(43) ලසන්ත වික්‍රමතුංග මැරුවේ කවුද? || Who killed Lasantha Wickrematunge?

**********(චරිත් කාලිංග බණ්ඩාර කියන කතාව )**********

beautifulthing

ලසන්ත වික්‍රමතුංග ඝාතනය කොට තියේ. මේ මොහොතෙහි රටේ ප්‍රධාන ප්‍රවෘත්තිය එයයි. වර්තමාන ආණ්ඩුව අතිශය අසීරු තත්ත්වයකට මුහුණ දී සිටියි. මේ තනි සිද්ධිය 1994 දී චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග ජනාධිපතිනිය බලයට පත් වූ තැන් පටන් ඇය මුහුණ දුන් දරුණුතම අර්බූද වලින් එකකට ඇගේ ආණ්ඩුව තල්ලු කර දැමිය හැකි බැව් දේශපාලන විචාරකයින්ගේ මතයයි.

ඉතින් මට පාන්යැ?

මට එසේ අසා නිහඬ විය නොහැකිය. මේ නාටකයේ මා ප්‍රමුඛ භූමිකාවක් රඟ පා ඇති නිසාය.

පඳුර වටේ නොතලා කෙළින්ම ප්‍රස්තුතයට බසිමි. ලසන්ත වික්‍රමතුංග ඝාතනයේ ඇඟිල්ල දිගුවී ඇත්තේ අප්පච්චි දෙසටය.

අප්පච්චි ඔහු මරා දැමුවේද? කොයිතරම් බල ලෝභියකු වුවද අප්පච්චිට මිනිසකු මරා දමන්ට තරම් දරුණු විය හැක්කේද? මම මේ ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු සොයන්ට නොයමි. එහෙත් එකක් මට කිව හැකිය. අප්පච්චිට ලසන්ත මරා දමන්ට තරම්ම දරුණු හේතු තිබුණු බවය.

Sunday Leader එක අප්පච්චි ගැන මඩ ප්‍රවෘත්ති (මඩ කීවාට මේවා ඇත්ත විය හැකිය.) එකක් පස්සේ එකක් පළ කරන්ට ගත්තේ වසර හතකට පමණ ඉහතදී ඔහු එක්සත් ජාතික පක්ෂ රජයේ නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරයකුව සිටියදීය. මට මතක හැටියට එය ඔහු විදෙස් එල්.ටී.ටී. ඊ. ක්‍රියාකාරිනියක සමඟ ඕස්ට්‍රේලියාවේ නිරුවත් වෙරළකට ගිය සිද්ධියක් ගැන නම නොකියා වාර්තා කොට තිබුණේය. නම නොකියැවුණු නිසා එය අප්පච්චිට ලොකු ගැටළුවක් නුවූයේය. නමුත් මේ සිද්ධිය ඔහු කුපිත කළ බව මම දනිමි. අප්පච්චිට වැඩියෙන්ම තරහ ගොස් තිබුණේ කටුනායක ගුවන් තොටුපළේදී ඔහුට හමුවූ ලසන්ත මිතුරකු ලෙසින් සියළු තොරතුරු අසාගෙන පසුව ඒවා Sunday Leader හි පළකළ නිසාය. මේ මා අප්පච්චිගෙන් දැනගත් කාරණා නොවේ. නමුත් පවුලේ ගොසිප් කොහෙන් කොහෙන් හෝ මගේ කණටද වැටෙයි.

දෙවැනිව මහීරා පිළිබඳ ප්‍රශ්නය. මේ ගැන මා දන්නේ යන්තමිනි. අප්පච්චි ඇය විවාහ කර ගන්ට සූදානමින් සිටි බැව් මම දනිමි. එහෙත් ඔහු ඇය නීත්‍යානුකූලව විවාපත් කර ගත් බව මම නොදැන සිටියෙමි. යම් මොහොතක මේ සම්බන්ධය බිඳුනේය. ඉන්පසු මම ඇය ගැන නොඇසුවෙමි. ඇය ගැන නැවත ඇසුවේ ඇය වසර කිහිපයකට පසුව හිටි හැටියේම අභිරහස් ආකාරයෙන් අතුරුදහන් වූ පසුවය. තවමත් කිසිවෙක් ඇයට කුමක් වීද නොදනිති. එහෙත් අප්පච්චි ඇය හා විවාහ වී සිටීම (මේ විවාහය ගැන මා මුල් වරට දැන ගත්තේද Sunday Leader එකෙනි.) ඔහුට අවාසියක් විය. Sunday Leader එක මේ සිද්ධිය සති ගණනාවක් වවාගෙන කෑවේය. කොටින්ම කොටින්ගේ ග්‍රහණයට නතුව සිටි දඹර අමිල හිමි ඉන් මුදාගෙන නැවත ගෙන එමින් රටේ ජනප්‍රියතාවයක් දිනා ගන්ට අදහස් කර ගෙන සිටි ඔහුගේ අභිප්‍රාය මේ පළකිරීම නිසා යම් මට්ටමකට බිඳුනේය. අප්පච්චි කෝප නොගත්තේ නම් එයයි පුදුමය!

ඉතාම අවාසනාවන්ත ආකාරයෙන් තෙවන වර Sunday Leader එකට අප්පච්චි අපහසුවට පත් කරන්ට හේතුවක් හදා දුන්නේ මාය. සමහරවිට මෙය අන්තිම පිදුරු ගහ විය හැකිය.

මම තිසූට ආදරය කළෙමි. ඔහු මගේ හොඳම මිතුරා පමණක් නොව ආදරවන්තයාද විය. වසර ගණනාවක් එය ලොවින් සඟවා ගෙන තබන්ට අප දෙදෙනාට හැකිවිය. එහෙත් තීරණාත්මක මොහොතක එය ලෝකයටම හෙළි වූයේය. ඒ අප දෙදෙනා පමණක් නොව අපේ පවුල්ද දැඩි අසීරුතාවයකට පත් කරමිනි.

මම තිසූට ආදරය කරන්ට පටන් ගත්තේ කවදාදැයි මට නිශ්චිතව කිව නොහැකිය. සමහරවිට ඒ ඔහු මට මුණ ගැසුණු පළමු දිනයේ පටන් විය හැකිය. අප දෙදෙනාම ඒ වන විට කුඩා දරුවන්ය. නමුත් සංසාර සම්බන්ධතා ඇරැඹෙන්නේ අප හිනතවාට කලින්ය.

කුඩා කළ පටන්ම මා මගේ වයසේ අනෙක් ළමයින්ගෙන් වෙනස් බව මම නිශ්චිතව දැන සිටියෙමි. ඔවුහු කෙළි බිමට ඇළුම් කළහ. මම පොතේම ගැළුනෙමි. ඔවුහු සමාජ ආශ්‍රය ප්‍රිය කළහ. මම තනියකු වීමි. ඔවුහු රළු පිරිමි ප්‍රතිරූප වන්දනා කළහ. මම සියුමැළි ගැහැණු ප්‍රතිරූප වලට කැමැති වීමි. මා නොදැන සිටියේ මේ කිසිවකට හේතුවයි. මා සිතූයේ මගේ වෙනස් පසුබිම ඊට හේතුවන්ට ඇති බවයි. මගේ මිතුරන්ට අම්මලා සිටියහ. ඔවුන්ගේ තාත්තලා ඔවුන්ට සමීප වූවෝය. මා පාසල ඇරී ගෙදර එනතුරු බලා සිටින්නට අම්මකු නොවීය. මගේ අප්පච්චිට මා ගැන වූයේ අවම උනන්දුවකි. මා සමාජ ආශ්‍රයෙන් ඈත්ව, ඉතා අවම මිතුරන් ගණනක් තනා ගනිමින් පතපොතට නැඹුරු වන්ට හේතුව සේ මා දුටුවේ එයයි.

මා වැනි බොහෝ දෙනකු සේම මට මා අවබෝධ කර ගත හැකි වූයේ බොහෝ කාලයකට පසුවය. ඒ වන විට තිසූ මගේ ලෝකයේ වූ රික්තය පුරවා තිබුණේය. අප දෙදෙනා දෙදෙනාටම නැතිවම බැරි තත්ත්වයට පත්ව සිටියෙමු.

මම බිය වීමි. සමහරවිට එක්වර තීරණයක් ගන්ට තිබුණේ නම් අප දෙදෙනාම ඊට බියව දෙපසට වනු ඇත්තේය. නමුත් සියල්ල සිදුවූයේ සෙමෙනි. අපේ ජීවිතයට සුන්දරත්වයක් එක් කරමිනි. අප එතෙක් පිය නොතැබූ ප්‍රසන්න ලෝකයකට අප කැඳවාගෙන යමිනි.

යම් අවස්ථාවෙක අප දෙදෙනාට එක ළඟ වාඩිවෙන්ට ලැබුණොත් මගේ හිසකේ අතරින් ඇඟිලි යවා සුමුදුව හා සෙමෙන් හිස පිරි මදින්ට තිසූ පුරුදුව සිටියේය. මෙය පූසකුගේ හිස පිරිමදිද්දී ඌට දැනෙන සනීපය බඳු සනීපයක් දනවයි. මමද ටික කලෙකින් මේ ක්‍රියාව ප්‍රත්‍යාවර්තනය කරන්ට පෙළඹුනෙමි.

පන්තියේදී අප එකිනෙකාගේ හිස පිරිමදින්ට ගොස් අනෙකුන්ගේ නිරීක්ෂණයට බඳුන් වූ බව මතකය. අප ඔවුන්ගේ විහිළුවට බඳුන් වූ බවත් මතකය.

ඉතින් අපට පාන්යැ! රෝයල් එක යනු මොරගහහේන මහා විද්‍යාලය නොවේ. එයින් අපි තවත් ධෛර්යමත් වීමු.

ඉඳහිට තිසූගේ නිවසෙහි නිදාගන්ට යෑමේ පුරුද්දක් මට විය. අප දෙදෙනා නිදා ගත්තේ එක ඇඳේය. එකිනෙකාට තුරුළුව නිදන්ට අප පුරුදු වූයේ මේ කාලයේදීය. ජීවිතයේ කිසි දවසෙක මවකගේ උණුසුම නොදැන සිටි මා පළමු වරට උණුසුම උගත්තේ තිසූගෙනි.

තිසූ මා සමඟ නිවාඩුවට මීගමුවට ආයේය. ඒ අප දෙදෙනා අතර මිතුදම ක්‍රමයෙන් ආදරයකට පරිවර්තනය වෙමින් පැවැති සමයයි. සාමාන්‍යයෙන් මට ඕනෑවටත් වඩා කාරුණික වන මීගමුවේ සීයා මා තිසූ කැන්දා එනවාට වැඩි කැමැත්තක් නොදැක්වූයේ මන්දැයි මම නොදනිමි. අප දෙදෙනා කරන්නේ මොනවාදැයි බලන්ටත් කවදාවත් නැතුව ඔහු විමසිලිමත් විය. මෙය තිසූට දැනුනාද නැද්ද මම නොදනිමි.

එකිනෙකාට ප්‍රකාශ කර නොගත්තද, අප දෙදෙනා තුළම අනෙකා කෙරෙහි තුනීව ආදරයක් මෝදු වෙමින් පැවැතුණේය.

සංසාර සාගරේ – ජීවිතේ යාත්‍රාව
ඔබ සොයා පදවන්නෙමි..
ඔබ නිසා පදවන්නෙමි..

ප්‍රදීපාගාරයක ආලෝක වළල්ලක් එවාලා
ඔබ සිටින ගොඩ බිමෙහි – මං ලකුණූ දන්වන්න
නැංගුරම් ලන තැනට – පෙනෙන සේ ඔබ ඉන්න…

වෙරළවෙත සැපත් මා දෝත පා පිළිගන්න සිනාසී…
දුර්ග වූ ගමන්මඟ – විඩාගිනි දුරලන්න
යාත්‍රාව පදවන්න – මා සමඟ එක්වන්න

අවාරයේ සිරීපාදය වන්දනා කරන්ට ගිය ගමන අපේ ආදරය නොබිඳෙන සේ තහවුරු කළේය මම සිතමි. අපොස උසස්පෙළ විභාගයෙන් පසුව ඊට එක් වූයේ පන්තියේ පාසල් මිතුරන් හය හත් දෙනෙකි. තිසූ හිටියේ අපේ උසස්පෙළ පන්තියේ නොවේ. ඔහු හදෑරුවේ ජීව විද්‍යා විෂයන්ය. ඔහු මීට සම්බන්ධ වූයේ ප්‍රමුඛවම මගේ සම්බන්ධය නිසාය.

අපට අවශ්‍ය වූයේ රියල් ඇඩ්වෙන්චර් එකකකි. සිරිපා කරුණා කරන්ට අවාරයම අප තෝරා ගත්තේ එනිසාය. ගමන තවත් අමාරු කරන්ට අප ඕනෑකමින්ම රත්නපුර මාර්ගය තෝරා ගත්තෙමු. මේ සිරිපා කරුණා කරන්ට ඇති අපහසුම මාර්ගයයි. නල්ලතන්නියේ (හැටන්) වල සිට සිරිපා නඟින්ට පටන් ගැන්මේදී ඔබ සිටින්නේ උස් බිමෙකය. ඔබට ඇත්තේ කන්ද නඟින්ට නොව කඳු ගැටය නඟින්ටය. රත්නපුර මාර්ගයේදී ඔබ බිම් මට්ටමේ සිටම කන්ද නැඟිය යුතු වේ.  මාර්ගයේ මුළු දිග කිලෝ මීටර විස්සකට කිට්ටුය. කන්ද නැඟීමටද ඇති හෙයින් මෙය මෙසේ කිහිප ගුණයක් සේ දැනේ.

අප සිරිපා තරණය ආරම්භ කළේ මහ වැසි මැදය. නව යොවුන් වියේ අප කවර හෝ වැස්සෙකින් නතර කළ හැක්කේද? වැහි කබා පොරවාගෙන මම සීතලට තිසූට තුරුළු වී සිටියෙමි. කබාය පසාරු කොට මට ඔහුගේ උණුසුම දැණුනේය.

පිටාර ගැලූ සීත ගඟුල අපේ ගමන දින දෙකකින් ප්‍රමාද කරන්ට සමත් විය. අප ඒ අසළ බාගෙට ඉදිකළ ගොඩනැඟිල්ලෙක තාවකාලිකව නවාතැන් ගතිමු.

මේ සිරිපා ගමන ගැන මට ලෙහෙසියෙන්ම පොතක් ලියන්ට අත්දැකීම් තියේ. මේ එයට අවස්ථාව නොවේ. මම ප්‍රමුඛ මතක දෙකකට ඉඩ දෙමි.

අවාරයේ බල්ලකු වත් සිරිපා තරණය නොකරයි. මෙනිසා අපට අපේ හිතුමතයට ඕනෑම දෙයක් කරන්ට නිදහස තිබුණේය. ලිහිණි හෙළට ආසන්න ස්ථානයකදී මහ කැළය මැදට වැදුණු අප ගලා යන දොළ පහරෙකින් කිටිකිටියේ ගැහෙමින් නෑම මගේ එක් සොඳුරු මතකයකි. (මේ සීත ගඟුළෙහි අතු ගංගාවක් විය හැකිය.) අමතර ඇඳුම් නොවූ නිසා අපට නාන්ට වූයේ නිරුවතිනි. මේ මා තිසූගේ නිරුවත් සිරුර පළමු වතාවට දුටු දිනයයි. එතැන් පටන් මට ආපසු හැරීමක් නුවූයේය.

මේ ගමන පිළිබඳ මගේ දෙවන සුන්දර මතකය රෑ කළුවර වැටෙමින් ඇති මොහොතක මහ ගිරි දඹෙහි අවසන් අදියර පසු කරමින් මහ මළුවට පිවිසීමයි. මේ වන විට අප සිටියේ දින කිහිපයක ගමනින් දැඩි වෙහෙසකින් යුතුවය. එහෙත් ඒ අපූර්ව දර්ශනය අපේ සියළු වෙහෙස නිවන්ට සමත් වන්නකි. මඳ අඳුර ටිකෙන් ටික හාත්පස පරිසරය ගිල ගනියි. සීත සුදු වළාකුළු අපේ අතේ ගෑවෙන නොගෑවෙන මානයෙන් පාව යයි. මා දුබල හා විඩා බර වූ හෙයින් මේ වන විට මා ගමන් ගත්තේ තිසූට තුරුළුව ඔහුගේ වාරුවෙනි. අවාරයේ වුවද මහ මළුවෙහි විදුලි පහනක් දැල්වෙනු අපට පෙණුනේය.

“Crash…you know what I think in this very moment…”

තිසූ මට කෙඳිරුවේය.

“I know Eddie…You don’t have to tell…”

මම පිළිවදන් දිනිමි. Crash හා Eddie යනු අප දෙදෙනා කුඩා කල පටන් විශේෂ අවස්ථාවලදී එකිනෙකා ආමන්ත්‍රණය කරන්ට යොදා ගත් සුරතල් නාමයන්ය.  අපට මෙවැනි අපේම වචන කිහිපයක් තිබුණේය. ‘Sorry’ වෙනුවට ‘Thowy’ කීමද ඉන් එකකි.

ඔහු අනෙකුන්ට නොපෙනෙන්ට මගේ නළල සිප ගත්තේය. මඳ අඳුරේ මගේ නහය දිගේ ලිස්සා ආ ඔහුගේ උනුසුම් දෙතොල් මගේ තොල් මත නතර විය. මම ඊට ඉඩ දී නිරාමිස සතුට විඳිමින් ඇස් පියා ගතිමි. ඔහු ඉක්මණින් මුහුණ ඉවතට ගත්තේ අනෙකුන් දකීය සිතා විය යුතුය.

තිසූ හා මගේ ආදරය සුරංගනා කතාවක් සේ මෙසේ ගලා ගියේ නම් මා කැමැතිය. නමුත් අප දෙදෙනාටම එසේ කරන්ට පුළුවන්කමක් නොවීය. මෙනිසා අපට එය කරන්ට වූයේ රහසේය. ලොවට වසන් වෙමිනි.

සැබෑව වසන් කරන්ට අපට බොහෝ දේ කරන්ට සිදුවිය. සමහරවිට ඒ තුන්වන පාර්ශ්වයන්හි ජීවිත සමඟ ක්‍රීඩා කරමිනි. අප දෙදෙනාම යම් යම් අවස්ථාවන්හි ‘කවර්’ පෙම්වතියෝ සිටියහ. මේ අපේ උනන්දුවෙන්ම සිදු වූ දේ නොවේ. මම දිනූෂා පසුපස නොගියෙමි. මා පසුපස ආවේ ඇයයි. නමුත් යම් මොහොතෙක ඇයට ඉඩ දිය යුතුය මම සිතුවෙමි. ඒ කවර් එකටම නොවේ, මගේ සිතෙහි යම් කොටසක් මට ඇය සමඟ අනාගතයක් ඇතැයි හැමදාමක් තරයේ විශ්වාස කළේය. එය එසේ නොවූ බව පසුව පසක් කළෙමි.

මම දිනූෂා රැවටුවේය මම නොසිතමි. දැඩි මනෝ ව්‍යාධීන්ට මැදිව වුවද මම හැකි ඉක්මණින් ඇයට ඇත්ත කීවෙමි. ඇය මා කෙරෙහි සානුකම්පික වූවාය. යම් කාලයක් ඇය මා වෙනස් කරන්ට උත්සාහ ගත් බව දනිමි. නමුත් ඇයට එය නොකළ හැකි විය. අපි වෙන්වීමු. තිසූටද මෙසේ කෙටි කළෙකින්ම අසාර්ථක වූ ප්‍රේම සම්බන්ධතා ගණනාවක් වූයේය. අවසානයේ අපි දෙදෙනාම ආරම්භක කොටුවට පැමිණියෙමු.

මට මගේ ආත්මය සමඟ කරන්ට වූ සටන කිසිසේත් සරල නොවීය. කිහිප අවස්ථාවකම මම තිසූ අමතක කොට ‘සාමාන්‍ය තරුණයකු’ වන්ට උත්සාහ ගතිමි. නමුත් එය කරන්ට තරම් මම ශක්තිමත් නුවූයෙමි. විශාදයෙන් පෙළීම් හා සිය දිවි නසා ගන්ට කළ අසාර්ථක උත්සාහ කිහිපයක් හමුවේ මම අරේෂාගේ මඟ පෙන්වීම යටතේ මනෝ ප්‍රතිකාර ලද්දෙමි. මගේ මනෝ විශ්ලේෂකයාගේ උවදෙස වූයේ මේ සාමාන්‍ය තත්ත්වයක් බවය. මට මගේ අනාගතය ගැන තීරණයක් ගන්ට ඔහු ඉඩ දුන්නේය. මම ‘පාරිශුද්ධත්වයේ සුදු රකුසා’ (‘the white demon of purity’) පරාජය කළෙමි.

මට තිසූගෙන් වෙන් වන්ට අවශ්‍ය විය. නමුත් මට කවදාවත් එය නොකළ හැකි විය. බූමරංගයක් සේ නැවත නැවතද මම තිසූ වෙතටම ඇදී ගියෙමි.

මා උසස් අධ්‍යාපනය පිණිස පිටරට යැවිය යුතුය යන්න අප්පච්චිගේ අදහසක් වුවද මම විරුද්ධත්වයක් නොපා ඊට අවනත වීමි. ඒ අසා අප්පච්චි පවා විස්මය පත් වූ බැව් මම දනිමි. මේ මතක හැටියට ප්‍රධාන තීරණයකට මා ප්‍රශ්නයක් නොනඟා ඔහුට අවනත වූ පළමු වතාවයි. රටින් පිට යෑමෙන් තිසූ ගෙන් වෙන් විය හැකිය මම සිතුවෙමි. අප වෙන්ව යන්ට පෙර රාත්‍රිය අතිශයින් හැඟීම්බර වුවද හිත හදාගෙන තිසූගෙන් සමුගන්ට මට හැකිවිය.

මැලේසියාවේදී මම අමුතුම ලෝකයකට අවතීර්ණ වීමි. නමුත් මට තිසූ අමතක කළ නොහැකි විය. සන්නිවේදන තාක්ෂණයේ දියුණුව නිසා අප කයින් කෙසේ වුවද සිතින් එක් වූයෙමු. අනෙක මට හැම නිවාඩුවකටම ගෙදර එන්ට ලැබුණේය. මා මගේ නිවාඩුව වැඩි හරියක් ගත කළේ තිසූ හෝ අරේෂා සමඟය. අරේෂා මගේ ආදරයට බාධා නොකළාය. අඬන්ට අවශ්‍ය වූ විටෙක සොහොයුරියක සේ උරහිස දුන්නාය. ඇය මට වැඩිමහළු නොවී නම් ඒ අම්මාගේ පුනරුප්පත්තියය සිතන තරමට මම ඇයට ළංවීමි. එසේ සිතන්ට ඉඩ නොදුන් එකම හේතුව අම්මා මිය ගොස් තිබුණේ (එනම් මා උපත ලද්දේ) ඇය උපත ලබා මාස කිහිපයකට පසුව වීමයි.

එක්තරා කාලයක වෙයි මට ට්‍රයි කළේය. මාද ඊට එක්තරා මට්ටමක දිරි ගැන්වීමක් සැපයීමි. නමුත් එය දිගු කාලයක් නොපැවතියේය. මට තිසූගෙන් වෙන් විය නොහැකි විය. අප දෙදෙනා බැඳී සිටියේ එතරම් තදිනි. අවසානයේ වෙයි පරාජය පිළිගෙන ඉවත් විය. එහෙත් අපි තව දුරටත් හොඳ මිතුරන් වීමු.  පසුව වෙයි අපට වඩා පහළ බැච් එකක ඉන්දියානු ශිෂ්‍යයකු සමඟ මැච් විය. වෙයි හා පියූෂ් අද සතුටින් දිවි ගෙවන බැව් මම දනිමි.

මා ඔහුගෙන් ඈත් වන්ට දැරූ වෑයමම තිසූ මගෙන් ඈත්වන්ට දැරුවේය. සමහරවිට මා වැරදි පාරවල යවා හෝ ඊට උත්සාහ කළේය. එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව පෙරළුණු දින රාත්‍රියේ, ඡන්ද ප්‍රතිඵල මට SMS කරන අතරතුර ඉතාම කැෂුවල් ලෙස තමන් අන් පෙම්වතකු සොයා ගත් බව කියා මා නොමඟ හරින්ට ඔහු ගත් උත්සාහය කෙළවර වූයේ මගේ තවත් සිය දිවි නසා ගැන්මේ උත්සාහයෙකිනි. තිසූ කීවේ බොරුවක්ම නොවේ. ඔහු ඇත්තටම තවත් පෙම්වතකු සොයා ගත්තේය. සඳරු දෙවන පෙළ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. නමුත් ඔහු සොයා ගත් පෙම්වතියන් සේම සඳරුද වැඩි කල් තමන් ළඟින් තබා ගන්ට ඔහුට නුපුළුවන් විය. ඔහුට චරීව ඕනැ විය. අපි නැවත පළමු තැනට ආවෙමු.

අපේ අවාසනාව පියඹා ආයේ රිවර්ස්ටන් හීදීය.

අප නුවර ගියේ නිරෝෂ් හා සවින්ද සමඟය. රිවස්ටන් හීදී උන් දෙන්නාට ඕනැ දෙයක් කර ගන්ට කියා අපි වෙන් වූයෙමු. මේ වන විට අප මහ පාරේ සිට කිලෝමීටරයකට දෙකකට වැඩි දුර ප්‍රමාණයක් ඇතුළට ගොස් සිටියෙමු. සවස් කාලය වූ හෙයින් වැඩි පිරිසක්ද නොවීය.

ප්‍රසිද්ධියේ ආදරය කිරීම තිසූගේ හෝ මගේ හෝ සිරිත නොවේ. නිරෝෂ් හා සවින්ද මෙන් නොව අප දෙදෙනා හැම විටම අවට පරිසරය ගැන විමසිලිමත් වීමු.  අපට අපේ ආදරය හැම දෙනාගෙන්ම රහසක්ව තබා ගන්ට හැකි වූයේද එනිසාය. එහෙත් මේ අවස්ථාවෙහි කිසිවකු අප අසළ නොවූ හෙයින් අපි නිර්භීත වූයෙමු. මම ඔහුගේ මුව සිප ගතිමි. මේ ආරම්භයයි. අපි තව බොහෝ දුර ගියෙමු. එය ආන්තික නුවූවත් පිටතින් බලන්නකුට අප අතර ඇති සියළු දේ තේරුම් ගන්ට තරම් ප්‍රමාණවත්ය.

“Erotica of minister’s son” ලෙසින් පසු සතියෙහි Sunday Leader පුවත්පතෙහි පළ වූයේ මේ එක්වීමේ ඡායාරූපය. අපේ පෞද්ගලිකත්වයට ඇඟිලි ගසන්ට ඔවුන්ට අයිතියක් නැති බැව් සැබෑය. එහෙත් රිවස්ටන් යනු පොදු බිමකි. එසේම මෙවැනි අවස්ථාවක අපේ සමාජයේ කිසිවකුත් තමන්ගේ අයිතීන් ගැන කතා කරන්ට නො එන බව ලසන්ත හොඳින්ම දැන සිටියා විය හැකිය.

ඇත්තටම මේ ඡායාරූප ගත්තේ කවුදැයි මම තවම නොදනිමි. මෙතරම් අමාරුවෙන් අප ෆලෝ කරන්ට ලසන්තට අවශ්‍ය වූයේය මම නොසිතමි. ඔහුගේ සිතෙහි අප්පච්චි ගැන වෛරයක් වීය මම නොසිතමි. ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ පත්තරය විකුණා ගන්ට උණු උණු ගොසිප් පුවත් ටිකක් විය හැකිය. ඒ ගොසිප් පළ කළේ කවරකු හෝ ගැන ඔහුට තිබුණු වෛරයක් නිසා විය නොහැකිය.

එවන් තත්ත්වයක් තුළ මට හිතන්ට ඇත්තේ එක් දෙයකි. ඒ කලකට පෙර අපෙන් ඇති වෙන්ට කෑ මාලක සිල්වාගේ මීට සම්බන්ධයක් ඇති බවය. ඔහුට නම් අප දෙදෙනාට වෛර කරන්ට හේතුවක් තිබුණේය. නමුත් මාලක අප ගැන දැන ගත්තේ කෙසේද? මේ අයුරින්ම පළි ගන්ට ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ මන්ද? මම නොදනිමි.

අපේ පින්තූර Sunday Leader එකේ පළවීම  දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ පිපිරෙන්ට නියමිතව තිබූ කාල බෝම්බයක් එකවර පිපිරුණාක් වැනි විය. එය අප දෙදෙනාගේ හා අපේ පවුල් වල අනෙකුන්ගේ ජීවිත වලට කළ බලපෑම විස්තර කරන්ට වචන නාස්ති කළ යුතු නොවේ. අප්පච්චි යක්ෂාවේශව සිටියේය. මගේ බොහෝ නෑදෑයෝ කෝප ගත්හ. මා දෙස යම් පමණෙකට හෝ අනුකම්පා සහගත වූයේ මීගමුවේ සීයා පමණෙකි. මම මාස කිහිපයක් මීගමුවේ ඔහුගේ ගෙදර නතරව සිටියෙමි. මට කරමින් සිටි රැකියාව අහිමි විය. පෙර නොදන්වා නික්මීම වෙනුවෙන් ඔවුහු මගේ මාසයක වැටුප කපා ගත්තෝය.

තිසරගේ පවුලේ ප්‍රතිචාරයද මෙසේමය මට කිව හැකිය. ඔහු මගේ ඇමැතුම් වලට කතා කිරීම අත හැරියේය. ටික දිනෙකින්ම ‘This number is not in use’ පණිවිඩය මට ලැබුණේය. ඒ තාක් අප කිසිවකට වෙන්කළ නොහැකි වූ අප මේ සිද්ධිය නිසා බිඳුනෙමු. මටද තිසර පස්සේ යන්ට තරම් ධෛර්යයක් නොවීය. මාස කිහිපයකට පසු ඔහු වැඩිදුර අධ්‍යාපනය පිණිස විදේශ ගත වූ බව මිතුරන්ගෙන් ඇසුවෙමි.

පෙර සේම මේ අවස්ථාවේදීම මගේ දිවි රැකුණේ නම් ඒ අරේෂා නිසාය. නමුත් මා නිසා ඇයට කරදරයක් වී ඇති බැව් මම පසුව තේරුම් ගතිමි. ඇගේ අළුත් පෙම්වතා අපේ ඇසුරට කැමැති නොවීය. මට තව දුරටත් අරේෂාට වදයක් වන්ට අවශ්‍ය නොවූ නිසා මම ඇගෙන් ඈත්වීමි. ඇය ලබන අවුරුද්දේ විවාහ වන්ට යන බව ළඟදී මට ලියා එවා තිබුණාය.

මේ සිද්ධියට පසු දිනම මම ලසන්ත වික්‍රමතුංගට කතා කොට මගේ පෞද්ගලික ජීවිතයට ඇඟිලි නොගසන ලෙස බැගෑපත්ව ආයාචනා කළෙමි. දීර්ඝ කරුණු පැහැදිළි කිරීමකට පසුව ඔහු ඊට එකඟ වුණා පමණක් නොව මගෙන් සමාවද ඇයැදියේය. නමුත් විනාශය වී හමාරය. ගිය නුවණ ඇතුන් ලවා වත් ඇද්දවිය නොහැකිය. මේ මාස කිහිපයකට පෙරය.

පසුගිය සතියේදී ලසන්ත වික්‍රමතුංග නාඳුනන කල්ලියක් විසින් දෙහිවලදී ඝාතනය කොට තියේ. ඔහුගේ ඝාතකයින් තවම හඳුනා ගෙන නොමැත.

.

.

(ඉවසන්න……………………….සමනලයා යළි පියා සලන තෙක්)

(35) චරිත් මැරෙන්ට තැත් කළේ ඇයි? || What was behind Charith’s suicide attempt?

කාලය: 2007, සමාන්තර විශ්වය [ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා මිය ගොස් වසරකට පමණ පසුව]
ස්ථානය: ක්වාලා ලම්පූර්, මැලේසියාව

**********(Zhou Dewei කියන කතාව. පහසුව පිණිස දෙබස් හැර සිංහලට පරිවර්තනය කොට ඇත.)**********

මැදියම. මා නිදන්ට යන්ට සූදානම් වූවා පමණෙකි. නොදන්නා අංකයකින් ජංගම ඇමැතුමක් ලැබුණේය. ප්‍රතිචාර නොදක්වන්ටත් කල්පනා කොට, ජංගමය අතට ගතිමි. මේ මගේ silent admirer කෙනකු විය නොහැක්කේද?

“Dewei, This is Azlan…” පිරිමි කට හඬක්. මගේ බොහෝ මිතුරෝ මගේ නම ‘වෙයි’ ලෙස කෙටි කොට ගත්හ. මුළු නමින් මා ඇමැතුවේ එතරම් නොදන්නා කෙනකු පමණෙකි. අස්ලාන් කෙනකු මගේ කිට්ටු මිතුරන් අතර නොවීය.

“Sorry…?”

“Azlan. I am Chari’s roommate…”

“Ah, yes, I remember…”

“Dewei, this is an emergency. This bastard has taken sleeping pills. We found him lying in the bathroom. Can you come fast…?”

“Who? Chari…Is he…?”

“Yes. He is still alive… but it looks serious…Can you come…?”

“Yes, give me a minute…”

මම boxer short එකට උඩින් ඩෙනිමක් දා ගතිමි. ඇඳ සිටි ටී-ෂර්ට් එක එතරම් කිළිටි වී නොතිබුණු හෙයින් මාරු කරන්ට අවශ්‍යතාවයක් නොවීය. චරිත්ගේ නේවාසිකාගාරය තිබුණේ මගේ එකින් තරමක් ඇතය. වෙන අවස්ථාවක නම් මම කැම්පස් බස් රථය භාවිතා කරමි. එහෙත් මේ වේලාවට බස් නැත. වාසනාවකට කාමර තුනකට එපිටින් සිටි මිතුරකුට බයිසිකලයක් තිබුණේය. මම එය ඉල්ලා ගතිමි.

චරී මේ කර ගත්තේ කුමක්ද?

අප ආයතනයේ සිසුන් අතර සිය දිවි නසා ගැනීම් හෝ ඊට තැත් කිරීම් එදිනෙදා සිදුවීම් නුවුවද දුර්ලභම ඒවාය නොකිව හැකි විය. මාස කිහිපයකට වරක් මෙවන් ශෝචනීය පුවතක් අපට අසන්ට ලැබේ. මරණය සිදු වුවහොත් අපට එය අසන්ට ලැබෙන්නේ නිල පුවතක් ලෙසය. මරණය සිදු නොවූ බොහෝ අවස්ථාවල අහවලා සිය දිවි නසා ගන්ට තැත්කරලාය කට කතාවක් පැතිර යයි. ශිෂ්‍යයකුගේ මරණයක් වෙනුවෙන් බොහෝ විට ගෞරවයක් සේ, කෙටි ගුණ සිහි කිරීමේ උත්සවයකින් පසුව, දින භාගයක නිවාඩුවක් ලැබේ. එහෙත් සිය දිවි හානි කරගත් සිසුන් සම්බන්ධයෙන් එවැන්නක් නොසිදුවේ.

සිය දිවි නසා ගැනීම් සම්බන්ධයෙන් අප බොහෝදෙනකු තුළ පැවැතියේ ඒ පැත්තටත්, මේ පැත්තටත් නැති විවෘත මතයකි. ඒ හැම සිද්ධියක්ම අප කම්පනයට පත් කළ බව සැබැවි. (වරෙක නේවාසිකාගාරය අසළම ගසෙක එල්ලී මැරී සිටි අප්‍රිකානු ශිෂ්‍යයකුගේ මෘත දේහය බිමට බාන ලද්දේ අප ඉදිරිපිටදීමය.) මේවාට බොහෝ හේතූන් මුල් විය. එක්කෝ ආදර හබයකි. නැතිනම් අධ්‍යයන කටයුතු වලින් ඇතිකළ පීඩනය පුපුරා යෑමකි. නමුත් මේ සියල්ලක් උද්දීප්ත වූ යෞවනයේ ගැටළු ලෙස අපි පිළිගෙන සිටියෙමු. අඩුම තරමින් මේ කිසිවක් අපට නතර නොකළ හැකි දේවල්ය යන අවබෝධය අපට විය. එසේම සිය දිවි නසා ගැනීම වරදක් හැටියට ගෙන එසේ කළෙකුකට වරද පටවන සිරිතක්ද අපේ නොවීය. ඔවුන්ට අපෙන් හිමිවූයේ අනුකම්පාව පමණෙකි.

මේ සියල්ල මෙතක් මා සිතුවේ අන්‍යයින් ගැනය. අද මට එයම සිතන්ට සිදුව ඇත්තේ චරී ගැනය. ඔහු මගේ හොඳම මිතුරාය. අප දෙදෙනා අතර වූයේ වචනයෙන් විස්තර කරන්ට බැරි ආකාරයේ කිට්ටු සම්බන්ධයකි.

චරී මුල් වරට මුණ ගැසුණු දවස මට අදත් බොර නොවූ, ගැඹුරු පොකුණක දිය සේ පැහැදිළි මතකයකි. ඒ පළමු වසරේ මුල් සෙමෙස්තරයයි. මේ ප්‍රායෝගිකව CAD යුගයට පෙරය. Engineering Drawing පිණිස දකුණු පැත්තේ ඉහළ කෙළවරෙහි මිනි ඩ්‍රාෆ්ටරය සවිකළ 2 1/2′ x 3 1/2′ ලී පුවරුවක් අපට ගෙන යන්ට තිබුණේය. අනෙකුත් පත පොත පැන්සල් පෑන්ද සමඟ මා මෙය ගෙන ගියේ අමාරුවෙනි. මා ගියේද තනිවය. අපේ කුඩා තැපැල් කන්තෝරුව හරියේදී මගේ අත ලිස්සා පොත් සියල්ලම බිම වැටුණේය. මා ලී පුවරුව පසෙක තියා පොත් ඇහිඳ ගන්ට නැඹුරු වීමි. මා දෙස බලා සිටියේ ඒවා දැනටමත් ඇහිඳ මා වෙත දිගු කරන සිහින් සිරුරකින් යුතු ඉන්දියානු සම්භවයකින් යුතුය සිතිය හැකි ශිෂ්‍යයකුගේ දිලිසෙන නෙත් දෙකකි. දිගු නැහැයකි.

“Thank you…“ මම කීවෙමි.

“You’re welcome…” ඔහු කීවේය. මම ඔහු මින් පෙර දැක නොතිබුණෙමි.

“Sorry. I don’t remember you…You in mech or ‘trical…?”

“No. I’m in comps…”

මම නැවත පුවරුව එක අතකින්ද, පොත් තොගය අනෙක් අතින්ද සමතුලිත කරමින් ගමන ආරම්භ කරන්ට උත්සාහ කළෙමි. නමුත් අප දෙදෙනාටම එකවරම වාගේ වැටහී ගියේ මා මෙසේ කළොත් වරක් සිදු වූ අකරතැබ්බයටම නැවත මුහුණ දෙන්ට හැකි බවයි.

“Are you heading for hostels…?” ඔහු ඇසුවේය.

“Yes…”

“Me too…Lets go…” ඔහු මගේ පොත් ටික අතට ගත්තේය.

මේ පොත් ගණනාවක් ලිවිය හැකි අපූර්ව සන්ථව කථාන්තරයක ආරම්භයයි. එනිසාම චරීගේ ජීවිතය මට විවෘත පොතක් වුයේය. මා කවදා හෝ චරීගේ චරිතාපදානය ලියන්නේ නම් එය මෙසේ පරිච්ඡේද කළ හැක්කේය සිතමි.

  1. මව් මරා උපන් කුමරා (1985)
  2. සමනල පැටවා (1992)
  3. මේ සිංහල අපගේ රටයි!! (1993)
  4. උගනිව්, නැත පිටවෙව් (1997)
  5. හුණුවටය හා ගෲෂා (2001)
  6. මගේ පළමු හාදුව (2002)
  7. චරිත්ට පුංචි අම්මා කෙනෙක්! (2003)
  8. මඩොල් දූවේ සමනල්ලු (2004)
  9. ආදරයේ කෝඩුකාරයෝ (2005)

චරී මොනම ආකාරයෙකින්වත් සිය දිවි නසා ගැන්මට යොමුවේය සිතිය නොහැකි තරමට නිසල චරිතයකි. එහෙත් මින් ඉහත මේ අවාසනාවන්ත ඉරණමට මුහුණ දුන් සියල්ලෝ එසේ වූවෝය. සිය දිවි නසා ගන්ට යොමුවන්නේ සුපර් මෑන්ලා, ඉන්ක්‍රෙඩිබල් හල්ක්ලා, ස්පයිඩර් මෑන්ලා නොවේ. ඔබද මාද වැනි බිඳෙන සුළු මිනිසුන්ය.

චරී සිය දිවි හානි කර ගන්ට තීරණය කළේ ඇයි දැයි මට සිතා ගත නොහැකිය. මා ඔහු අවසාන වතාවට හමුවූයේ ඊයේය. හෙට බාර දෙන්ට නියමිත පැවරුමක් කරන්ට සිටි හෙයින් අද මට ඔහු හමුවීමේ අවකාශයක් නොවීය. ඊයේ ඔහුගෙන් ලොකු වෙනසක් විද්‍යාමාන නොවූයේය. චරී කොහොමටත් සමහරවිට මූඩ් ගසයි. කිසිවකුටත් කතා නොකොට කාමරයට ගොස් නිදා ගනියි. ඔහු වීරයකු කොට තැකූ රටේ හමුදාපතිවරයා මිය ගිය දිනයේ ඔහුගෙන් එවන් හැසිරීමක් ප්‍රදර්ශනය විය. එවන් අවස්ථාවල ඔහුට කරදර කරන්ට එපාය මට කලින්ම ඔහු කියා තිබුණේය. මෙනිසා මම චරී දින කිහිපයක් තමන්ගේම කටුව තුළට වැදුණු අවස්ථා නොසළකා හරිමි. මේ කාලයෙන් පසු ඔහු නැවත තමන්ගේ පියවි ස්වරූපයට ආරෝපණය වේ.

ඊට අමතරව චරී ගැන බොහෝදෙනකු නොදන්නා දෙයක් මම දැන සිටියෙමි. ඒ ඔහු මින් ඉහත විශාදයට මනෝ චිකිත්සක ප්‍රතිකාර ගෙන ඇති බවය. ඒ මීට වසර දෙකකට පමණ කලිනි.

මට චරීගේ නේවාසිකාගාරයට එන්ට මිනිත්තු පහක් පමණ ගතවන්ට ඇත. ඔහුගේ කාමරයේ වසා තිබුණු දොර එක තට්ටුවකින්ම විවර විය. චරීගේ නිරුවත් සිරුර ඇඳ මත බාවා තිබුණේය. අස්ලාන් හා මලික් දෙදෙනාම වූ අතර මා හොඳින් නොහඳුනන තවත් සිසුවකු විය. ඔහු ඉන්දුනීසියානුවෙකැයි මට අපහැදිළි හැඟීමක් වූයේය. කොතැනක හෝ චරී සමඟ මම ඔහු හමුව ඇත්තෙමි. මම ඒ කොතැනකද මතක් කරන්ට කල් නොගත්තෙමි. මේ ඊට කාලය නොවේ.

චරී නිරුවත් කිරීම ගැන මට ඇති වූයේ කෝපයකි.

“Why you removed his clothes…?”

“We didn’t…he was lying like this in the bathroom when Azlan saw him…”

“When was that…?”

“Just five minutes back…I immediately called you…”

“Ah, yes. How you got my number. From his phone…?”

“No I couldn’t find it. I got your number from Facebook…”

මම චරීගේ නාඬි බැලීමට නැඹුරු වීමි. එහෙත් එය අනවශ්‍ය බව පෙණුනේය. ඔහු සෙමෙන් ඇස් හැර මොහොතක් බලා සිට වසා ගත්තේය. ඉන්පසු දෙපා මඳක් සෙලවුනු පෙණිනි. පණ තවම ඔහු හැර යන්ට මැළි වූවාක් සේය.

“It doesn’t look so serious…but we can’t keep him like this…”

“Can we take him to institute medical center…?”

මම මොහොතක් කල්පනා කළෙමි.

“No. Can’t do that…Lets take him to Pantai Hospital…”

“You have cash…?”

“I have cash…”

අපි අමාරුවෙන් චරීට කොට කලිසමක් හා ටී- ෂර්ට් එකක් අන්දවා ගතිමු. ඔහු මඳක් කෙඳිරි ගා ඉන්පසු වමනය කළේය. මගේ කමිසය ඔහුගේ වමනයෙන් තෙමී ගියේය. එහෙත් මම ඒ ගැන අසතුටු නොවීමි. වමනය සමඟ ලේ පිටවීද මම පරිස්සමින් බැලුවෙමි. එවැන්නක් දැකිය නොහැකි විය. මට හඳුනාගත නොහැකි සැර බෙහෙත් හා මත්පැන් ගඳක් ඉන් වහනය විය. එසේම චරී කලින් ගත්තැයි සිතිය හැකි නූඩ්ල්ස් වැනි ආහාරයක කොටස් කිහිපයක් විය.

“Shall we give him something to drink…? It will make him vomit…”

අපි ඉංජිනේරු හා පරිගණක ශිෂ්‍යයින් මිස වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයින් නොවූයෙමු. කුමක් කළ යුතුද අප කිසිවකුට නිවැරදි අවබෝධයක් නොවීය. මට සිතුණේ අප හැකි ඉක්මණින් යමක් කළ හැකි කෙනකු අතට ඔහු පත්කළ යුතු බවයි.

“No. Don’t’…”

“I have even milk…”

“Better not. We are not doctors…”

“Come on. That’s what they say. Shall I check Internet…?”

“No. Don’t waste time. Let’s take him to hospital as quickly as possible…”

“See, Chari’s mobile was there on the balcony…”

මලික් කොහෙන්දෝ චරීගේ ජංගමය සොයා ගෙන ආවේය. මම එය සාක්කුවේ දාගතිමි. වරින් වර SMS එකක් ලැබෙන නිසාදෝ එය නාද විය. මම එය silent mode එකට වෙනස් කළෙමි.

ඉන්පසු අසීරු කාර්යය වූයේ කාගේවත් දැඩි අවධානයට යොමු නොවී චරී පහළට ගෙන ඒමයි. නේවාසිකාගාරයට ලිෆ්ට් එකක් නොවීය. තෙවන මහලේ සිට අප ඔහු ගෙන යායුතු වූයේ පඩි පෙළිනි. චරී කුඩා සිරුරකින් යුතු වීම සහනයක් විය. අප දෙදෙනකුට මාරුවෙන් මාරුවට ඔහු ලෙහෙසියෙන් ඔසවා ගෙන යා හැකි වූයේ එනිසාය. ඇත්තටම ඔහු සිරුරින් කෙතරම් කුඩාද යන්න මට සැබැවින්ම පසක් වූයේ එදිනයි. මලික් පාරට දිව ගොස් ටැක්සියක් හරවා ගෙනෙන තුරු පහළ මහලෙහි යම් වෙලාවක් රැඳෙන්ට අපට සිදුවිය. තවත් වටිනා මිනිත්තු කිහිපයක් ගෙවී ගියේය.

“You have any fukin idea why he did it…?” මේ මලික්ය.

“Nope…”

අස්ලාන් සේම මා නම නොදන්නා ඉන්දුනීසියානු ශිෂ්‍යයාද මදෙස විමසිල්ලෙන් බලා සිටින බවක් මට හැඟී ගියේය. චරී මා ගැන ඔවුන්ට කියා ඇත්තේ මොනවාද? දැන් මා ඔවුන්ට චරී ගැන කිව යුත්තේ මොනවාද? පරිස්සමෙන් ක්‍රීඩා කළ යුතු මොහොතකි මේ. දැවී යා යුතු නොවේ. එසේම චරී ගැන මා පමණක් දන්නා රහස් ඔවුනට හෙළිකළ යුතු නොවේ.

“Just think…Can you think of anything that pissed him off…? Anything…?”

“No…I have no idea…”

“He didn’t have a girlfriend…” එය ප්‍රකාශයක්ද ප්‍රශ්නයක්ද තෝරා ගන්ට මට මඳ වේලාවක් ගතවිය. අස්ලාන් අදහස් කොට තිබුණේ දෙවැන්නය.

“No…I thought you knew him…”

“Yes…I guessed that but…….” ඔහු වාක්‍යය ඉවර කරන්ට මත්තෙන් ටැක්සිය පැමිණි හෙයින් අපේ සංවාදය ඇණ හිටියේය. අපි දෙදෙනෙක් චරී පසුපස ආසනයට දා ගතිමු. මලික් ඉදිරි අසුනට නැංඟේය.

පුදුමයකට මෙන් මේ මොනම අවස්ථාවකදීවත් චරීගේ ජීවිතය ගැන මට බියක් ඇති නොවීය. එසේ වූයේ මන්ද මම නොදනිමි. මේ තත්ත්වයට පත්වූවකුට මුලින්ම ඇති වන්නේ ඒ බියයි. එහෙත් මෙහිදී එය වෙනස් විය. අවසානය දක්වාම චරිට අනතුරක් නැති බැව් මගේ මනසෙහි කොතැනක හෝ අදහසක් තිබුණේය.

පන්ටායි රෝහලේ වෛද්‍යවරු මගේ අනුමානය සනාථ කළහ. චරීගේ ජීවිතයට අනතුරක් නැත. එක්කෝ වමනය සමඟ ඔහු ගත් ඖෂධ යම් ප්‍රමාණයක් ශරීරයෙන් බැහැර වන්ට ඇත. නැතිනම් ඔහු එක්කෝ නොතිබුණු නිසා, නැතිනම් නොදන්නාකම නිසා ගන්ට ඇත්තේ අනතුරක් කරන්ට තරම් නොවන මාත්‍රාවකි. ආමාශයෙහි වූ සියල්ල ඉවත් කොට යම් කාලයකයට පසුව චරී නෙත් හැර යම් ප්‍රාණවත් බවක් දැක්වූයේය. ඔහුගේ ඇඳ ළඟින්ම සිටියේ මායි. ඔහු කතාකළේ නැත. එහෙත් මගේ අත දැඩි කර අල්ලා ගත්තේය. මම මගේ අනෙක් අතද ඊට උඩින් තබා උණුහුමට තද කළෙමි.

“He will be okay…Just give him some time to recover…”

තරුණ වෛද්‍යවරයා අප සිතුවාට වඩා කාරුණික විය. මා රැය රෝහලේ නතර කරන්ටත්, මා එහි නතර වන්ටත් අපි තීරණය කළෙමු. අනෙක් තිදෙනා නැවත නේවාසිකාගාරයට පිටව ගියෝය.

මුදල් ප්‍රශ්නය නිසා අප චරී වෙනුවෙන් ගත්තේ කුඩාම වර්ගයේ කාමරයකි. එහි අමතර ඇඳක් නොවූයේය. මට නිදන්ට වන්නේ කොරිඩෝවෙහි බව කල්පනා විය. එයද නරකම නැත. මීට වඩා බෙහෙවින් අසීරු තැන් වල මම සයනය කොට ඇත්තෙමි. ඇරත් මට නිදන්ට දිගු වෙලාවක් නොතිබුණේය. වෙලාව පාන්දර හතරයි.

සාක්කුව හිස් කරද්දී මට එහි සාමාන්‍යයෙන් නැති තව දෙයක් ඇති බව වැටහුණේය. ඒ මා කලබලයෙන් සාක්කුවට දා ගත් චරීගේ ජංගමයයි.

චරී දිවි නසා ගැනීමට තීරණය කළේ ඇයි? එහි රහස මේ ජංගමයේ නොතිබිය හැකිද? SMS පණිවිඩ වලින් මගේ රහස් පරීක්ෂණය පටන් ගන්ට මම තීරණය කළෙමි.

මැදියමට කලින් SMS පණිවිඩ සියල්ල එකක් නෑර මකා තිබුණේය. මේවා චරී තම ක්‍රියාවට සම්බන්ධ යම් හෝඩුවාවක් ලැබෙතැයි සිතා මකා දැමුවා විය හැකිය.

ඉන්පසුව ලැබී තිබුණේ වෙළඳ ප්‍රචාරණ SMS හැරුණු විට තිසර ගෙන් SMS කිහිපයක් පමණෙකි. එහි අරුත චරීගේ මේ ක්‍රියාව තිසර පවා නොදන්නා බවයි. මෙය මට ගැටළුවක් විය. පෞද්ගලිකත්වය අමතක කොට මේ SMS කිහිපය කියවා බලන්ට මට අවශ්‍ය විය.

Thisu: 12.30:23: Digamadulla PA 3, SLMC 2, ITAK 1, UNP 1

Thisu: 12.52:51: Matale PA 3, UNP 2 nw it is clr. I m so sry.

Thisu: 01.28:49: Hambantota PA 5, UNP 2 fuk mahinda

Thisu: 01.54:41 Matara PA 5, UNP 3 y don’t u reply?

Thisu: 02.24:52 Batticaloa ITAK 3, SLMC 2 chari, is evrythng ok? y don’t u reply?

Thisu: 02.36:10 chari? r u alryte?

Thisu: 02.38:17 ok. i 2 wil sleep. no use. dreams bs tc ❤

ඉන්පසු SMS පණිවිඩ නතරව තිබුණේය. චරී නිදන්ට යන්ට ඇතැයි තිසර උපකල්පනය කරන්ට ඇත. ලංකාව මැලේසියාවට වඩා පැය දෙකහමාරකින් පසුපසය. එනිසා මෙහි අළුයම 2.38ට චරී ලද අවසාන පණිවිඩය තිසර එවන්ට ඇත්තේ තමන්ගේ රටේ මධ්‍යම රාත්‍රියේදීය.

මේ පණිවිඩ කිසිවක් කවරේද යන්න මට අවබෝධයක් නොවීය. එහෙත් මට එකක් පැහැදිළි විය. ඒ තිසර චරීගේ මේ ක්‍රියාව ගැන කිසිම දෙයක් දැන නොසිටි බව හා තවමත් නොදන්නා බවයි. එසේම ඊට ඔහුගේ සම්බන්ධයක් ඇතිය සිතන්ට ඇති ඉඩ අවම බවයි.

එසේ නම් දිවි නසා ගන්ට තරම් චරී පෙළඹවූ සිද්ධිය කුමක්ද?

හදිසියේ මට මතක් වූයේ අප මේ ගැන චරීගේ පියාට දැන්විය යුතු බවයි. අස්ලාන් හෝ මලික් ගැන එය කතා කර ගන්ට බැරි විය. ඔවුන් එය කරතැයි මම නොසිතමි. චරී හා ඔහුගේ පියා අතර වූ දුර්වල සම්බන්ධතාවය මා නොදැන සිටියා නොවේ. නමුත් මෙය විය යුත්තකි.

ලංකාවේ මේ වන විට අළුයම වන්ට පිළිවන. චරීව කොයිතරම් කිට්ටුවෙන් දැන සිටියද මම ඔහුගේ පියා සමඟ මින් පෙර කතා කොට නැත්තෙමි. මම ඔහුගේ ජංගමයේ Dad ලෙස සඳහන් අංකයට කථා කළෙමි. හිතුවාට වඩා ඉක්මණින්, මා යමක් කියන්ටත් පළමුව, පිළිතුරක් ලැබිණි. නමුත් රළු කට හඬෙකිනි.

“…I know why called. Don’t blame me. I didn’t do this. Hell. I didn’t do this. I told Ranil so many times this would happen to us. That bastard didn’t listen to me. What happened is not my fault…Now leave me alone. Please. I am not sure even I am in or not…”

මා යමක් කියන්ටත් පළමුව දුරකථනය විසන්ධි විය.

මා කිහිප වාරයක් නැවත උත්සාහ කළද අනෙක් පැත්තෙන් දුරකථනය වැදුණා විනා ප්‍රතිචාරයක් නොවීය.

.

.

(ඉවසන්න…………………සමනළයා යළි පියා සලන තුරු)

(21) නිරුවත් වෙරළකට ගිය ඇමැතිවරයකුගේ දින සටහන් || Ministerial diaries…from a Nude Beach

  • කාලය: 2001/2, සමාන්තර විශ්වය
  • ස්ථාන: කොළඹ, ලංකාව/අහස/මෙල්බන්, ඕස්ට්‍රේලියාව

**********(නියෝජ්‍ය ඇමැති වික්ටර් සාලිය බණ්ඩාර කියන කතාව)**********

[මේ තෝරාගත් දින සටහන් උපුටාගෙන ඇත්තේ නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරයාගේ දින පොතිනි. පාඨකයාට පහසුවක් වනු පිණිස ඒවා සිංහලයට පෙරළා තියේ.]

දෙසැම්බර් 21, 2001 – සිකුරාදා

අද දවල් රනිල් වික්‍රමසිංහ මට දුරකථන කොට වහාම අරලියගහ මන්දිරයට එන්ටය කීවේය. මන්දැයි ඇසූ විට ඔහු දුන්නේ කැත පිළිතුරකි. “Victor, the Prime Minister of Sri Lanka doesn’t ask you to come if it is not important. So hereafter don’t ask why”

රනිල් මට වඩා වැඩිමහළු වසර හය හතෙකිනි. වසර ගණනින් පක්ෂයේ ජ්‍යෙෂ්ඨත්වය ගණන් බැලූ විට අප දෙදෙනා අතර වෙනසක් නැති තරම්ය. කලෙක ඔහු කොළඹත් මම පේරාදෙණියේත් සමවාදී ශිෂ්‍ය සංගම් නායකත්වය දැරීමු. එහෙත් අද ඔහු ලංකාවේ අග්‍රාමාත්‍යවරයාය. මම ඔහුගේ ආණ්ඩුවේ නියෝජ්‍ය ඇමැතිවරයෙක්මි. එනිසා හේතුවක් හෝ නොදැන සවස් කාලයෙහි මට නියමිතව තිබූ සියළු වැඩ කටයුතු අවලංගු කරන ලෙස දන්නා සුභද්‍රාට (මගේ පෞද්ගලික ලේකම්වරිය) SMS එකක් යවා අරලිය ගහ මන්දිරයට ඉගිලෙන්ට මට සිදුවිය. මා සිටියේ කාර්යාලයෙන් පිටත වෙනත් රැස්වීමක හෙයින් අඩු තරමින් මගේ දෛනික කාලසටහන පිරික්සා බලා ඇපොයින්ට්මන්ට් එකින් එකට කරන්නේ මන්දැයි උපදෙස් දෙන්ටවත් අවකාශයක් නොවීය.

හදිසියේ මා කැඳවූවාට රනිල් එක්වර මා ඇතුළට ගන්ටවත් කාරුණික නොවූයේය. ඔහු පැය දෙකකට ආසන්න කාලයක්, ඒ වන විට දිවා ආහාරයවත් නොගෙන සිටි මා අමුත්තන්ගේ ලොබියෙහි රස්තියාදු කරවූයේ ඕනෑකමින්ය සිතමි. මම රනිල්ගේ good chaps’ list එකට පිටින් සිටින්නෙක්මි. මගේ සම්බන්ධතා වූයේ ගාමිණී දිසානායක, ලලිත් ඇතුළත්මුදලි, රංජන් විජේරත්න බඳු ඔහුට වඩා ජ්‍යෙෂ්ඨ හා අනිවාර්යයෙන්ම දක්ෂ පැරණි නායකයින් සමඟය. තමන්ට ‘සර්’ නොකියන්නන්ට රනිල් සමාවක් නොදෙන බවද මම දනිමි. ඒත් මේ පරයාට ‘සර්’ කියන්ට මගේ දිව නොනැමෙන්නේය.

රනිල් මා කැඳවා තිබුණේද මහ ලොකු දෙයකට නොවේ. ඕස්ට්‍රේලියාවේ පැවැත්වෙන ‘දිළිඳුකම දුරැලීම’ (poverty alleviation) පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර සමුළුවකට ඔහු ලද ආරාධනයකට මට ඔහු නියෝජනය කළ හැකි දැයි අසන්ටය. ‘දිළිඳුකම දුරැලීම’ ගැන රනිල් සේම මාද දන්නා කෙංගෙඩියක් නැත. මගේ අමාත්‍යාංශයේ විෂය පථය විදුලි බලයයි. මා ධනවත් පවුලක උපන් හෙයින් කවදාවත් දිළිඳුකම ගැන හිතන්ටද මට උවමනාවක් නොවීය. නමුත් මා ඕස්ට්‍රේලියාවට ගොස් ඇත්තේ එක් වතාවකි. ඒ ද මෙල්බන් නුවරට නොවේ. එසේම රටතොට බලා කියා ගන්ටද එවර අවකාශයක් නොවීය. එබැවින් මේ ඇරැයුම පිළිගන්ට මම තීරණය කළෙමි. ගමන යන්ට තව කල් තියේ. ඒ අතර මා දිළිඳුකම ගැන අනෙක් ජාතීන්ට උපදෙස් දෙන තරමට යමක් ඉගෙන ගන්ට අධිෂ්ඨාන කර ගතිමි. අද උදෑසන ඉගෙන ගත් දෙයක් ජීවිත කාලයක් ප්‍රගුණකළ ශාස්ත්‍රයක් සේ සවස් කාලයේ වැමරීමේ හැකියාව මම මේ වන විට ප්‍රගුණ කර සිටියෙමි.

මේ කාලකණ්නියා නිසා මා සමාව දිය නොහැකි වරදක් කර ඇති බව දැනගත්තේ සවස නැවත කාර්යාලයට පැමිණි පසුය. මම ප්‍රධාන අමුත්තා හැටියට රාජකීය විද්‍යාලයේ English Day එකට සහභාගි වන්ට නියමිතව සිටියෙමි. පුතා චරිත්ද එහි නාට්‍යයක ප්‍රධාන චරිතයක් රඟපාන්ට නියමිත විය. දැන් කරන්ට දෙයක් නැත. චරිත්ට පසුව කතා කර පැහැදිළි කරමි. ඇරත් ඕනෑත් නැත. මේ මා චරිත් සහභාගි වූ ප්‍රසංගයක් මඟ හැරිය පළමු වතාව නොවේ.

.

මැයි 12, 2002 – ඉරිදා

කටුනායකදීය.

තව සුළු මොහොතෙකින් මම ක්වාලා ලම්පූර් හරහා මෙල්බන් බලා පිටත් වන්ට සූදානම්ව සිටිමි. තවමත් පොඩ්ඩකු නිසා මට යන්ට සිදුවූයේ තනිවමය. පරිවාර සේනා සමඟ යන්නේ නියෝජ්‍ය ඇමැතිවරුන්ට වඩා ලොක්කන්ය.

සිංගප්පුරුව හරහා යන්ට මම වඩාත් කැමැති වූයෙමි. එසේ වී නම් දින කිහිපයක් සිංගප්පුරුවේ රැඳෙන්ටද තිබුණේය. Singapore Airlines මඟී සේවාව මා අත්විඳ ඇති හොඳම මඟී සේවාව වූ අතර Singapore girlsලාද ලිප්ස්ටික්, පවුඩර් පදාස ගණනින් උලාගත් අපේ හුචක්කුවලට වඩා සෙක්සිය. ඔවුහු දීර්ඝ ගුවන් ගමනෙක වෙහෙස මොහොතෙකින් මඟ හැරලන්නේ නෙතට රසඳුනක් වෙමිනි. Singapore Airlines වල මත්පැන්ද වඩා හොඳය. මේ සියල්ලට හරස් වූයේ අපේම නායකයකු විසින් පනවා තිබුණු පැරැණි රෙගුලාසියකි. එයාර් ලංකා පිහිටුවීමේදී එවක ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන විසින් පැණවූ එක් නීතියක් නම් හැම රාජ්‍ය සේවකයකුම හැකි හැම අවස්ථාවකදීම රාජ්‍ය ගුවන් සේවය භාවිතා කළ යුතු බවයි. රාජ්‍ය ගුවන් සේවයට මෙල්බන් නුවරට කෝඩ් ෂෙයාරිං තිබුණේ Malaysia Airlines සමඟ ක්වාලා ලම්පූර් හරහාය. එනිසා නොකැමැත්තෙන් වුව ඒ මාර්ගය තෝරා ගන්ට මට සිදුවිය.

මොහොතකට පෙර මා හඳුනා ගත් වැදගත් පුද්ගලයකු නම් ‘සන්ඩේ ලීඩර්’ කර්තෘ ලසන්ත වික්‍රමතුංගය. දුරකථනයෙන් කතා බස් කොට තිබුණද, මා ඔහු මුහුණට මුහුණ හමුවූ මුල් වතාවයි මේ. ට්‍රාන්සිට් ඒරියා එකේදී, Dilmah ෂොප් එකෙන් මා තේ පැකට් කිහිපයක් මිළදී ගනිමින් සිටියදී, ඔහුම විත් තමන් හඳුන්නා දී මට කතා කළේය. ලසන්තද සිය බිරිඳ හා දරු තිදෙනා සමඟ යමින් සිටියේ මෙල්බන් වෙතයි. නිවාඩුවක් පිණිසය. ඔහු මෙල්බන් ගැන හොඳින් දන්නා බවක් පෙණුනු නිසා මම උපදෙස් කිහිපයක් ලබා ගන්ට අදහස් කළෙමි. මා අදහස් කර සිටියේ සමුළුව අවසානයේ මගේ වියදමින් දින කිහිපයක් රැඳී සිට රටතොට බලා කියා ගන්ටයි.  Federation Square, Melbourne Museum, Melbourne Cricket Ground, Melbourne Observation Deck වැනි ප්‍රකට සංචාරක ආකර්ෂණ කිහිපයක් ඔහු යෝජනා කළේය. Great Ocean Road එක දිගේ ටික දුරක් හෝ ගමන් කරන්ට පුළුවන් නම් හොඳය කියාද කීවේය. ඊට අමතරව මට මෙල්බන් හි සුප්‍රකට වෙරළකට යන්ට අවශ්‍ය විය. ලසන්ත ඒ ගැන වැඩිපුර නොදැන සිටි හෙයින් රාණිගෙන් විමසීමෙන් අනතුරුව මට ටිප්ස් කිහිපයක් දුන්නේය. ලසන්තට දේශපාලන කාරණා කිහිපයක්ද දැන ගන්ට අවශ්‍යව තිබුණු මුත් Final Call එක නිකුත් වී තිබුණු නිසා අපට ඉක්මණින් ගුවන් යානය වෙතට යන්ට සිදුවිය.

මා යන එන තැන් ගැන මේ සියළු තොරතුරු ස්වේච්ඡාවෙන්ම දුන්නේ පැපරාසියකුට බව මතක් වූයේ පසුවයි.

.

මැයි 13, 2002 – සඳුදා

මම ක්වාලා ලම්පූර් සිට මෙල්බන් බලා පොළෝ මට්ටමේ සිට අඩි 30,000ක් ඉහළින් පියාසර කරමින් සිටිමි.

ලසන්ත ක්වාලා ලම්පූර් හිදීද මා සමඟ කතා බහට පැටළෙන්ට ආයේය. වෙහෙස බව කියා මම VIP ලොන්ජ් එකට ගොස් විස්කි එකක් මත ඇළවීමි. මේ කෙටි නින්ද තුළදී මට බොහෝ කාලයකට පසුව බියට්‍රිස් සිහිනෙන් පෙණුනේය. මෑතදී ජනප්‍රිය වූ ඉන්දියානු නිළියකට බියට්‍රිස්ගේම පෙනුම ඇති බව දවසක කිව්වේ අම්මාය. මම ඒ ගැන කරදර නොවීමි. බියට්‍රිස් මිය ගොස්ය. චරිත් නිසා නොවේ නම් ගෙදර ඇති ඇගේ පින්තූර පවා මා ඉවත් කොට බොහෝ කල්ය.

පොතක් කියවන්ට කම්මැලි හිතුණු බැවින් මම සරල වින්දනයක් පිණිස Finding Nemo බලන්ට තීරණය කළෙමි. මම කාටූන් සිතුවම්පට වලට අකැමැත්තෙමි. නමුත් ගුවන් ගමනෙකදී ඒවා නරකම නැත.

වෝල්ට් ඩිස්නි චිත්‍රපටයක් වූ Finding Nemo මාලින් නැමැති clown fish කෙනකු හා ඔහුගේ පුතා නිමෝ ගැනය. මාලින්ගේ බිරිය කොරල්, මහා බාධක කොරල් පරයෙහි දමන බිත්තර දහස් ගණනක් සමඟින්ම බැරකූඩාවකුට ගොදුරු වේ. ඉතිරි වන්නේ එකම එක බිත්තරයකි. ඒ නිමෝය. මාලින් ඔහු රැක බලා ගන්නේ දෙඇස මෙනි. පාසල් යන වයසට පැමිණි නිමෝ හිතුවක්කාරකම නිසා කිමිදුම්කරුවකුගේ දැළට හසුවෙයි. කිමිදුම්කරුවාගේ ගිලී වැටෙන ගෝග්ල් එකක Sydney යන වචනය දකින මාලින් කවර හෝ බාධක මැද නිමෝ සොයා යන්ට තීරණය කරයි. Finding Nemo ඔහු එසේ සිය දරුවා සොයා යන කතාවය.

මේ කියන්නේ මගේම කතාවය මට සිතුණේ වරක් දෙවරක් නොවේ. චරිත්ද මාද බියට්‍රිස් නැතිව මෙලොව තනිව සිටිමු. වෙනස චරිත් හා මා අතර මාලින් හා නිමෝ අතර බඳු කිට්ටු සම්බන්ධතාවයක් නොතිබීමය. එහි වගකීම මා සම්පූර්ණයෙන් ගත යුතුද මම නොදනිමි. චරිත්ට අම්මාගෙන් නොලැබුණු ආදර අප්සරාගෙන් ලැබුණේය. ඔහුගේ සියළු කටයුතු පිණිස මම වියදම් කළෙමි. නිහඬ චරිතයක් වුව චරිත් ඉගෙනීමට අදක්ෂ බවක් කවදාවත් නොපෙන්නුවේය. දැන් ඔහු ලංකාවේ හොඳම පාසලෙහි අධ්‍යාපනය ලබයි. වෙනත් බොහෝ දරුවන්ට වන ප්‍රශ්න ඔහුට නොවීය. මම එයින් සතුටු වීමි. මව්පියන් අහිමි වන දරුවෝ කාලයාත් සමඟ පරිසරයට හුරු වෙති. මේ මා හිත හදා ගන්ට කරන කල්පනා නොවේ. ඇත්තය.

චරිත්ද කිමිදුම්කරුවකුගේ දැළකට හසු වුවහොත් මා මාලින්ගේ භූමිකාව රඟපානු ඇතිද? එසේය මම සිතමි. 1993 ජූලි කලබල මැද, අන්තරාදායක මොහොතක සියල්ලට පළමු මම ඔහු ගැන සිතුවෙමි. මේ තාත්තලාගේ හැටිය. චරිත් පිළි ගත්තද නැතද මම චරිත්ට හොඳ පියකු වීය මම අවංකව සිතමි.

.

මැයි 15, 2002 – බදාදා

අද සමුළුවෙහි දෙවන දිනයයි. මගේ කෙටි දේශනය නියමිතව තිබුණේ අද උදෑසනටය. එයද සමුළුවේ වෙනත් දේශන වලට වඩා වෙනස් නුවූයේය. මම ලංකාවේ ඓතිහාසික දුප්පත්කම ගැනද, නිදහසින් පසු දුප්පත්කම මැඬීමට විවිධ රජයන් යටතේ ගෙන ඇති පියවරද විස්තර කළෙමි. විශේෂයෙන් 1977 දී අපේ ආණ්ඩුවක් යටතේ විවෘත ආර්ථිකය හඳුන්නා දීමෙන් පසු දුප්පත්කම අඩු වූ හැටි මම විස්තර කළෙමි. වර්තමානයේ දුප්පත්කම දුරලීමට ඇති බාධා ගැන කථා කළ මා ඉන්පසු යොමුවූයේ ජනවාර්ගික අර්බූදය හා සිවිල් යුද්ධය මේ තත්ත්වය තවත් උග්‍ර කරන ලද්දේ කෙසේද පැහැදිළි කරන්ටය. සාම සාකච්ඡාවල සුභවාදී ආරම්භයෙන් මම දේශනය නිම කළෙමි. රනිල්ට මා ලවා කියවා ගන්ට අවශ්‍ය වූයේත් ඒ ටිකය.

මගේ දේශනයට මිශ්‍ර ප්‍රතිචාර ලැබුණේය. ලෝක බැංකු හා එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවර්ධන වැඩ පිළිවෙල නියෝජිතයෝ මා කියූ දේවල් අගය කරමින් අදහස් දැක්වූහ. යුරෝපීයයන් හා ඕස්ට්‍රේලියානුන් කිහිපදෙනකුට සාම ක්‍රියා දාමයේ ඉදිරි මඟ ගැන දැන ගන්ට අවශ්‍ය විය. (මේ නම් මා අමාරුවේ වැටුණු තැනක් විය. සාම ක්‍රියාදාමයේ තොරතුරු රනිල් අප සමඟ වත් බෙදා නොගත්තේ එය තමන්ගේ පෞද්ගලික බූදලයක් සේ සලකමිනි. එය බාරව සිටියේ මිලින්ද හා ළඟදී අපට එක්වූ ජී. එල්. පප්පාය. ජී. එල්. නම් මම කොහොමටත් නොදත්තෙමි. මිලින්ද සමඟ වුව මගේ වැඩි සමාගමක් නොවීය. ඒ නිසා මා මේ සියල්ලක් ගැන දැන සිටියේ යන්තමිනි. මගේ ප්‍රශ්න විචාරකයන් ඒ ගැන මට වඩා දන්නා බව පෙණුනේය.)

ඉන්දියාවෙන් පැමිණි, open economy, neo liberal , capitalism වැනි යෙදුම් ඇහෙන විටම සර්පයකුට බූමිතෙල් ගැසුවාක් මෙන් කුලප්පු වන වාමාංශික උගතකු මා සමඟ දීර්ඝ වාදයකට පැටළෙන්ට හැදුවේය. මා එයින් ගැළවුණේ මුලසුනේ සිටි ලෝක බැංකු නියෝජිතයාගෙන් ඔහුට අනුකම්පාවක් නොලැබුණු නිසාය.

මම රනිල්ට සාධාරණය ඉටු කළාය සිතමි. කෙටි විස්තරයක් අතින් ලියා සවස ඔහුට ෆැක්ස් කළෙමි. ඔහු ලැබුණු බව වත් දන්වන්ට උනන්දු නොවූයේය.

.

මැයි 16, 2002 – බ්‍රහස්පතින්දා

අද සමුළුවේ තෙවන දිනයයි. මගේ දේශනය බොහෝ පුවත්පත් නොසලකා හැර දමා තිබුණේය. ප්‍රධාන කොටම වික්ටෝරියා ප්‍රාන්තයට, ටස්මේනියාවට, හා නිව් සවුත් වේල්සයට සීමා වූ ටැබ්ලොයිඩයක් වන Herald Sun පමණක් කෙටි නිව්ස් අයිටම් එකක් පළ කොට තිබුණේ මා අවසානයට කියූ සාම සාකච්ඡා ගැන පමණක් අවධානය යොමු කරමිනි. රනිල් හා සාම සාකච්ඡා ගැන මා නොකී කොටසක්ද වාර්තාකාරිනිය අතින් දමා තිබීම මට වාසියක් විය. මම එයද කපා රනිල්ගේ ඔෆිස් එකට ෆැක්ස් කළෙමි.

.

මැයි 17, 2002 – සිකුරාදා

සමුළුවේ අවසාන දිනයයි. බොහෝ දුරට විවේකී දිනයකි. දිවා ආහාරය සමඟ සමුළුව නිමාවන්ට නියමිත වූ අතර සවස සංවිධායකයින් විසින් අප වෙනුවෙන් නගර සංචාරයක්ද සූදානම් කොට තිබුණේය. ඊට සහභාගි වනවාද තීරණය කිරීම මම පසුවට කල් දැමීමි.

උදෑසන මා සමුළුවෙන් ටික වේලාවකට සමු ගත්තේ අංජලීට දී තුබුණු ඇපොයින්ට්මන්ට් එක නිසාය. ඇය ලාංකීය දෙමළ සම්භවයක් ඇති ඕස්ට්‍රේලියානු නීති ශිෂ්‍යාවකි. ඇගේ දෙමාපියන් ඕස්ට්‍රේලියාවට සංක්‍රමණයව තිබුණේ 1956හි සිංහල රාජ්‍ය භාෂාව කරද්දී සිංහල නොදත්තවුන්ට සිය රැකියාවෙන් වන්දියක් සහිතව විශ්‍රාම ගැනීමට ලැබුණු අවකාශය ප්‍රයෝජනයට ගනිමිනි. ඈ මට කථා කළේ පෙරදින Herald Sun පුවත්පතෙහි වූ වාර්තාව දැක්කායින් පසුවය. ලංකාවේ ජනවාර්ගික ගැටළුව හා සාම සාකච්ඡා ගැන දැන ගන්ට ඇයට අවශ්‍ය විය.

අංජලී හමුව පළමු මිනිත්තු පහ තුළ මා කාරණා තුනක් නිරීක්ෂණය කළෙමි. එකක් ඇය මා සිතුවාට වඩා ලාබාල විය හැකි බවයි. මගේ ඇස්තමේන්තුව වයස 20-22 අතරය. දෙවැන්න ඇය අතිශයින් රූමත් බවය. ඕනෑවට වඩා විශාලව පෙණුනු ඇගේ පියොවුරු සිරුරෙහි අනෙක් මිනුම් වලට නොගැළපුනද මම ඊට ආසා කළෙමි. තෙවැන්න ඇය ආන්තිකව දෙමළ කොටි සංවිධානයට අනුකම්පා පාන්නියක බවයි. තෙවැන්න සිහියට ගැනීම වැදගත් වුවද මට ඒ අවස්ථාවෙහි කාරණා  එක හා දෙක ඊට වඩා වැදගත් විය. අපි පැය දෙක හමාරක් පමණ ලංකාවේ ජනවාර්ගික ගැටළුව හා වර්තමාන දේශපාලනය ගැන කතා කළෙමු. මගේ භූමිකාව අවසන්ව තිබුණු හෙයින් සමුළුවට සහභාගි වීම අත්‍යාවශ්‍ය කටයුත්තක් වූයේ නැත.

මේ සංවාදය අවසානයේ අපි එකිනෙකාට පෞද්ගලික වශයෙන් කිට්ටුව සිටියෙමු. මා මගේ පවුල ගැනද තනිකඩ ජීවිතය ගැනද ඇයට කී මුත් පුතා ගැන නොකියන්ට පරිස්සම් වීමි. ඇය මෑතදී බිඳුනු තම ප්‍රේම සම්බන්ධයක් ගැන කීවාය. තම හිටපු පෙම්වතා දැඩි ලෙස මත්ද්‍රව්‍යවලට ඇබ්බැහි වූවකු බව ඇය කීවාය. ‘කවුරුත් කරන’ එක්තරා මට්ටමකට මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතය ඇය හෙළා නොදකින මුත් එය සීමාව ඉක්මවා කිරීම ඇය නොරිස්සුවාය. අද ප්‍රේම සම්බන්ධතා බිඳෙන කාරණා අපේ කාලයේ ප්‍රේම සම්බන්ධතා බිඳෙන කාරණා වලින් කොයිතරම් වෙනස්දැයි මම කල්පනා කළෙමි.

අවදානමක් රැගෙන මම ඇයට රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රයකට ඇරැයුම් කළෙමි. මඳක් සිතා බැලීමෙන් පසුව ඇය එය පිළි ගත්තාය.

ඉතාලි අවන්හළෙක අපේ රාත්‍රි භෝජනය බොහෝ කාලයකට පසු මා අත්විඳි රෝමෑන්තික අත්දැකීමකි. පසුගිය වසර කිහිපය තුළ මගේ කාන්තා සම්බන්ධතා සෙක්ස් වලට පමණක් සීමා විය. පසුගිය අමිහිරි අත්දැකීම් වලින් පසු නැවත ආදරයක පැටලෙන්ට මට අවශ්‍යතාවයක් නුවූ අතර මට හමුවූ ගැහැණුද දකින දකින පිරිමියා ඉදිරියේ සළුව ඔසවන්නියන් මිස භාවාතිශය සම්බන්ධයකට සුදුස්සෝ නුවූහ. ඔවුන්ට අවශ්‍ය වූයේ සල්ලිය. නැතිනම් රැකියාවකි. මට අවශ්‍ය වූයේ සෙක්ස්ය. මේ ඉල්ලුම හා සැපැයුම මනාව සමතුලිත වී අපේ ගනුදෙනු අවසන් විය. කොටින්ම මා ලිංගික සම්බන්ධතා පැවැත්වූ සමහර ගැහැණු ඉඹින්ට පවා මම පැකිළුණෙමි.  අපි ඒ තරමටම යන්ත්‍ර වී සිටියෙමු.

අංජලී වෙනස්ය. ඇය මා හා හරවත් දෙයක් කතා කරන්ට, මා කියන දේවල් ප්‍රශ්න කරන්ට, මා දැනමුත්තකු බව අයත්නයෙන්ම මට ඒත්තු ගන්වා මට ego boost එකක් දෙන්ට සමත් වූවාය. ඇය මා කියන දේවල් ලියා ගත්තා පමණක් නොව නැවත ඒවා ගැන සඳහන් කරමින් මා ප්‍රශ්න කළාය. බියට්‍රිස්ද මා හා වාද කරන්ට තරම් දැන උගත්තියක වූ මුත් මෙසේ මා කියන හැම දෙයක්ම වැදගත්ය යන හැඟීම මට දෙන්ට සමත් වූයේ නැත. එසේම බියට්‍රිස්ගේ උගත්කම හමුවේ මට සමහරවිට පහළ වූයේ හීනමානයකි. අංජලී සමඟ මගේ අත්දැකීම ඊට වෙනස් විය සමහර විට අංජලී හා මා අතර වූ වයසෙහි හා වෘත්තීමය වෙනස මීට හේතු වන්ට ඇත.

වැඩි විස්තර නැතිව, මේ හමුව මගේ හෝටල් කාමරයේදී කායික සම්බන්ධයකින් අවසන් වූ බව ලියමි. ඒ මා වසර ගණනාවකින් ලද හොඳම ලිංගික අත්දැකීම බව සටහන් විය යුතුය.

.

මැයි 19, 2002 – ඉරිදා

සමුළුව අවසන් වූයේ පෙරේදාය. ඊයේ මම මෙල්බන් නුවර බලා කියා ගතිමි. කිහිප දෙනකුට තෑගිද ගතිමි. අම්මා නම් මගෙන් යමක් බලාපොරොත්තු නුවූවාය. දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ ලෙඩ ඇඳේ ඉන්නා ඇයට දෙන්ට සුදුසු යමක්ද නොවේ. මම මගේ කාර්ය මණ්ඩලයේ හැම දෙනාටම මොන මොනවා හෝ ගතිමි. එසේම ඉඳහිට හෝටලයකට උස්සාගෙන යන ගෑනු කිහිප දෙනාටද වැඩකට ඇති දෙයක් ගන්ට අවශ්‍ය විය. (ප්‍රතිපත්තියක් ලෙස මම මගේ කාර්ය මණ්ඩලයේ කිසිවකු සමඟ පුද්ගලික සම්බන්ධතා නොපවත්වමි. එය දේශපාලකයකු හෝ ව්‍යාපාරිකයකු විසින් කළ හැකි දරුණුම ප්‍රමාදයක් බැව් මට වරෙක නොකියා කීවේ ගාමිණී දිසානායක ඇමැතිතුමාය.)

බටහිර රටක නිරුවත් වෙරළකට යන්ට මට බොහෝ කාලයක් තිස්සේ ආසාවක් විය. එය එක්තරා ආකාරයක කුතුහලයකි. වසර ගණනාවකට පෙර දිවයින පුවත්පතෙහි පළ වූ, භද්‍රජී මහින්ද ජයතිලක නිරුවත් කඳවුරකට ගිය ගමනක් පාදක කොට ගෙන ලියූ ලිපියක් මීට බොහෝ සෙයින් පාදක විය. මේ කාලය තුළ බටහිර රටවල් කිහිපයකම සරන්නට ලැබුනද විවිධ හේතූන් නිසා මේ අත්දැකීම ලබා ගන්ට නොලැබුණේය.

මම නිකමට මේ ගැන සඳහන් කළ අවස්ථාවේ අංජලී මා සමඟ එන්ට කැමැති වූවාය. ඈ දැමූ එකම කොන්දේසිය ඇයට මුළුමණින් නිරුවත් වන්ට බැරි බවයි. වෙරළ clothing optional මිස nude නොවූ නිසා මට ඒ ගැන ගැටළුවක් නොවීය. අනෙක මටද මුළුමණින් ප්‍රසිද්ධියේ නිරුවත් වෙන්ට අවශ්‍යතාවයක් නොවීය. මට අවශ්‍යවූයේ peeping tom කෙනක් වෙන්ට විතරය.

නිරුවත් වෙරළ ගැන මගේ ඇගැයීම මිශ්‍රය. නිරුවත් නාරි දේහ එහි නොවුණා නොවේ. එහෙත් අප බලාපොරොත්තු වන්නාක් සේ එලිසබෙත් ටේලර්ලා, සොෆියා ලොරේන්ලා, ජූලියා රොබර්ට්ස්ලා, කේට් වින්ස්ලෙට්ලා, අව්ව තපින්ට නිරුවත් වෙරළ තීරයන්ට නො එති.

මෙහි නාන්නට අව්ව තපින්ට එන බොහෝ ගෑණු මැක්ඩොනල්ඩ්ස් වලින්, KFC වලින් සෞඛ්‍යයට අහිතකර Fast Foods කා තරවූ එල්ලෙන මස් වැදලිවලින් යුතු working class එළදෙනුන්ය. නැතිනම් වැල මදුලු සේ එල්ලන තන් ඇති නාකිච්චියන්ය. තරුණ වියෙහි වූ යුවතියන් කිහිප දෙනකුද නොසිටියා නොවේ. එහෙත් ඔවුන් සිටියේ පෙම්වතුන් සමඟ නිසා කතා කරන්ට වත් බැරිවිය. නිරුවත් ආච්චිලා නම් මඳ සිනාවක් පෑවත් එල්ලී කතාවට එයි. මුන්ට ඇත්තේ පුදුම විසයක් විය යුතුය. නමුත් මට ඒ සමඟම අනුකම්පාවක්ද ඇතිවිය. මේ ජීවිතකාලය පුරාවට කිසිම ආදරයක් නොලද මහළු විය හෝ මැදිවිය තනිව ගත කරන ගැහැණු විය යුතුය. බටහිර රටවල එවන් ගැහැණු සුලබය. බටහිර වියපත් බඹරෝ මේ ගැහැණු වෙනුවට නෑඹුල් තරුණ මල් සොයා යති. එනිසා මොවුන් ගැන බලන්ට කෙනෙක් නැත. ඔවුන්ට අවශ්‍ය වයස මොක වුණත් පිරිමි පරාණයකි. අපේ කොල්ලන්ට මෙහි එන්ට විදියක් හොයා දෙන්ට පුළුවන් නම් මට ඊළඟ ඡන්දයත් නිසැකවම දිනිය හැකි වනු ඇත්තේය.

අංජලී තනපට ඉවත් කොට topless අව්ව තැප්පද මොනම හෝ අවස්ථාවක, ඇඳුම් මාරු කරද්දී පවා නිරුවත් නොවන්ට මම පරිස්සම් වීමි. එසේම මගේ උකුසු ඇස් ever vigilant පැවතියේ වැරදිලාවත් මා දන්නා අඳුනන කෙනෙක් – විශේෂයෙන්ම ලාංකිකයකු – මෙහි වේද නොදත් හෙයිනි. වාසනාවකට එවැනි අබග්ගයක් වූයේ නොවේ.

මගේ අවසාන දොම්නස වූයේ, හිර ඇඳුමින් නිදහස් වූ හා  මුහුදු වතුරින් මේකප් සේදී ගිය අංජලී මා සිතූ තරම් තරුණ හෝ රූමත් නොවන බවට වූ අවබෝධයයි. ඇයට වයස 26-28ක්ය මම සිතමි. එසේම ඇය සැබැවින්ම නීති ශිෂ්‍යාවක්ද යන්න මම සැක කරමි. එහෙත් ඇය මට බොරුවක් කීවේ මන්ද?

.

.

(ඉවසන්න………………සමනළයා යළි පියා සලන තෙක්)

(02) ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා මියයයි || Gen. Sarath fonseka is dead

  • කාලය: අප්‍රේල් 2006, සමාන්තර විශ්වය
  • ස්ථානය: ක්වාලාලම්පූර්, මැලේසියාව

අද සන්ධ්‍යාව ප්‍ර‍යොත්කර්ෂයක් විය. වෙයි හා මා සැලැසුම් කොට තිබුණේ  Brokeback Mountain නරඹන්ටය. Brokeback Mountain මැලේසියාවේ ප්‍රදර්ශනය කරන්ට පටන් ගත්තේ ජාත්‍යන්තර ප්‍රදර්ශනයෙන් මාස කිහිපයකට පසුවය. සංස්කරණ කිහිපයක් සමඟය. කෙසේ වෙතත් අපට එය බලන්ට ඕනෑම  විය. බදාදාව ඊට සුදුසුම දිනය වෙතැයි අපි කල්පනා කළෙමු. මැදි වාර පරීක්ෂණය නිමා වන්ට නියමිතව තිබුණේ අඟහරුවාදා බැවිනි.

මේ සැලසුම අවුල් වූයේ උදෑසන ලැබුණු සෝබර ආරංචියෙන් පසුව මා මේ ගමනට උචිත මානසික තත්ත්වයක නොසිටි නිසාය. ඊයේ කොටි කෙල්ලකගේ ස්වනාශක බෝම්බ ප්‍රහාරයකින් මාරාන්තික තුවාල ලද ලෙෆ්ටිනන්ට් ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා, තම බිරිය හා දරු දෙදෙනා මෙලොව තනිකොට, අද උදෑසන ජීවිතයට සමු දී තිබුණේය. මැලේසියානු පුවත් සේවා මේ ආරංචියට ඕනෑවටත් වඩා වැඩි වැදගත්කමක් දී තිබුණේ මෙහි වෙසෙන දෙමළ ජනගහණය නිසා විය යුතුය. එහෙත් මට අවබෝධ වූ තරමින් ඔවුනට ලංකාවේ ජාතික ගැටළුව පිළිබඳව දකුණු ඉන්දියානු දෙමළුන්ට මෙන් ලොකු උවමනාවක් නොවීය.

මම සවස සැලසුම් ගැන අදහස අත්හැර වෙයිට කෙටි පණිවිඩයක් යැවීමි. ඔහුගේ සිත ඉන් බිඳෙන්ට ඇතැයි සිතමි. වෙයි මට ඉන්පසු කථා කළ මුත් මම කරදර කරන්ට එපාය කියා දුරකථනය විසන්ධි කළෙමි. ඔහුගේ පසු ඇමැතුම් එකකටවත් පිළිතුරු දෙන්ට මට උවමනා නොවූ අතර එය දරා ගන්ට බැරි කරදරයක් වූ කල්හි මොබයිලය ක්‍රියාවිරහිත කළෙමි. වෙයිගේ කෝපය ගැන හෙට උදේට බලා ගනිමි.

මා හොස්ටලයට ගියේ සිහිනෙන් ඇවිදින්නාක් මෙනි. මගේ කාමර සගයින් දෙදෙනාම නොසිටීම සහනයක් විය. අතර මැදි පරීක්ෂණය නිමා වීමෙන් පසු දවස ඔවුන් පෙම්වතියන් හෝ මිතුරන් සමඟ විඳිනවා විය හැකිය. අස්ලාන්ට නම් පෙම්වතියක සිටියේය. මලික්  මිතුරන් සමඟ බොන්නට යන්ට ඇත.

මම බොහෝ වේලාවක් කොට්ටය බදාගෙන හඬ නොනඟා හැඬූයෙමි. මා හැඬූයේ ශෝකයෙන්ද කෝපයෙන්ද මම නොදනිමි.

ලෙෆ්ටිනන්ට් ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා මගේ ලෝකයෙහි අසමසම වීරයා වූයේය. මේ උදාර මිනිසා හමුදාපති පදවිය භාර ගත්තේ මේ ගැටළුව වෙනත් හමුදාපතිවරයකුට විසඳන්ට ඉතිරි නොකරන්නේය යන ප්‍රතිඥාව සමඟය. ඊනියා සාම සාකච්ඡා අසාර්ථක වීමෙන් පසු ආරම්භ වූ ඊලාම් යුද්ධයේ සිව්වන පියවරේදී ඔහු මේ ප්‍රතිඥාව හුදෙක් කටට ආ කියමනක් නොවන බව ඔප්පු කළේය. නැඟෙනහිර පළාතෙහි කොටි කඳවුරු රාශියක් සෙල්ලම් ගෙවල් බිඳින යෝධයකු සේ බිඳ හෙළන්ට ඔහු සමත් විය. රටේ බොහෝ දෙනකු මෙන්ම මමද ඔහු කෙදිනක හෝ මේ ගැටළුව අප වෙනුවෙන්, රට වෙනුවෙන් විසඳන්ට සමත් එකම තැනැත්තා ලෙස විශ්වාස කළෙමි. කොටින්ට ඔහුට සමීප විය හැකිය මම කිසිදිනෙක නොසිතීමි. මේ පුවත මා මෙපමණ සසල කළේ එහෙයිනි.

ඒ සමඟම මට රනිල් වික්‍රමසිංහ පිළිබඳව ඇතිවූයේ දැඩි අමර්ෂයකි. ඊනියා සාම සාකච්ඡා සාර්ථක නොවන බැව් අපි නොදැන නොසිටියෙමුද? කොටින්ට අවශ්‍ය වූ හෝ කළ හැකි හෝ ෆෙඩරල් රාජ්‍යයක් නොවූයේය. ඔවුන්ට අවශ්‍ය වූයේ ශයිලොක්ගේ මස් රාත්තලය. ඒ මස් රාත්තල ලබා ගෙන දෙමළ වැසියා පෙළාගෙන ඒකාධිපති පාලනයක් ගොඩ නැඟීමටය. මධ්‍යම රජය සමඟ සහයෝගයකින් කටයුතු කරන්ට කැමැති බව ඔවුහු කිසිම විටෙක නොහැඟවූහ. එවැනි වැරදි උපකල්පනයකින් රට නොමඟ යවන ලද්දේ රනිල් වික්‍රමසිංහ විසිනි. ඊනියා සාම සාකච්ඡා සමයේ ඔවුනට සියළු පහසුකම් සපයමින් කොටින් තවත් ශක්තිමත් කරන ලද්දේ රනිල් වික්‍රමසිංහ නම් වූ නිවටයා විසිනි. එක්සත් ජාතික පක්ෂය බඳු ජාතික මට්ටමේ පක්ෂයක් විනාශ මුඛයට ඇදගෙන ගිය අමනයා ඔහුය.

මා අප්පච්චිට ලීවේ කලාතුරෙකිනි. ඒද මට අවශ්‍ය මුදල් නියමිත වෙලාවට නොලැබුණත් මතක් කරන්ටය. ඔහු නම් නොලීවා තරම්ය. අප්පච්චිට ඊ-මේල් එකක් යැවිය යුතු යැයි මට සිතුණේය.

ආමන්ත්‍රණයකින් තොරව මම ලිපිය ආරම්භ කළෙමි.

are you happy? are you bloody happy now?  if you ask me now i feel like shit. you hear? i feel like shit. and this is what the ponnaya you call the leader did. you should be ashamed of yourself for working a ponnaya like ranil wickremasinghe. i am ashamed that i voted for him. this just didn’t happen. it was nothing but the result of your bloody leader ranil wickremasinghe’s peace talks. remember you have blood on your hands. you can’t wash them off so easily.

අප්පච්චි විද්‍යුත් ලිපි නොකියැවූයේය. ඔහුට පරිගණකයක් භාවිතා කරන්ට බැරි විය. සිදුවූයේ ඔහුගේ නමට ලැබෙන ලිපි සහායකයකු විසින් ප්‍රින්ට් එකක් ගෙන ඔහු අතට දීමයි. සහායකයා මේ ලිපිය කියවන බව මම දැන සිටියෙමි. මට අවශ්‍ය වූයේ අප්පච්චි ඔහු ඉදිරියේත් හෑල්ලුවට ලක් කරන්ටය.

මම එක්සත් ජාතික පක්ෂයට ගරු කළෙමි. ආදරය කළෙමි. කවර හෝ මැතිවරණයක් පිණිස පිළියෙළ කළ ළා කොළ පාට ප්ලාස්ටික් රැල් ඇඟවටා ඔතාගෙන “අලියත දයවේවා!” කියමින් වත්ත වටේ දුවන මගේ මතකය පාසල් සමයටත් පැරැණිය. අපි ‘හත්මුතු පරම්පරාවක’ සිටම යූ. ඇන්. පී කාරයෝ වීමු.  එක්සත් ජාතික පක්ෂය මට පෙණුනේ යෝධ හස්තියකු ලෙසිනි.

අගැමැති සමයේදී රණසිංහ ප්‍රේමදාසයන් විසින් ලියන ලද ‘ඇතාගෙ කථාව’ මට සිහිවෙයි. යෝධ හස්තියෙක් නියං සමයෙක මහ වනයේ  දිය වලක් හාරා ගෝනුන්ට මුවන්ට දිය ලබා දෙයි. පසුව එන  නරි -ඌරු රෑනක් මේ වලෙහි බැස, නටා, වසුරු හළා දිය බොර කරති. නැවත ඇතා කුඩා සතුන්ගේ ආධාරයෙන් මේ නරි-ඌරු රැළ පළවා හැර උත්සාහයෙන් දිය වළ පවිත්‍ර කරයි. මා එක්සත් ජාතික පක්ෂය දුටුවේ මේ ඇතා තුළිනි.

මේ රනිල් වික්‍රමසිංහ යුගයට පෙරාතුවය. රනිල් වික්‍රමසිංහ යුගයේදී මේ ඇතා මහළු විය. ලෙඩ විය. නිසි කලට වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර නැති කමින් අනුන්ට දිය වළ හාරා දෙනු තියා තමන්ටවත් දිය සොයා ගත නුහුණු තරමට දුබල විය. නැතොත්, දුබල කරන ලද්දේය. ඒ බව නොදත් මෝඩ පාක්ෂිකයෝ තවමත් මේ දුබල ඇතා පසුපස යති. ඇතා තවත් මහළු හා තවත් දුබල වන බවක් විනා ජවයක් ලබා ගන්නා බවක් නොපෙණේ.

අප්පච්චි මේ දුබල ඇතාගේ ගොව්වෙකි. දිරාගිය දතක් සේ වැනෙන රනිල් වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුවේ ඇමැතිවරයෙකි. ඔහුගේ දේශපාලනයේද වෙනසක් මට නොපෙණුනේය. වසුරු වලෙක දඟලන කවර නම් සූකරයකුගෙන් නිල් මහනෙල් සුවඳ හමයිද?

රනිල් වික්‍රමසිංහ විසින් ඇති කරන ලද රික්තකයෙහි අපට එක්සත් ජාතික පක්ෂය තුළ නායකයින් නැති විය. සරත් ෆොන්සේකා වැනි විකල්ප නායකයින් ගැන විශ්වාසය තබන්ට අපට සිදු වූයේ එනිසාය.

මා නින්දට ගියේ රාත්‍රියේ පශ්චිම භාගයත් පසුකිරීමෙන් අනතුරුවය. ඒද කඩින් කඩ ඇහැරුණු නිස්තේජ නින්දකි. නින්දේදී මම ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා ගැන අපූරු සිහිනයක් දුටිමි. (ඔහු මරණාපරව ජනරාල් පදවියට උසස් කොට ඇති බව කොතැනක හෝ කියැවීමි.)

ආශ්චර්යමත් ලෙස බෝම්බ ප්‍රහාරයෙන් මිදෙන ජනරාල් ෆොන්සේකා, සුව වීමෙන් පසුව, නැවැත යුද හමුදාපති පදවියට පත් වේ. තමන් මුහුණ දුන් අනතුර කොටි සංවිධානයට එරෙහි සටන් තවත් දැඩිව ගෙනයාමට කරන ලද අධිෂ්ඨානයක් සේ ගන්නා ඔහු අප්‍රතිහත ධෛර්යයෙන් යුතුව ප්‍රභාකරන් නම් පාදඩයා දණ ගස්සවා කොටි බල සුන්නද්දූලි කරයි. ඉන්පසු සිහිනය අතිශය ප්‍රසන්න කූටප්‍රාප්තියකට පැමිණෙන අතර මගේ මනසෙහි මැවුණේ යුද ජයග්‍රණයෙන් පසුව අප එකිනෙකාට කිරිබත් කවා ගන්නා ආකාරයයි. අගනගරය පමණක් නොව ගම් දනව්ද එකම සැණකෙළියක් වැන්න. මට ගුත්තිලයෙහි සැණකෙළි වැණුම් සිහිවේ.  රන් රසු දැල් ගිගිළී – රන් දද පෙළින් වූ එළි – එ නුවර  තුර බැබළි – දුටුහු කෙළිනා මහත් සැණ කෙළි.

මේ සිහිනයෙහි ද්විතීය භාගය ආයේ මඳක් පමා වීය. යුද ඇඳුම් වෙනුවට සුදෝ සුදු ඇඳුමින් සැරැසුණු ජනරාල් සරත් ෆොන්සේකා සිංහ කොඩියක් පෙරටු කරගෙන කැළැණි විහාරයට යයි. ඔහු හමුදාවෙන් සමුගෙන දේශපාලනයට අවතීර්ණ වී සිටියි. එහෙත් බොහෝ සිහින සේ මේ සිහිනයද අවසාන වූයේ නපුරකිනි. ජනරාල් ෆොන්සේකාගේ සතුරෝ ඔහු බන්ධනාගාර ගත කරති. ඔහු ජම්පරයෙන් සැරහී සිටිනු දැකීමෙන් මම එක්වරම හඬ නඟා අවදි වීමි.

මගේ ‘රූමි’ අස්ලාන් දත් බුරුසුවක් අතැතිව මදෙස බලාගෙන සිටියි.

“Chari…Had another of your nightmares?…I think you are bit late. If you don’t get up quickly you are going to miss the first hour”

(මතු සම්බන්ධයි.)