මළ සිරුර කපනු ඇත්තේ කවරකු විසින්ද? මා සිය දිවි නසා ගත්තේ ඇයිදැයි කවරකු හෝ ප්‍රශ්න නඟනු ඇත්තේද? “ලව් සීන් එකක් වෙන්න ඇති” බහුතරය තමන්ගේ නිගමනය දෙනු ඇත. සියල්ල අවසානයේ සිරුර එම්බාම් කොට මිනී පෙට්ටියක බහා පාංශුකූලය දෙනු ඇත. හාමුදුරුවන්ගේ අනුශාසනාව කෙටි විය හැකිය. තම ජීවිතයෙන් පළාගියෝ අපේ සමාජයේ වීරයන් සේ නොගැනෙති. ඔවුන් ගැන කියන්ට වැඩි දෙයක් නැත. මා වෙනුවෙන් පැන් පිරීමට එක්වනු ඇත්තේ කවරෙක්ද?

උන්න මේ උදකං වට්ඨං යථා නින්නං පවත්තති
එව මේව ඉතො දින්නං පේතානං උපකප්පති
යථා වාරීවහා පුරා පරිපුරෙන්ති සාගරං
එව මේව ඉතෝ දින්නං පේතානං උපකප්පති

මා තව මොහොතෙකින් මිය යනු ඇත්තේය. මට බියක් නැත. කටුක වූ ගිරි දුර්ග තරණය කොට ගමනාන්තයට ළඟාවන මඟියකුගේ අස්වැසුම පමණක් මට ඉතිරිව ඇත්තේය. මම මරණයට සූදානම් වෙමි. ඔරලෝසුවේ තත්පර කට්ටේ හඬ මට ඇසෙයි. ටික්. ටික්. ටික්. ටික්…

මගේ සිත මිස කය මරණයට සූදානම් නැති සේය. තදින් බැඳි ඇතිරිල්ලේ ගැටය අතික්‍රමණය කොට මගේ පෙනහළුවල සිරව තිබූ වාතය ප්‍රශ්වාස වේ. මම උත්සාහය එවරට අතහරිමි.

නැවත මම ගෙළ සිර කොට ගනිමි. පැරණි චක්‍රය නැවත. කොයිතරම් තදින් ගෙළ සිර කරන ගැටය දැමුවද යම් මොහොතෙක පෙනහළුවල වාතය ප්‍රශ්වාස වෙයි.

මම නාන කාමරයට ඇවිද යමි. තදින් ගෙළ සිර කෙරුණු තැන්ද, මුහුණෙහි තැන තැනද තදින් රත් පැහැ ගැන්ව ඇත්තේය. ගෙළ රත් පැහැ ගෙන ඇත්තේ ඒ ඒ තැන ලේ සිරවූ නිසා විය හැකිය. මුහුණ රත් පැහැ ගත්තේ මන්ද? හෙට උදේට මේ පැල්ලම් කළු පැහැ ගැණෙනු ඇත්ද? මා සිය දිවි නසා ගන්ට තැත් කළ බව හෙට උදෑසන සියල්ලන්ම දැන ගනු ඇත්ද? මම බිය වෙමි.

මම හඬ නොනැඟෙන සේ ඇඟිලි තුඩු වලින් ඇවිද යමි. ලොකු වතුර වීදුරුවක් බී නින්දට යන මම ආයාසයෙන් නිදන්ට උත්සාහ කරමි.

පුදුමයකට මෙන් මේ සම්පූර්ණ ක්‍රියාවලියේදීම මට අම්මා සිහි නොවූයේය. උපන් දා සිට මොහොතක් මා අත නොහැර, හැමවිටම Chari, think before you do that putha, Chari, don’t do that, you will regret afterwards මට කියමින් සිටි ඇය හිටිහැටියේ කොතැනක ගියේද? එසේම මට දෙවැනි මවක වූ අප්සරා ආන්ටි හෝ ඇගේ පවුලේ කිසිවකු ගැනද මතකයට නොආයේය. අප්පච්චි ගැන මා සිතූයේ නම් ඒ තරහකිනි.

මගේ විශාදය දිනූෂා ගෙන් වෙන් වීම නිසා ඇති වූ ඵලයක් සේ ඔබ වරදවා හඳුනා ගනු ඇත්තේය. නැත. මේ දෙකින් කවරක් හේතුවද කවරක් ඵලයද මම නොදනිමි. දෙකම එක සමාන්තරව ඇති වූ බව මට විටෙක සිතෙයි. මම මගේ මනෝ විශ්ලේෂණයට නොයමි. මම මනෝ විද්‍යාඥයකු නොවෙමි.

දිනූෂා ගෙන් වෙන් වීම නිසා මට ඇය හැර තවත් බොහෝ දේ අහිමි විය. මා කල්පනා කළේ අපට ඉන් පසුව යළි මිතුරන් බවට පත්වන්ට හැකි බවයි. එහෙත් එය නොකළ හැක්කක් බව අවබෝධ වූයේ පසුවය. බොහෝ රසායනික ප්‍රතික්‍රියාවන් සිදු වන්නේ එක් අතෙකට පමණෙකි. එය ප්‍රත්‍යාවර්තනය කරන්ට යාම මෝඩ කමකි. මා මෙය අවබෝධ කර ගත්තේ පසුවය. ඒ සඳහා වූ දැවැන්ත වන්දිය ගෙවීමෙන් අනතුරුවය.

මඩොල් දූවට ගියායින් පසුව අපේ ගැන්සිය නුවරඑළි යන්ට සැලසුම් කරන බැව් මට ආරංචී වූයේ ගමනට දින කිහිපයක් ඇතිවය. මේ ගැන්සියේ ස්ථිර සාමාජිකයකු වූ මට මේ බව නොදන්වන්ට ඔවුන් ක්‍රියා කළේ ඇයි? මම රන්දිමාට කතා කළෙමි. ඇය ඇත්ත කාරණය කීවේ තරමක අදිමදි කිරීමකින් පසුවය.

“…I am really sorry, Chari….but Dinusha was adamant. She said she wouldn’t join if you do…We tried our best to show her reason but she didn’t agree. We had to vote on that… and again sorry to tell this… but as you know Dinusha was more popular…”

මා ගමනින් ඉවත් කළ හේතුව දැන ගන්ට ලැබීම මට ඊට සහභාගි නොවන්ට ලැබුණාට වඩා වේදනාවක් විය. මගේ පෙම්වතිය නොවතුදු දිනූෂා මිතුරියක සේ ගන්ට මා කිසි විටෙක නොපැකිළුනෙමි. ඇය මට මෙසේ සලකන්නේ මන්ද?

“චරී රැවුල වවන්න පටන් අරන්…” මගේ මිතුරෝ රාශියක් කීවෝය. මා රැවුල වැවූවා නොවේ. එය ඊට ඕනෑ හැටියට වැඩුණේය. මා කළේ එය නොකපා සිටීම විතරය.

The Adventures of Tintin පොත්පෙළෙහි නිර්මාපකයා Hergé හෙවත් Georges Remi (1907–1983) යම් අවස්ථාවක විශාදයෙන් පීඩා වින්දේය. ඔහු සුදෝ සුදු සිහින දකින්ට පටන් ගත්තේය. මේ සිහින ගැන ඔහු මෙසේ ලියයි.

“At the time I was going through a time of real crisis and my dreams were nearly always white dreams. And they were extremely distressing. I took note of them and remember one where I was in a kind of tower made up of a series of ramps. Dead leaves were falling and covering everything. At a particular moment, in an immaculately white alcove, a white skeleton appeared that tried to catch me. And then instantly everything around me became white.”

Hergé ගේ මනෝ විශ්ලේශකයෝ ඔහුට ඔහු තුළ වූ ‘පාරිශුද්ධත්වයේ සුදු රකුසා’ (‘the white demon of purity’) මරාදමන ලෙස උපදෙස් දුන්නෝය.  ඊට ඔහුගේ වූ නිර්මාණාත්මක ප්‍රතිචාරය Tintin in Tibet කෘතියයි. තිබ්බතයෙහි සුදු හිම මත දිග හැරෙන Tintin in Tibet සුවිශේෂ කෘතියකි. මුළු The Adventures of Tintin කතා මාලාවෙහිම දුෂ්ටයකු නැති එකම කෘතිය එයයි. Tintin හා Captain Haddock මෙහිදී සටන් වදින්නේ මිනිස් දුෂ්ටයින් සමඟ නොව තමන්ගේම අභ්‍යන්තරය සමඟය. ඒ සටනින් ජය ගන්න ඔවුහු මිත්‍රත්වයේ අගය ලොවට කියමින් Tintin ගේ චීන මිතුරා Chang Chong-Chen යෙටී නම් හිම මිනිසාගේ ග්‍රහණයෙන් මුදවා ගනිති.

මගේ විශාදය නිර්මාණාත්මක මඟට යොමු කරන්ට මම උත්සාහ ගතිමි. මම කවි ලියන්ට පටන් ගත්තෙමි. ඉන් කිහිපයක් කියැවූ මගේ ඉංග්‍රීසි ගුරුතුමිය ගේ අදහස වූයේ ඒවායේ ලොකු වටිනාකමක් නැති බවයි. (ඇය මේ ටික ඉවසිලිමත්ව හා ආචාරශීලීව කියූ බව සඳහන් විය යුතුය.) නිකමට වගේ මම ඒවා කිහිපයක් ඉංග්‍රීසි පුවත්පත් වලට තැපැල් කර යැවූයෙමි. එකක් හෝ පළ වූයේ නොවේ.

මම බ්ලොග් එකක් ලියන්ට උත්සාහ ගතිමි. මට නිර්මාණය කරන්ට හැකිවූයේ Michael Buble ගේ ” Lost ” ගීතය අන්තර්ගත කළ එහි මුල්පිටුව පමණෙකි.

I can’t believe it’s over
I watched the whole thing fall
And I never saw the writing that was on the wall
If I’d only knew
The days were slipping past
That the good things never last
That you were crying

Summer turned to winter
And the snow it turned to rain
And the rain turned into tears upon your face
I hardly recognize the girl you are today
And God I hope it’s not too late
It’s not too late

‘Cause you are not alone
I’m always there with you
And we’ll get lost together
Until the light comes pouring through
It’s when you feel like you’re done
And the darkness has won
Babe, you’re not lost
When your world’s crashing down
And you can’t bear the cross
I said, babe, you’re not lost

මම අරමුණෙකින් තොරව වීථි සරන්නකු වීමි.

බ්‍රිටිෂ් කවුන්සිල් පුස්තකාලය පිහිටි ආර්. ඒ. ද මැල් මාවත (ඩුප්ලිකේෂන් පාර) හා කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ සනාතන සභා මන්දිරය පිහිටි කුමාරතුංග මුනිදාස මාවත යා වන්නේ රැජන පාරෙනි. මේ කාලයේ යම් දිනයෙක මම බ්‍රිටිෂ් කවුන්සිල් එකට ගොස් පොත් මාරු කර ගෙන (මෙසේ ගත් බොහෝ පොත් නොකියවාම යළි මාරු කරන ලද්දේ භාර දිය යුතු දින ඉකුත් වූවායින්ද පසුවය.) ඉබාගාතේ ඇවිද යන ගමන් රැජන පාර ඔස්සේ ගමන් කරමින් සිටියෙමි.

එල්. ටී. ටී. ය විසින් ඝාතනය කරන ලද කුමාර් පොන්නම්බලම් නම් හිටපු මන්ත්‍රීවරයාගේ නිවස ඇත්තේද මේ පාරේය. එහි බිත්තියේ කොනක ඇබිත්තං දේවාලයකි. යන එන හින්දු බැතිමත්හු මේ දේවාලයට යමක් පුදකොට එහි සීනුව නාද කොට, අළු ස්වල්පයක් නළලේ උළාගෙන යති. මා එය දැක තිබුණද කවදාවත් එය කරන්ට අදහසක් නොවීය. එහෙත් අද වෙනස්ය. විශේෂ අවස්ථාවන්ට ලක් වූ මිනිස්සු විශේෂ හැසිරීම් ප්‍රදර්ශනය නොකරත්ද? මා එය නොකළ යුත්තේ මක්නිසාද? මා සීනුව නාද කොට අළු ටිකක් නළලේ උළා ගන්ට සූදනම් වූවා පමණෙකි.

මෝටර් රථයක් මට ළං කොට බ්‍රාස් ගා නතර කරන තුරුම ඊට මගේ අවධානය යොමු නොවීය. එහි පසු පස අසුනේ සිටගෙන සිටියේ අරේෂාය. ඔව්, දිනූෂා නව රඟහලේදී මට මුණ ගැසුණු දිනයේම මා හමුවූ නමුත් දිනූෂාට ඉඳුරාම වෙනස් චරිතයක් වූ අරේෂාය. ඇය අපේ ගැන්සියේ සාමාජිකාවක් නුවූවාය. ඒත් ෆේස්බුක් හරහා ඇය මා හා නිරතුරුව බඳුනාය. එසේ හෙයින් මගේ විත්ති – යම් කොටසක් බැහැරව – ඇයට රහසක් නොවීය.

“…Chari, What a surprise!  What are you doing here…? “

මම හිස් බැල්මෙන් බලා සිටියෙමි.

“You have changed. What happened to you…? Where are you going now…?”

මට යන්ට තැනක් නැතැයි මම ඇයට කීවෙමි. ඇය මොහොතක් කල්පනා කොට “ Get in..” ය කීවාය. මම රථයේ පසුපස අසුනට නැඟ ඇය සමඟ හිඳ ගතිමි.

එදින අරේෂා හා මා අතර ඇති වූ දීර්ඝ කතාබහ මම ලියන්ට නොයමි. පැය කිහිපයකට පසු ඇගෙන් සමු ගනිද්දී මට වඩා සන්සුන් සිතක් සේම සාක්කුවේ කොළ කැබැල්ලක්ද වූ බව මතකය. ‘Dr. Diyanath Samarasinghe, Psychologist’ කියා එහි ලියා දුන්නේ අරේෂාය.

“How do you know him..?” මම ඇසුවෙමි.

“It’s a long story Chari…, you may not want to hear it…” ඇය කීවාය.

.

.

(ඉවසන්න…සමනළයා නැවත පියා සලන තෙක්)

(35) චරිත් මැරෙන්ට තැත් කළේ ඇයි? || What was behind Charith’s suicide attempt?

කාලය: 2007, සමාන්තර විශ්වය [ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා මිය ගොස් වසරකට පමණ පසුව]
ස්ථානය: ක්වාලා ලම්පූර්, මැලේසියාව

**********(Zhou Dewei කියන කතාව. පහසුව පිණිස දෙබස් හැර සිංහලට පරිවර්තනය කොට ඇත.)**********

මැදියම. මා නිදන්ට යන්ට සූදානම් වූවා පමණෙකි. නොදන්නා අංකයකින් ජංගම ඇමැතුමක් ලැබුණේය. ප්‍රතිචාර නොදක්වන්ටත් කල්පනා කොට, ජංගමය අතට ගතිමි. මේ මගේ silent admirer කෙනකු විය නොහැක්කේද?

“Dewei, This is Azlan…” පිරිමි කට හඬක්. මගේ බොහෝ මිතුරෝ මගේ නම ‘වෙයි’ ලෙස කෙටි කොට ගත්හ. මුළු නමින් මා ඇමැතුවේ එතරම් නොදන්නා කෙනකු පමණෙකි. අස්ලාන් කෙනකු මගේ කිට්ටු මිතුරන් අතර නොවීය.

“Sorry…?”

“Azlan. I am Chari’s roommate…”

“Ah, yes, I remember…”

“Dewei, this is an emergency. This bastard has taken sleeping pills. We found him lying in the bathroom. Can you come fast…?”

“Who? Chari…Is he…?”

“Yes. He is still alive… but it looks serious…Can you come…?”

“Yes, give me a minute…”

මම boxer short එකට උඩින් ඩෙනිමක් දා ගතිමි. ඇඳ සිටි ටී-ෂර්ට් එක එතරම් කිළිටි වී නොතිබුණු හෙයින් මාරු කරන්ට අවශ්‍යතාවයක් නොවීය. චරිත්ගේ නේවාසිකාගාරය තිබුණේ මගේ එකින් තරමක් ඇතය. වෙන අවස්ථාවක නම් මම කැම්පස් බස් රථය භාවිතා කරමි. එහෙත් මේ වේලාවට බස් නැත. වාසනාවකට කාමර තුනකට එපිටින් සිටි මිතුරකුට බයිසිකලයක් තිබුණේය. මම එය ඉල්ලා ගතිමි.

චරී මේ කර ගත්තේ කුමක්ද?

අප ආයතනයේ සිසුන් අතර සිය දිවි නසා ගැනීම් හෝ ඊට තැත් කිරීම් එදිනෙදා සිදුවීම් නුවුවද දුර්ලභම ඒවාය නොකිව හැකි විය. මාස කිහිපයකට වරක් මෙවන් ශෝචනීය පුවතක් අපට අසන්ට ලැබේ. මරණය සිදු වුවහොත් අපට එය අසන්ට ලැබෙන්නේ නිල පුවතක් ලෙසය. මරණය සිදු නොවූ බොහෝ අවස්ථාවල අහවලා සිය දිවි නසා ගන්ට තැත්කරලාය කට කතාවක් පැතිර යයි. ශිෂ්‍යයකුගේ මරණයක් වෙනුවෙන් බොහෝ විට ගෞරවයක් සේ, කෙටි ගුණ සිහි කිරීමේ උත්සවයකින් පසුව, දින භාගයක නිවාඩුවක් ලැබේ. එහෙත් සිය දිවි හානි කරගත් සිසුන් සම්බන්ධයෙන් එවැන්නක් නොසිදුවේ.

සිය දිවි නසා ගැනීම් සම්බන්ධයෙන් අප බොහෝදෙනකු තුළ පැවැතියේ ඒ පැත්තටත්, මේ පැත්තටත් නැති විවෘත මතයකි. ඒ හැම සිද්ධියක්ම අප කම්පනයට පත් කළ බව සැබැවි. (වරෙක නේවාසිකාගාරය අසළම ගසෙක එල්ලී මැරී සිටි අප්‍රිකානු ශිෂ්‍යයකුගේ මෘත දේහය බිමට බාන ලද්දේ අප ඉදිරිපිටදීමය.) මේවාට බොහෝ හේතූන් මුල් විය. එක්කෝ ආදර හබයකි. නැතිනම් අධ්‍යයන කටයුතු වලින් ඇතිකළ පීඩනය පුපුරා යෑමකි. නමුත් මේ සියල්ලක් උද්දීප්ත වූ යෞවනයේ ගැටළු ලෙස අපි පිළිගෙන සිටියෙමු. අඩුම තරමින් මේ කිසිවක් අපට නතර නොකළ හැකි දේවල්ය යන අවබෝධය අපට විය. එසේම සිය දිවි නසා ගැනීම වරදක් හැටියට ගෙන එසේ කළෙකුකට වරද පටවන සිරිතක්ද අපේ නොවීය. ඔවුන්ට අපෙන් හිමිවූයේ අනුකම්පාව පමණෙකි.

මේ සියල්ල මෙතක් මා සිතුවේ අන්‍යයින් ගැනය. අද මට එයම සිතන්ට සිදුව ඇත්තේ චරී ගැනය. ඔහු මගේ හොඳම මිතුරාය. අප දෙදෙනා අතර වූයේ වචනයෙන් විස්තර කරන්ට බැරි ආකාරයේ කිට්ටු සම්බන්ධයකි.

චරී මුල් වරට මුණ ගැසුණු දවස මට අදත් බොර නොවූ, ගැඹුරු පොකුණක දිය සේ පැහැදිළි මතකයකි. ඒ පළමු වසරේ මුල් සෙමෙස්තරයයි. මේ ප්‍රායෝගිකව CAD යුගයට පෙරය. Engineering Drawing පිණිස දකුණු පැත්තේ ඉහළ කෙළවරෙහි මිනි ඩ්‍රාෆ්ටරය සවිකළ 2 1/2′ x 3 1/2′ ලී පුවරුවක් අපට ගෙන යන්ට තිබුණේය. අනෙකුත් පත පොත පැන්සල් පෑන්ද සමඟ මා මෙය ගෙන ගියේ අමාරුවෙනි. මා ගියේද තනිවය. අපේ කුඩා තැපැල් කන්තෝරුව හරියේදී මගේ අත ලිස්සා පොත් සියල්ලම බිම වැටුණේය. මා ලී පුවරුව පසෙක තියා පොත් ඇහිඳ ගන්ට නැඹුරු වීමි. මා දෙස බලා සිටියේ ඒවා දැනටමත් ඇහිඳ මා වෙත දිගු කරන සිහින් සිරුරකින් යුතු ඉන්දියානු සම්භවයකින් යුතුය සිතිය හැකි ශිෂ්‍යයකුගේ දිලිසෙන නෙත් දෙකකි. දිගු නැහැයකි.

“Thank you…“ මම කීවෙමි.

“You’re welcome…” ඔහු කීවේය. මම ඔහු මින් පෙර දැක නොතිබුණෙමි.

“Sorry. I don’t remember you…You in mech or ‘trical…?”

“No. I’m in comps…”

මම නැවත පුවරුව එක අතකින්ද, පොත් තොගය අනෙක් අතින්ද සමතුලිත කරමින් ගමන ආරම්භ කරන්ට උත්සාහ කළෙමි. නමුත් අප දෙදෙනාටම එකවරම වාගේ වැටහී ගියේ මා මෙසේ කළොත් වරක් සිදු වූ අකරතැබ්බයටම නැවත මුහුණ දෙන්ට හැකි බවයි.

“Are you heading for hostels…?” ඔහු ඇසුවේය.

“Yes…”

“Me too…Lets go…” ඔහු මගේ පොත් ටික අතට ගත්තේය.

මේ පොත් ගණනාවක් ලිවිය හැකි අපූර්ව සන්ථව කථාන්තරයක ආරම්භයයි. එනිසාම චරීගේ ජීවිතය මට විවෘත පොතක් වුයේය. මා කවදා හෝ චරීගේ චරිතාපදානය ලියන්නේ නම් එය මෙසේ පරිච්ඡේද කළ හැක්කේය සිතමි.

  1. මව් මරා උපන් කුමරා (1985)
  2. සමනල පැටවා (1992)
  3. මේ සිංහල අපගේ රටයි!! (1993)
  4. උගනිව්, නැත පිටවෙව් (1997)
  5. හුණුවටය හා ගෲෂා (2001)
  6. මගේ පළමු හාදුව (2002)
  7. චරිත්ට පුංචි අම්මා කෙනෙක්! (2003)
  8. මඩොල් දූවේ සමනල්ලු (2004)
  9. ආදරයේ කෝඩුකාරයෝ (2005)

චරී මොනම ආකාරයෙකින්වත් සිය දිවි නසා ගැන්මට යොමුවේය සිතිය නොහැකි තරමට නිසල චරිතයකි. එහෙත් මින් ඉහත මේ අවාසනාවන්ත ඉරණමට මුහුණ දුන් සියල්ලෝ එසේ වූවෝය. සිය දිවි නසා ගන්ට යොමුවන්නේ සුපර් මෑන්ලා, ඉන්ක්‍රෙඩිබල් හල්ක්ලා, ස්පයිඩර් මෑන්ලා නොවේ. ඔබද මාද වැනි බිඳෙන සුළු මිනිසුන්ය.

චරී සිය දිවි හානි කර ගන්ට තීරණය කළේ ඇයි දැයි මට සිතා ගත නොහැකිය. මා ඔහු අවසාන වතාවට හමුවූයේ ඊයේය. හෙට බාර දෙන්ට නියමිත පැවරුමක් කරන්ට සිටි හෙයින් අද මට ඔහු හමුවීමේ අවකාශයක් නොවීය. ඊයේ ඔහුගෙන් ලොකු වෙනසක් විද්‍යාමාන නොවූයේය. චරී කොහොමටත් සමහරවිට මූඩ් ගසයි. කිසිවකුටත් කතා නොකොට කාමරයට ගොස් නිදා ගනියි. ඔහු වීරයකු කොට තැකූ රටේ හමුදාපතිවරයා මිය ගිය දිනයේ ඔහුගෙන් එවන් හැසිරීමක් ප්‍රදර්ශනය විය. එවන් අවස්ථාවල ඔහුට කරදර කරන්ට එපාය මට කලින්ම ඔහු කියා තිබුණේය. මෙනිසා මම චරී දින කිහිපයක් තමන්ගේම කටුව තුළට වැදුණු අවස්ථා නොසළකා හරිමි. මේ කාලයෙන් පසු ඔහු නැවත තමන්ගේ පියවි ස්වරූපයට ආරෝපණය වේ.

ඊට අමතරව චරී ගැන බොහෝදෙනකු නොදන්නා දෙයක් මම දැන සිටියෙමි. ඒ ඔහු මින් ඉහත විශාදයට මනෝ චිකිත්සක ප්‍රතිකාර ගෙන ඇති බවය. ඒ මීට වසර දෙකකට පමණ කලිනි.

මට චරීගේ නේවාසිකාගාරයට එන්ට මිනිත්තු පහක් පමණ ගතවන්ට ඇත. ඔහුගේ කාමරයේ වසා තිබුණු දොර එක තට්ටුවකින්ම විවර විය. චරීගේ නිරුවත් සිරුර ඇඳ මත බාවා තිබුණේය. අස්ලාන් හා මලික් දෙදෙනාම වූ අතර මා හොඳින් නොහඳුනන තවත් සිසුවකු විය. ඔහු ඉන්දුනීසියානුවෙකැයි මට අපහැදිළි හැඟීමක් වූයේය. කොතැනක හෝ චරී සමඟ මම ඔහු හමුව ඇත්තෙමි. මම ඒ කොතැනකද මතක් කරන්ට කල් නොගත්තෙමි. මේ ඊට කාලය නොවේ.

චරී නිරුවත් කිරීම ගැන මට ඇති වූයේ කෝපයකි.

“Why you removed his clothes…?”

“We didn’t…he was lying like this in the bathroom when Azlan saw him…”

“When was that…?”

“Just five minutes back…I immediately called you…”

“Ah, yes. How you got my number. From his phone…?”

“No I couldn’t find it. I got your number from Facebook…”

මම චරීගේ නාඬි බැලීමට නැඹුරු වීමි. එහෙත් එය අනවශ්‍ය බව පෙණුනේය. ඔහු සෙමෙන් ඇස් හැර මොහොතක් බලා සිට වසා ගත්තේය. ඉන්පසු දෙපා මඳක් සෙලවුනු පෙණිනි. පණ තවම ඔහු හැර යන්ට මැළි වූවාක් සේය.

“It doesn’t look so serious…but we can’t keep him like this…”

“Can we take him to institute medical center…?”

මම මොහොතක් කල්පනා කළෙමි.

“No. Can’t do that…Lets take him to Pantai Hospital…”

“You have cash…?”

“I have cash…”

අපි අමාරුවෙන් චරීට කොට කලිසමක් හා ටී- ෂර්ට් එකක් අන්දවා ගතිමු. ඔහු මඳක් කෙඳිරි ගා ඉන්පසු වමනය කළේය. මගේ කමිසය ඔහුගේ වමනයෙන් තෙමී ගියේය. එහෙත් මම ඒ ගැන අසතුටු නොවීමි. වමනය සමඟ ලේ පිටවීද මම පරිස්සමින් බැලුවෙමි. එවැන්නක් දැකිය නොහැකි විය. මට හඳුනාගත නොහැකි සැර බෙහෙත් හා මත්පැන් ගඳක් ඉන් වහනය විය. එසේම චරී කලින් ගත්තැයි සිතිය හැකි නූඩ්ල්ස් වැනි ආහාරයක කොටස් කිහිපයක් විය.

“Shall we give him something to drink…? It will make him vomit…”

අපි ඉංජිනේරු හා පරිගණක ශිෂ්‍යයින් මිස වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයින් නොවූයෙමු. කුමක් කළ යුතුද අප කිසිවකුට නිවැරදි අවබෝධයක් නොවීය. මට සිතුණේ අප හැකි ඉක්මණින් යමක් කළ හැකි කෙනකු අතට ඔහු පත්කළ යුතු බවයි.

“No. Don’t’…”

“I have even milk…”

“Better not. We are not doctors…”

“Come on. That’s what they say. Shall I check Internet…?”

“No. Don’t waste time. Let’s take him to hospital as quickly as possible…”

“See, Chari’s mobile was there on the balcony…”

මලික් කොහෙන්දෝ චරීගේ ජංගමය සොයා ගෙන ආවේය. මම එය සාක්කුවේ දාගතිමි. වරින් වර SMS එකක් ලැබෙන නිසාදෝ එය නාද විය. මම එය silent mode එකට වෙනස් කළෙමි.

ඉන්පසු අසීරු කාර්යය වූයේ කාගේවත් දැඩි අවධානයට යොමු නොවී චරී පහළට ගෙන ඒමයි. නේවාසිකාගාරයට ලිෆ්ට් එකක් නොවීය. තෙවන මහලේ සිට අප ඔහු ගෙන යායුතු වූයේ පඩි පෙළිනි. චරී කුඩා සිරුරකින් යුතු වීම සහනයක් විය. අප දෙදෙනකුට මාරුවෙන් මාරුවට ඔහු ලෙහෙසියෙන් ඔසවා ගෙන යා හැකි වූයේ එනිසාය. ඇත්තටම ඔහු සිරුරින් කෙතරම් කුඩාද යන්න මට සැබැවින්ම පසක් වූයේ එදිනයි. මලික් පාරට දිව ගොස් ටැක්සියක් හරවා ගෙනෙන තුරු පහළ මහලෙහි යම් වෙලාවක් රැඳෙන්ට අපට සිදුවිය. තවත් වටිනා මිනිත්තු කිහිපයක් ගෙවී ගියේය.

“You have any fukin idea why he did it…?” මේ මලික්ය.

“Nope…”

අස්ලාන් සේම මා නම නොදන්නා ඉන්දුනීසියානු ශිෂ්‍යයාද මදෙස විමසිල්ලෙන් බලා සිටින බවක් මට හැඟී ගියේය. චරී මා ගැන ඔවුන්ට කියා ඇත්තේ මොනවාද? දැන් මා ඔවුන්ට චරී ගැන කිව යුත්තේ මොනවාද? පරිස්සමෙන් ක්‍රීඩා කළ යුතු මොහොතකි මේ. දැවී යා යුතු නොවේ. එසේම චරී ගැන මා පමණක් දන්නා රහස් ඔවුනට හෙළිකළ යුතු නොවේ.

“Just think…Can you think of anything that pissed him off…? Anything…?”

“No…I have no idea…”

“He didn’t have a girlfriend…” එය ප්‍රකාශයක්ද ප්‍රශ්නයක්ද තෝරා ගන්ට මට මඳ වේලාවක් ගතවිය. අස්ලාන් අදහස් කොට තිබුණේ දෙවැන්නය.

“No…I thought you knew him…”

“Yes…I guessed that but…….” ඔහු වාක්‍යය ඉවර කරන්ට මත්තෙන් ටැක්සිය පැමිණි හෙයින් අපේ සංවාදය ඇණ හිටියේය. අපි දෙදෙනෙක් චරී පසුපස ආසනයට දා ගතිමු. මලික් ඉදිරි අසුනට නැංඟේය.

පුදුමයකට මෙන් මේ මොනම අවස්ථාවකදීවත් චරීගේ ජීවිතය ගැන මට බියක් ඇති නොවීය. එසේ වූයේ මන්ද මම නොදනිමි. මේ තත්ත්වයට පත්වූවකුට මුලින්ම ඇති වන්නේ ඒ බියයි. එහෙත් මෙහිදී එය වෙනස් විය. අවසානය දක්වාම චරිට අනතුරක් නැති බැව් මගේ මනසෙහි කොතැනක හෝ අදහසක් තිබුණේය.

පන්ටායි රෝහලේ වෛද්‍යවරු මගේ අනුමානය සනාථ කළහ. චරීගේ ජීවිතයට අනතුරක් නැත. එක්කෝ වමනය සමඟ ඔහු ගත් ඖෂධ යම් ප්‍රමාණයක් ශරීරයෙන් බැහැර වන්ට ඇත. නැතිනම් ඔහු එක්කෝ නොතිබුණු නිසා, නැතිනම් නොදන්නාකම නිසා ගන්ට ඇත්තේ අනතුරක් කරන්ට තරම් නොවන මාත්‍රාවකි. ආමාශයෙහි වූ සියල්ල ඉවත් කොට යම් කාලයකයට පසුව චරී නෙත් හැර යම් ප්‍රාණවත් බවක් දැක්වූයේය. ඔහුගේ ඇඳ ළඟින්ම සිටියේ මායි. ඔහු කතාකළේ නැත. එහෙත් මගේ අත දැඩි කර අල්ලා ගත්තේය. මම මගේ අනෙක් අතද ඊට උඩින් තබා උණුහුමට තද කළෙමි.

“He will be okay…Just give him some time to recover…”

තරුණ වෛද්‍යවරයා අප සිතුවාට වඩා කාරුණික විය. මා රැය රෝහලේ නතර කරන්ටත්, මා එහි නතර වන්ටත් අපි තීරණය කළෙමු. අනෙක් තිදෙනා නැවත නේවාසිකාගාරයට පිටව ගියෝය.

මුදල් ප්‍රශ්නය නිසා අප චරී වෙනුවෙන් ගත්තේ කුඩාම වර්ගයේ කාමරයකි. එහි අමතර ඇඳක් නොවූයේය. මට නිදන්ට වන්නේ කොරිඩෝවෙහි බව කල්පනා විය. එයද නරකම නැත. මීට වඩා බෙහෙවින් අසීරු තැන් වල මම සයනය කොට ඇත්තෙමි. ඇරත් මට නිදන්ට දිගු වෙලාවක් නොතිබුණේය. වෙලාව පාන්දර හතරයි.

සාක්කුව හිස් කරද්දී මට එහි සාමාන්‍යයෙන් නැති තව දෙයක් ඇති බව වැටහුණේය. ඒ මා කලබලයෙන් සාක්කුවට දා ගත් චරීගේ ජංගමයයි.

චරී දිවි නසා ගැනීමට තීරණය කළේ ඇයි? එහි රහස මේ ජංගමයේ නොතිබිය හැකිද? SMS පණිවිඩ වලින් මගේ රහස් පරීක්ෂණය පටන් ගන්ට මම තීරණය කළෙමි.

මැදියමට කලින් SMS පණිවිඩ සියල්ල එකක් නෑර මකා තිබුණේය. මේවා චරී තම ක්‍රියාවට සම්බන්ධ යම් හෝඩුවාවක් ලැබෙතැයි සිතා මකා දැමුවා විය හැකිය.

ඉන්පසුව ලැබී තිබුණේ වෙළඳ ප්‍රචාරණ SMS හැරුණු විට තිසර ගෙන් SMS කිහිපයක් පමණෙකි. එහි අරුත චරීගේ මේ ක්‍රියාව තිසර පවා නොදන්නා බවයි. මෙය මට ගැටළුවක් විය. පෞද්ගලිකත්වය අමතක කොට මේ SMS කිහිපය කියවා බලන්ට මට අවශ්‍ය විය.

Thisu: 12.30:23: Digamadulla PA 3, SLMC 2, ITAK 1, UNP 1

Thisu: 12.52:51: Matale PA 3, UNP 2 nw it is clr. I m so sry.

Thisu: 01.28:49: Hambantota PA 5, UNP 2 fuk mahinda

Thisu: 01.54:41 Matara PA 5, UNP 3 y don’t u reply?

Thisu: 02.24:52 Batticaloa ITAK 3, SLMC 2 chari, is evrythng ok? y don’t u reply?

Thisu: 02.36:10 chari? r u alryte?

Thisu: 02.38:17 ok. i 2 wil sleep. no use. dreams bs tc ❤

ඉන්පසු SMS පණිවිඩ නතරව තිබුණේය. චරී නිදන්ට යන්ට ඇතැයි තිසර උපකල්පනය කරන්ට ඇත. ලංකාව මැලේසියාවට වඩා පැය දෙකහමාරකින් පසුපසය. එනිසා මෙහි අළුයම 2.38ට චරී ලද අවසාන පණිවිඩය තිසර එවන්ට ඇත්තේ තමන්ගේ රටේ මධ්‍යම රාත්‍රියේදීය.

මේ පණිවිඩ කිසිවක් කවරේද යන්න මට අවබෝධයක් නොවීය. එහෙත් මට එකක් පැහැදිළි විය. ඒ තිසර චරීගේ මේ ක්‍රියාව ගැන කිසිම දෙයක් දැන නොසිටි බව හා තවමත් නොදන්නා බවයි. එසේම ඊට ඔහුගේ සම්බන්ධයක් ඇතිය සිතන්ට ඇති ඉඩ අවම බවයි.

එසේ නම් දිවි නසා ගන්ට තරම් චරී පෙළඹවූ සිද්ධිය කුමක්ද?

හදිසියේ මට මතක් වූයේ අප මේ ගැන චරීගේ පියාට දැන්විය යුතු බවයි. අස්ලාන් හෝ මලික් ගැන එය කතා කර ගන්ට බැරි විය. ඔවුන් එය කරතැයි මම නොසිතමි. චරී හා ඔහුගේ පියා අතර වූ දුර්වල සම්බන්ධතාවය මා නොදැන සිටියා නොවේ. නමුත් මෙය විය යුත්තකි.

ලංකාවේ මේ වන විට අළුයම වන්ට පිළිවන. චරීව කොයිතරම් කිට්ටුවෙන් දැන සිටියද මම ඔහුගේ පියා සමඟ මින් පෙර කතා කොට නැත්තෙමි. මම ඔහුගේ ජංගමයේ Dad ලෙස සඳහන් අංකයට කථා කළෙමි. හිතුවාට වඩා ඉක්මණින්, මා යමක් කියන්ටත් පළමුව, පිළිතුරක් ලැබිණි. නමුත් රළු කට හඬෙකිනි.

“…I know why called. Don’t blame me. I didn’t do this. Hell. I didn’t do this. I told Ranil so many times this would happen to us. That bastard didn’t listen to me. What happened is not my fault…Now leave me alone. Please. I am not sure even I am in or not…”

මා යමක් කියන්ටත් පළමුව දුරකථනය විසන්ධි විය.

මා කිහිප වාරයක් නැවත උත්සාහ කළද අනෙක් පැත්තෙන් දුරකථනය වැදුණා විනා ප්‍රතිචාරයක් නොවීය.

.

.

(ඉවසන්න…………………සමනළයා යළි පියා සලන තුරු)