(43) ලසන්ත වික්‍රමතුංග මැරුවේ කවුද? || Who killed Lasantha Wickrematunge?

**********(චරිත් කාලිංග බණ්ඩාර කියන කතාව )**********

beautifulthing

ලසන්ත වික්‍රමතුංග ඝාතනය කොට තියේ. මේ මොහොතෙහි රටේ ප්‍රධාන ප්‍රවෘත්තිය එයයි. වර්තමාන ආණ්ඩුව අතිශය අසීරු තත්ත්වයකට මුහුණ දී සිටියි. මේ තනි සිද්ධිය 1994 දී චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග ජනාධිපතිනිය බලයට පත් වූ තැන් පටන් ඇය මුහුණ දුන් දරුණුතම අර්බූද වලින් එකකට ඇගේ ආණ්ඩුව තල්ලු කර දැමිය හැකි බැව් දේශපාලන විචාරකයින්ගේ මතයයි.

ඉතින් මට පාන්යැ?

මට එසේ අසා නිහඬ විය නොහැකිය. මේ නාටකයේ මා ප්‍රමුඛ භූමිකාවක් රඟ පා ඇති නිසාය.

පඳුර වටේ නොතලා කෙළින්ම ප්‍රස්තුතයට බසිමි. ලසන්ත වික්‍රමතුංග ඝාතනයේ ඇඟිල්ල දිගුවී ඇත්තේ අප්පච්චි දෙසටය.

අප්පච්චි ඔහු මරා දැමුවේද? කොයිතරම් බල ලෝභියකු වුවද අප්පච්චිට මිනිසකු මරා දමන්ට තරම් දරුණු විය හැක්කේද? මම මේ ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු සොයන්ට නොයමි. එහෙත් එකක් මට කිව හැකිය. අප්පච්චිට ලසන්ත මරා දමන්ට තරම්ම දරුණු හේතු තිබුණු බවය.

Sunday Leader එක අප්පච්චි ගැන මඩ ප්‍රවෘත්ති (මඩ කීවාට මේවා ඇත්ත විය හැකිය.) එකක් පස්සේ එකක් පළ කරන්ට ගත්තේ වසර හතකට පමණ ඉහතදී ඔහු එක්සත් ජාතික පක්ෂ රජයේ නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරයකුව සිටියදීය. මට මතක හැටියට එය ඔහු විදෙස් එල්.ටී.ටී. ඊ. ක්‍රියාකාරිනියක සමඟ ඕස්ට්‍රේලියාවේ නිරුවත් වෙරළකට ගිය සිද්ධියක් ගැන නම නොකියා වාර්තා කොට තිබුණේය. නම නොකියැවුණු නිසා එය අප්පච්චිට ලොකු ගැටළුවක් නුවූයේය. නමුත් මේ සිද්ධිය ඔහු කුපිත කළ බව මම දනිමි. අප්පච්චිට වැඩියෙන්ම තරහ ගොස් තිබුණේ කටුනායක ගුවන් තොටුපළේදී ඔහුට හමුවූ ලසන්ත මිතුරකු ලෙසින් සියළු තොරතුරු අසාගෙන පසුව ඒවා Sunday Leader හි පළකළ නිසාය. මේ මා අප්පච්චිගෙන් දැනගත් කාරණා නොවේ. නමුත් පවුලේ ගොසිප් කොහෙන් කොහෙන් හෝ මගේ කණටද වැටෙයි.

දෙවැනිව මහීරා පිළිබඳ ප්‍රශ්නය. මේ ගැන මා දන්නේ යන්තමිනි. අප්පච්චි ඇය විවාහ කර ගන්ට සූදානමින් සිටි බැව් මම දනිමි. එහෙත් ඔහු ඇය නීත්‍යානුකූලව විවාපත් කර ගත් බව මම නොදැන සිටියෙමි. යම් මොහොතක මේ සම්බන්ධය බිඳුනේය. ඉන්පසු මම ඇය ගැන නොඇසුවෙමි. ඇය ගැන නැවත ඇසුවේ ඇය වසර කිහිපයකට පසුව හිටි හැටියේම අභිරහස් ආකාරයෙන් අතුරුදහන් වූ පසුවය. තවමත් කිසිවෙක් ඇයට කුමක් වීද නොදනිති. එහෙත් අප්පච්චි ඇය හා විවාහ වී සිටීම (මේ විවාහය ගැන මා මුල් වරට දැන ගත්තේද Sunday Leader එකෙනි.) ඔහුට අවාසියක් විය. Sunday Leader එක මේ සිද්ධිය සති ගණනාවක් වවාගෙන කෑවේය. කොටින්ම කොටින්ගේ ග්‍රහණයට නතුව සිටි දඹර අමිල හිමි ඉන් මුදාගෙන නැවත ගෙන එමින් රටේ ජනප්‍රියතාවයක් දිනා ගන්ට අදහස් කර ගෙන සිටි ඔහුගේ අභිප්‍රාය මේ පළකිරීම නිසා යම් මට්ටමකට බිඳුනේය. අප්පච්චි කෝප නොගත්තේ නම් එයයි පුදුමය!

ඉතාම අවාසනාවන්ත ආකාරයෙන් තෙවන වර Sunday Leader එකට අප්පච්චි අපහසුවට පත් කරන්ට හේතුවක් හදා දුන්නේ මාය. සමහරවිට මෙය අන්තිම පිදුරු ගහ විය හැකිය.

මම තිසූට ආදරය කළෙමි. ඔහු මගේ හොඳම මිතුරා පමණක් නොව ආදරවන්තයාද විය. වසර ගණනාවක් එය ලොවින් සඟවා ගෙන තබන්ට අප දෙදෙනාට හැකිවිය. එහෙත් තීරණාත්මක මොහොතක එය ලෝකයටම හෙළි වූයේය. ඒ අප දෙදෙනා පමණක් නොව අපේ පවුල්ද දැඩි අසීරුතාවයකට පත් කරමිනි.

මම තිසූට ආදරය කරන්ට පටන් ගත්තේ කවදාදැයි මට නිශ්චිතව කිව නොහැකිය. සමහරවිට ඒ ඔහු මට මුණ ගැසුණු පළමු දිනයේ පටන් විය හැකිය. අප දෙදෙනාම ඒ වන විට කුඩා දරුවන්ය. නමුත් සංසාර සම්බන්ධතා ඇරැඹෙන්නේ අප හිනතවාට කලින්ය.

කුඩා කළ පටන්ම මා මගේ වයසේ අනෙක් ළමයින්ගෙන් වෙනස් බව මම නිශ්චිතව දැන සිටියෙමි. ඔවුහු කෙළි බිමට ඇළුම් කළහ. මම පොතේම ගැළුනෙමි. ඔවුහු සමාජ ආශ්‍රය ප්‍රිය කළහ. මම තනියකු වීමි. ඔවුහු රළු පිරිමි ප්‍රතිරූප වන්දනා කළහ. මම සියුමැළි ගැහැණු ප්‍රතිරූප වලට කැමැති වීමි. මා නොදැන සිටියේ මේ කිසිවකට හේතුවයි. මා සිතූයේ මගේ වෙනස් පසුබිම ඊට හේතුවන්ට ඇති බවයි. මගේ මිතුරන්ට අම්මලා සිටියහ. ඔවුන්ගේ තාත්තලා ඔවුන්ට සමීප වූවෝය. මා පාසල ඇරී ගෙදර එනතුරු බලා සිටින්නට අම්මකු නොවීය. මගේ අප්පච්චිට මා ගැන වූයේ අවම උනන්දුවකි. මා සමාජ ආශ්‍රයෙන් ඈත්ව, ඉතා අවම මිතුරන් ගණනක් තනා ගනිමින් පතපොතට නැඹුරු වන්ට හේතුව සේ මා දුටුවේ එයයි.

මා වැනි බොහෝ දෙනකු සේම මට මා අවබෝධ කර ගත හැකි වූයේ බොහෝ කාලයකට පසුවය. ඒ වන විට තිසූ මගේ ලෝකයේ වූ රික්තය පුරවා තිබුණේය. අප දෙදෙනා දෙදෙනාටම නැතිවම බැරි තත්ත්වයට පත්ව සිටියෙමු.

මම බිය වීමි. සමහරවිට එක්වර තීරණයක් ගන්ට තිබුණේ නම් අප දෙදෙනාම ඊට බියව දෙපසට වනු ඇත්තේය. නමුත් සියල්ල සිදුවූයේ සෙමෙනි. අපේ ජීවිතයට සුන්දරත්වයක් එක් කරමිනි. අප එතෙක් පිය නොතැබූ ප්‍රසන්න ලෝකයකට අප කැඳවාගෙන යමිනි.

යම් අවස්ථාවෙක අප දෙදෙනාට එක ළඟ වාඩිවෙන්ට ලැබුණොත් මගේ හිසකේ අතරින් ඇඟිලි යවා සුමුදුව හා සෙමෙන් හිස පිරි මදින්ට තිසූ පුරුදුව සිටියේය. මෙය පූසකුගේ හිස පිරිමදිද්දී ඌට දැනෙන සනීපය බඳු සනීපයක් දනවයි. මමද ටික කලෙකින් මේ ක්‍රියාව ප්‍රත්‍යාවර්තනය කරන්ට පෙළඹුනෙමි.

පන්තියේදී අප එකිනෙකාගේ හිස පිරිමදින්ට ගොස් අනෙකුන්ගේ නිරීක්ෂණයට බඳුන් වූ බව මතකය. අප ඔවුන්ගේ විහිළුවට බඳුන් වූ බවත් මතකය.

ඉතින් අපට පාන්යැ! රෝයල් එක යනු මොරගහහේන මහා විද්‍යාලය නොවේ. එයින් අපි තවත් ධෛර්යමත් වීමු.

ඉඳහිට තිසූගේ නිවසෙහි නිදාගන්ට යෑමේ පුරුද්දක් මට විය. අප දෙදෙනා නිදා ගත්තේ එක ඇඳේය. එකිනෙකාට තුරුළුව නිදන්ට අප පුරුදු වූයේ මේ කාලයේදීය. ජීවිතයේ කිසි දවසෙක මවකගේ උණුසුම නොදැන සිටි මා පළමු වරට උණුසුම උගත්තේ තිසූගෙනි.

තිසූ මා සමඟ නිවාඩුවට මීගමුවට ආයේය. ඒ අප දෙදෙනා අතර මිතුදම ක්‍රමයෙන් ආදරයකට පරිවර්තනය වෙමින් පැවැති සමයයි. සාමාන්‍යයෙන් මට ඕනෑවටත් වඩා කාරුණික වන මීගමුවේ සීයා මා තිසූ කැන්දා එනවාට වැඩි කැමැත්තක් නොදැක්වූයේ මන්දැයි මම නොදනිමි. අප දෙදෙනා කරන්නේ මොනවාදැයි බලන්ටත් කවදාවත් නැතුව ඔහු විමසිලිමත් විය. මෙය තිසූට දැනුනාද නැද්ද මම නොදනිමි.

එකිනෙකාට ප්‍රකාශ කර නොගත්තද, අප දෙදෙනා තුළම අනෙකා කෙරෙහි තුනීව ආදරයක් මෝදු වෙමින් පැවැතුණේය.

සංසාර සාගරේ – ජීවිතේ යාත්‍රාව
ඔබ සොයා පදවන්නෙමි..
ඔබ නිසා පදවන්නෙමි..

ප්‍රදීපාගාරයක ආලෝක වළල්ලක් එවාලා
ඔබ සිටින ගොඩ බිමෙහි – මං ලකුණූ දන්වන්න
නැංගුරම් ලන තැනට – පෙනෙන සේ ඔබ ඉන්න…

වෙරළවෙත සැපත් මා දෝත පා පිළිගන්න සිනාසී…
දුර්ග වූ ගමන්මඟ – විඩාගිනි දුරලන්න
යාත්‍රාව පදවන්න – මා සමඟ එක්වන්න

අවාරයේ සිරීපාදය වන්දනා කරන්ට ගිය ගමන අපේ ආදරය නොබිඳෙන සේ තහවුරු කළේය මම සිතමි. අපොස උසස්පෙළ විභාගයෙන් පසුව ඊට එක් වූයේ පන්තියේ පාසල් මිතුරන් හය හත් දෙනෙකි. තිසූ හිටියේ අපේ උසස්පෙළ පන්තියේ නොවේ. ඔහු හදෑරුවේ ජීව විද්‍යා විෂයන්ය. ඔහු මීට සම්බන්ධ වූයේ ප්‍රමුඛවම මගේ සම්බන්ධය නිසාය.

අපට අවශ්‍ය වූයේ රියල් ඇඩ්වෙන්චර් එකකකි. සිරිපා කරුණා කරන්ට අවාරයම අප තෝරා ගත්තේ එනිසාය. ගමන තවත් අමාරු කරන්ට අප ඕනෑකමින්ම රත්නපුර මාර්ගය තෝරා ගත්තෙමු. මේ සිරිපා කරුණා කරන්ට ඇති අපහසුම මාර්ගයයි. නල්ලතන්නියේ (හැටන්) වල සිට සිරිපා නඟින්ට පටන් ගැන්මේදී ඔබ සිටින්නේ උස් බිමෙකය. ඔබට ඇත්තේ කන්ද නඟින්ට නොව කඳු ගැටය නඟින්ටය. රත්නපුර මාර්ගයේදී ඔබ බිම් මට්ටමේ සිටම කන්ද නැඟිය යුතු වේ.  මාර්ගයේ මුළු දිග කිලෝ මීටර විස්සකට කිට්ටුය. කන්ද නැඟීමටද ඇති හෙයින් මෙය මෙසේ කිහිප ගුණයක් සේ දැනේ.

අප සිරිපා තරණය ආරම්භ කළේ මහ වැසි මැදය. නව යොවුන් වියේ අප කවර හෝ වැස්සෙකින් නතර කළ හැක්කේද? වැහි කබා පොරවාගෙන මම සීතලට තිසූට තුරුළු වී සිටියෙමි. කබාය පසාරු කොට මට ඔහුගේ උණුසුම දැණුනේය.

පිටාර ගැලූ සීත ගඟුල අපේ ගමන දින දෙකකින් ප්‍රමාද කරන්ට සමත් විය. අප ඒ අසළ බාගෙට ඉදිකළ ගොඩනැඟිල්ලෙක තාවකාලිකව නවාතැන් ගතිමු.

මේ සිරිපා ගමන ගැන මට ලෙහෙසියෙන්ම පොතක් ලියන්ට අත්දැකීම් තියේ. මේ එයට අවස්ථාව නොවේ. මම ප්‍රමුඛ මතක දෙකකට ඉඩ දෙමි.

අවාරයේ බල්ලකු වත් සිරිපා තරණය නොකරයි. මෙනිසා අපට අපේ හිතුමතයට ඕනෑම දෙයක් කරන්ට නිදහස තිබුණේය. ලිහිණි හෙළට ආසන්න ස්ථානයකදී මහ කැළය මැදට වැදුණු අප ගලා යන දොළ පහරෙකින් කිටිකිටියේ ගැහෙමින් නෑම මගේ එක් සොඳුරු මතකයකි. (මේ සීත ගඟුළෙහි අතු ගංගාවක් විය හැකිය.) අමතර ඇඳුම් නොවූ නිසා අපට නාන්ට වූයේ නිරුවතිනි. මේ මා තිසූගේ නිරුවත් සිරුර පළමු වතාවට දුටු දිනයයි. එතැන් පටන් මට ආපසු හැරීමක් නුවූයේය.

මේ ගමන පිළිබඳ මගේ දෙවන සුන්දර මතකය රෑ කළුවර වැටෙමින් ඇති මොහොතක මහ ගිරි දඹෙහි අවසන් අදියර පසු කරමින් මහ මළුවට පිවිසීමයි. මේ වන විට අප සිටියේ දින කිහිපයක ගමනින් දැඩි වෙහෙසකින් යුතුවය. එහෙත් ඒ අපූර්ව දර්ශනය අපේ සියළු වෙහෙස නිවන්ට සමත් වන්නකි. මඳ අඳුර ටිකෙන් ටික හාත්පස පරිසරය ගිල ගනියි. සීත සුදු වළාකුළු අපේ අතේ ගෑවෙන නොගෑවෙන මානයෙන් පාව යයි. මා දුබල හා විඩා බර වූ හෙයින් මේ වන විට මා ගමන් ගත්තේ තිසූට තුරුළුව ඔහුගේ වාරුවෙනි. අවාරයේ වුවද මහ මළුවෙහි විදුලි පහනක් දැල්වෙනු අපට පෙණුනේය.

“Crash…you know what I think in this very moment…”

තිසූ මට කෙඳිරුවේය.

“I know Eddie…You don’t have to tell…”

මම පිළිවදන් දිනිමි. Crash හා Eddie යනු අප දෙදෙනා කුඩා කල පටන් විශේෂ අවස්ථාවලදී එකිනෙකා ආමන්ත්‍රණය කරන්ට යොදා ගත් සුරතල් නාමයන්ය.  අපට මෙවැනි අපේම වචන කිහිපයක් තිබුණේය. ‘Sorry’ වෙනුවට ‘Thowy’ කීමද ඉන් එකකි.

ඔහු අනෙකුන්ට නොපෙනෙන්ට මගේ නළල සිප ගත්තේය. මඳ අඳුරේ මගේ නහය දිගේ ලිස්සා ආ ඔහුගේ උනුසුම් දෙතොල් මගේ තොල් මත නතර විය. මම ඊට ඉඩ දී නිරාමිස සතුට විඳිමින් ඇස් පියා ගතිමි. ඔහු ඉක්මණින් මුහුණ ඉවතට ගත්තේ අනෙකුන් දකීය සිතා විය යුතුය.

තිසූ හා මගේ ආදරය සුරංගනා කතාවක් සේ මෙසේ ගලා ගියේ නම් මා කැමැතිය. නමුත් අප දෙදෙනාටම එසේ කරන්ට පුළුවන්කමක් නොවීය. මෙනිසා අපට එය කරන්ට වූයේ රහසේය. ලොවට වසන් වෙමිනි.

සැබෑව වසන් කරන්ට අපට බොහෝ දේ කරන්ට සිදුවිය. සමහරවිට ඒ තුන්වන පාර්ශ්වයන්හි ජීවිත සමඟ ක්‍රීඩා කරමිනි. අප දෙදෙනාම යම් යම් අවස්ථාවන්හි ‘කවර්’ පෙම්වතියෝ සිටියහ. මේ අපේ උනන්දුවෙන්ම සිදු වූ දේ නොවේ. මම දිනූෂා පසුපස නොගියෙමි. මා පසුපස ආවේ ඇයයි. නමුත් යම් මොහොතෙක ඇයට ඉඩ දිය යුතුය මම සිතුවෙමි. ඒ කවර් එකටම නොවේ, මගේ සිතෙහි යම් කොටසක් මට ඇය සමඟ අනාගතයක් ඇතැයි හැමදාමක් තරයේ විශ්වාස කළේය. එය එසේ නොවූ බව පසුව පසක් කළෙමි.

මම දිනූෂා රැවටුවේය මම නොසිතමි. දැඩි මනෝ ව්‍යාධීන්ට මැදිව වුවද මම හැකි ඉක්මණින් ඇයට ඇත්ත කීවෙමි. ඇය මා කෙරෙහි සානුකම්පික වූවාය. යම් කාලයක් ඇය මා වෙනස් කරන්ට උත්සාහ ගත් බව දනිමි. නමුත් ඇයට එය නොකළ හැකි විය. අපි වෙන්වීමු. තිසූටද මෙසේ කෙටි කළෙකින්ම අසාර්ථක වූ ප්‍රේම සම්බන්ධතා ගණනාවක් වූයේය. අවසානයේ අපි දෙදෙනාම ආරම්භක කොටුවට පැමිණියෙමු.

මට මගේ ආත්මය සමඟ කරන්ට වූ සටන කිසිසේත් සරල නොවීය. කිහිප අවස්ථාවකම මම තිසූ අමතක කොට ‘සාමාන්‍ය තරුණයකු’ වන්ට උත්සාහ ගතිමි. නමුත් එය කරන්ට තරම් මම ශක්තිමත් නුවූයෙමි. විශාදයෙන් පෙළීම් හා සිය දිවි නසා ගන්ට කළ අසාර්ථක උත්සාහ කිහිපයක් හමුවේ මම අරේෂාගේ මඟ පෙන්වීම යටතේ මනෝ ප්‍රතිකාර ලද්දෙමි. මගේ මනෝ විශ්ලේෂකයාගේ උවදෙස වූයේ මේ සාමාන්‍ය තත්ත්වයක් බවය. මට මගේ අනාගතය ගැන තීරණයක් ගන්ට ඔහු ඉඩ දුන්නේය. මම ‘පාරිශුද්ධත්වයේ සුදු රකුසා’ (‘the white demon of purity’) පරාජය කළෙමි.

මට තිසූගෙන් වෙන් වන්ට අවශ්‍ය විය. නමුත් මට කවදාවත් එය නොකළ හැකි විය. බූමරංගයක් සේ නැවත නැවතද මම තිසූ වෙතටම ඇදී ගියෙමි.

මා උසස් අධ්‍යාපනය පිණිස පිටරට යැවිය යුතුය යන්න අප්පච්චිගේ අදහසක් වුවද මම විරුද්ධත්වයක් නොපා ඊට අවනත වීමි. ඒ අසා අප්පච්චි පවා විස්මය පත් වූ බැව් මම දනිමි. මේ මතක හැටියට ප්‍රධාන තීරණයකට මා ප්‍රශ්නයක් නොනඟා ඔහුට අවනත වූ පළමු වතාවයි. රටින් පිට යෑමෙන් තිසූ ගෙන් වෙන් විය හැකිය මම සිතුවෙමි. අප වෙන්ව යන්ට පෙර රාත්‍රිය අතිශයින් හැඟීම්බර වුවද හිත හදාගෙන තිසූගෙන් සමුගන්ට මට හැකිවිය.

මැලේසියාවේදී මම අමුතුම ලෝකයකට අවතීර්ණ වීමි. නමුත් මට තිසූ අමතක කළ නොහැකි විය. සන්නිවේදන තාක්ෂණයේ දියුණුව නිසා අප කයින් කෙසේ වුවද සිතින් එක් වූයෙමු. අනෙක මට හැම නිවාඩුවකටම ගෙදර එන්ට ලැබුණේය. මා මගේ නිවාඩුව වැඩි හරියක් ගත කළේ තිසූ හෝ අරේෂා සමඟය. අරේෂා මගේ ආදරයට බාධා නොකළාය. අඬන්ට අවශ්‍ය වූ විටෙක සොහොයුරියක සේ උරහිස දුන්නාය. ඇය මට වැඩිමහළු නොවී නම් ඒ අම්මාගේ පුනරුප්පත්තියය සිතන තරමට මම ඇයට ළංවීමි. එසේ සිතන්ට ඉඩ නොදුන් එකම හේතුව අම්මා මිය ගොස් තිබුණේ (එනම් මා උපත ලද්දේ) ඇය උපත ලබා මාස කිහිපයකට පසුව වීමයි.

එක්තරා කාලයක වෙයි මට ට්‍රයි කළේය. මාද ඊට එක්තරා මට්ටමක දිරි ගැන්වීමක් සැපයීමි. නමුත් එය දිගු කාලයක් නොපැවතියේය. මට තිසූගෙන් වෙන් විය නොහැකි විය. අප දෙදෙනා බැඳී සිටියේ එතරම් තදිනි. අවසානයේ වෙයි පරාජය පිළිගෙන ඉවත් විය. එහෙත් අපි තව දුරටත් හොඳ මිතුරන් වීමු.  පසුව වෙයි අපට වඩා පහළ බැච් එකක ඉන්දියානු ශිෂ්‍යයකු සමඟ මැච් විය. වෙයි හා පියූෂ් අද සතුටින් දිවි ගෙවන බැව් මම දනිමි.

මා ඔහුගෙන් ඈත් වන්ට දැරූ වෑයමම තිසූ මගෙන් ඈත්වන්ට දැරුවේය. සමහරවිට මා වැරදි පාරවල යවා හෝ ඊට උත්සාහ කළේය. එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව පෙරළුණු දින රාත්‍රියේ, ඡන්ද ප්‍රතිඵල මට SMS කරන අතරතුර ඉතාම කැෂුවල් ලෙස තමන් අන් පෙම්වතකු සොයා ගත් බව කියා මා නොමඟ හරින්ට ඔහු ගත් උත්සාහය කෙළවර වූයේ මගේ තවත් සිය දිවි නසා ගැන්මේ උත්සාහයෙකිනි. තිසූ කීවේ බොරුවක්ම නොවේ. ඔහු ඇත්තටම තවත් පෙම්වතකු සොයා ගත්තේය. සඳරු දෙවන පෙළ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. නමුත් ඔහු සොයා ගත් පෙම්වතියන් සේම සඳරුද වැඩි කල් තමන් ළඟින් තබා ගන්ට ඔහුට නුපුළුවන් විය. ඔහුට චරීව ඕනැ විය. අපි නැවත පළමු තැනට ආවෙමු.

අපේ අවාසනාව පියඹා ආයේ රිවර්ස්ටන් හීදීය.

අප නුවර ගියේ නිරෝෂ් හා සවින්ද සමඟය. රිවස්ටන් හීදී උන් දෙන්නාට ඕනැ දෙයක් කර ගන්ට කියා අපි වෙන් වූයෙමු. මේ වන විට අප මහ පාරේ සිට කිලෝමීටරයකට දෙකකට වැඩි දුර ප්‍රමාණයක් ඇතුළට ගොස් සිටියෙමු. සවස් කාලය වූ හෙයින් වැඩි පිරිසක්ද නොවීය.

ප්‍රසිද්ධියේ ආදරය කිරීම තිසූගේ හෝ මගේ හෝ සිරිත නොවේ. නිරෝෂ් හා සවින්ද මෙන් නොව අප දෙදෙනා හැම විටම අවට පරිසරය ගැන විමසිලිමත් වීමු.  අපට අපේ ආදරය හැම දෙනාගෙන්ම රහසක්ව තබා ගන්ට හැකි වූයේද එනිසාය. එහෙත් මේ අවස්ථාවෙහි කිසිවකු අප අසළ නොවූ හෙයින් අපි නිර්භීත වූයෙමු. මම ඔහුගේ මුව සිප ගතිමි. මේ ආරම්භයයි. අපි තව බොහෝ දුර ගියෙමු. එය ආන්තික නුවූවත් පිටතින් බලන්නකුට අප අතර ඇති සියළු දේ තේරුම් ගන්ට තරම් ප්‍රමාණවත්ය.

“Erotica of minister’s son” ලෙසින් පසු සතියෙහි Sunday Leader පුවත්පතෙහි පළ වූයේ මේ එක්වීමේ ඡායාරූපය. අපේ පෞද්ගලිකත්වයට ඇඟිලි ගසන්ට ඔවුන්ට අයිතියක් නැති බැව් සැබෑය. එහෙත් රිවස්ටන් යනු පොදු බිමකි. එසේම මෙවැනි අවස්ථාවක අපේ සමාජයේ කිසිවකුත් තමන්ගේ අයිතීන් ගැන කතා කරන්ට නො එන බව ලසන්ත හොඳින්ම දැන සිටියා විය හැකිය.

ඇත්තටම මේ ඡායාරූප ගත්තේ කවුදැයි මම තවම නොදනිමි. මෙතරම් අමාරුවෙන් අප ෆලෝ කරන්ට ලසන්තට අවශ්‍ය වූයේය මම නොසිතමි. ඔහුගේ සිතෙහි අප්පච්චි ගැන වෛරයක් වීය මම නොසිතමි. ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ පත්තරය විකුණා ගන්ට උණු උණු ගොසිප් පුවත් ටිකක් විය හැකිය. ඒ ගොසිප් පළ කළේ කවරකු හෝ ගැන ඔහුට තිබුණු වෛරයක් නිසා විය නොහැකිය.

එවන් තත්ත්වයක් තුළ මට හිතන්ට ඇත්තේ එක් දෙයකි. ඒ කලකට පෙර අපෙන් ඇති වෙන්ට කෑ මාලක සිල්වාගේ මීට සම්බන්ධයක් ඇති බවය. ඔහුට නම් අප දෙදෙනාට වෛර කරන්ට හේතුවක් තිබුණේය. නමුත් මාලක අප ගැන දැන ගත්තේ කෙසේද? මේ අයුරින්ම පළි ගන්ට ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ මන්ද? මම නොදනිමි.

අපේ පින්තූර Sunday Leader එකේ පළවීම  දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ පිපිරෙන්ට නියමිතව තිබූ කාල බෝම්බයක් එකවර පිපිරුණාක් වැනි විය. එය අප දෙදෙනාගේ හා අපේ පවුල් වල අනෙකුන්ගේ ජීවිත වලට කළ බලපෑම විස්තර කරන්ට වචන නාස්ති කළ යුතු නොවේ. අප්පච්චි යක්ෂාවේශව සිටියේය. මගේ බොහෝ නෑදෑයෝ කෝප ගත්හ. මා දෙස යම් පමණෙකට හෝ අනුකම්පා සහගත වූයේ මීගමුවේ සීයා පමණෙකි. මම මාස කිහිපයක් මීගමුවේ ඔහුගේ ගෙදර නතරව සිටියෙමි. මට කරමින් සිටි රැකියාව අහිමි විය. පෙර නොදන්වා නික්මීම වෙනුවෙන් ඔවුහු මගේ මාසයක වැටුප කපා ගත්තෝය.

තිසරගේ පවුලේ ප්‍රතිචාරයද මෙසේමය මට කිව හැකිය. ඔහු මගේ ඇමැතුම් වලට කතා කිරීම අත හැරියේය. ටික දිනෙකින්ම ‘This number is not in use’ පණිවිඩය මට ලැබුණේය. ඒ තාක් අප කිසිවකට වෙන්කළ නොහැකි වූ අප මේ සිද්ධිය නිසා බිඳුනෙමු. මටද තිසර පස්සේ යන්ට තරම් ධෛර්යයක් නොවීය. මාස කිහිපයකට පසු ඔහු වැඩිදුර අධ්‍යාපනය පිණිස විදේශ ගත වූ බව මිතුරන්ගෙන් ඇසුවෙමි.

පෙර සේම මේ අවස්ථාවේදීම මගේ දිවි රැකුණේ නම් ඒ අරේෂා නිසාය. නමුත් මා නිසා ඇයට කරදරයක් වී ඇති බැව් මම පසුව තේරුම් ගතිමි. ඇගේ අළුත් පෙම්වතා අපේ ඇසුරට කැමැති නොවීය. මට තව දුරටත් අරේෂාට වදයක් වන්ට අවශ්‍ය නොවූ නිසා මම ඇගෙන් ඈත්වීමි. ඇය ලබන අවුරුද්දේ විවාහ වන්ට යන බව ළඟදී මට ලියා එවා තිබුණාය.

මේ සිද්ධියට පසු දිනම මම ලසන්ත වික්‍රමතුංගට කතා කොට මගේ පෞද්ගලික ජීවිතයට ඇඟිලි නොගසන ලෙස බැගෑපත්ව ආයාචනා කළෙමි. දීර්ඝ කරුණු පැහැදිළි කිරීමකට පසුව ඔහු ඊට එකඟ වුණා පමණක් නොව මගෙන් සමාවද ඇයැදියේය. නමුත් විනාශය වී හමාරය. ගිය නුවණ ඇතුන් ලවා වත් ඇද්දවිය නොහැකිය. මේ මාස කිහිපයකට පෙරය.

පසුගිය සතියේදී ලසන්ත වික්‍රමතුංග නාඳුනන කල්ලියක් විසින් දෙහිවලදී ඝාතනය කොට තියේ. ඔහුගේ ඝාතකයින් තවම හඳුනා ගෙන නොමැත.

.

.

(ඉවසන්න……………………….සමනලයා යළි පියා සලන තෙක්)

(42) ආදරයේ ප්‍රාග් ඓතිහාසික අතීතය || Pre-historic days of love

  • කාලය: 1950, සමාන්තර විශ්වය
  • ස්ථානය: බස්නාහිර පළාත, ලංකාව

**********{වෝල්ටර් සමරසිංහ (චරිත්ගේ මවගේ පියා) කියන කතාව}**********

hands jpeg

යම් යෙහෙකින් මා උඩ දැමූ කාසිය Tail  උඩට සිටිනායුරින් වැටුණේ නම් චරිත් කාලිංග බණ්ඩාර මෙලොවට බිහි නොවිය හැකිව තිබුණේය. ඔහු මෙලොවට බිහි වූයේ එය Head වැටුණු නිසාය.

පුදුමයකට මෙන් කාසිය උඩ දමන ක්ෂණයෙහිම කහ පැහැති සමනළයෙක් මගේ කාමරයේ තටු සලමින් පියාඹන්ට පටන් ගත්තේය. සමහරවිට ඌ එහි ඉන් පෙරද සිටියා විය හැකිය. නමුත් ඌ මගේ අවධානයට බඳුන් වූයේ කාසිය උඩ දමන මොහොතේය. සමහරවිට එනිසා මගේ මහපටැඟිල්ලෙන් කාසිය මත වූ තෙරපුම අඩු වන්ට ඇත. මේ සමනළයා නොවී නම් කාසිය අනෙක් පැත්ත වැටෙන්ට ඇත්දැයි ඉඩ තිබුණේද මම නොදනිමි. මම ඒ ගැන සිතන්ට නොගියෙමි.

මා කාසිය උඩ දැමූයේ ඇයි?

තීරණයකට එළඹිය නොහැකිව මම අන්ත අසරණව සිටියෙමි. මගේ එකම සරණ වූයේ සර්ව බලධාරී දෙවියන් වහන්සේය. මට මඟ දක්වන ලෙස මම උන් වහන්සේගෙන් අයැද සිටියෙමි.

මගේ මේසය මත වූ සතයේ කාසියේ සයවන ජෝර්ජ් මහ රජ්ජුරුවෝ මදෙස බලා සිටියහ. ඔහුගේ මුවෙහි ඇත්තේ අවඥාසහගත සිනාවකැයි මට සිතුණේය. මේ මා කාසිය උඩ දමන්ට පෙර කිසි ලෙසකින් වත් බලාපොරොත්තු නොවූ ප්‍රතිඵලයකි. පොල්ගස දුටු වහාම කළ යුතු සියල්ල මම ඒ වන විටද තීරණය කොට සිටියෙමි. එහෙත් දෙවියන් වහන්සේ මා වෙත දැක්වූයේ මා දිවි හිමියෙන් බිඳින්ට අධිෂ්ඨාන කොට සිටි අධිරාජ්‍යයේ නයුවාය. ඔහුගේ අධිරාජ්‍යයෙහි හිරු බසිමින් තියේ. මගේ අධිරාජ්‍යයෙහිද අදින් මතු හිරු නොනඟින බැව් මම දනිමි. සර්වබලධාරී දෙවියන්වහන්සේට මා ගැන මීට වඩා කාරුණික නොවිය හැකිව තිබුණේද?

අනෙක් අතට එය උන්වහන්සේගේ කැමැත්ත නම් එය එසේම වේවා! එය ප්‍රශ්න කරන්ට මා කවරෙක්ද?

කිසිදා හැර නොයන බවට Rට මා දුන් පොරොන්දුව කඩ කොට දෙමාපිය කැමැත්තට හා සමාජ සම්මතයට නතුව විවාහ ජීවිතයට ඇතුළත් වන්ට මම තීරණය කළෙමි.

R මා තේරුම් ගනු ඇති බවත් මේ තීරණය නිසා මට වෛර නොබඳින බවත් මම දැන සිටියෙමි. අප දෙදෙනා අප දෙදෙනාගේ අනාගතය ගැන කතා කළ බොහෝ අවස්ථාවලදී අපේ කතාව නතර වූයේ එකම තැනෙකය. ලෝකයේ බොහෝ දේ අපේ කැමැත්තට අනුව නොව සමාජයේ කැමැත්තට සිදුවන රටකය, අප ජීවත් වන්නේ. ඊට නතු නොවන්නකු විසින් ගෙවිය යුතු වන්දිය කිසිවකු සිතනවාට වඩා විශාලය. ඒ වන්දිය ගෙවීමට වඩා අපේ පෞද්ගලික කැමැත්ත ආයාසයෙන් හෝ යටපත් කොට සමාජ සම්මතයන්ට නතු විය යුතු බවයි R හැමදාමත් කීවේ. ඊට එරෙහිව කතා කළේ මාය. දැන් මගේ වරදද ඔහුගේ නිවරදද පසක් වී තියේ. එබැවින් ඔහු මා කඩ කළ පොරොන්දුව ගැන අහිතක් නොසිතනු ඇතැයි මම දැන සිටියෙමි.

ඇත්තම කියනවා නම් R මට වඩා නිර්භීත විය. තමන්ට රැකියාවක් නැතිවද, ලබමින් සිටි වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය අත හැර දමා හෝ මා සමඟ එන්ට ඔහු සූදානමින් සිටියේය.

“…Becoming a doctor is my lifelong dream, but there is nothing that I can give up…I have some money with me. Surely we can start a small business…”

මේ (මා පසුව ගිනිබත් කළ) පෙම් හසුනෙක වූ ඔහුගේම වදන්ය.

මම මොහොතකට හෝ ඔහුගේ වචනයක් සැක නොකළෙමි. අප දෙදෙනා අතර වූයේ එතෙක් දැඩි බැඳීමකි. විශ්වාසයකි. ඔහුගෙන් තොර ලෝකයක් මට නොතිබුණාක් සේම මගෙන් තොර ලෝකයක් ඔහුටද නොතිබුණු බව මම දනිමි. අප එකට ඇවිද ගිය කොළඹ නගරයේ මාවත් – බුලර්ස් පාර, රැජන පාර, රීඩ් මාවත, ගාළුපාර – වැල්ලවත්ත හා ගල්කිස්ස වෙරළ තීරය ඊට සාක්ෂි දරනු ඇත්තේය.

.

ඔබේ නෙත් මා නෙත් හමුවූයේ කෙදිනකද, එතැන් පටන්
මම උමතු වීමි; මුළු ලොවටම අමුත්තෙක් වීමි.
අහා, දෙවියන්ද ඔබ දැක උමතු වනවා ඇත්තේය!

ඔබේ නෙත් මා නෙත් හමුවූයේ කෙදිනකද, එතැන් පටන්
උමතු වූ මිනිසකු උපත ලද්දේය
මා ඔබ ලකුණ හැඳින ගත්තේ කවදාද, එතැන් පටන්
මට අන් කිසිවකට අවධානයක් යොමුකළ නොහැකි විය
අවට පරිසරය කසුකුසුවෙන් පිරිගියේ යම් දිනෙකද, එතැන පටන්
මහත් වූ ප්‍රමෝදයක් මෝදු වූයේය

පෙම්වත, අප ජීවිත තන්තු එකිනෙක බැඳුනේ යම් දිනෙකද, එතැන් පටන්
මම උමතු වීමි; මුළු ලොවටම අමුත්තෙක් වීමි.
අහා, දෙවියන්ද ඔබ දැක උමතු වනවා ඇත්තේය!

අප සෙල්ලක්කාර වූයේ යම් දිනෙකද එතැන් පටන්
නිසල බව බිඳුනේය; සංසිඳීමක් නැති විය
ඔබේ සළුව ගිළිහුනේ යම් දිනෙයකද , එතැන් පටන්
මා වශි බන්ධනයෙකින් බැඳ තැබුවාක් මෙන් විය
ඔබ මගේම වූයේ කෙදිනෙකද, එතැන් පටන්
මගේ හදවත වේගයෙන් සැලෙයි
මම උමතු වීමි; මුළු ලොවටම අමුත්තෙක් වීමි.
අහා, දෙවියන්ද ඔබ දැක උමතු වනවා ඇත්තේය!

අපට දැඩි තීරණයක් ගත හැකිව තිබුණේය. එහෙත් එවැනි පියවරකින් පසු එළඹිය හැකි තත්ත්වය මට සිතා ගත නොහැකි තරමට දරුණු විය. Rගේ පියා මුළු රටම දන්නා ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙකි. කොළඹ බලපුළුවන්කාර සමාජයේ වැදගත් පුරවැසියෙකි. අධ්‍යාපනය කඩා කප්පල් කර ගැනීම ගැන හෝ සමාජ සම්මතයන්ට පිටු පෑම ගැන ඔහු තම එකම පුතණුවන්ට කිසිසේත් සමාව නොදෙන බව අප දෙදෙනාම ඉඳුරා දැන සිටියෙමු. සමාජය විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරන අප දෙදෙනා සතු අනාගතය කුමක්ද?

ස්වාත්මය හා ස්වාර්ථය අතර සනාතන අරගලය මම දෙවියන් වහන්සේ ඉදිරියට ගෙන ගියෙමි. උන් වහන්සේ මට හිරු බසිමින් පවත්නා අධිරාජ්‍යයෙහි නයුවා දැක්වූවෝය.

මා සරත් චන්ද්‍ර චට්ඨොපාධ්‍යගේ දෙව්දාස් නවකතාවේ කථා නායකයා බඳුය මට සිතුණේය. දෙව්දාස්ගේ පළමු ආදරය ඔහු කුඩා කළ පටන් දන්නා, නව යොවුන් වියේදී ඔහුගේ සිත පැහැර ගන්නා, පාර්වතීය. එහෙත් ඔහුට කිසිදිනෙක පාර්වතී සමඟ එක්වනු නොහැකි වෙයි. සමාජය විසින් ඔවුන්ගේ ආදර කතාව දෙපළු කොට මහා පවුරක් බැඳ ඇත්තේය.

මා කතෝලික පල්ලිය නැවත වැද්ද නොගන්නා ලෙසට ජීවිතයෙන් ඈත් කළේ බොහෝ කාලයකට ඉහතදීය. නමුත් දෙවියන් වහන්සේ මගේ ජීවිතයෙන් ඈත් නොවීය. ශුද්ධ වූ බයිබලය තවමත් මා අසීරු අවස්ථාවකට පත් වූ කල්හි මට ජීවිතය පිළිබඳ නවමු බලාපොරොත්තු ඇති කරයි.

When I was a child, I used to speak as a child, think as a child, reason as a child; when I became a man, I did away with childish things. For now we see in a mirror dimly, but then face to face; now I know in part, but then I shall know fully just as I also have been fully known. But now abide faith, hope, love, these three; but the greatest of these is love.

Corinthians 13:4-13

අවසානය කෙතෙක් සහතිකව දැන සිටියද අප දෙදෙනා එක්ව ගතකළ අන්තිම රාත්‍රිය බෙහෙවින් හැඟුම්බර එකක් වූයේය. මගේ බෝඩිමේ ඇඳ මත අප දෙදෙනාගෙන් කිසිවකු හරිහැටි නින්දක් නොලැබ රැය පහන් කළෙමු. R මට තුරුළුව, මගේ දෑත් අතර සිරව සිටියේය. ඔහුගේ කඳුළු කොපමණ මගේ ළැම තෙත් කරමින් ගලා ගියාද මම නොදනිමි. බොහෝ කාලයකින් කම් සැප නොලැබුවද, අන්තිම රාත්‍රියේදී එහි නියැළෙන්ට අපට ඕනෑකමක් හෝ මානසික ඒකාග්‍රතාවයක් නොවීය. අප දෙදෙනාම සිතමින් සිටියේ නොදන්නා හෙට දවස ගැනය. අප දෙදෙනා එකිනෙකාගෙන් වෙන්ව තනිව පිය නැඟිය යුතු ලෝකය ගැනය.

පාන්දර යාමයේ මම කෙටි නින්දකට වැටුණේය සිතමි. කවර හෝ නපුරු හීනයකින් මම බියපත්ව පිබිදුනෙමි. මා දුටුවේ තවමත් අවදියෙන් කඳුළු පිරි දෙනෙතින් යුතුව මා දෙස බලා සිටින R ය. මම ඔහු අත මගේ අතට තදකර ගතිමි. මේ වෙන්වීම මෙතක් සංවේගදායක බැව් මට නොසිතුණේය. එහෙත් කිසිවක් වෙනස් නොකළ හැක්කේය. අපි වෙන්විය යුතු වෙමු.

පසුදින උදෑසන R මගේ ජීවිතයෙන් සදහටම සමු ගත්තේය. අපට ප්‍රසිද්ධියේ සිප වැළද ගන්ට තියා හඬන්ට වත් අවසර නොවීය. මම මගේ නෙතින් ඇද හැළෙන කඳුළු සඟවා ගන්ට කවර හෝ වෑයමක් නොකොට ඔහු රැගත් බී. ජේ. ප්‍රනාන්දුගේ සිල්වර්ලයින් කොම්පැණියේ බස් රථය මගේ දසුනින් ඈත්වන තුරුම බලා සිටියෙමි.

බඩගින්නක් නැතද මම පුරුද්දට YMCA කැන්ටිමට ගොඩ වැදුනෙමි. එහා පැත්තේ කඩයක රෙඩිෆියුෂන් යන්ත්‍රයෙන් ඇසුණු ගීතය මා වෙනුවෙන්ම වූ බවක් මට සිතුණය.

“පෙම් කැකුළ පිපී එන විට ම හදේ – එය පරව ගියා
මා හෙළා මේ දුක් අන්ධකාරේ… අන්ධකාරේ…”

පාර්වතී අහිමි වන දෙව්දාස් චන්ද්‍රමුඛියගෙන් ගෙන් පුනරුප්පත්තිය ලබයි. R අහිමිව රුවල් ඉරීගිය නෞකාවක් බවට පත්වූ මගේ ජීවිතයටද පාවී යන්ට මඟක් විය. ඒ දේශපාලනයයි.

එතෙක් කෑම දිරවන්ටය මගේ සගයින්ගේ විසුළුවට ලක් වූ මගේ සමසමාජ දේශපාලනය සැබෑ කැපවීමකින් කරන එකක් බවට පරිවර්තනය විය. මේ රටේ තැළෙන පොඩිවන පොඩි මිනිසුන් වෙනුවෙන් මට කළ හැකි යමක් වේද, මගේ දිවි දෙවන කොට එය කරන්ට මම අධිෂ්ඨාන කර ගතිමි. මම සමාජවාදය පළමුවද ජීවිතය දෙවනුවද ගත් සමාජවාදියෙක් වූයෙමි.

.

Stand up, damned of the Earth
Stand up, prisoners of starvation
Reason thunders in its volcano
This is the eruption of the end.
Of the past let us make a clean slate
Enslaved masses, stand up, stand up.
The world is about to change its foundation
We are nothing, let us be all.
This is the final struggle
Let us group together, and tomorrow
The Internationale
Will be the human race.

පුදුමයකට මෙන් මා මේ තීරණය ගැන කිසි දවසෙක දෙවියන් වහන්සේගෙන් ප්‍රශ්න නොකළෙමි. එසේ කළ යුතුය මට නොසිතුණේය. මේ මට උරුමය උන්වහන්සේ තෝරා දුන් මාර්ගයෙහි කොටසකි. උන් වහන්සේ මගේ තීරණය ඉඳුරා අනුමත කරන බවට මට සුළු හෝ සැකයෙක් නොවීය.

Seeing the crowds, he went up on the mountain, and when he sat down, his disciples came to him. And he opened his mouth and taught them, saying: “Blessed are the poor in spirit, for theirs is the kingdom of heaven. “Blessed are those who mourn, for they shall be comforted. “Blessed are the meek, for they shall inherit the earth. …

Matthew 5:1-48

එසේම තාත්තා මේ තීරණය ගැන කුමක් සිතන්නේද යන්න මට ගැටළුවක් නුවූයේය. ඔහු ඊට අනිවාර්යයෙන්ම කෝප ගන්ට ඇතැයි සිතමි. මම එය නොසලකා හැරියෙමි. ස්ථිර රැකියාවක් නැතද මේ දිනවල මට සුළු සුළු පරිවර්තන කටයුතු කර දීමෙන් යමක් සොයා ගත හැකි විය. එනිසා මට තාත්තා මත ආදායම වෙනුවෙන් යැපෙන්ට ලොකු ඕනෑකමක් නොවීය.

1952 මැතිවරණය ලංකා සමසමාජ පක්ෂයට තීරණාත්මක විය. මම මගේ ගම වූ මීගමුවේ සමසමාජ කඳවුරේ බලවතකු වීමි. මේ ගැන මගේ නෑයින් බොහොමයක් නොසතුටු වූ බව ඇත්තය. මම හිතුවක්කාරයෙක් වීමි. තවදුරටත් මට රකින්ට දෙයක් නොතිබුණු නිසාය.

බලපොරොත්තු වූ ලෙසින්ම මගේ දරුණුම විවේචකයා වූයේ කතෝලික පල්ලියයි. 1952 මහ මැතිවරණය යනු කතෝලික පල්ලිය නීත්‍යානුකූලව හා එළිපිට එක්සත් ජාතික පක්ෂයට සහයෝගය පළ කරන්ට තීරණය කළ අවස්ථාවකි. පල්ලියේ ෆාදර් හැම ඉරිදාම යාච්ඥාවට පැමිණි බැතිමතුන්ට අනුශාසනා කළේ අලියා ලකුණ ඉදිරියේ ඡන්දය ලකුණු කරන ලෙසය. සමසමාජ පාක්ෂිකයින් ඔහු විසින් අකාරුණිකව හඳුන්නා දෙන ලද්දේ යක්ෂයාගේ නියෝජිතයන් ලෙසිනි. එජාපයේ ජය පල්ලියේ පැවැත්ම සඳහා නැතුවම බැරි එකක් වී තිබුණු සෙයක් පෙනුණේය. තමන්ගේ භක්තිමත් අනුගාමිකයකු වූ ඔගස්ටස් සමරසිංහගේ අකීකරු පුත්‍රයා යක්ෂයාට එක් වී සිටීම ඔවුන්ට දැරිය නොහැකි වේදනාවක්ව තිබුණේය.

මම මගේ නෑයින් අත් හළෙමි. මගේ දෙමාපියන් අත් හළෙමි. පල්ලිය නම් කොහොමටත් අත් හැර තිබුණු නිසා අමුතුවෙන් අත හරින්ට දෙයක් තිබුණේ නැත. ෆාදර්ලා මා මුහුණට මුහුණ හමු වුවද කතා නොකර යන මට්ටමට දුරස්ථ වූවෝය.

මම සමාජවාදය අත් නොහළෙමි. මම දෙවියන් වහන්සේ අත් නොහළෙමි. මම මගේ විශ්වාසය වෙනුවෙන් අවංකව උන් වහන්සේ ඉදිරියේ පෙනී සිටියෙමි.

1952 මැතිවරණයේදී, සමසමාජ නායකයින්ට මීගමුවේ රැස්වීම් වලදී කටක් අරින්ට බැරි වන විදියට බාධා කරන්ට යූ. එන්. පී. මැරයන් යොදා තිබුණේය. එක් තීරණාත්මක රැස්වීමක කථා කරමින් සිටියේ අපේ අනුපමේය වීරයකු වූ කොල්වින් සහෝදරයාය. කොල්වින් සහෝදරයා තම කතාවට වූ බාධාවන් වරක් දෙකක් ඉවසුවේය. බැරිම තැන අසළ හුන් පොලිස් නිලධරයන්ට මැදිහත් වන්ට ඉල්ලා සිටියේය. එයින්ද පළක් නොවූයේ පොලිස් නිලධරයන් සංඛ්‍යාව මඳ වූ හෙයිනි.

මඳක් කතාව නතර කළ කොල්වින් සහෝදරයා මට අත වැණුවේය. ඔහු හරියටම මට කතා කරන්නේද යන්න මට පැහැදිළි නොවූ නිසා මම නොසෙල්ව සිටියෙමි.

“I say.. yes, you… come here…”

මම ලොසින්ජරයක් ගෙනැවිත් එය දෙන්ට කතා කරන පියකු වෙත දුවන්නාක් සේ කොල්වින් සහෝදරයා වෙත දුව ගියෙමි.

“Bring me a stick…”

“A stick sir…?” ඔහුට comrade කියන්ට මගේ දිව කවදාවත් නොනැමුණේය.

“Yes, take one from that fence…”

මම වැටෙන් ඉන්නක් ගලවාගෙන ගොස් ඔහු අතට දුනිමි.

ඉන්පසු ඔහුගේ කතාව වේගවත් විය.

“සහෝදරවරුනි, ඔය අපට මෙතැන්ට ඇවිල්ලා බාධා කරන යූ. එන්. පී.යේ කුලී ගැත්තන් නිහඬ කරන්ඩ කියලා මම පොලීසියේ මහත්වරුන්ට කිව්වා… ඒත් ඒක වුණේ නැහැ. දැන් අපට පිහිට අපිමයි. ඔය ගැත්තන් අල්ලලා මෙන්න මෙහම කඩලා දාන්ඩ. (ඔහු දණ්ඩ හඬ නැඟෙන පරිදි කැඩුවේය.) බය වෙන්ඩ එපා, පොඩ්ඩක් වත්. තමුන්නාන්සෙලා කාටවත් හිරේ යන්ඩ දෙන්නෙ නෑ… මමම උසාවියෙ කතා කරලා බේරා ගන්නවා…”

ඒ ඇසුණු වහා යූ. එන්. පී. මැරයෝ පැණ ගියහ.කොල්වින්ගේ කතාවට ඉන්පසු කිසිදු බාධාවක් නොවීය .

1953 හර්තාලය මගේ ජීවිතයේ තවත් කඩ ඉමක් සනිටුහන් කළේය. මේ සමසමාජ පක්ෂය සිය දේශපාලන ගමනේ කූටප්‍රාප්තියට පත් වූ අවස්ථාව සේ මම සලකමි. කතෝලික පල්ලියේ හා යූ. එන්. පී. මැරයින්ගේ ක්‍රියා නිසා අපට බලපිටියේ, කොස්ගම සහෝදරයින් පෑ විකුම් පෑ නොහැකි වුවද, අපේ සලකුණ නොමැකෙන සේ මීගමු දේශපාලන සිතියමේ සටහන් කළෙමු. මගේ සගයකු පොලිස් නිලධරයකුට ගඩොලකින් පහර දී ඔහු සදාකාලික මානසික රෝගියකු බවට පත් කොට ‘හර්තාල් සේනානායක’ සේ ප්‍රසිද්ධ වූයේය. මේ ජයග්‍රාහී හර්තාලයේ මට ඇති එකම ශෝචනීය සිද්ධියයි.

1954 දී මම විවාපත් වීමි. මගේ චන්ද්‍රමුඛිය වූයේ එලිසබෙත්ය. අය සාපේක්ෂව අඩු වයසින් මිය යනතුරුම මට යහපත් බිරිඳක වූ බව සටහන් විය යුතුය. ඇය මට දැරියන් දෙදෙනකු ලබා දුන්නාය. බියට්‍රිස් ඉන් වැඩිමලාය.

R ඉන්පසු කිසිදිනෙක මට හමු නොවීය. ඔහු දක්ෂ ශල්‍ය වෛද්‍යවරයකු වූ බව නම් ඉඳහිට පුවත්පත් වාර්තාවෙකින් දැන ගතිමි. එසේම පසුව ඔහු විදෙස් රටකට සංක්‍රමණය වූ බවද ඇසීමි. දිගින් දිගට ඔහු ගැන සොයන්ට මට උවමනාවක් හෝ කාලයක් නොවීය. වෘත්තීය ජීවිතයෙන් ලබන ඉසඹුව මම සමසමාජ පක්ෂයේ කටයුතු වලට කැප කළෙමි. ඒ හැරුණු විට මට රකින්ට පවුලක් විය. මේ සියල්ල අතර මගේ පළමු ආදරය හිස නො ඔසවාම මැරී ගියේය.

බියට්‍රිස්ගේ හෝ ක්ලාරාගේ ජීවිත වලට මම ඇඟිලි ගසන්ට නොගියෙමි. බියට්‍රිස් පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුළු වන්ට තීරණය කළේ ඇගේම මනාපයටය. ඇය පසුව එක්සත් ජාතික පක්ෂයට සම්බන්ධ පවුලක තරුණයකු හා ප්‍රේම සම්බන්ධයක් ඇති කොට ගැන්ම නම් මා සසල කළ සිද්ධියක් විය. එහෙත් මා ඇගෙන් ඇසූයේ එක ප්‍රශ්නයක් පමණෙකි. ඒ ඇය ඔහු සිය කැමැත්තෙන්ම තෝරා ගන්නේද යන්නයි. ඇය එසේය කීවාය. මගේ පියා මට ආදරය අහිමි කළාක් සේ ඇයට ආදරය අහිමි කරන්ට මට අවශ්‍යතාවයක් නොවීය. මම ඇයට මගේ පූර්ණ ආශිර්වාදය ලබා දුනිමි.

බියට්‍රිස් තම පළමු දරු උපතේදී මිය ගියාය. ඒ කිරිකැටි බිළිඳකු ලොව තනි කොටය.

චරිත් කාලිංග බණ්ඩාර!

මම ජීවිතය ෆස්ට් ෆෝවර්ඩ් කර පශ්චාත් සහස්‍රක යුගයට එමි. චරිත් දැන් ළමා විය පසු කොට නව යොවුන් වියට එළඹෙමින් සිටියි.

මා වැන්නකුගේ හිසට ඉහළින් නිරන්තරයෙන් ඩැමොක්ලියස්ගේ කඩු කිහිපයක්ම එල්ලී ඇත්තේය. ඉන් එකක් නම් නොදැනුවත්වම මවිසින් ඊළඟ පරම්පරා වලට මගේ ජාන වලින් මොනවා දායාද කොට ඇතිද යන ගැටළුවයි.

බියට්‍රිස් හා ක්ලාරා ගැහැණු දරුවන් වීම මට මඳ අස්වැසුමක් විය. මේ නිසා මගෙන් පසු පළමු පරම්පරාව ගැන හිතන්ට අවශ්‍ය නොවීය. චරිත් දෙවන පරම්පරාවය. එසේම ඔහු ඒ දෙවන පරම්පරාවේ එකම පිරිමි දරුවාය. ඔහු මගේ ජාන කවරක් හෝ සොරා ගෙන ඇත්තේද? මම බිය වෙමි.

චරිත් ‘රෝග ලක්ෂණ’ කිහිපයක් කුඩා වියේදීම විද්‍යාමාන කළේය. ඔහු අතිශය නිහඬ චරිතයකි. සගයින් පිට්ටනියට බැස ක්‍රීඩා කරන විට ඔහු පොතේම ගැලී සිටියේය. (එය එක්තරා දුරකට, ඔහුගේ දිගු නැහැය සේම එලිසබෙත්ගේ ජානමය බලපෑම විය හැකිය.) ඇතුළතට හැරුණු සිතැත්තකු වීම සියයට සියයක් යමක් ස්ථීර කරන ‘රෝග ලක්ෂණයක්’ නොවේ. එලිසබෙත්ගේ පරණ කියුටෙක්ස් වලින් ඔහු නිය පැහැ කර ගන්නේ අම්මාට ඇති බැඳීම නිසාය අනෙකුන් සේම සිතන්ට මමද හුරු වීමි.  ඔහු ශේක්ෂ්පියර්ගේ නාට්‍යවල ගැහැණු චරිත නිරූපනය කරන්නේය ඇසුණු විට මම බිය වීමි. නමුත් තවම කිසිවක් ස්ථිර නොවීය. චරිත් මට ඒ තීරණාත්මක දුරකථන ඇමැතුම දුන්නේ එවන් විටෙකය.

“Hi seeyaa…what’s up…?”

“You tell me, dear…!”

“Nothing here too…I just call to remind you that I will be coming on seventh, as soon as the vacation starts…”

චරිත් පාසල් නිවාඩු කාලයේ මීගමුවේ නතර වන්ට ඒම සාමාන්‍ය සිද්ධියක් විය. ඔහු එසේ ආ විටෙක සතියක් පමණ අප සමඟ රැඳී සිටියේය.

“Yes, I thought so…”

“…But with a little difference…”

“Difference…?”

“Yes, I know, you won’t say no. I am bringing a friend of mine…”

“A friend…?”

“Yes, seeyaa…pleeease. He is my best friend…His name is Thisuu…Thisara Senapathi…”

මීට වසර හැට හැත්තෑවකට කලින් සිදු වූ කතා බහක් මට නිතැතින්ම සිහියට ආයේය.

“Dad, I am bringing a friend of mine for vacation…he will stay with us for about a week…”

“A friend…?”

“Yes, dad…he is my best friend. His name is Reggie…Reginald de Saram…”
.
.
(ඉවසන්න……………..සමනළයා යළි පියා සලන තෙක්)